In een artikel op Kennislink.nl (van 25 februari 2008) lezen wij dat het aantal genen in menselijk DNA minstens 2x zo groot is als wetenschappers dachten. Het aantal genen dat codeert voor eiwitten is vastgesteld op ongeveer 30.000, maar er zijn er nog minstens evenveel die andere belangrijke dingen doen in de cel. Het blijkt dus dat we minstens twee keer zoveel 'nuttig' DNA hebben dan gedacht. Toen ze ontdekten dat er 'maar' 30.000 genen zorgden voor eiwitten, bestempelden veel wetenschappers het overige DNA als 'evolutionair afval'. Sergei Denissov, die 5 maart op dit onderwerp zal promoveren, "gelooft dat zelfs het kleinste stukje DNA zijn functie heeft in een menselijke cel".

"Wetenschappers tasten volledig in het duister" en "we weten niets van de evolutie van het brein." Dit zijn de woorden van niemand minder dan Richard Lewontin. Hij zei dit in een presentatie tijdens de jaarlijkse samenkomst van de American Association for the Advancement of Science. James Randerson vatte de presentatie samen in een blog op de site van de Guardian. Het menselijk denken is blijkbaar nog steeds een zwarte bladzijde in de evolutionaire geschiedenis. Uit Randersons samenvatting blijkt dat het handje vol fossielen van veronderstelde mensachtige voorouders niet veel inzicht verschaft over de mogelijke evolutionaire stappen. Elk van die fossielen kan net zo goed een zijtak zijn in plaats van een voorouder. Ze zijn nog moeilijk te interpreteren ook, bekende Lewontin. Logisch, want hoe moet je mentale vermogens afleiden uit de schedel van een fossiel? Je kunt hem niets meer vragen. Het is al lastig om te achterhalen of ze rechtop liepen of niet. We kunnen wel kijken wat natuurlijke selectie nu doet in mensen, maar we kunnen er volgens Lewontin niet zeker van zijn of dit ook zo werkte bij 'onze voorouders'. Alle mooie plaatjes en voorstellingen in (populair) wetenschappelijke bladen, programma's en musea ten spijt; hoe onze 'voorouders' eruit zagen en wat ze dachten blijft een groot raadsel voor evolutionisten. Ze hebben "grote problemen" om te bepalen "hoe ons meest gecompliceerde en mysterieuze orgaan tot stand kwam."

NU.nl laat ons weten dat onderzoekers 2,5 miljoen euro gaan uitgeven aan een onderzoek naar het geloof in God. Is het geloof aangeboren of aangeleerd? Vragen ze zichzelf af. "De onderzoekers houden zich niet bezig met de vraag of God bestaat, maar willen nagaan of het geloof in God de menselijke evolutie heeft bevorderd." Ze willen ook nog weten of het geloof "zich heeft ontwikkeld als bijproduct van andere menselijke eigenschappen, zoals saamhorigheid".

Dinosauriërs komen overal tevoorschijn; niet in levende lijve natuurlijk, maar hun botjes. En telkens weer worden we overspoeld met de bijbehorende evolutiepropaganda. In de Sahara werd er een gevonden met grote (bijna 8 cm. lange) haaiachtige tanden (National Geographic News en PhysOrg). De botjes zouden 110 miljoen jaar oud zijn. Een artist-impression van deze dino, samen met zijn al even indrukwekkend 'broertje' vind je op National Geographic. Of wat dacht je van een ruim 10 meter lange hadrosaurus ("eendesnaveldinosauriër" - National Geographic en Science Daily), die een "nieuwe soort" werd genoemd en "een buitengewoon voorbeeld van de evolutie van gewervelden". In China is een "nieuwe soort vliegend miniatuurreptiel" gevonden, die "meer dan 120 miljoen jaar geleden" leefde. De mini-pterodactylus had een spanwijdte van 25 cm. (National Geographic en Live Science met nog een suggestieve reconstructie) "opent een nieuw hoofdstuk over de evolutionaire geschiedenis van deze groep vliegende reptielen". De botjes in de poten waren gekromd, "als bij vogels". Dat horen evolutionisten natuurlijk graag, omdat ze aannemen dat vogels van dino's afstammen. En wat dacht je van een 40 cm. lange, 4 kilo zware kikker die zich voedde met baby-dinosaurusjes? Science Daily heeft er een artikel over en ze noemen hem "de kikker uit de hel". Het fossiel werd gevonden op een ander continent (Madagaskar, Afrika) dan waar men hem had verwacht (Zuid Amerika - zie ook BBC News en Science Daily). Er werd gespeculeerd over een mogelijke landbrug via Antarctica.

Een fossiele vleermuis heeft de mediatongen losgemaakt. Hij zou 2 miljoen jaar ouder zijn dan de vorige 'recordhouder' en siert deze week de voorpagina van Nature.¹  Natuurlijk werd deze nieuwe vondst gelijk in het stralende voetlicht van de evolutie gezet. BBC News, National Geographic en PhysOrg gaven er ieder hun eigen evolutionistische draai aan. Bij PhysOrg vond men dat dit een "missing link" was die "laat zien dat de mogelijkheid om te vliegen bij de dieren [vleermuizen - red.] geëvolueerd is, voordat ze echolocatie konden toepassen".
Dat is sterk, want waar zit nu het bewijs voor evolutie als je alleen maar de volgorde ervan omdraait? Het is niet zo dat dit fossiel een beestje laat zien dat half vleermuis en half 'iets anders' is. Het fossiel is duidelijk te identificeren als een vleermuis die in staat was om te vliegen. Het enige verschil is dat dit fossiel een kleiner binnenoor heeft dan andere exemplaren. Vandaar de conclusie dat de echolocatie later evolueerde. Dit is echter een discutabel punt, omdat het hier maar één exemplaar betreft, wat niet representatief hoeft te zijn voor al zijn soortgenoten uit die tijd. Ook vandaag zijn er nog vleermuizen die geen echolocatievermogen bezitten. Die hebben dus typisch ook een kleiner binnenoor (waar geluidsgolven worden omgezet in zenuwimpulsen). Overigens zit de grootte van het binnenoor bij dit fossiel min of meer tussen die van soorten met en zonder sonarsysteem in. Een kleiner binnenoor hoeft ook niet te betekenen dat het beestje geen sonarsysteem had, want het is niet aangetoond dat het binnenoor groot moet zijn om een dergelijk systeem goed te laten werken. Daarvoor zouden we dit beestje levend moeten kunnen bestuderen; en dat gaat niet meer.
Het is niet zo verwonderlijk dat de evolutionistische wetenschappers en verslaggevers zich niet afvroegen of het beestje wel geëvolueerd is, maar ze willen wel graag weten "hoe vleermuizen zijn geëvolueerd". En speculaties zijn weer niet van de lucht, waarbij vooral de aandacht wordt gevestigd op de vraag wat er eerder kwam: het sonarsysteem of het vliegen. De ontdekkers noemden het fossiel "primitief", maar afgezien van het kleine binnenoor was er niets primitiefs aan. Het onderzoek van dit fossiel heeft aangetoond dat het in vrijwel alle opzichten een volwaardige vleermuis was. De enige reden om het "primitief" te noemen is dat het in een laag gevonden is waarvan wordt aangenomen dat hij 52 miljoen jaar oud is, in plaats van 50 miljoen. Alle speculaties ten spijt: de 'oudste' vleermuis is gewoon een vleermuis en niets anders. Geen 'overgangsvorm'.

Titan, een maan van Saturnus, zou zo'n 4,6 miljard jaar oud moeten zijn. Als het aan de evolutionisten ligt tenminste, want volgens de Bijbel werden onze Aarde en de andere planeten ongeveer 6000 jaar geleden gemaakt door God. Voor evolutie is echter veel tijd nodig. De planeten en manen in ons zonnestelsel moeten daarom in hun tijdsbestek passen. Ze zetten vanzelfsprekend weer alle jokers in om ook de nieuwste ontdekkingen passend te maken. In een publicatie in Geophysical Research Letters¹ vinden we een beschrijving van het probleem: de hoeveelheid vloeibaar methaangas die zich aan de oppervlakte van de maan bevindt, neemt langzaam af en zou al binnen 10 tot 100 miljoen jaar verdwenen kunnen zijn. Dat is heel wat minder dan 4,6 miljard, dus moet er een verklaring voor gevonden worden. Verschillende nieuwsstations reageerden op een persbericht van het Jet Propulsion Lab, waarin het probleem werd aangehaald. Gek genoeg werd er veel meer aandacht besteed aan de hoeveelheid op zich, dan aan het probleem dat de snelle afname met zich meebrengt. Op Live Science werd zelfs gezegd dat Titan meer olie zou hebben dan wij. Nu kun je vloeibaar methaan en ethaan niet echt onder 'olie' scharen, al komt methaan wel in aardolie voor en vind je ze beiden in aardgas. Deze verkeerde presentatie van de feiten is op zich het ergste nog niet. Dat bij de aanwezigheid van deze eenvoudige koolstofverbindingen gelijk gedacht wordt aan de mogelijke vorming van 'primitief' leven, is veel onzinniger. Ook in het artikel over Titan op Wikipedia wordt hierover enthousiast gefilosofeerd. Alsof de aanwezigheid van koolwaterstoffen in de juiste verhoudingen automatisch tot leven zou kunnen leiden. Dit is door professor Dean Kenyon, mede auteur van het boek 'Biochemische voorbestemming' en een voortrekker op het gebied van chemische evolutie, zelf weerlegd.
Voor het probleem dat er na 4,6 miljard jaar 'nog steeds' methaan op Titan is worden mogelijke oorzaken aangehaald als kometen, vulkanen en ondergrondse bronnen. Maar wat de voorraad precies aanvult kan niet gezegd worden, omdat er geen harde bewijzen voor zijn: "we weten het gewoon niet".
Er is nog een probleem: er zou veel meer ethaan aanwezig moeten zijn, gezien de snelheid waarmee het geproduceerd wordt (als bijproduct van de fotochemische vernietiging van methaan). Titan zou bedekt moeten zijn met een kilometers diepe oceaan van ethaan (Tobias Owen in The New Solar System - vierde ed. Cambridge Press, 1999). De Huygens sonde heeft al bewezen dat dit niet zo is. De Cassini Orbitter heeft wel wat meren waargenomen, maar die concentreren zich met name rond de polen. Hoewel er veel vloeibare koolwaterstoffen in de meren zitten, is het natuurlijk belachelijk veel minder dan wat Owen verwachtte. Er zijn een paar mogelijke bronnen voor methaan ontdekt, maar die zijn bij lange na niet voldoende om te voorzien in de hoeveelheid die nodig is, geven de wetenschappers toe.

Een veel gestelde vraag: Is Jezus echt opgestaan uit de dood?...[Lees verder]

[Meer artikelen...]

Prestine! Nee, geen nieuwe muzikale term, maar wel daarvan afgeleid. De term is 'presto' en betekent 'snel'. Prestine is een eiwit in ons oor dat al in 2000 werd ontdekt, maar nu blijkt het naast volume ook nog eens toonhoogte te regelen. Bij eiwitten denken we al gauw aan iets dat je eet, maar biologen gebruiken het woord 'eiwit', of ook wel 'proteïne', voor allerlei moleculaire motortjes. Zo ook het recent ontdekte 'prestine'. Het bevindt zich binnen in ons oor en kan geluiden 10.000 keer versterken. Nieuwe onderzoeksresultaten doen vermoeden dat prestine ook nog eens over het hele hoorbare frequentiegebied het geluid stemt. Het past de toonhoogte aan wanneer het oor door harde geluiden 'overstuurd' wordt. De resultaten zijn deze week gepubliceerd in Current Biology.¹
    Het menselijk oor heeft een groot dynamisch bereik, waardoor we geluiden kunnen horen die zo zacht klinken als een spinnende kat en zo hard als een straalmotor. Als ons oor voor elke geluidssterke even gevoelig zou zijn, zou het al gauw kapot gaan. Daarom heeft onze Schepper er zowel snelle als langzame omvormers ingebouwd die het geluid dempen of versterken wanneer dat nodig is. Zodra er een te hard geluid binnenkomt, wordt het 'volumeschuifje' in ons oor vliegensvlug teruggezet. Bij goede geluidsinstallaties wordt dit principe, dat 'compressie' heet, meestal ook toegepast. De haarcellen die het geluid opvangen worden door prestine stijf gemaakt, zodat ze niet omvergeblazen worden door harde geluiden, maar maakt ze zacht voor het opvangen van zachte geluiden. De auteurs van de publicatie noemen het de "opmerkelijke versterker van het slakkenhuis". Je hoort dus eigenlijk een aangepaste versie van het werkelijke geluid. Sterker nog, je hoort een verbeterde versie, want de toonhoogte wordt ook aangepast. Er moesten wel weer een aantal muizen 'gepest' worden voor dit onderzoek, want wanneer prestine in de beestjes 'uitgeschakeld' werd, hoorden ze geluiden met een hoge frequentie wel goed, maar een half octaaf te laag. Het mechanisme in het oor schijnt zonder prestine moeite te hebben met de verhouding tussen volume en toonhoogte.

Als Darwin nog geleefd had, zou hij vandaag 199 jaar oud geworden zijn. Wat zou hij nu, 149 jaar na het uitkomen van 'Oorsprong der Soorten', over zijn theorie zeggen? Zou hij er nog steeds in geloven, of zou hij het geloof in zijn Schepper weer hebben teruggevonden? Zou hij bij het lezen van persberichten als deze van JPL, over de hete kern van Enceladus (een maan van Saturnus), erkennen dat ons zonnestelsel toch niet zo oud kan zijn als nodig is voor zijn theorie? Of zou hij hopen op sporen van leven in het warme water van Enceladus? Dat is in ieder geval wel de manier waarop in het artikel de aandacht van het probleem wordt afgeleid. Maar wij laten ons niet voor de gek houden. De vraag hoe het kan dat Enceladus nog steeds warm is na de veronderstelde 4,5 miljard jaar, wordt weer niet gesteld, laat staan beantwoord. Enceladus blijkt ook een grote invloed te hebben op de vorming van de ringen van Saturnus. De ontdekking dat dit soort jong uitziende hemellichamen indicaties zijn van een recent geschapen zonnestelsel, zou Darwin misschien toch weer teruggebracht hebben bij zijn Christelijke wortels en zijn fascinatie voor het concept van intelligent ontwerp. Zou Darwin op het idee van langdurige progressieve evolutie van soorten zijn gekomen als kapitein FitzRoy hem voor zijn reis met de Beagle niet het boek "Principles of Geology" van Charles Lyell had gegeven? Zonder die miljoenen en miljarden jaren is de evolutietheorie niet meer dan een vluchtige gedachte die, alleen al vanwege het gebrek aan tijd, onmogelijk stand kan houden.
  Een zekere Kevin Padian voelde zich geroepen om 'Darwindag' te verdedigen in Nature.¹  Waarom moet er volgend jaar over de tweehonderdste verjaardag van deze man zo'n ophef worden gemaakt? Wat is er zo "groots" aan zijn "voortschrijdende nalatenschap" (aldus Padian)? Hij zou een enorme invloed hebben gehad op "vele facetten van ons sociale en intellectuele leven". Twee andere grote denkers van de negentiende eeuw, Marx en Freud, worden door Padian afgeschreven. Hun invloed op de "structuur van empirische kennis" was niet vergelijkbaar met die van Darwin. En inderdaad, Darwin heeft een grote invloed gehad op de manier waarop proefondervindelijk verkregen kennis wordt geïnterpreteerd. Het is echter wel duidelijk dat niet iedereen daar even blij mee is.
  Padian haalde ook uit naar creationisten en noemde ze "anti-evolutionisten", gelijk gekoppeld aan de geladen term "religieus fundamentalisme", waarvan de "voorstanders het nodig vinden om de moderne wetenschap af te wijzen, op basis van een uiterst discutabele ... lezing van heilige teksten". Hij ging echter niet in op de aanwezigheid van de vele niet-"fundamentalistische" critici van het Darwinisme, waaronder de meer dan 700 wetenschappers met hoge titels, die zich ervan hebben afgekeerd. Deze wetenschappers hebben dus niet de wetenschap afgewezen, maar de filosofische constructie die er omheen gebouwd is. Hoewel er met 'fundamentalisme' op zich niets mis hoeft te zijn, wordt de term tegenwoordig wel vaak op een minachtende manier gebruikt en kan het zelfs mensen bang maken, gezien de associaties die het oproept. Het is wel duidelijk wat de houding van Padian is, als je kijkt naar de afsluitende woorden van zijn betoog. Hij noemt mensen "dieren, één van de vele soorten op de planeet, door gemeenschappelijke afstamming verbonden met alle andere soorten..." En "het is vanwege deze visie, die mensen bevrijdt van de zelfingenomenheid van speciale schepping, dat Darwin geëerd werd met een teraardebestelling in Westminster Abbey. En het is vanwege zijn ontelbare wetenschappelijke inzichten, waarvan de meeste nog steeds even aannemelijk en stimulerend zijn als de dag dat hij ze opperde, dat we er naar uitkijken om volgend jaar zijn verjaardag te vieren".

Twee verhalen over vogels die recentelijk zijn gepubliceerd, lijken niet helemaal op één lijn te liggen. Het ene verhaal gaat over de superieure mogelijkheden die vogels hebben, vergeleken met vliegtuigen. Het andere verhaal gaat over hoe ze geëvolueerd zouden zijn.
  EurekAlert en Science Daily komen met een aantal geweldig indrukwekkende feiten die vogels boven vliegtuigen stellen: Een 'Blackbird' straaljager die ruim 3000 km/u vliegt, legt ongeveer 32 keer zijn lengte per seconde af. Een gewone duif (die kleiner is en natuurlijk langzamer vliegt), legt evenwel 75 keer zijn lengte per seconde af. Een 'A-4 Skyhawk' draait 2 keer per seconde om zijn as, terwijl een boerenzwaluw bijna 14 keer per seconde haalt. Bepaalde militaire vliegtuigen kunnen krachten van 8 tot 10 keer de zwaartekracht verdragen (10 G). Veel vogels ervaren regelmatig meer dan 10 G, tot zelfs 14 G. Het is daarom bijna lachwekkend dat mensen hun vliegmachines naar vogels vernoemen. Misschien kunnen onze vliegtuigen sneller en kunnen ze meer lading vervoeren, maar dat is alleen omdat ze groter zijn. Wat vliegbeheersing betreft blijven ze in verhouding tot Gods creaties nog beschamend ver achter. Vliegtuigontwerpers kijken al heel lang naar vogels en proberen al die trucjes af te kijken. Er is al heel wat gelukt, maar het grote probleem zit hem in het feit dat vogels hun lijf en vleugels van vorm kunnen veranderen en kunnen bewegen tijdens de vlucht, waardoor ze stabiel blijven tijdens allerlei extreme omstandigheden, zoals storm, regen en sneeuw. Als die bewegelijkheid in onze vliegtuigen zou kunnen worden toegepast, zouden we misschien dichter bij dezelfde prestaties kunnen komen. De vraag is alleen of eventuele menselijke passagiers de nieuwe mogelijkheden zouden kunnen waarderen of zelfs overleven. In de artikelen wordt ook de verbazing geuit over het vermogen van libellen om recht te blijven vliegen in de wind. Maar dat het beestje zichzelf reproduceert en ook nog eens milieuvriendelijke brandstof verbruikt wordt niet genoemd. Misschien zijn die laatste twee dingen wat moeilijker te verwezenlijken.
  Ondertussen werd er in drie andere artikelen geargumenteerd over de timing van vogelevolutie. Live Science, PhysOrg en Science Daily hebben het over een aantal wetenschappers die de tijd dat vogels uit dinosauriërs ontstonden betwisten. Ze denken "sterk moleculair bewijs" gevonden te hebben dat vogels "meer dan 100 miljoen jaar geleden ontstonden en niet 60 miljoen jaar, zoals het fossielenverhaal doet vermoeden." Met andere woorden: de 'geologische kolom' en de theorie van de 'moleculaire klok' spreken elkaar tegen. Als verklaring stellen ze onder andere voor dat de moleculaire klok misschien niet betrouwbaar is, omdat er verschillende tiksnelheden kunnen zijn.

We worden op onze wenken bediend (zie het vorige artikel). Een stukje DNA dat ooit als 'afval' werd beschouwd is nu toch nuttig gebleken. De machines die het DNA ontcijferen, maken eerst een kopie van een stukje DNA, dan worden er stukjes tussenuit gehaald (introns genaamd). Men dacht dus eerst dat dit afval was, omdat het niet gebruikt werd om een eiwit te maken. Maar omdat introns bij eenvoudiger organismen niet veel voorkomen, namen evolutionisten al aan dat er toch een functie moest zijn. Er is nu een intron ontdekt dat vitaal blijkt te zijn bij het produceren van zenuwcellen, aldus een artikel van Science Daily.  Het gedraagt zich als een 'poortbewaker' die boodschapper-RNA schijnbaar begeleidt bij het tot stand komen van het juiste aantal 'kanalen' in zenuwcellen. Het intron komt niet in het eindproduct (eiwit) terecht, maar dat wil nog niet zeggen dat het geen belangrijk doel heeft. Volgens het artikel is hier misschien het algemene mechanisme ontdekt dat de RNA's reguleert.

"Stamboom van het leven verliest tak" lezen we in de kop van dit artikel op Kennislink.nl. Direct daaronder: "Nieuwe schoolboeken moeten worden aangepast, want de stamboom van het leven klopt niet meer." Wat is er toch allemaal aan de hand, lieve mensen? Het blijkt wel mee te vallen want de Noorse bioloog Jakobsen heeft slechts voorgesteld om twee takken samen te voegen. Volgens het artikel is het wel opmerkelijk dat de twee takken worden samengevoegd, omdat ze volgens de oude indeling ver uit elkaar stonden. Het gaat om de Chromalveolates en de Rhizaria. Chromalveolates zijn kleine eencelligen, die ook wel de 'voorlopers van de huidige planten' worden genoemd. De enige reden die hiervoor gegeven wordt is dat sommigen "zelfs bladgroenkorrels" hebben. (Nou en? Lees nog eens het artikel Menselijke genen in een zeeanemoon? Overeenkomsten in bouw bewijzen geen gemeenschappelijke afstamming, maar een gemeenschappelijke Ontwerper.) De Rhizaria "staan beter bekend als amoebes. Eencelligen die 'voetjes' gebruiken om zich voort te bewegen."
"Op basis van de vergelijking van 123 genen waren de twee groepen blijkbaar toch niet zo verschillend als altijd werd gedacht," lezen we in het artikel. Maar dan komt het. In de laatste paragraaf wordt ons verteld hoe essentieel dit onderzoek eigenlijk is. "Genetische archeologie", dat "is eigenlijk de beste term voor dit soort onderzoek". Schatgraven in de genen dus. "Door te kijken naar overeenkomsten en verschillen in het DNA van bepaalde groepen, komt men veel te weten over hoe het leven op aarde is ontstaan. Ook krijgen onderzoekers op deze manier een goed beeld van de evolutie van verschillende soorten.

Peter R. de Vries brengt dingen aan het licht. Hij neemt mensen mee naar de kern van de zaak. Misdaden worden gepleegd door mensen. Ga naar die mensen toe en je vindt de waarheid. Interpretatie van de wetenschap wordt ook gepleegd door mensen. Maar wat is hun motivatie? Ik jaag naar de waarheid, en zie dat er een 'misvatverslaggever' nodig is. Wetenschap is iets prachtigs en laat ons zien hoe Gods schepping werkt, maar mensen hebben in de loop der jaren hun zicht op hun Schepper verloren. Ze komen met hun eigen interpretaties van de zichtbare werkelijkheid. We zien telkens weer dat de moderne wetenschap dingen onthult over ons bestaan, waaruit blijkt dat er meer moet zijn dan de zichtbare werkelijkheid. Dit brengt de wetenschappers ertoe theorieën te verzinnen als 'supersnaren' en parallelle universa. Ze proberen dingen te verklaren, en dat is volkomen begrijpelijk, maar vaak gaan ze voorbij aan de meest voor de hand liggende verklaring. Waarom zouden de oudste geschriften die wij in ons bezit hebben (die van de Bijbel: 66 boeken, geschreven door 40 auteurs, waarvan de oudste manuscripten het allereerste begin van onze planeet en ons bestaan beschrijven), niet de beste verklaring bieden voor de grote vraagstukken? Op deze site probeer ik, voor zover mijn volle tijdschema het toelaat, zo veel mogelijk recente artikelen door te lichten. Ik probeer te laten zien dat er in de wetenschap vaak om de waarheid heen gedraaid wordt en dat het publiek om de tuin geleid wordt. De meeste wetenschappers en wetenschapsverslaggevers doen dat natuurlijk niet bewust. Ze praten vaak alleen maar na wat ze geleerd is. Op dit gebied is een klokkenluider nodig, ook in Nederland. Mensen moeten zich bewust worden van de misvattingen, misinterpretaties en (jawel, ook) de larie en de leugens in de wetenschapsmedia.
  Een paar recente voorbeelden:
1. PhysOrg kwam met een verhaal over een gesplitste rivier die door Death Valley loopt. Hier zien ze dat er binnen korte tijd vormen uitgesleten werden, waar naar hun eigen zeggen "onder normale omstandigheden" eeuwen voor nodig zouden zijn geweest. Onder 'normaal' verstaan ze dus de loop van de geschiedenis, volgens hun eigen boekje: zeer lange geologische perioden. Vervolgens schrijven ze deze 'snelle' ontwikkeling toe aan menselijk ingrijpen. Het is echter niet zo moeilijk om hierbij de link te leggen met de Zondvloed die volgens de Bijbel de aardbodem helemaal veranderde. Veel water kan in een korte tijd veel teweeg brengen. Er zijn geen miljoenen jaren voor nodig, dat zien we steeds weer. Toch wordt de Bijbelse Zondvloed in dit soort berichten eigenlijk nooit genoemd.
2. LiveScience rapporteert over een onderzoek, waaruit blijkt dat alle mensen met blauwe ogen dezelfde voorouder hebben. Ze beweren dat een mutatie er zes- tot tienduizend jaar geleden voor gezorgd heeft dat er blauwe ogen ontstonden. De mogelijkheid om bruine ogen te maken werd uitgeschakeld in de genen, wat resulteerde in mensen met blauwe ogen. Wat is nu de evolutionistische verklaring voor het feit dat 20 of 40 procent van de Europeanen blauwe ogen hebben? "Dit gen doet ie ts goeds voor mensen. Het maakt dat ze meer kinderen krijgen," aldus onderzoeker John Hawks. Dat ging volgens evolutionaire begrippen wel ineens heel erg snel dan. Een betere verklaring is dat mensen met bruine ogen geschapen zijn en dat mutaties zijn begonnen na de rebellie van de mens.
3. National Geographic News brengt ons het nieuws dat er een komeet is die niet aan de verwachtingen voldoet. De 'Stardust' missie van NASA heeft wat gruis van een komeet teruggebracht. De komeet blijkt meer op een asteroïde te lijken. Ze hadden "oeroude materialen" verwacht, maar dat viel tegen, ze vonden alleen materiaal van binnen ons zonnestelsel. Ze gaan er vanuit dat deze komeet niet altijd in ons zonnestelsel geweest kon zijn, omdat hij anders al zijn stof en ijs zou hebben verloren. Toch is hij er, maar zonder het verwachte materiaal. Als je ons zonnestelsel ziet door de 'Bijbelbril' dan is er geen enkel probleem. Er mist niets, de komeet is gewoon jong.