Hoe is het ooit zover gekomen dat de mensen die door velen als de 'knapste koppen van de aarde' gezien worden (wetenschappers), het idee kunnen blijven handhaven dat alles vanzelf gegaan is? Hier enkele recente voorbeelden van de denkwijze die we bij (in ieder geval sommige van) deze wetenschappers zien:
1. Het brein van een mier is wel het toppunt van softwarecompressie. Hoe kan zoveel software in zo'n kleine ruimte worden gestouwd? Het brein van een mier kan niet erg groot zijn, toch kan het wonderbaarlijke dingen doen. BBC News en Science Daily hadden het allebei over de vermogens van mieren om hun weg te vinden. Ze vinden niet alleen de beste route naar hun doel, maar ze 'repareren' gaten in de weg door er zelf in te gaan zitten. De vrijwilligers die een levende brug vormen, om zo over zich te laten lopen, zijn zij die precies groot genoeg zijn om het gat te vullen, zo ontdekten wetenschappers van de universiteit van Bristol. Een teamlid zei: "Wanneer het gaat om wegreparaties, hebben de mieren hun eigen doe-het-zelf ministerie van verkeer en waterstaat."
Mieren kunnen ook nog eens vooruit plannen voor hun eigen manschappen. Science Daily meldde dat mieren, "een van de meest ultieme zelforganiserende soorten van de natuur, optimale aantallen van elk type werker voortbrengen om het glad functioneren van de kolonie te verzekeren." Ze hebben het onvoorstelbare vermogen om een volgende generatie precies de juiste eigenschappen mee te geven die het nodig heeft. Hoe ze dat doen is een mysterie, maar een evolutionair bioloog wist zeker dat Darwin het kon verklaren: "Het lijkt erop dat mieren hun eigen oplossing voor dit probleem hebben geëvolueerd."
2. Rood zien is rood doen. Apen kregen rood haar, omdat ze het vermogen ontwikkelden om de kleur rood te zien. Dat is de conclusie die wordt getrokken in de volgende artikelen van de universiteit van Ohio, Science Daily en Live Science. "Een nieuw onderzoek toont aan dat apen eerst het vermogen evolueerden om kleuren te zien, om ze te helpen bij het zoeken naar voedsel, waarna de natuur van rood de meest sexy kleur maakte die er was, en de evolutionaire stamboom van de apen verfraaide met rode haren en huid."
3. Wat is er mis met de volgende zin uit een artikel van de New York Times? "Elke eigenschap van een vlinder of mot, gedurende zijn hele leven van ei tot volwassene, is voor specifieke doeleinden gevormd, gedurende miljoenen jaren van evolutie. Voor suggesties moet je de lariedetector nog maar eens doorlezen. (Er staan overigens wel prachtige plaatjes van vlinders en motten in het artikel.)

Stel je een boek voor dat geschreven is in een taal zonder spaties, waarbij ieder woord uit 3 letters bestaat en het alfabet uit 4 letters. En probeer je dan voor te stellen dat je het ene verhaal krijgt door met de eerste letter te beginnen, dat je een totaal ander verhaal krijgt wanneer je met de tweede letter begint en weer een ander verhaal wanneer je met de derde letter begint. Zo is het ook met een aantal genen in de genetische code. Een stuk DNA bevat de instructies voor het maken van een bepaald eiwit, beginnend bij een bepaalde letter. Maar het bevat ook instructies voor een ander eiwit, door te beginnen bij een andere letter (nucleotide) in hetzelfde stuk (gen). De taal in het DNA heeft drie nucleotiden ('letters') per codon ('woord'). De nucleotiden zitten paarsgewijs tegenover elkaar in de dubbele schroefvorm van het DNA. Voordat de stukken DNA kunnen worden gelezen, moeten de twee helften eerst van elkaar worden losgemaakt, waardoor er twee 'regels' ontstaan. De regels kunnen allebei gelezen worden, zodat er in totaal zes verschillende lezingen kunnen zijn. Hoe vaak komen die alternatieve lezingen in organismen voor? Volgens een publicatie in PLoS Computational Biology zouden er legio voorbeelden van deze "alternate reading frames" (ARFs) kunnen zijn. Van ARFs werd voorheen gedacht dat ze zeldzaam zouden zijn in hogere levensvormen. Een internationaal team vond 40 gevallen in het menselijk genoom, maar de onderzoekers gaven aan dat het een zeer voorzichtige schatting was en dat het werkelijke aantal waarschijnlijk veel hoger ligt. De reden dat de ARFs nooit eerder gevonden zijn is eenvoudig volgens de onderzoekers: het ligt in onze aard "...we geloven gewoon niet dat dubbel gecodeerde genen voorkomen in eukaryoten..."
Volgens het artikel is de kans dat zulke ARFs spontaan ontstaan bijna nul, "nagenoeg onmogelijk". Ze zeiden dat het een grote verrassing was om zoveel ARFs te vinden, omdat het door natuurlijke selectie instandhouden van ARFs zeer "kostbaar" is. Dat wil zeggen: mutaties in de ene lezing hebben direct invloed op de ander lezing.
Vaak zijn de eiwitten die ontstaan uit alternatieve lezingen gerelateerd aan eenzelfde functie of proces in de cel. De onderzoekers vergeleken bekende ARFs van mensen, muizen en enkele andere zoogdieren en ontdekten dat ze zeer goed "geconserveerd" waren (daarmee bedoelen ze niet-geëvolueerd).

Die vraag lijkt gerechtvaardigd, als je er vanuit gaat dat ze altijd giftig geweest zijn. Maar misschien is dat helemaal niet zo. In een artikel van National Geographic wordt gesproken over het gif op de huid van bepaalde kikkers. Het blijkt dat de kikkers door het eten van mijten bepaalde chemische stoffen (alkaloïden) verzamelen die zich concentreren op de huid. De mijten pikken de stoffen op van bladafval. Sommige kikkers gaan er alleen maar bitter van smaken, anderen worden er zeer giftig van. Het giftig zijn van bepaalde kikkers lijkt dus een gevolg van een natuurlijk concentratieproces, wat niets te maken heeft met de bouw (de genen) van de kikker. Volgens een gerelateerd verhaal van National Geographic lijkt het erop dat de sappen in de kikkerhuid gebruikt kunnen worden om insecten af te weren en dat ze de kikker gezond houden.

National Geographic maakte het weer lekker bont. (Vleermuizenbont wel te verstaan.) In het artikel worden vleermuizen geprezen als meestervliegers, met betere aërodynamische vaardigheden dan vogels.¹  Hun vleugels veranderen steeds van vorm, zodat ze zowel bij de neerwaartse slag als bij terugbewegen van de vleugels een effectieve opwaartse kracht bewerkstelligen. Ze hebben een subliem verfijnd zintuig (echolocatie) wat ze in staat stelt om details waar te nemen die zo klein zijn als een vissenvin die net boven het water uitsteekt. Met deze techniek van echolocatie kunnen ze in het donker vliegen en verbazingwekkende luchtcapriolen uithalen, de vissenvin lokaliseren en de vis zo uit het water trekken.
Er staat een verhaal in het juninummer van National Geographic Magazine, over de vleermuizen van Panama, waarin foto's staan van vissende, insecten vangende en fruit etende vleermuizen.
De 'oudste' vleermuizen (volgens de tijdrekening van evolutionisten) hadden al het vermogen om te vliegen en zijn over 'miljoenen jaren' niet of nauwelijks veranderd. Er is geen bewijs dat ze geleidelijk zouden zijn ontstaan uit een niet-vliegend zoogdier. Jennifer Holland kon dus niets anders doen dan een evolutieverhaaltje verzinnen, waarin ze het volgende beweerde: "Zestig miljoen jaar geleden, op een planeet waar het wemelde van de zoogdieren, verrees een boombewoner op papierdunne vleugels boven de massa. Zo gaat het verhaal van de voorouderlijke vleermuizen, die, voorzien van vliegvermogen en een zesde zintuig wat echolocatie genoemd wordt, de nachtelijke lucht veroverde en zich ontplooide." (NG juni 2007, p. 142)
Holland vermeldde verder niet wie die voorouderlijke vleermuizen dan wel waren, of welk bewijs ze had voor het bestaan van deze voorouders. Haar verhaal lijkt op een instant evolutie van meervoudige, complete, complexe, interactieve systemen. Haar verhaal bevat ook geen uitleg over hoe die ene "boombewoner", zo goed voorzien van nieuwe vermogens, voor vruchtbaar nakroost kon zorgen.

Bij het lezen van een recente publicatie in PNAS¹ over de oorsprong van het leven, krijg je de indruk dat de auteurs experimenten hebben gedaan met echte chemicaliën en echte diepzee situaties. Als je wat verder kijkt zie je echter dat hun model alleen maar werkt in de virtuele wereld. Dit roept vragen op over de betrouwbaarheid van simulaties als vervanging voor het proefondervindelijk verkrijgen van onderzoeksgegevens. Hun beweringen waren dramatisch - een toename van bouwstenen voor het leven met factoren van 100 miljoen en meer. Ze verkondigden optimistisch dat er in bepaalde diepzeeformaties grote concentraties "nucleotiden" en biochemische elementen kunnen voorkomen. Ze vermeldden het experiment van Miller en Urey, die gebruik maakten van echt laboratoriumgereedschap, maar noemden zelf pas aan het einde van hun publicatie dat ze gebruik hadden gemaakt van computersimulaties. Ja, het woord "gesimuleerd" kwam wel een aantal keer voor, maar gedurende het hele verhaal leek het net of het over echte chemicaliën ging. Alle elementen in de onderzoeken waren echter geprogrammeerd in computerprogramma's. De grootte van de elementen, hun eigenschappen, de meters en de uiteindelijke resultaten, die de mogelijkheid voor het spontaan ontstaan van de chemische bouwstenen van het leven suggereerden, waren allemaal gesimuleerd. Er werden geen tests gedaan met eventuele complicaties, die in de natuur uiteraard regelmatig optreden. Om een betrouwbare testomgeving (simulatie) te krijgen, moet je de hele situatie en alle mogelijke complicaties meenemen in de opstelling (het programma). Maar rekening houden met eventuele storende factoren vonden ze blijkbaar niet nodig.

Er is een fossiel van een uitgestorven apensoort ontdekt, genaamd Aegyptopithecus zeuxis. Het aapje had hersens die niet groter waren dan een limoen, kleiner dan moderne lemuren. Waarom brengen de nieuwsmedia het dan als een voorouder van mensen? Dit nieuwe exemplaar is completer dan vorige exemplaren en het brengt twee verrassingen met zich mee: de mate waarin mannetje en vrouwtje van elkaar verschillen en dat de hersenen kleiner zijn dan was verwacht. Dit exemplaar lijkt zelfs minder op mensen dan alle andere exemplaren. Ondanks de verrassingen valt het op hoe fanatiek de nieuwsberichten deze vondst als voorouder van mensen brengen. De verrassingen laten schijnbaar niemand twijfelen aan de connectie tussen deze aapjes en moderne mensen.
    De titel op EurekAlert was misschien wel de mildste, door een beetje de aandacht te vestigen op het probleem: "Hersenen, grootte en geslacht verrassen in nieuwste fossiel dat mensen, mensapen en apen verbindt." National Geographic was gewoon bot: "Menselijke voorouder had hersenen ter grootte van limoen." Ook zo bij Live Science: "Menselijke voorouder had doperwt-hersenen."
    In deze artikelen zul je tevergeefs zoeken naar twijfels over onze afstamming van deze uitgestorven lemuren. Jeanna Brynner schreef in Live Science botweg: "De schedel was van een gemeenschappelijke voorouder van mensen, apen en mensapen." National Geographic gooide de volgorde door elkaar waardoor niet duidelijk was wie nu uit wie is ontstaan: "mensapen, mensen en apen." Maar hoe kan de ontdekking van zulke kleine hersenen gebruikt worden als bewijs voor een evolutionair verband met mensen? National Geographic legde het zo uit: "De schedel - van een soort die familie is van mensapen, mensen en apen - is bewijs dat de meer ontwikkelde en grotere hersenen van Afrikaanse primaten later ontwikkeld zijn dan voorheen werd geloofd, zeiden onderzoekers."

Blijkbaar denkt Francisco Ayala (Universiteit van Californië, Irvine) dat er geen discussie meer mogelijk is wanneer je iets dogmatisch stelt. Zijn publicatie in PNAS¹ geeft zo'n groots en breed uitgemeten 'zo is het nu eenmaal' verhaal, dat filosofen en theologen van de hele wereld er nog jaren mee zoet kunnen zijn. Maar Ayala deponeert gewoon zijn mening, zonder enige vorm van dispuut, en plakt er het zegel van de National Academy of Sciences op. Hij noemt zijn relaas botweg: "De grootste ontdekking van Darwin: Ontwerp zonder een ontwerper". Met Darwins "ontdekking van natuurlijke selectie" zou volgens hem de "oorsprong en aanpassingen van organismen binnen het gebied van de wetenschap" terecht gekomen zijn. Het vermogen van organismen om zichzelf aan te passen kan nu uitgelegd worden als een normaal natuurlijk proces, "zonder daarbij terug te vallen op een Intelligente Ontwerper". Darwin's theorie van natuurlijke selectie is volgens Ayala voldoende om het ontwerp van organismen "en hun wonderbaarlijke diversiteit" te verklaren "als resultaat van natuurlijke processen, de geleidelijke opeenstapeling van spontaan ontstane variaties (mutaties) gesorteerd door natuurlijke selectie... Mutatie en selectie hebben samen het wonderlijke proces gedreven dat, beginnend bij microscopische organismen, heeft geleid tot orchideeën, vogels en mensen..."
"Dit was Darwins fundamentele ontdekking, dat er een proces is dat creatief is, maar niet zelfbewust."
Die dingen werden dus zomaar door Ayala beweerd zonder stil te staan bij alle argumenten die er door sommige van de grootste denkers van de afgelopen eeuwen tegenin gebracht zijn. Toch stelde hij deze dingen als feiten van de wetenschap en als "ontdekking" van Charles Darwin.
  Hij negeerde de Cambrische explosie en dook zo de evolutionaire geschiedenis in met alle levende wezens van het Cambrium, zonder verklaring van hun herkomst. Het zou volgens hem makkelijk te begrijpen zijn hoe "miljoenen kleine, functioneel voordelige veranderingen, opmerkelijk complexe en adaptieve organen, zoals het oog, zouden kunnen voortbrengen." Zo zou alles ontstaan zijn; zelfs "mensen die denken en liefhebben, die begiftigd zijn met een vrije wil en creatieve vermogens, en die in staat zijn om het evolutionaire proces dat hen heeft voortgebracht te analyseren." Dit alles zonder te verblikken of verblozen. Hoe kan een product van een proces wat geen zelfbewustzijn heeft nu de juistheid van deze uitspraak bepalen? En kan "bewustzijn" eigenlijk wel een eindproduct zijn van een niet-zelfbewust proces? Blijkbaar zijn die vragen niet van belang, want daar gaat Ayala niet op in.

Fotosynthese is lang een 'zwarte doos' geweest. Nu er steeds meer mogelijkheden komen om op moleculaire schaal dingen te onderzoeken, wordt er ook steeds meer bekend over hoe het eigenlijk werkt. In een recente publicatie in Nature¹ werd het PhotoSystem I complex (PSI) van planten op bijna atomair niveau beschreven. De volgende dag werden in een publicatie in Science² de interacties tussen eiwitten beschreven die optreden wanneer planten licht in energie omzetten. Beide publicaties prezen de uitmuntende efficiëntie van "de meest efficiënte nano- fotochemische machine in de natuur."
De processen werden in complexe technische termen beschreven, waarbij het woord efficiënt wel acht keer genoemd werd. De efficiëntie is zo groot dat bijna elke foton effectief gebruikt wordt. Er is dus nauwelijks verlies. Het licht wordt voor bijna 100% omgezet in bruikbare energie. De auteurs waagden het slechts één keer om evolutie te noemen als verklaring voor het bestaan van bepaalde structuren, maar dat werd dogmatisch vastgesteld en verder niet verklaard.

De publicatie van de ontdekking van de opzienbarende optische vezelcellen kwam op 7 mei in PNAS.¹ De 10 Duitse auteurs beschrijven in groot detail de optische eigenschappen van de Müller cellen en hoe ze die gemeten hebben. Ze zeiden dat elke kegelcel (lichtgevoelige cel voor kleur) één Müller cel heeft die het licht geleidt, en dat een enkele Müller cel verscheidene staafcellen (gevoelig voor zwart/wit) van licht kan voorzien. De hele voorkant van het netvlies is bedekt met de kegelvormige ingangen van de optische vezels, die het licht direct naar de lichtgevoelige cellen leidt. Hiermee wordt het licht langs de andere cellen geleidt, die anders het licht zouden verstrooien. De brekingsindex van de Müller cellen is variabel en optimaal afgestemd op het licht, zodat er nauwelijks verlies is. De auteurs vermeldden dat deze eigenschappen de cellen tot "ingenieus ontworpen lichtontvangers" maakt. Er wordt in de publicatie niet over evolutie gesproken.

Mercurius heeft een magnetisch veld. Dat is raar, want voor een magnetisch veld heb je een zachte kern nodig. En als de planeet 4.6 miljard jaar oud zou zijn, had hij allang helemaal gestold moeten zijn. Astronomen hebben een nieuw model van het binnenste van de planeet gepubliceerd, waarin de kern heet en zacht genoeg is om een dynamo-effect teweeg te brengen, wat het magnetisch veld genereert. Venus heeft geen magnetisch veld en Mars en onze maan bevatten indicaties dat ze er ooit een gehad hebben. Omdat de massa van Mercurius slechts 5% van de massa van de aarde is, had men verwacht dat de kern al helemaal solide zou zijn. Om een magnetisch veld te kunnen hebben moet op z'n minst de buitenste schil van de kern nog gesmolten zijn; het lijkt erop dat daar nu bewijs voor gevonden is.¹
Het 'bewijs' dat door de knappe koppen wordt aangedragen laat inderdaad zien dat het mogelijk is om het magnetisch veld van Mercurius te verklaren, maar dat is slechts een deel van het probleem. Je moet ook verklaren hoe deze situatie 4.6 miljard jaar heeft kunnen blijven bestaan. De oplossing die gegeven wordt vereist de aanwezigheid van genoeg zwavel om de kern zo lang in een gesmolten toestand te laten blijven. Maar chemische condensatiemodellen wijzen uit dat zwavel op die afstand van de zon niet kan condenseren. Anders gezegd: er is zwavel nodig, maar die is daar vlak bij de zon niet voorradig. Dan moet die zwavel dus op een of andere manier van een grotere afstanden bij Mercurius terecht gekomen zijn, aldus Margot et al.²
Met deze oplossing wordt de leeftijd van Mercurius dus niet betwijfeld. Ze 'weten' al hoe oud hij is, dus daar hoeven we het niet over te hebben. Dan moeten ze dus maar wat anders verzinnen. Het magnetisch veld zelf is het 'bewijs' dat het verzamelen van zwavel over gigantische afstanden heeft plaatsgevonden. Een JPL persbericht bracht dit als de oplossing voor een dertig jaar durend mysterie. Het werd opgepakt door New Scientist, National Geographic, Science Daily en andere nieuwssites. Geen van hen betwijfelde de leeftijd van Mercurius of de methode waarmee de planeet oud gehouden werd en toch niet koud geworden is. Hoe deze 'oplossing' andere (evolutionaire) processen in het zonnestelsel beïnvloedt werd niet uitgediept. Het NASA ruimteschip MESSENGER is onderweg naar Mercurius, waar het in januari zal aankomen. Planetologen hopen hiermee meer metingen te kunnen doen aan de magnetische en zwaartekrachtvelden, waaruit de interne structuur verder kan worden afgeleid.

Tientallen jaren hebben evolutionisten het netvlies van gewervelden als slecht ontwerp gezien. Ze merkten schamper op hoe de 'ontwerper' toch wel zo stom kon zijn om het achterstevoren te maken - waarbij de lichtgevoelige cellen achter een wirwar van lichtverstrooiende cellen zitten. Creationisten hebben daar altijd tegenin gebracht dat het, ondanks deze opbouw, toch goed werkt. Een ander argument is dat de lichtgevoelige cellen de bescherming van het laagje wat ervoor zit nodig hebben als bescherming tegen schadelijke lichtstralen. Nu is er wellicht een nog beter argument bijgekomen. Duitse wetenschappers geloven dat ze een netwerk van optische vezels gevonden hebben die het licht zonder verlies naar de lichtgevoelige cellen leiden. The Register (GB) vatte de vondst van deze wetenschappers van de universiteit van Leipzig samen. Ze vonden een laag langgerekte cellen (Müller cellen) die binnenin het oog als een soort tweede lens werkt. Het licht wordt door de bedekkende laag heengeleid om precies op de goede plek te worden afgeleverd. De cellen zijn geen rechte buisjes, zoals de glasvezels die wij kennen van sfeerverlichting en signaalkabels, maar ze hebben een soort trechtervorm zodat ze meer licht kunnen verzamelen. De "natuur is zo slim", merkte een onderzoeker op, "er is genoeg ruimte in het oog voor alle neuronen en synapsen en dergelijke, maar toch kunnen de Müller cellen zoveel mogelijk licht opvangen en doorgeven." Volgens het artikel kunnen optische ontwerpers nog wat leren van dit ontwerp.
Zelfs de AAAS website Science Now was onder de indruk. Ook hier ontbrak het woord "ontworpen" niet. Ze noemden het zelfs "high-tech". Maar een andere opmerking hadden ze beter achterwege kunnen laten: "geen slecht trucje voor een camera die 500 miljoen jaar geleden ontworpen is." Veel creationisten zullen wel een grimas trekken bij die laatste opmerking, maar het D-woord werd weer herhaaldelijk genoemd. Zou deze erkenning en de afwezigheid van evolutionistische verklaringen in de artikelen erop duiden dat het verhaal van 'slecht ontwerp' nu op z'n retour is? Het blijkt wel dat het ontwerp van het oog al die tijd toch slimmer was dan ze dachten.

Evolutionisten zouden zo graag willen dat alle feiten netjes binnen hun theorie vielen. Helaas voor hen is dat niet zo. In de Stamboom van het Leven uit het boek van Darwin zouden kleinere organismen (bijvoorbeeld eencelligen) eenvoudiger zijn dan de grote organismen (zoogdieren). Onverwachte ontdekkingen gooien de boel op z'n kop:
1. Science Daily brengt het nieuws van een eencellig phytoplankton, genaamd Ostreococcus en bestudeerd door het Scripps Institute of Oceanography. Het komt in grote hoeveelheden voor in de oceanen en is verantwoordelijk voor de helft van alle fotosynthese op onze planeet. Een theelepel zeewater kan meer dan 100.000 van deze eencelligen bevatten. Het genoom van dit kleine wezentje heeft bijna net zoveel genen als dat van een mens. Het heeft ook bijna evenveel selenium eiwitten. Sterker nog, twee soorten Ostreococcus vertonen grote verschillen in hun genomen. Eentje heeft zelfs een extra chromosoom en een van de chromosomen laat een aanzienlijke herverdeling van genen zien. Volgens een onderzoeker zijn dit opmerkelijke verschillen die ze niet hadden verwacht. De verschillen tussen de soorten zouden langzaam geëvolueerd moeten zijn.
2. Volgens evolutionisten valt koraal onder de oudste en meest eenvoudige meercellige organismen. Oceanografen van het ARC Centre of Excellence in Australië begonnen hun persbericht met een verrassing: Het "nederige koraal" zou evenveel, of misschien zelfs meer genen hebben dan mensen. Er zijn zelfs overeenkomsten in de genen van het immuunsysteem (die ons beschermen tegen ziekten), de ontwikkeling van zenuwen, zicht en meer. "We hebben eigenlijk veel gemeen met koraal, ook al lijkt dat niet zo," zegt professor David Miller.
Mensen zijn volgens evolutionisten natuurlijk veel verder ontwikkeld dan koraal, dus wat moet een koraal dan met genen voor ontwikkeling van zenuwen en zicht? Zelfs in het licht van al dit soort tegenstrijdigheden wordt evolutie nooit in twijfel getrokken. Er wordt meestal snel iets geroepen als "dit stelt ons instaat om het beter te gaan begrijpen", of "dit werpt meer licht op evolutie". Hoe dan? In dit tweede geval wordt de verklaring gezocht in het 'verliezen' van genen gedurende de evolutie. Maar natuurlijk verklaart dat niet hoe ze er in de eerste plaats gekomen zijn, of hoe ze 235 miljoen jaar onveranderd zouden zijn gebleven, terwijl de rest van al het leven continu veranderde en blijkbaar wel zonder die genen kon. Volgens professor Miller zouden de genen van koraal mogelijk niet zo complex met elkaar samenwerken als in mensen. Dat zal dan nog onderzocht moeten worden. Hoe dan ook, in hun ogen wint evolutie altijd, of je nu de feiten aan je kant hebt of niet.

Verdedigers van de evolutietheorie beweren normaal gesproken dat hun ideeën slechts wetenschappelijke benaderingen zijn die biologische objecten kunnen verklaren. Waarom worden er dan evolutionistische benaderingen gekozen voor ontastbare concepten als psychologie, ethiek, wetgeving, politiek, religie, karakter, en moraal? Hier zijn enkele recente voorbeelden om over na te denken:
1. Evolutie en het criminele brein:  In een publicatie van de Public Library of Science: Biology, gaven vier evolutionisten hun naturalistische visie op "De Wet, verantwoordelijkheid, en het brein." Volgens hen moeten we naar onze mensachtige voorouders kijken om het criminele brein te kunnen begrijpen. Ze vroegen zich ook af of we "vrije wil" opnieuw moeten bekijken. Je zou denken dat dit soort onderwerpen thuishoren bij filosofen en theologen, maar hoewel ze het erover eens waren dat gewelddadigheid en asociaal gedrag door meerdere factoren wordt beïnvloed, gaven ze alleen maar naturalistische benaderingen: "Voor optimaal begrip is de medewerking vanuit vele disciplines nodig, zoals economie, sociologie, psychologie, evolutionaire biologie, cellulaire fysiologie en neurologische wetenschap." Predikanten en filosofen hebben blijkbaar geen mening die overwogen moet worden. Tenminste, als denken nog mogelijk is in hun deterministische wereld.
2. Breinbenadering:  In hetzelfde nummer van PLoS Biology, genereerde Kevin J. Mitchell (Trinity College, Dublin), zij het slechts conceptueel, een brein van moleculen. Dat in zijn visie het brein niet boven de materiele wereld kan uitstijgen, blijkt uit zijn conclusie, waarin hij alleen naturalistische benaderingsmethoden noemt, zoals wiskundige methoden, modelorganismen en directe metingen.
3. Taal:  Het vermogen om te spreken in concepten en abstracte termen is volgens de evolutieleer niet uitsluitend een menselijke eigenschap. Het is slechts een kwestie van gradaties. Een tweetal van Emory University bestudeerde de gebaren van chimpansees om aanwijzingen te vinden voor een naturalistische verklaring van taal. In PNAS staat hun verhaal dat begint en eindigt met Darwinistische verklaringen. Omdat apen regelmatig met hun armen gebaren, en omdat wordt aangenomen dat onze taal begonnen is met gebaren, moet daar volgens hen een gedeelte van de verklaring te vinden zijn. Populaire nieuwsmedia als Live Science en MSNBC brachten deze speculatie als gauw als een wetenschappelijke "vondst". Ker Than gaf het verhaal de titel: "Apen wijzen naar oorsprong van menselijke taal." Compleet met foto van een gebarende aap. Alternatieve zienswijzen die de naturalistische benadering tegenspreken, werden niet overwogen.
4. Natuurlijke politiek:  Zelfs in politieke wetenschappen wordt de naturalistische wereldvisie gebruikt. In PNAS bespraken twee economen van Princeton "politieke polarisatie" door met een wiskundig model te laten zien hoe groepen zaken graag polariseren. De inhoud van de debatten en het gewicht van de argumenten werden niet in de vergelijking opgenomen. Het was een puur naturalistische benadering, "gebaseerd op een natuurlijke biomodaliteit van voorkeuren in politieke en economische contexten..." Het stuk zit vol met grafieken en berekeningen die de mate van polarisatie moeten voorspellen. Hoe kunnen politieke kwesties als discriminatie, immigratie, religie, mensenrechten, terrorisme, burgeroorlogen en bewapening nu met wiskundige modellen worden benaderd?
    Dit laatste artikel was niet overduidelijk evolutionistisch van aard, maar het behandelt mensen als wiskundige objecten die aan een stel natuurlijke wetten beantwoorden. Mensen en hun reacties plaatsen in wiskundige modellen roept grote vragen op over de mate waarin dit wel binnen de natuurlijke wetenschappen valt. Gedachteprocessen en argumenten worden op deze manier al snel volslagen zinloos.