Vanuit evolutionistisch denken ontstonden verwachtingen met betrekking tot cellen, weefsels en organen. Heel vaak voldoet de werkelijkheid niet aan die verwachtingen. Uit een lange geschiedenis van fouten, veranderingen en doodlopende wegen, zou je veel afval verwachten. Recente voorbeelden laten zien dat dit niet zo is. De meeste organen, weefsels en cellen hebben nog steeds een belangrijke functie. Precies wat je zou verwachten als ze oorspronkelijk perfect ontworpen zijn. Vanuit de ontwerphypothese zou je tevens verwachten dat dezelfde complexiteit die we nu zien, ook in levensvormen te vinden is die in de onderste aardlagen gevonden worden.

1. Primaire trilhaartjes geen evolutionaire relikwieën:  Trilhaartjes doen veel nuttige dingen in ons lijf, zoals het afvoeren van vuil uit de longen. Echter, in een artikel op PhysOrg lezen we dat de 'primaire' trilhaartjes die we op de meeste zoogdiercellen terugvinden, sterk onderschat zijn. Er werd door velen geen nut aan toegekend en ze werden gezien als ‘evolutionaire relikwieën’; het ‘cellulaire equivalent van de appendix’. De ontdekking dat er veel vervelende ziektes ontstaan doordat deze haartjes niet goed werken (zoals gezichts- en gehoorverlies op oudere leeftijd of cysten in de nieren), was een van de eerste aanwijzingen dat men het bij het verkeerde eind had. Op dit moment worden ze gezien als de ‘antennes’ van de cel, met een belangrijke rol in communicatie.
2. Astrocyten zijn geen evolutionaire lijm:  De stervormige cellen in de hersenen, astrocyten genoemd, werden lang gezien als een soort steigers of lijm voor de belangrijkere neuronen. Een artikel op Science Daily toont ons dat ze meer doen dan gedacht. Van deze ‘lijmcellen’ (gliacellen) zijn er 10 keer meer dan neuronen en dacht men dat ze alleen dienden voor de instandhouding van de structuur van de neuronen en om ze van voeding te voorzien. Nu blijkt dat ze onder andere ook het kooldioxidegehalte in het bloed ‘proeven’ en het ademhalingscentrum aansturen. Zo vervullen ze continu een cruciale rol in het regelen van onze ademhaling. Onderzoek aan deze cellen zal mogelijk leiden tot meer inzicht in de beruchte wiegendood (of beter: sudden infant death syndrome).
3. Stresshormonen en immuniteit: geëvolueerd?:  Er is een stresshormoon ontdekt in een zeelamprei (zeeprik), aldus PhysOrg. Lampreien vallen volgens de evolutietheorie onder de vroegste levensvormen. Dit zou “licht werpen op hoe stresshormonen geëvolueerd zijn”. Maar het enige feit dat relevant zou zijn is dat een mens er meer dan 30 heeft en een lamprei maar 1. Hoe die hormonen - laat staan een volledig functionerende lamprei - ontstaan zouden zijn werd niet behandeld. Lampreien gedijen overigens nog steeds best met hun ene stresshormoon. Evolutie werd gewoon aangenomen.
4. Geen afval meer:  Science Daily liet ons meer weten over het zogenaamde ‘junk DNA’, dat eigenlijk nooit ‘junk’ genoemd had mogen worden. Er blijken instructies in die stukken DNA te zitten die helpen bij de ontwikkeling van een organisme. De hoeveelheid van dit DNA waaruit geen eiwitten worden gevormd, is verrassend groot; bij mensen ongeveer 98 procent, maar volgens recente onderzoeken is het van cruciaal belang bij de processen waarin van genen bruikbare producten worden gemaakt. De onderzoeken werden vooralsnog gedaan op fruitvliegjes, maar als dit bij mensen op gelijke wijze werkt, dan kan verder onderzoek mogelijk meer inzicht geven in ontwikkelingsstoornissen.
5. Stamcellen uit de oertijd:  Met de Mexicaanse salamander lijkt het ‘mysterie van stamcellen en evolutie’ ontrafeld te kunnen worden, aldus Science Daily.  Maar het enige ‘bewijs’ was dat stamcellen veel verder terug in het evolutieverhaal voorkwamen dan men dacht. Stamcellen liggen aan de basis van elke andere cel in het lichaam. Men dacht eerst dat het zich pas bij de zoogdieren ontwikkelde, maar recent onderzoek lijkt uit te wijzen dat “het er altijd al geweest is, alleen niet in de soorten die mensen gebruiken in het lab. Eigenlijk bestaan pluripotente cellen waarschijnlijk al in de embryo’s van de meest eenvoudige dieren waaruit amfibieën evolueerden,” aldus het artikel. Ook hier werd evolutie gewoon aangenomen en er werd geconcludeerd dat het eigenlijk ook wel logisch is dat de ontwikkeling van embryo’s altijd hetzelfde geweest is, “omdat zoogdieren direct uit reptielen evolueerden”. Dus afwezigheid van bewijs voor evolutie is ook een bewijs voor evolutie? Het is maar hoe je het bekijkt... De mogelijkheid die bepaalde cellen hebben - om zich te ontwikkelen tot vrijwel elke andere cel in een organisme - ontstond dus eerst. Hoe dit gebeurde werd weer niet uitgelegd. Het werd gewoon aangenomen. Er werd nog wel ingegaan op de vragen die dit oproept; bijvoorbeeld het probleem dat andere overeenkomstige eigenschappen onafhankelijk van elkaar moeten zijn geëvolueerd (dat wordt ‘convergente evolutie’ genoemd).
6. Evolutie als appendix:  Vaak wordt evolutie in een artikel genoemd, maar blijken de feiten op iets heel anders te duiden. Dit zien we in een artikel op Science Daily. Hier werd fotosynthese in verband gebracht met evolutie, maar er werd vervolgens niets meer over evolutie gezegd. In tegendeel, er werd alleen maar lof gezongen over de efficiëntie van de moleculaire machines die ingezet worden bij fotosynthese. Ze gebruiken ‘kwantumeffecten’ in hun behandeling van elektronen. Ze zijn zo efficiënt dat ze licht voor 95% of meer omzetten in energie. Zelfs de meest ‘primitieve’ microben op aarde boksen dit voor elkaar. Er werd niets gezegd over hoe deze efficiënte lichtoogstmachines geëvolueerd konden zijn. In plaats daarvan kreeg het artikel een toon die meer bij de biomimetica past. “Het begrijpen van kwantum-energieoverdracht en lading-scheidingspaden zou kunnen helpen bij het ontwerpen van zonnecellen die geïnspireerd zijn door de natuur.”

Je kunt de snelle vorming van ravijnen niet ontkennen als het vlak voor je ogen gebeurt. In 2002 liep het meer Canyon Lake in Texas na een week van hevige regenval over, zo lezen we op PhysOrg. De overstroming duurde zes weken en richtte grote verwoestingen aan. Door de kracht van de waterstromen werden hele rotsblokken, tot wel een meter in doorsnee, opgetild en meegesleurd. Er werd ook een ravijn van 2,2 kilometer lang en 7 meter diep in de rotsbodem uitgesleten (volgens een ander artikel twaalf meter diep). Het ravijn werd in slechts drie dagen gevormd, aldus Science Daily. Volgens Live Science zijn sommige van de meest spectaculaire ravijnen op aarde en Mars waarschijnlijk op die manier gevormd: in een 'geologische oogwenk'. Volgens PhysOrg is de 'traditionele visie' dat ravijnen als Grand Canyon langzaam gevormd zijn, gedurende miljoenen jaren, maar we weten nu dat dit veel sneller kan. Het is echter zelfs voor de kenners moeilijk te zien of een bepaald ravijn nu snel of langzaam gevormd is, omdat er 'zo weinig' kenmerken zijn die de twee soorten onderscheiden. Ondanks de voorbeelden van recente overstromingen (zie ook dit stuk over de zondvloed), wil men er nog niet aan dat alle ravijnen gevormd zijn door snelle processen. Het feit dat een overstroming grote rotsblokken kan oppakken en meeslepen draagt eraan bij dat er binnen korte tijd een heel stuk uit harde rotslagen kan wegslijten. De rotsblokken fungeren als voorhamers die een weg banen door de harde bodem. Een artikel op Kennislink geeft meer informatie in het Nederlands. Hier lezen we dat onderzoeker Michael Lamb er echter nog niet aan wil "dat de bekendste kloof ter wereld, de Grand Canyon, wel eens sneller gevormd kan zijn dan over miljoenen jaren." Vanuit creationistische hoek is uiteraard al vaker voorgesteld dat vorming van ravijnen wel snel kan verlopen, denkend aan de zondvloed. Zeker als de lagen nog niet helemaal uitgehard zijn, kan een ravijn veel sneller ontstaan en ook groter worden dan in de keiharde lagen van nu. Maar dit werd in de artikelen niet aangehaald.