Of toch niet? We zullen zien. BBC News komt met de claim: "'Missende schakel' Fossiele zeehond liep... Het evolutionaire bewijs dat we al zo lang misten." Het fossiel "houdt het geheim van zeehondevolutie in zijn poten..." Het gaat dus om een fossiel van een 'zeehondachtige' dat bijzonder goed bewaard is gebleven (65% compleet). Het is gedateerd op 23 miljoen jaar geleden en wetenschappers hebben het Pujilla darwini genoemd. Lezen we echter verder, dan komen we erachter dat deze 'voorouder van de zeehond' meer otterachtige kenmerken heeft dan dat hij op een zeehond lijkt. De poten met zwemvliezen lijken namelijk meer op die van een otter dan op de flippers van een zeehond. Als dit skelet zoveel weg heeft van een otter, waarom wordt het dan aangedragen als evolutionaire voorouder van zeehonden, walrussen en zeeleeuwen? Het blijkt dat er nog geen enkel fossiel was die deze rol kon vervullen, waardoor elke mogelijke kandidaat meer dan welkom is. De ledematen van Pujilla waren zwaar en moeten goed gespierd geweest zijn, waardoor hij zich (net als een otter) zowel op het land als in het water goed kon redden. BBC noemt het een "kruising tussen een zeehond en een otter". Voor evolutionisten, die zoeken naar overgangsvormen van zeedieren naar landdieren, is dit natuurlijk heel inspirerend. Hetzelfde bericht op National Geographic News beschrijft ook de overeenkomsten met de moderne otter (zie ook de artist impression), maar noemt het een "zeehond met armen". Kan het ook gewoon een variatie van de oorspronkelijk geschapen otterachtige geweest zijn?
Een ander artikel van BBC News brengt ons de "voorouder van T-Rex", gevonden in China. Deze kreeg de veelzeggende naam Xiongguanlong baimoensis (zeg dat maar eens drie keer zonder je tong te breken). Voor evolutionisten duidelijk de 'missing link' tussen T-Rex en zijn tot nu toe veronderstelde voorouders. Hij had een aantal kenmerken die T-Rex ook had, maar was slechts 1,5 meter groot. Een volwassen Tirannosaurus Rex kon 4 meter hoog worden. Maar waarom wordt dit skelet toegeschreven aan een voorloper van T-Rex? Wat bepaalt of dit een 'missende schakel' is? Zijn het de overeenkomsten en verschillen met eventuele kandidaat-voorlopers? Waarom kan het niet gewoon een variatie op de bekende typen dinosauriërs zijn?

Een 'ster' wordt tegenwoordig meestal gemaakt, niet geboren. Volgens veel wetenschappers worden de sterren die wij aan onze nachtelijke hemel zien staan echter wel geboren. Er is zelfs een complete 'kraamkamer' ontdekt, als we het bericht op NU.nl mogen geloven. René Fransen schreef een boek waarin hij stelt dat wij gevormd zijn uit het stof dat na de 'oerknal' in sterren ontstond (zie deze recensie van het boek). Iemand die gelooft dat alles wat bestaat uit het niets is komen 'knallen', moet ook een verklaring bieden hoe het huidige 'iets' dan is ontstaan. Het geloof dat sterren 'geboren' worden in grote gaswolken en dat daarin de elementen (atomen) ontstaan die nodig zijn voor ons huidige bestaan, vormt hiervoor de basis. Astronomen die heil zien in deze theorie, zullen dan ook enthousiast elk 'bewijs' voor de geboorte van sterren naar voren schuiven. Zo ook nu weer: "In het sterrenbeeld Orion is een 'kraamkamer van sterren' ontdekt, een plaats waar nieuwe sterren aan het ontstaan zijn. Dat hebben astronomen in Duitsland en de Verenigde Staten zondag bekendgemaakt." Hoe die nieuwe sterren precies ontstaan wordt niet uitgelegd. Dat is ook niet te verklaren. Het 'ontstaan' van een ster gaat in tegen de gaswetten zoals wij die nu kennen. Je moet behoorlijk wat voor lief nemen om te geloven dat die wetten overwonnen kunnen worden. Het enige feit waarmee het artikel komt is dat de veronderstelde 'jonge hemellichamen' "waterstofgas miljarden kilometers om zich heen stralen". Dat zou dus het bewijs moeten zijn dat ze 'geboren' worden. Verder krijgen we alleen maar veronderstellingen te horen, zoals de aanname dat ons eigen zonnestelsel miljarden jaren geleden ook zo begonnen moet zijn en dat wetenschappers door het bestuderen van dit soort fenomenen "een beter inzicht" zouden kunnen krijgen.

Een vegetarische kat, kan dat? Jawel, Telegraph.co.uk bericht van Dante, "de enige vegetarische kat van het Verenigd Koninkrijk", die alleen maar fruit en groente eet. Hij weigert elk soort traditioneel kattenvoedsel. Bij sommigen zal nu een lichtje gaan branden wanneer ze bedenken wat dit met de Bijbel te maken heeft. Wie herinnert zich nog het verhaal van Little Tyke? Deze leeuwin werd door Georges en Margaret Westbeau gered van een wisse dood en door hen grootgebracht. Hun verbazing was echter groot toen bleek dat het jonge leeuwtje geen vlees binnen kon houden. Zelfs het beste verse vlees gooide ze er gelijk weer uit. Experts verzekerden hen dat Little Tyke het waarschijnlijk niet lang zou uithouden zonder vlees. Maar wat ze ook probeerden, ze weigerde vlees te eten. Zelfs een paar druppels bloed door haar melk kon ze niet waarderen. Uiteindelijk moesten ze het opgeven. Little Tyke wilde geen vlees eten en leefde verder op groente en fruit. Zoekend naar een verklaring voor dit vreemde gedrag werden ze op een dag door een bezoeker gewezen op Genesis 1:30, waar God zegt: "Aan de dieren die in het wild leven, aan de vogels van de hemel en aan de levende wezens die op de aarde rondkruipen, geef ik de groene planten tot voedsel." Alle beesten en ook mensen aten in die tijd vruchten en groenten. Het gedrag van Little Tyke, en dus ook van de kat Dante, kan goed verklaard worden als we er vanuit gaan dat hun voorouders ooit dit dieet hadden. Een grappige bijkomstigheid is ook dat Little Tyke dikke vrienden was met Becky, een lammetje (zie dit plaatje). Dit doet ons denken aan bepaalde profetieën in de Bijbel: "Dan zal een wolf zich neerleggen naast een lam, een panter vlijt zich bij een bokje neer; kalf en leeuw zullen samen weiden en een kleine jongen zal ze hoeden. Een koe en een beer grazen samen, hun jongen liggen bijeen; een leeuw en een rund eten beide stro (Jesaja 11:6,7 en 65:25). Bij Dante en Little Tyke is als het ware iets "ge-reset" (terug naar de oorspronkelijke instellingen). Dante eet graag dingen als meloen, bananen, broccoli, rabarber, asperges, aubergines, en spruitjes, maar ongekookte aardappels vindt hij ook wel lekker. Als hij zijn eten niet op tijd krijgt valt hij zelfs de fruitschaal aan. Volgens sommigen kunnen katten niet leven zonder vlees, maar Dante is het levende bewijs dat het wel kan. En hij is zo gezond als een vis ;-) Dit is weer een sterk bewijs dat het verhaal in Genesis geen sprookje is, maar gezien kan worden als betrouwbare geschiedschrijving.

Je hebt twee 125 megapixel videocamera's in je oogballen. Elke pixel, een staafje of een kegeltje, is aangesloten op een zenuwuiteinde. Alle informatie die door de afzonderlijke cellen verzameld wordt, gaat door een zenuwbundel naar de hersenen om te worden gedecodeerd. Dit blijkt nog ingenieuzer te zijn dan men al dacht, zo lezen we in PLoS Biology,¹  waar wetenschappers van het Salk Instituut hun bevindingen beschreven. Elke lichtgevoelige cel op je netvlies verzamelt lichtinformatie. Voorheen dacht men dat een gelijke hoeveelheid informatie van elke afzonderlijke cel rechtstreeks naar de hersenen ging om daar (net als in onze digitale camera's) samengesteld te worden tot een totaalplaatje. Dat is op zich al een wonderlijk staaltje van techniek, maar het is iets ingewikkelder. Elke cel ziet inderdaad een klein stukje van het gehele gezichtsveld, maar nu is ontdekt dat deze cellen in elkaar passen als een soort puzzelstukjes die ieder voor zich een stukje gezichtsveld voor hun rekening nemen. Hierbij zorgt een ingewikkeld gecodeerd regelsysteem ervoor dat er geen overlapping van informatie optreedt, maar dat er één egaal plaatje ontstaat. Er zijn zo'n 20 verschillende cellen in het netvlies die de visuele informatie verwerken. Elk van die cellen verwerkt de informatie van zijn eigen stukje gezichtsveld en stuurt, zo denkt men nu, een compleet plaatje naar de hersenen. De afzonderlijke stukjes hebben onregelmatige vormen als een traliewerk met ongelijk gevormde gaten, die 'blinde vlekken' en overlapping zouden kunnen veroorzaken, waardoor het zicht belemmerd wordt. De wetenschappers waren verbaasd dat dit niet het geval was en dat de onregelmatige vormen prachtig in elkaar passen (Science Daily heeft er een paar plaatjes van). Ze noemden het "functioneel gecoördineerd en fijn afgesteld", maar vroegen zich ook af of het gezichtsveld rechtstreeks werd doorgegeven aan de vertakte structuur van de zenuwen en waardoor de overlapping gecorrigeerd wordt. Deze rol werd door hen toegeschreven aan amacrinecellen, maar ze konden nog niet zeggen hoe en wanneer dit tijdens de ontwikkeling van het oog op de goede plek terecht komt. Hoe dan ook, de ontdekking is verrassend omdat het allemaal zo precies geregeld is terwijl elke afzonderlijke cel zo verschillend is in de verwerking van zijn gezichtsveld. Volgens de onderzoekers moet het systeem gebruik maken van ingewikkelde procedures voor interpolatie en het berekenen van gemiddelden om de visuele informatie optimaal te verwerken. Al met al is het hen nu duidelijk dat "het zenuwstelsel met een veel hogere graad van precisie moet werken dan men voorheen dacht en dat onregelmatigheden in individuele cellen eigenlijk een ondergewaardeerd aspect van neurale populatiecodes weerspiegelen".

Wist je dat de zee-egel een tand had? En het is niet zomaar een tand, maar een "opmerkelijk stuk maalgereedschap," aldus een internationaal team van wetenschappers. Ze gebruikten zelfs het woord "uitzonderlijk" in de titel van hun publicatie in PNAS.¹  Mensen kunnen er voordeel uit halen door meer te leren over deze bijzondere bijtel. Volgens de wetenschappers kan een beter begrip van de structurele kenmerken leiden tot het "ontwerpen van betere mechanische maal- en snijdgereed- schappen." De 'tand' is eigenlijk geen tand maar een hard staafje met een gekartelde rand, die het beestje gebruikt om zijn voedsel te vermalen. Hoewel het bijna helemaal uit calciet (kalkspaat) bestaat, heeft het toch dezelfde hardheid als tanden van 'hogere' levensvormen. Het kan zelfs gaten maken in rotsachtige oppervlakken die zelf uit calciet bestaan. Dit vermogen van de tand is te danken aan de bijzondere kristalstructuur en de meervoudige magnesiumkristallen die richting de punt in aantal toenemen en die uitgelijnd zijn met twee andere structurele elementen in de tand. De hele tand bestaat uit twee blokken met meervoudige kristallen die slechts enkele graden in stand verschillen. Dit minieme verschil in uitlijning van kristallen in de tand heeft een functioneel voordeel: het creëert een gegolfde rand die afbrokkelt op de scheidingsvlakken, waardoor de tand tijdens het malen niet breekt, maar zichzelf scherper maakt. Volgens de wetenschappers is het duidelijk dat de vorming van de tand, en de punt in het bijzonder, "verbazingwekkend goed geregeld" is en dat dit stukje gereedschap van de zee-egel een "ongelofelijke structurele en samengestelde complexiteit" bezit. Ze schuwden dan ook niet het woord "ontwerpkenmerken" in de mond te nemen.