Schepper en Zoon
Helder            Is de aarde bewust gemaakt of vanzelf ontstaan?             Denken
Want sinds de schepping van de wereld zijn de onzichtbare dingen van God, Zijn eeuwige kracht en Zijn goddelijkheid,
duidelijk zichtbaar, ze worden begrepen door de dingen die gemaakt zijn.
(Romeinen 1:20)
Home Uitleg Filosofie Denken Feiten Video's Artikelen Vragen Links

Artikelen per vakgebied

Op deze pagina vind je alle artikelen die sinds 2006 op SchepperEnZoon verschenen zijn, gesorteerd op vakgebied. Zo kun je alle beschikbare artikelen lezen in een vakgebied naar keuze.
Het idee voor deze artikelen met commentaar vanuit een Bijbels wereldbeeld komt uit het briljante brein van David Coppedge. Een aantal van deze artikelen zijn dan ook (met toestemming) gebaseerd op de newsfeeds van zijn
Creation Evolution Headlines. Nadruk toegevoegd in alle aanhalingen, tenzij anders aangegeven.



    Biologie algemeen
Microbiologie
Biomimetica
Astronomie
Geologie
Paleontologie
Natuurkunde
Chemie
Archeologie
Antropologie
Filosofie
Diversen


Of zoek:


Biologie algemeen

Kan IBM een Intelligent Brein Maken?
Perplex van patronen in planten
Het is maar hoe je het bekijkt
Hersenen zitten knap in elkaar
Insecten laten hun ware kleuren zien
Mensen kunnen 1000 jaar oud worden
Hersenen doen eigen herprogrammering
Evolutie sneller in warm klimaat
Evolutie van dino naar vogel betwijfeld
'Superratten' evolutie?
Kieskeurige kat nu ex-karnivoor
De 'dino-kip' komt eraan
Stamboom van het Leven definitief neergehaald
Zespotige minitank duidt op Schepper
En de spin zeide: er zij zijde!
Loopvogels onafhankelijk geŽvolueerd?
Blinde salamanders geven inzicht
Stamboom van de vogels vliegt het raam uit
Wetenschappers proberen patronen te plaatsen
Planten 'denken' hetzelfde?
Functie voor rudimentaire organen: creationistenmeppers
OrchideeŽn, een typisch voorbeeld van evolutie
Oudste boom is 9550 jaar oud?
In de hoogte en in de diepte: onvoorstelbaar ontworpen
Wat was er eerder: ei of kip?
Het probleem van de wortel
Menselijk brein raadsel voor evolutionisten
Vogels verslaan vliegtuigen door evolutie?
Monarch vlinders vliegen op hun biologische klok
Blinde grotvissen kunnen weer zien
Menselijke evolutie gaat steeds sneller
Functie gevonden. Sorry, foutje, bedankt.
De papegaai die mensen voor aap zette
Gewapend kevertje
We hebben weer mot
Nieuw onderzoek: Darwins Black Box eindelijk open?
De worm die onze hersenkronkels vormde
Verschil mens en chimpansee nog groter dan gedacht
Ziektekiemen giftiger door invloed van omgeving?
Kleurenblinde zeekatten kunstig met kleur
Ook apen liepen op twee benen
Waarom maakte God giftige kikkers?
De evolutie van het zesde zintuig
Klein maar fijn doet Darwin pijn
Werkt evolutie ook zonder seks?
Muziek maakt je slim
Een mot in spinnenkleren
Blinde grotvissen: Darwin doet weer een stapje terug
Motinstrumentarium beter dan gedacht
Inktvisoog verslaat Zeiss lens
Zeepaardjes "gebouwd" voor snelle hap
De aŽrodynamische perfectie van vleermuizen
Kop van specht heeft schokbrekers
Het sprookje van de naakte aap
Apen geŽvolueerd door gebruik van gereedschap?
Je kunt ze maar beter te vriend houden!
Wetenschappers forceren snelle natuurlijke selectie in reptielen
Vermist: de stamboom van Darwin

Microbiologie

Oren maken gebruik van beperking
Planten maken zonnebrandcrŤme
Celkern-bedrijfsleider gezocht
DNA, ons programma
DNA doet de 'ringentruc'
Harige bacteriŽn wandelen en praten
Een motor die zichzelf al draaiend repareert
De kleinste motor ter wereld beter bekeken
De meest eenvoudige microbe is complexer dan gedacht
Eťn fout vouwtje kan al een fataal foutje zijn
Je oog werkt met precies passende puzzelstukjes
Het hele plaatje
Toch weer ingewikkelder dan we dachten...
Wie weent er om de weesgenen?
Exploderende chromosomen
Cellen blijven wetenschappers verbazen
Zwarte doos geeft geheimen niet prijs
Over kevers en computers
Deze of genen?
Twee mutaties verantwoordelijk voor de pest
DNA goed georganiseerd
Nature hakt ID in de pan
Kijk uit voor vallende aminozuren!
ATP synthase getemd
Genen gaan te rap in reptiel
Steeds minder 'junk' in het DNA
Supersnel eiwit stemt gehoororgaan
Schat gevonden!
Genetische archeologie: schatgraven in het DNA
Dit is een klus voor Supermuis!
Onze cellen hebben een intercomsysteem
Binnenoor nog complexer dan gedacht
Het "centrale dogma" van de genetica is dood
Kunnen mensen evolutie benutten?
Cambrische explosie verklaard in de genen?
Het mysterie van de ultrageconserveerde elementen blijft
Menselijke genen in een zeeanemoon?
Geen afval in genoom
Oorsprong van meercelligheid: terug naar de tekentafel
Verschoven lezing van DNA komt vaker voor
Nieuw licht op fotosynthese
Het oog nader bekeken
Ontwerp van oog toch goed
Meer "snoepgoed" in DNA
FAS: een "hoge mate van architectonische complexiteit"
Mutaties en natuurlijke selectie redden het niet
Alweer een krachtige, ingewikkelde molecuulmotor
Een ribosoom in actie!
Kwaliteitscontrole in de cel luistert heel nauw
Een sciencefiction verhaal: de evolutie van elektronica
Cellen gebruiken postcode om plaats in lichaam te vinden
Zijn celmotors aan elkaar verwant door evolutie?
Deze bacterie rukt op als een tank
Mutaties richten meer schade aan dan gedacht
Een celtechnologie show
Afval-(Junk)DNA is de essentie van de mens
Verschil tussen mens en aap verviervoudigt
Vissensoort in Afrikaans meer veranderde snel
Hoe kan een KeizerpinguÔn zo diep duiken?
Waarom heeft een man tepels?
Genetisch onderzoek verdeelt mensheid in drie groepen
Complete genoom honingbij ontrafeld

Biomimetica en technologie

Planten niet te imiteren
Bevers weten het beter
Inspiratie uit ontwerp in de natuur
Het onderwerp is ontwerp
Zee-egel is een doorbijter
Nieuwe camera imiteert oog
Haalt de computer het menselijk brein in?
E-volutie
Het moet niet gekko-er worden
Kleinste bijbel ter wereld
Plakkerig
Er stralend uitzien met diatomeeŽn
Doorzichtige kikker en gevederde dino
Andere structuur voor basis bouwstenen van het leven?
Robotpoten kunnen de beesten niet bijbenen
Nieuw: torpasta, voor extra witte tanden
Het zelfsmerende vermogen van je gewrichten
Ontwerp van vlieg inspireert onderzoek
Het is moeilijk om een bot te breken
Darwin krijgt de eer voor Intelligent Ontwerp

Astronomie

Ster tart theorie
'Levende fossielen' gevonden in de ruimte
Verklaringen voor het onzichtbare; wetenschap of geloof?
Computer houdt Enceladus oud
Flitsende astronomische 'feiten'
Een ruim(t)e interpretatie
Ruimtestof bewijst ontstaan van fabrieken?
Zwarte gaten hullen zich in duisternis
Water naar de aarde dragen
Wij gaan een ster van je maken!
Supernova gaat te vroeg af
Leven op mars laat scheten
Een maan in verwachting?
Zie de maan schijnt... jonger te zijn?
Zwaar weer op komst - we sluiten de tent
En voeg nog een beetje sterrenstof toe...
Hoe oud is ver?
"Jonge sterrenstelsels" wel erg magnetisch
Onze unieke planeet
Lang leve Enceladus
De maan ligt onder vuur
De geboorte van een planeet...
Speculaties maken Titan niet ouder
Ringen van Saturnus oud of jong?
Sneeuwwitje en de negen dwergsterren
Die magnifieke mooie maan van ons
New Horizons bij Jupiter op bezoek
Ster die op onze zon lijkt = leven en intelligentie?
Heelal toch niet homogeen
Mars update: droge humor
Donkere materie werpt licht op onzichtbare sterren... Pardon?
Die sterrenstelsels groeiden wel heel erg snel...
Sterren die bijna net zo oud zijn als het universum?
Iapetus en Charon zien er jong uit voor hun leeftijd
Mercurius mysterieus magnetisch
Wetenschappers ontdekken planeet die op aarde lijkt
Binaire asteroÔde is een uitdaging
Saturnus nog steeds verrassend
Heeft Mars onder water gestaan?
Enceladus verhit de discussie
MaantheorieŽn schijnen niet zo helder
Je bent in 2006 een paar miljard jaar ouder geworden
Wildwaterpark op Mars
Ruimtesondes brachten bacteriŽn naar Mars

Geologie

Een gemummificeerd bos
Toch maar een wereldwijde overstroming?
Geologen geven toe: het kan wel snel!
Aarde draait sneller door aardbeving
Snelle processen
De verborgen bergen
Gletsjers Andes als sneeuw voor de zon
Medicinaal magnetisme
Water in woestijngrot verrast wetenschappers
Red de Cambrische Explosie!
Een rivier die omhoog stroomt?
'Oplossing' geen verrassing voor creationisten
Bij de evo-geoloog is 1000 jaar als ťťn dag
Radioactief koolstof in diamanten bewijs voor jonge aarde
Catastrofale aanpassing van geologische geschiedenis
Groenland was een groen land
Gigantisch bos plotseling gefossiliseerd
Precambrisch gesteente gepromoveerd tot Pleistoceen (!)

Paleontologie

Organische moleculen van 350 miljoen jaar oud?
Prehistorische krokodil?
DNA Onbekend: special voor de Dino's
Stekelig verhaal
Zacht weefsel 250Mjaar oud?
Oudste garnaal helemaal garnaal
Evolutietheorie van Darwin klopt niet
Eenzame fossielen
Zacht weefsel koorts
'Halloween monster' heeft hoorn met vijf ogen
Meer dinosoorten bedacht dan nodig
Bruikbare inkt 150 miljoen jaar oud?
PterosauriŽr toch goede vlieger
Eiwit in T-Rex bot bevestigd
Overblijfselen oervorm olifant ontdekt
Evolutie van dino naar vogel bewezen...?
Opnieuw zacht weefsel gevonden
Missende schakel gevonden! Bewijs voor evolutie
Volkskrant vertelt verhaal van vroege veren
Octopus was altijd octopus
De eerste stapjes
Foute fossielen doen Darwin de das om
Kijk uit voor laagvliegende giraffen
Dino's: ťťn grote nepperij?
Tanden en veren in de overgang
Dino's in de overgang
Toch een beetje bruut?
Gekko was 40 miljoen jaar eerder al gekko
Reputatie van Neanderthalers onterecht
Mensen en dino's naast elkaar in de Sahara
Zacht weefsel weer eens door de mangel
Missende miljoenen
Baren in de woelige baren
DinosauriŽrs doen het altijd wel
Is 'oudste' vleermuisfossiel een overgangsvorm?
Degenkrabben 100 miljoen jaar ouder dan gedacht
En God schiep... Supermuis
Huid van dinosaurusfossiel vertoont veel details
Twee fossielenexplosies zijn beter dan ťťn
Toevoeging aan het 'kwallenverhaal'
Diversificatie van planten ging veel te snel
DinosauriŽrsoorten opnieuw geclassificeerd
Intelligente evolutie voor planten
Cambrische kwal
Mega-dinosaurus gevonden in ArgentiniŽ
Loopt het Darwinisme met een sisser af?
Modern schaaldier in vroeg Cambrium
Doorzichtige kikker en gevederde dino
MozaÔek of rij?
Vroege reptielen met moderne oren
Mooie boom of warrige struik?
Grootste dinosaurusmassagraf gevonden in Zwitserland
Kan leven miljoenen jaren overleven?
Trilobieten begonnen complex
Variatie overschaduwt claims mensachtige voorouders
Fossiele Roadrunner en grootste vogel ooit
Extreem goed geconserveerde mammoetbaby gevonden
Chinezen gebruiken drakenbotten als geneesmiddel
ReuzenpinguÔns leefden in warm klimaat
Gevederde dinosaurus?
Hoe kreeg SpongeBob de zenuwen?
Wanneer is een primaat onze voorouder?
Eiwitten gevonden in T-Rex bot
Vroegste ribkwalfossiel ziet er modern uit
Zagen Indianen beesten uit het Jura tijdperk?
Evolutie van kaak naar oor?
Kleinere hoorns dinosaurus beter?
Fossiel vissenvlees ruikt naar vroege complexiteit
De eerste Europese Stegosaurus gevonden
Dino's elkaar aangevallen of samen overvallen?
De lont van de Cambrische explosie gedoofd
Amfibie bestorming
Kon de Velociraptor de boom in?
Dinosaurushuid gevonden, misschien zacht weefsel
Zacht weefsel in dinosaurusbotten betwijfeld en verdedigd
Vijf miljoen jaar oude schedel ontdekt in Noord-Griekenland
Neanderthaler droeg moderne schoen
Mens en Neandertaler al 120.000 jaar gescheiden?

Natuurkunde

Zwaartekracht heeft ook last van crisis
Onzichtbaar, onmeetbaar, onverklaarbaar maar waar?
Wanhopig proberen God te ontlopen
De jacht op het God-deeltje is geopend
Wetenschap waar je koud van wordt
Die grappige gekkotenen

Chemie

Linksdraaiende aminozuren naturalistisch verklaard?
Theorie oorsprong leven zinkt diep
Oorsprong in een oven? Wat heet!
Gevaarlijke stof in omloop
Bouwstenen van het leven geven leven?
Leven is radioactief afval?
Oorsprong van het leven in vloeibare kristallen
Leven uit een reageerbuisje?
Kan het Miller experiment uit de as herrijzen?
Een snufje zuurstof, en voilŗ: Complex Leven.
Oorsprong stellingen storten in, veel slachtoffers!

Archeologie

Zondvloed alleen in midden oosten?
De Ark van Noach op Mars
Neanderthalers maakten zich op
Lang leve het zaad
Babylonisch kleitablet bevat naam uit Bijbel
Muur van tempel van koning David opgegraven
Graf van Jezus gevonden?
Bijbelse geschiedenis betrouwbaar

Antropologie

Goed doen doet je goed
Mensheid is door flessenhals gegaan
Blinden hebben juichen van apen geleerd
Wraak en weldaad zonder Darwin
Geloof wordt onderzocht
Bij de beesten af
De evolutie van trots
Apen die met stenen slaan is cultuur?
Welke aap aapte opa aap na?
Onbaatzuchtig gedrag verklaard?
SETI: een systematische theologie

Filosofie

M.b.t. het Darwinisme, evolutionisme, naturalisme, materialisme, e.d.
De nieuwe reformatie
De kroonjuwelen van het Darwinisme
Zoveel vragen...
Hoe kwamen de schildpadden uit de oersoep?
Sporen van evolutie?
Oog voor ontwikkeling
AtheÔst verandert van gedachten: er is toch een God
Evolutie maakte het brein dat evolutie bedacht
De Ark wordt hoe langer hoe voller...
Feiten en fictie, dat is wat ik zie
Toch 6000 jaar oud?
De wetenschap bekent
Aanhangers van Darwin blijven propaganda pushen
De smaak te pakken van het eerste leven
Maar waar is dan die evolutie?
Studie naar oorsprong stelt computer boven scheikunde
De schepping heeft zichzelf geschapen
Ontwerp zonder ontwerper
Naturalisme vind je in alle studierichtingen
Darwinistische aannames betwijfeld
De wanhopige zoektocht naar macro-evolutie
Science en fiction, waar ligt de grens?
Hoe langer hoe sneller
Darwinisten zagen Stamboom van het Leven om
Waarom zijn wij hier?


Diversen - algemene artikelen

Evolutie gestript
Als je theorie niet aan de verwachtingen voldoet
De duvel zit in de details
95 stellingen aan de deur
Vertaalfout in de Bijbel, christenen geschokt!
Het verschrikkelijke vogelverschrikkerkoekje
Als hij het zegt...
De koek is nog niet op
Zoek de denkfouten
Vaticaan overlegt over evolutie
Darwin, gefeliciteerd en rust zacht
Evolutiegeloof in de media
NEE creationisme JA Darwin
De naam Schepper en Zoon nader verklaard
Is Jezus Christus wel opgestaan uit de dood?
Darwindag
2008 begint met een oorlogsverklaring van Darwinisten
Julius Christus? Jezus Caesar?
De politiek komt te hulp
Genezing op gebed terwijl de arts toekijkt
Scheppingsmuseum geopend
De media blijven geloven in Darwin
Welkom in de ark
Aap in nood; evolutie komt te hulp
Kan wetenschap bepalen of God gebed verhoort?
Evolutionaire voorspellingen onderuit
Er zijn sterke aanwijzingen voor intelligent ontwerp
Turkana Jongen veroorzaakt rel in museum
Wetenschap in de politiek, onverwachte ontwikkelingen
Insecten vallen Darwin lastig




Organische moleculen van 350 miljoen jaar oud?
Geplaatst: 15 januari 2013

Er zijn biomoleculen gevonden in fossielen van zeelelies van "350 miljoen jaar oud" die nog steeds intact zijn; maar zijn ze echt zo oud?
Een publicatie in Geology van een drietal onderzoekers, beschrijft nog intacte biomoleculen in zeelelies, die ze vonden in lagen die men 'het Carboon' noemt. Een laag die geacht wordt tussen de 300 en 360 miljoen jaar oud te zijn. Maar in plaats van de ouderdom te betwijfelen, of de mogelijkheid dat zulke moleculen zo lang goed blijven, gebruikten ze de vondst om evolutie te bewijzen. Ze zeiden gewoon dat ze langer goed blijven dan we voorheen dachten en we deze moleculen kunnen gebruiken om te onderzoeken wat de relatie is tussen moderne soorten en hun fossiele voorouders.
Het persbericht vertelt dat de zeelelies goed te onderscheiden waren door hun kleur. Analyse van het materiaal lijkt er op te wijzen dat het om moleculen gaat die het dier kleur geven of gebruikt worden als gif om roofdieren op een afstand te houden. Een verklaring hoe de moleculen zo lang goed konden blijven werd wel getracht te geven, maar natuurlijk kunnen we die verklaring niet testen. We hebben nu eenmaal niet 350 miljoen jaar de tijd om te zien of het werkelijk zo gebeurd is...

Het is altijd weer een raadsel hoe het kan dat men zich bij dit soort vondsten nooit afvraagt of fossielen echt wel zo oud zijn. Ze kunnen het ook eigenlijk niet. Het zou het einde van hun carriŤre betekenen. "Geologische tijd" is algemeen geaccepteerd als een soort wet en daar kan niet aan getornd worden. Al zouden ze de ouderdom van de aarde maar tot een kwart of de helft terugbrengen, dan zou het evolutionaire scenario in duigen vallen. Ik acht het veel waarschijnlijker dat die miljoenen jaren er nooit geweest zijn en dat deze zeelelies tijdens de wereldwijde vloed, ongeveer 4500 jaar geleden zijn omgekomen.


[Terug naar index...]

Goed doen doet je goed
Geplaatst: 5 januari 2013

Zoals reeds opgemerkt in een eerder artikel, wordt een mens gelukkiger wanneer hij geeft. Het blijkt dat het aan anderen uitgeven van geld (dus het niet voor jezelf houden) een mens gelukkiger maakt. Verschillende experimenten toonden aan dat de ondervraagde mensen die geld weggaven op meerdere vlakken in hun leven gelukkiger waren dan andere proefpersonen die het geld aan zichzelf uitgaven.
Nu is er een onderzoek gedaan waaruit blijkt dat het ook nog eens gezonder is om anderen te helpen! Een onderzoek van vijf jaar heeft uitgewezen dat mensen die onder stress hebben gestaan en daarna anderen zijn gaan helpen, gezonder waren dan anderen die dat niet gedaan hadden. De stress kon bestaan uit ziekte, een beroving, verlies van een baan, financiŽle problemen, schulden of de dood van een gezinslid. Er deden 846 mensen mee aan het onderzoek, die ťťn of meer van dergelijke stressvolle gebeurtenissen hadden meegemaakt. Gedurende een jaar werd bijgehouden hoe vaak zij andere mensen in hun omgeving hielpen, door iemand een lift te geven, boodschappen te doen, te helpen met huiswerk, op te passen en dergelijke. Er bleek een duidelijk verband te bestaan tussen de hoeveelheid weldadigheid en de gezondheid van de proefpersonen. Iemand die veel hulp verleent is gezonder dan iemand die dat niet of nauwelijks doet.

Hiermee worden wederom de woorden van Jezus bevestigd: "Geven maakt gelukkiger dan ontvangen." (Hand. 20:35) Natuurlijk ligt de focus hierbij in eerste instantie op de zwakkere in de samenleving en niet op onszelf. Maar het duidelijk wetenschappelijk bewezen feit, dat je er gelukkiger ťn gezonder van wordt, zou je nu wel kunnen motiveren om je toch nog iets meer op anderen te gaan richten. Veel mensen die een vervelende, stressvolle periode in hun leven doormaken, trekken zich terug en vervallen in zelfmedelijden. Wees bemoedigd dat het heel goed is om je juist dŠn op anderen te richten.
Toch wel mooi dat onze hersenen zo werken he? Het is voor mij een bewijs dat deze hersenen goed ontworpen zijn door onze Schepper. Hij heeft het zo gemaakt dat het je goed doet als je goed doet ;-)


[Terug naar index...]

Kan IBM een Intelligent Brein Maken?
Geplaatst: 3 november 2011

Bij International Business Machines (de werkelijke betekenis van de afkorting IBM) wil men een machine maken die het menselijk brein imiteert (zie het onderzoeksrapport van IBM en dit artikel waar het in het kort wordt uitgelegd).
Ze zijn er tot nu toe in geslaagd om 4,5% van het menselijk brein te benaderen in het aantal kunstmatige neuronen en synapsen. Hiermee hebben ze naar eigen zeggen het brein van de huiskat overtroffen. Dit simuleren van het aantal bewerkingen en verbindingen betekent natuurlijk niet dat ze ook maar in de buurt zijn gekomen van de efficiŽntie en flexibiliteit van onze hersenen. In onze hersenen zijn 20 miljard neuronen verbonden in een extreem complex netwerk van 200 biljoen synapsen. De computer van IBM heeft nu een fractie van die complexiteit gesimuleerd met 147.456 parallelle processoren, met elk 1GB werkgeheugen. Ze hopen nog eens 732,544 processoren toe te voegen en in 2019 het hele menselijke brein te evenaren.
De onderzoekers van IBM hebben hun computer de science-fictionachtige naam "C2" gegeven (ik vraag me af: zal ťťn van de volgende versies "C3-PO" genoemd worden?...) C2 heeft geen ogen, maar wel een soort 'hersencamera', waarvan de gegevens kunnen worden geconverteerd naar een MPEG filmpje, dat kan worden afgespeeld. De makers claimen dat ze de hersenen van een muis, een rat en een kat hebben kunnen simuleren.
Dit is natuurlijk fantastisch als je kijkt naar de specificaties van de computer, maar vergeleken bij de hersenen van levende wezens is het nog maar het begin van een gigantisch complex geheel. Te beweren dat de hersenen het resultaat zijn van miljoenen jaren aanpassingen en natuurlijke selectie, en dat 'het werkt' omdat de vorige generatie die niet goed functioneerde is uitgestorven, lijkt volkomen onhoudbaar. Men is er heel trots op dat de rekenkracht van een kattenbrein is geŽvenaard, maar de computer is nog niet in staat om een muis in het gras te bespringen, waarbij de precieze afstand moet worden berekend en de signalen in een fractie van een seconde naar een systeem van spieren moet worden gestuurd, dat daar zeer nauwkeurig op reageert. De computer kan nog niet de gigantische hoeveelheid data verwerken die een kat in ťťn beweging van zijn kop door ogen, oren en snorharen in zich opneemt, om daar vervolgens zonder erbij na te denken op te reageren. Laat staan dat hij er bij zou kunnen overwegen waarom en hoe hij iets gaat doen, zoals wij mensen dat doen. De computer heeft er geen belang bij, noch vindt hij enige vreugde of voldoening in het verorberen van een stukje vlees. Hij kent geen emotie, maakt zich geen zorgen, hij kan daarvoor ook geen extra neuronen toevoegen als hij die daarvoor nodig zou hebben. Het is maar de vraag of de mensen bij IBM er Łberhaupt ooit in zullen slagen ook maar enigszins in de buurt te komen van een computer die zich ergens druk over maakt, of dit op z'n minst kunnen simuleren. Evengoed hebben deze briljante mensen ondertussen al een lange tijd heel intensief gewerkt en nagedacht om 4,5% van de structuur en een fractie van de vermogens van onze hersenen te simuleren. En ze hebben zichzelf nog acht jaar gegeven om de rekenkracht van een compleet menselijk brein te evenaren. Toch zal hun computer zelfs dan nog niet in de buurt komen van de efficiŽntie van de biologische realiteit.

Het is makkelijk om te zeggen dat de hersenen van 'hogere' organismen gedurende miljoenen jaren zijn geŽvolueerd, maar het blijkt heel moeilijk om met bewijzen te onderbouwen of dit eigenlijk wel mogelijk is. Neurologen weten nog niet eens precies hoe het brein werkt, laat staan dat er een model ontwikkeld kan worden met betrekking tot het ontstaan ervan. Gevoelloze en niet zelfstandig denkende computers kunnen wellicht sneller dan wij uiterst complexe wiskundige problemen oplossen en grote hoeveelheden informatie uit hun geheugen naar voren halen; ze hebben daarvoor wel vele malen meer energie nodig dan onze hersenen vragen. Maar belangrijker nog: ze nemen veel meer ruimte in, moeten volledig door hun intelligente ontwerpers verzorgd en ingesteld worden en kunnen zichzelf niet reproduceren met de nagenoeg foutloze nauwkeurigheid waarmee onze hersenen dat doen. Daarbij wordt ons volledige lichaam, met alle machinerie, inclusief de hersenen, gevormd vanuit ťťn cel met een hoeveelheid informatie die in computertermen vergeleken zou kunnen worden met 6 Gigabit (minder dan het meest gangbare besturingssysteem voor computers). De informatie wordt wel anders verwerkt dan in computers; vooreerst veel efficiŽnter en helaas veel ingewikkelder dan ik hier in een paar zinnen kan omschrijven. Daarbij is ook nog eens de hele cel betrokken. Maar juist die delicate samenhang van informatie en biologische machinerie maakt het zo bijzonder. Vooral het vermogen om fouten te herstellen en miljarden goed werkende en ieder voor zich vrijwel unieke varianten te produceren. Ere Wie ere toekomt, zeg ik dan altijd maar.


[Terug naar index...]

Ster tart theorie
Geplaatst: 7 september 2011

Astronomen hebben een ster gedetecteerd die niet zou mogen bestaan. De huidige theorie kan de samenstelling van de ster, die zich bevindt in het sterrenbeeld Leeuw, niet verklaren. Onderzoekers vermoeden dat dit niet de enige ster is die zo 'vreemd' in elkaar zit. Waarom kan de gangbare stervormingstheorie dit eigenlijk niet verklaren? Ligt het aan de ster of aan de theorie? Science Daily bracht het nieuws van een ster, SDSS J102915+172927genaamd, die 'primitief' zou moeten zijn, omdat hij een heel laag gehalte aan metalen bevat. Voor astronomen gaat het daarbij om elementen die zwaarder zijn dan waterstof, helium en lithium, de elementen die net na de Big Bang gevormd zouden zijn. Er is wel calcium gedetecteerd, maar het was moeilijk om ook nog andere elementen te vinden. Space.com plaatste een video met 'enge muziek', om het vreemde verhaal kracht bij te zetten. New Scientist deed ook nog een duit in het zakje. Hier werd het vinden van de ster vergeleken met het vinden van een fossiel van een 'vroege mensachtige' die een mobieltje in zijn hand blijkt te hebben. Het probleem is dat de ster met een dergelijke samenstelling nooit had kunnen condenseren uit zijn 'oerwolk'. Hij had ook vijftig keer meer lithium moeten bevatten dan hij nu heeft. Nu moet men gaan verklaren waar dat spul gebleven is of waarom het nooit ontstaan is.

Deze dingen gaan uiteraard alleen maar op als je er vanuit gaat dat het Big Bang model juist is. Volgens de theorie had deze ster in ieder geval niet eens gevormd kunnen worden. Desondanks nemen astronomen toch aan dat het gebeurd is, zonder het model als geheel in twijfel te trekken. Men is nu aan het uitzoeken of deze ster een uitzondering is, of dat dit fenomeen vaker voorkomt. De onderzoekers vermoeden echter wel dat er meer van deze vreemde sterren te vinden zullen zijn. Een verklaring kan in ieder geval niet gegeven worden, maar de theorie wordt ook niet aangepast... Tja, wat het zwaarst is, moet het zwaarst wegen natuurlijk. Dit soort vreemde gevallen blijven zich opstapelen in de astronomie. Wordt het niet eens tijd voor een afschaffing van de Big Bang theorie? Als we meer sterren en -stelsels vinden die 'niet mogen bestaan', volgens de theorie, is het dan niet logischer om de theorie af te schaffen?


[Terug naar index...]

Perplex van patronen in planten
Geplaatst: 14 juli 2011

Planten produceren perfecte wiskundige patronen. Waarom? Zo'n vraag kun je verwachten van een kind. Ook wetenschappers zijn er al sinds mensenheugenis door geÔntrigeerd. Vanaf het oude Egypte, Griekenland en Rome, tot in de moderne tijd, heeft men gezocht naar antwoorden. Mensen als Fibonacci hebben de patronen beschreven en men spreekt over "de gulden snede", maar het verklaren is nog steeds moeilijk, zelfs met al onze kennis van genen, eiwitten en hormonen. De patronen van bladeren aan een stam, pitjes in een zonnebloem en vele andere structuren blijven ons verbazen en het blijft een vraag hoe de natuur het doet.
  In Current Biology,1 hebben de Franse biologen Jean-Christophe Palauqui en Patrick Laufs onlangs een aantal theorieŽn gepubliceerd die dit verschijnsel beschrijven. Wetenschappers weten ondertussen welke genen en hormonen invloed hebben op het proces, maar ook dat het niet een kwestie is van eenvoudig "aan-" en "uitzetten" van genen of het sturen van hormonen naar een bepaalde plek. Er blijkt een ingewikkelde samenwerking plaats te vinden tussen eiwitten, genen en hormonen, met aansturen en terugkoppelen, net als in een complex productieproces in een fabriek. Hoe dit precies gebeurt is echter nog een raadsel.
  Maar zelfs als men er achter kan komen hoe het precies werkt, blijft het nog de vraag hoe en waarom die prachtige "goddelijke proporties" en vormen worden overgedragen via een klein, vormeloos zaadje.

1. Jean-Christophe Palauqui, Patrick Laufs, "Phyllotaxis: In Search of the Golden Angle," Current Biology, Volume 21, Issue 13, R502-R504, 12 juli 2011, DOI 10.1016/j.cub.2011.05.054.

Je kunt verklaren hoe iets werkt, dat wil zeggen: je kunt het mechanisme erachter uitvogelen, maar dat verklaart nog niet hoe het tot stand gekomen is. Je kunt een autofabriek, met alle robots en machines beschrijven, maar dan heb je nog niet verklaard waarom er een prachtige Mercedes uit komt rollen. Daarvoor moet je op z'n minst ook iets weten over de geschiedenis en de ontwerpers van de auto.
Natuurlijke selectie alleen kan niet verklaren hoe deze mooie wiskundige figuren in planten tot stand zijn gekomen. De ingewikkelde samenhang tussen genen, eiwitten en signaalmoleculen maakt het heel onwaarschijnlijk dat de patronen het resultaat zijn van een reeks toevallige processen, waaruit als vanzelfsprekend een gunstige selectie kon worden gemaakt. De patronen lijken ook niet nodig te zijn voor het overleven van de planten, aangezien niet alle planten die vormen hebben. Op dit moment staan wetenschappers in ieder geval nog helemaal perplex van die prachtige, perfecte plantenpatronen. En zelfs wanneer ze ooit helemaal hebben ontdekt hoe het precies werkt, zullen ze nog niet kunnen verklaren hoe ze tot stand gekomen zijn.
Kijk nog maar eens goed naar een zonnebloem en vraag je af of er misschien wel Iemand geweest is die het gewoon mooi vond om zoiets te maken.


[Terug naar index...]

Prehistorische krokodil?
Geplaatst: 24 juli 2011 Een recent bericht op Nu.nl is wel weer noemenswaardig. Voor de trouwe lezer van deze site zal het niet moeilijk zijn om de denkfouten in het bericht te vinden. Wetenschap is mooi en graven in het stof naar oude botjes is erg interessant, maar kloppen de interpretaties wel? Ten eerste wordt er gesproken over een 'prehistorische' krokodillenschedel die veel weg heeft van een hondenkop. Je zou je kunnen afvragen of het dan wel om een krokodillenschedel ging, want ook dat kan een verkeerde interpretatie zijn, maar daar zullen we niet moeilijk over doen. Het woord 'prehistorisch' is echter een sterk beladen woord. Je zou gewoon kunnen lezen: 'heel erg oud', maar dat is niet wat het woord impliceert. Er wordt gesuggereerd dat de schedel stamt uit een tijd dat er nog geen mensen waren om het beest te zien en in de 'historie' op te nemen. Maar hoe kun je dat weten? De schedel komt uit een aardlaag die het 'late krijt' genoemd wordt. Die aardlaag wordt geassocieerd met een periode uit de aardgeschiedenis van zo'n 100 tot 65 miljoen jaar geleden. Dit is natuurlijk alleen maar juist als deze lagen daadwerkelijk zo lang geleden gevormd zijn. Het geloof in deze lange perioden, over een hele lange geschiedenis van de aarde (4.5 miljard jaar) is gebaseerd op een hele reeks aannames en veronderstellingen, van de vorming van sterren en planneten tot het ontstaan en evolueren van alle levende wezens toe. Voor elke aanname moet je bewijs kunnen leveren. Maar afgezien van enkele overeenkomsten in verval van radioactief materiaal en de schijnbaar opklimmende complexiteit van fossielen in aardlagen is er geen enkel hard bewijs voor de vermeende ouderdom van aardlagen en evolutie van het leven op aarde. Mail mij maar als je die harde bewijzen wel hebt.
De krokodil had ook lange poten, waaruit geconcludeerd wordt dat hij deze had om snel in de richting van zijn prooien te kunnen 'galopperen'. Tja, als je aanneemt dat er een reden voor moet zijn die iets te maken heeft met het overleven van zijn soort en de evolutie naar een volgend stadium. Dan vraag ik mij echter wel af, waarom de krokodillen van vandaag de dag van die korte, lompe poten hebben. Was dat dan ook voordelig in de evolutionaire ontwikkeling? Als je gelooft dat zowel lange als korte poten het gevolg zijn van evolutie, dan zul je dus alles wat nu leeft en is zoals het is, zien als een resultaat van evolutie, zonder je af te vragen of er misschien ook een andere optie is. Zie Fossielen en hun verhaal.

Een opmerkelijke zin aan het einde van het artikel: "Het is nog onduidelijk hoe de krokodil in de loop van de evolutie is ontstaan." Echt waar? Dit is niet vreemd, in het licht van de bovenstaande opmerkingen. Men weet het gewoon niet. Evolutie wordt aangenomen, maar niet bewezen. Het wordt nooit bewezen. Alle feiten worden door evo-gelovigen automatisch binnen hun denkkader geÔnterpreteerd. Dat mag ieder natuurlijk voor zichzelf weten, maar als je naar de feiten kijkt, dan ligt het andere uitgangspunt (dat de aarde en het leven geschapen zijn) veel meer voor de hand. Wetenschappers zijn vaak wel eerlijk over de onzekerheid met betrekking tot de interpretatie van fossiele resten (zoals je kunt zien in dit artikel, maar zijn vrijwel nooit bereid om tot een ander denkkader over te gaan. Evolutie blijft overheersen in hun belevingswereld. Of een organisme nu iets verliest, of er iets bij lijkt te krijgen, het wordt allemaal geschaard onder 'evolutie'. En komen ze er niet uit, dan noemen ze het gewoon 'vreemd' of 'bijzonder'.
"We hebben het hier over een zeer bijzondere evolutionaire lijn", zei onderzoeker Felipe Montefeltro over de hondenkopkrokodil. ďEr moeten nog veel fossielen worden gevonden voordat we deze krokodil goed kunnen linken aan soortgenoten.Ē Dat geldt voor alle fossielen, meneer Montefeltro. Ik stel voor dat u uw wereldbeeld bijstelt.


[Terug naar index...]

Oren maken gebruik van beperking
Geplaatst: 20 juni 2011

Het slakkenhuis, dat spiraalvormige orgaan in je oren (nr. 10 op het plaatje), is gevuld met vloeistof. In die vloeistof bevinden zich over de hele lengte van het orgaan piepkleine gebundelde haartjes, die de door het trommelvlies (4) en de gehoorbeentjes (6,7 en 8) doorgegeven trillingen opvangen. Elke bundel, die lijkt op een rij orgelpijpen, is afgestemd op een bepaalde frequentie en geeft die elektrisch door aan de gehoorzenuw (11), die op zijn beurt de signalen doorgeeft aan de hersenen. De vloeistof heeft echter een bepaalde weerstand (een Ďstroperigheidí) die een vertraging oplevert. Wetenschappers van het Howard Hughes Medical Institute1 zijn er nu achter hoe de bundeltjes dat probleem oplossen. De groepen haartjes bewegen tegelijkertijd en staan heel dicht bij elkaar (samen staan ze sterk, zeg maar), waardoor hun gevoeligheid groter wordt en de vertraging die ontstaat door de stroperigheid sterk verminderd wordt. Maar ze staan ook weer niet zo dicht bij elkaar dat ze elkaar bij hun beweging in de weg zitten. Het is dus precies goed afgesteld. En dat niet alleen; ze maken zelfs gebruik van die stroperigheid van de vloeistof om de gevoeligheid voor geluid te versterken. De haartjes zijn namelijk aan de bovenkant met elkaar verbonden met kleine horizontale verbindingsstukjes, waardoor hun stabiliteit nog meer vergroot wordt en ze al met hele kleine bewegingen een optimaal resultaat kunnen bereiken. Omdat ze geen 'grote slagen' hoeven te maken, wordt het probleem van de stroperigheid overwonnen. Die verbindingsstukjes zijn op hun beurt weer verantwoordelijk voor het openen en sluiten van de signaalpoortjes in de haartjes, zodat er een stroompje kan gaan lopen.
  Optimaal ontwerp dus. De schrijvers deden dan ook geen poging om verklaren hoe dit mechanisme geŽvolueerd zou moeten zijn.

1. Koslov, Baumgart et al., ďForces between clustered stereocilia minimize friction in the ear on a subnanometre scale,Ē Nature  474   (16 June 2011), pp. 376Ė379, doi:10.1038/nature10073.

Het menselijk oor heeft een extreem hoge gevoeligheidsfactor (1:1000.000.000.000), wat ons in staat stelt om een geluiden te horen variŽrend van de lancering van een raket tot een kat die over een tapijt loopt. Volgens Werner Gitt is het oor ons meest gevoelige orgaan. Het kan meer dan twaalf keer een verdubbeling van geluidssterkte weerstaan, zonder over te schakelen op een ander mechanisme (The Wonder of Man, p.21). Het trommelvlies en de gehoorbeentjes zorgen al voor demping en versterking, maar de haartjes in het slakkenhuis doen daar blijkbaar nog een schepje bovenop. De mate van complexiteit in dit ontwerp is overweldigend.
Het oor dat hoort, het oog dat ziet, Yahweh heeft ze beide gemaakt. Spr. 20:12.


[Terug naar index...]

Het is maar hoe je het bekijkt
Geplaatst: 24 mei 2011

WYSIWYG is een acroniem voor What You See Is What You Get of in het Nederlands: Je krijgt wat je ziet. De term wordt gebruikt voor computerprogramma's en betekent dat je op het beeldscherm al ziet hoe het er op papier uit gaat zien. Maar wat moet je nou als je niet ziet wat er is? Stel dat je eigen ogen je voor het lapje houden?

Helaas voor de fotografen die fanatiek tegen digitale bewerking van foto's zijn, want je ogen bewerken alle plaatjes die ze schieten voordat ze de beelden uploaden naar de hersenen. Wat je denkt te zien is dus niet wat er werkelijk is.

De freelance wetenschapsjournalist Richard Robinson schreef dit in het vakblad PLoS Bilogy : ďHet oog is geen camera en het netvlies geen fotonegatief. In tegenstelling, het netvlies lijkt meer op een computer met Photoshop, gezien de hoeveelheid beeldbewerking die het uitvoert voordat het de visuele informatie naar de hersenen stuurt. Dit proces [center-surround inhibition] verhoogt het ruimtelijke contrast en verscherpt de randen.Ē

Het oog heeft sinds mensenheugenis al de oplossing voor een probleem dat overbekend is bij digitale fotografie en filmcamera's: hoog contrast vastleggen met behoud van kleine details. Een artikel op Medical Xpress geeft een technische uitleg hoe dit probleem al in het netvlies wordt opgelost, door de donkere delen Ďvoorrangí te geven en de lichtere delen te dempen. In dat proces worden tegelijkertijd de randen verscherpt.

Wel eens iets scherps in je oog gehad? De zeebodem ligt mogelijk vol met grote stekelige ogen: zee-egels. National Geographic haalt een artikel aan uit een ander vakblad (PNAS). Lichtgevoelige cellen, verspreid over het hele lichaam van zee-egels, heeft onderzoekers ertoe gebracht een wetenschappelijk model te opperen waarin de hele zee egel functioneert als een oog.

Goed voer voor filosofen als het gaat om perceptie, zintuigen en samenhang. Want als het oog een spelletje 'ik zie ik zie wat jij niet ziet' met je speelt, wat is er dan in werkelijkheid te zien? Als we ineens de onbewerkte beelden zouden zien was de wereld in eerste instantie waarschijnlijk onbegrijpelijk voor ons, maar na een poosje passen onze hersenen zich mogelijk weer aan (op zich al een wonder dat ze dat doen). Wat zouden we dan zien? Hetzelfde, of iets anders? Zouden we allemaal hetzelfde zien? Als dat niet zo zou zijn, hoe konden we er dan afspraken over maken? Dit is scherp, dat is onscherp; dit is rood, dat is groen. Het lijkt erop dat we zo geschapen zijn dat we dingen op vergelijkbare wijze waarnemen en dat we daar daadwerkelijk afspraken over kunnen maken.

ĎZien is gelovení, maar zou het ook kunnen zijn dat de meest reŽle dingen de zaken zijn die we niet kunnen zien? Is het niet logisch dat onze ogen voortgebracht zijn door Iemand die zelf ook kan zien en dat we Hem moeten zoeken die ons gemaakt heeft om dingen in het juiste perspectief te zien? Of geloof jij nog steeds dat het allemaal vanzelf gegaan is?

Als je nog niet uitgekeken bent op het wonder van het oog, klik dan hier, hier, hier of hier.


[Terug naar index...]

DNA Onbekend: special voor de Dino's
Geplaatst: 20 mei 2011

"Is mijn vader wel mijn vader?" "Is mijn broer eigenlijk wel familie?" Taglines voor het programma "DNA onbekend" waarbij middels DNA wordt vastgesteld of mensen echt familie zijn. Misschien geen gek idee om eens een speciale aflevering voor Dino's te doen.

Vraag: zijn de ruim duizend (zie MuseumKennis.nl) benoemde soorten dino's wel echt allemaal verschillende soorten of zijn ze meer familie van elkaar dan we denken? John Horner en andere paleontologen maken zich zorgen dat veel benamingen van dinosaurussoorten onzin zijn. Veel dino's die nu als een aparte soort te boek staan zijn waarschijnlijk niets anders dan vader en zoon of moeder en dochter. ďEen deel van het probleem is dat veel wetenschappers veel te graag de boeken in gaan als de ontdekker van een nieuwe soort dinoĒ zegt Horner (zie ScienceMag.org).

Hij legt uit dat daardoor vaker wordt gekeken naar de verschillen dan naar de overeenkomsten. Een jong dier verschilt echter vaak enorm van het uiteindelijk volgroeide dier en heeft vaak ook nog relatief veel overeenkomsten met de Ďprimitievereí soorten dino's. Horner stelt aan zijn medepaleontologen voor om niet alleen de botten zelf te betrekken in de benaming maar ook de omgeving waar ze gevonden zijn (aardlaag, geografische locatie, hoe ze in het gesteente gevonden zijn, etc.) Hierdoor zou wildgroei aan benamingen van dinosoorten ingeperkt moeten worden.

Dit is een ramp voor al die kinderen die moeilijke dino namen uit hun hoofd hebben geleerd! Hoe vertel je ze dat het beest nooit bestaan heeft? Ze zullen teleurgesteld zijn en hun vertrouwen in wetenschappers zal beschadigd worden. Okť dat is een cynisch grapje (even voor de critici ;) Jack Horner denkt vooralsnog slechts 50 van de duizend soorten te kunnen wegstrepen, maar evengoed...
Soortbenaming is trouwens voor alle dieren lastig. De natuur toont vaak geen duidelijke scheidslijnen. Het biologische concept van "dieren van eenzelfde soort brengen vruchtbaar nakroost voort" is bij aseksuele microben en bij fossielen nutteloos. Hoe weet je nou of het ene fossiel een voorouder was van een ander fossiel? Je kunt alleen maar vaststellen in welke mate ze op elkaar lijken.
Misschien zijn er wel maar twee soorten dino's: grote en kleintjes (net als bij aardappelen). Of dino's die op vier poten lopen en dino's die op twee poten lopen. Elk systeem dat bij je doelstelling past is verdedigbaar als wetenschappelijk. Zelfs het uitgangspunt "naar zijn aard".
ďEn God maakte het wild gedierte naar zijn aard en het vee naar zijn aard en alles wat op de aardbodem kruipt naar zijn aard. En God zag, dat het goed was.Ē (Genesis 1:25)

Het classificatieprobleem van dinosoorten is overigens al langer bekend; zie dit artikel en dit artikel.


[Terug naar index...]

Planten maken zonnebrandcrŤme
Geplaatst: 4 april 2011

Ultraviolette straling komt niet alleen op onze huid terecht, maar natuurlijk ook op planten. Die kunnen alleen niet even een tubetje zonnebrandcrŤme pakken. Toch worden ook planten beschadigd wanneer ze aan teveel ultraviolette straling worden blootgesteld. Hoe gaan de planten er dan mee om? Ze hebben een sensor die hun eigen merk zonnebrandcrŤme aanmaakt, welke vervolgens automatisch over hun 'huid' uitgesmeerd wordt. Onderzoekers aan de universiteit van Glasgow hebben ontdekt dat een eiwit (UVR8 genaamd) hiervoor verantwoordelijk is. Dit eiwit werkt in paren, die door Het UV-licht van elkaar gescheiden worden, zodat de afzonderlijke moleculen kunnen binden met andere moleculen die de naam COP1 hebben gekregen. Deze combinatie geeft een signaal naar de kern van de cellen om de productie van de 'zonnebrandcrŤme' te beginnen (zie het onderzoeksrapport op de website van Science en University of Glasgow News). De aangemaakte stoffen absorberen het UV-licht, wat de onderliggende cellen beschermt. Het is dus niet zo dat er al stoffen aanwezig zijn die het licht absorberen. Er wordt gereageerd op het licht, waarmee de cel wordt verteld dat er nieuwe stoffen moeten worden aangemaakt om de plant te beschermen. Zoiets als die brillen die van kleur veranderen als je in het felle zonlicht komt. UVR8 is altijd aanwezig, door de hele plant, dus er kan direct en effectief gereageerd worden.

Men kon het helaas niet laten om er weer het woord evolutie aan te plakken, alsof dit slimme proces vanzelf ontstaan zou zijn toen de planten het nodig hadden. Zou het niet veel logischer zijn om te zeggen dat God dit zo mooi gemaakt heeft? Helaas zul je die terminologie niet gauw in dit soort berichten zien. Waarom is dat? Is het trots? Hoogmoed? Waarom hebben wetenschappers er over het algemeen zoín moeite mee om te accepteren dat de natuur ontworpen is door God? Er is evolutie, zonder twijfel. De natuur is continu in beweging, alles verandert en past zich zo goed mogelijk aan. Maar zeggen dat evolutie de oorsprong van alles kan verklaren is net zoiets als aannemen dat degene die je een rondleiding door een museum geeft de architect en directeur moet zijn, omdat hij er zoveel van weet. De evolutietheorie kan verklaren hoe dingen veranderen, maar niet hoe ze ontstaan zijn of hoe de verschillende grondsoorten uit gemeenschappelijke oervormen zouden zijn ontstaan. Hoe meer ik met mensen praat die deze filosofische denkrichting aanhangen, hoe meer ik er van overtuigd raak dat de argumenten voor abiogenese (het spontaan ontstaan van leven uit een niet levende materie) en de oorsprong der soorten meer aangeleerd zijn dan dat men ze echt kan onderbouwen. Waarom wil men dan toch bij die gedachtegang blijven? Ik kan daar geen antwoord op geven, maar ik wil de vraag persoonlijk maken: wat geloof jij, en waarom? Kun jij je geloof onderbouwen?


[Terug naar index...]

Celkern-bedrijfsleider gezocht
Geplaatst: 3 maart 2011

Wetenschappers blijven dingen ontdekken over onze cellen. Ze kijken daarbij vooral naar de rol die eiwitten spelen bij de dingen die in de cel gebeuren. Eiwitten zijn eigenlijk kleine machines en zijn geschikt om allerlei taken uit te voeren. Een artikel in Science Daily bericht van onderzoek aan de Rockefeller University die ontdekt hebben dat er een specifiek eiwit is (PRC1 "Protein Regular of Cytokines 1" genaamd) dat een belangrijke rol speelt bij de verkeersregeling van alle andere eiwitten. Er is een enorme hoeveelheid eiwitten betrokken bij het delen van onze cellen en alles moet ook precies op tijd gebeuren. Dit is een van de grootste wonderen in de biologie. Vlak voordat de cel deelt moet de hele cel worden voorbereid op de deling van de chromosomen (de delen DNA in de celkern). Het eiwit PRC1 speelt hierbij dus een cruciale rol. Als het niet aanwezig is, wordt de 'centrale klos' waar alles om draait, niet gevormd en dan kan de cel niet delen. PRC1 is geen echt 'motoreiwit', omdat het geen bewegende delen heeft, maar het heeft dus wel 'organisatorische eigenschappen'. Er zijn andere eiwitten die het uitvoerende werk doen. Men denkt nu dat PRC1 eiwitten 'recruteert' om bepaalde structuren te bouwen. Deze hypothese moet nog verder onderzocht worden.

Al met al is de celdeling een zeer complexe logistieke gebeurtenis. De ontwikkelingen op dit gebied spreken steeds meer in het voordeel van een Ontwerper van dit alles. Je zult in dit soort artikelen dan ook nauwelijks iets lezen over evolutie; hooguit als een opmerking tussendoor, die verder niet echt onderbouwd wordt.


[Terug naar index...]

Stekelig verhaal
Geplaatst: 24 februari 2011

Hoe ga je nu om met een bericht als dit? (Zie ook New Scientist) ďOverblijfselen van 'wandelende cactus' ontdektĒ is de kop. Het gaat om een fossiel van een organisme dat bestaat uit een centrale ruggengraat van een soort zachte worm, waaraan tien paar stekelige ledematen zitten. Het dier heeft daardoor de bijnaam 'wandelende cactus' gekregen. Het fossiel is gevonden in het zuidwesten van China. En daarmee stoppen zo ongeveer de feiten in het artikel en beginnen de veronderstellingen. De ťťn na de andere zin gaat over de vermeende evolutionaire oorsprong van organismen met een uitwendig skelet. De onderzoekster, Jianni Liu merkte op dat er tot nu toe nog geen fossiel was gevonden waarvan je kon zeggen dat het ďde eerste lobopodĒ was met een simpel uitwendig skelet. Nu is dat er schijnbaar wel en noemt men het dier ďhet eerste organisme dat zich wapende met een uitwendig skeletĒ. Het organisme zou ongeveer 520 miljoen jaar geleden hebben geleefd en is daarmee bestempeld als ťťn van de eerste geleedpotigen; dat zijn dieren met een uitwendig skelet. De geleedpotigen zouden dan voortgekomen zijn uit de lobopoden, ďeen groep van zachte wormen met poten waar weinig over bekend isĒ (zie plaatje hierboven). Deze zin uit het artikel is ook wel interessant: ďHet nieuw ontdekte fossiel bewijst mogelijk definitief dat er een evolutionair verband is tussen geleedpotigen en lobopodenĒ. Dit soort omschrijvingen verraad de manier waarop er over deze dingen gedacht wordt. Let op woorden als Ďmogelijkí en Ďwaarschijnlijkí, die geven aan dat het hele concept van Ďontstaan uití helemaal niet vaststaat. Het wordt verondersteld, maar het is niet aan te tonen dat dit daadwerkelijk heeft plaatsgevonden. Er worden dingen gezegd als ďwaarschijnlijk ontwikkelden zich eerst stekels op potenĒ en ďpas later in de evolutie ontwikkelde zich het uitwendig skeletĒ of ďhet aantal geleedpotigen explodeerde ongeveer 540 miljoen jaar geledenĒ (de welbekende ĎCambrische ExplosieĒ).

Het enige dat men zeker weet is dat er een fossiel van een dier gevonden is, in een aardlaag die geassocieerd wordt met een verzonnen tijdvak (het Cambrium, 540 miljoen jaar geleden). De rest is allemaal fantasie. Science Fiction, noem ik dat. Er is niemand bij geweest die de ontwikkeling van het uitwendige skelet heeft gedocumenteerd. De schepping van de aarde en alle levende wezens is overigens wel gedocumenteerd. Een document uit de oudheid, dat wij kennen als Genesis. Of je het wilt accepteren of niet, volgens de Bijbelse geschriften heeft een wereldwijde overstroming het hele aardoppervlak overhoop gehaald. In een dergelijke situatie zullen aardlagen ontstaan, waarin dieren worden begraven en gefossiliseerd. De meest logische conclusie uit het deze vondst is dat de lobopoden gevangen werden in de lagen die als eerste ontstonden in deze wereldwijde ramp. Kan ik dit bewijzen? Nee, maar deze conclusie is gebaseerd op ťťn van de oudste geschriften die de mensheid kent. Wat ligt nu meer voor de hand? Geloven dat levende wezens en alle dingen die we om ons heen zien in de natuur vanzelf zijn ontstaan, gedurende miljoenen jaren, of dat er een Schepper is die alles gemaakt heeft en dat de geschiedenis zich heeft voltrokken, zoals opgetekend in de Oude Boeken? Het Bijbelse verslag staat al duizenden jaren vast en hoeft niet bijgesteld te worden. Alle feiten passen naadloos in dat verslag. Dit is niet het geval bij de evolutiefilosofie en andere moderne filosofieŽn, die elke keer moet worden bijgesteld. Wie of wat geloof jij?


[Terug naar index...]

DNA, ons programma
Geplaatst: 2 februari 2011

Regelmatig worden we geconfronteerd met de term "DNA". De meesten van ons hebben wel een idee wat het is, want het begrip is aardig ingeburgerd. Er wordt ook veel over geschreven; hoe mutaties en natuurlijke selectie zouden inwerken op deze 'programmacode van het leven', zodat steeds weer nieuwe en meer ingenieuze structuren ontstaan. Door dit proces zou uiteindelijk de grote vormenrijkdom die wij nu kennen moeten zijn ontstaan. Maar is dat wel mogelijk?
  De diversiteit en de verschillende vormen die we op aarde tegenkomen is enorm, maar in wezen verschillen alle levende wezens niet zo veel van elkaar. Dezelfde basisbouwstenen zijn in ieder organisme aanwezig. Het enige waarin we echt verschillen is de opmaak van ons DNA, de programmacode die bepaalt hoe onze lichamen er uit zien. In het DNA staat beschreven welke onderdelen er gemaakt moeten worden om ons lijf in elkaar te zetten. Deze onderdelen worden tijdens onze ontwikkeling van embryo naar volwassene telkens naar de juiste plaats getransporteerd. Een wonder van logistiek waar wetenschappers nog steeds niet helemaal uit kunnen komen. Dat maakt biolobie ook zo'n interessant en spannend vakgebied. Er worden steeds weer nieuwe dingen ontdekt.
  Op deze site wordt niet onder stoelen of banken geschoven dat we geloven in een Intelligente Ontwerper van dit alles. Het wordt ook steeds duidelijker en logischer om dit aan te nemen, naarmate we meer we weten over DNA. Kan DNA vanzelf zijn ontstaan? Niemand kan op dit moment zeggen hoe dat precies gegaan zou moeten zijn. Maar omdat er veel mensen zijn die geloven dat dit wel het geval is geweest, moet men ook met modellen of scenario's komen die het aannemelijk maken. Temeer omdat niemand er bij geweest is en het vermeende ontstaansproces ook nu niet waargenomen wordt. Ondanks dat er nog heel veel te ontdekken valt wordt het toch steeds onwaarschijnlijker dat er ooit een verklaring gevonden wordt voor het spontaan ontstaan van leven.

  DNA wordt in de celkern bewaard en blijft je hele leven hetzelfde. Het basisprincipe van de werking van DNA is dat er eerst een kopie gemaakt wordt van een bepaald gedeelte. Deze kopie noemen we boodschapper RNA. Dit RNA wordt in een ribosoom (een soort moleculaire machine) omgezet in eiwitten, die vervolgens naar de juiste plekken in het lichaam gebracht worden. Elk 3-letterig woord wordt in het ribosoom vertaald naar een aminozuur. Deze aminozuren samen vormen een ketting die opgevouwen wordt tot een eiwit. Er zijn honderdduizenden eiwitten die elk een eigen functie hebben, bijvoorbeeld bij het kopiŽren en vertalen van DNA en het aanmaken van nieuwe eiwitten die ook weer datzelfde werk kunnen doen. Een perfecte cyclus dus, die zichzelf in stand houdt. Dit alles is in werkelijkheid nog veel ingewikkelder. Er zijn naast het ribosoom namelijk nog vele andere moleculaire machines bij het proces betrokken die bijvoorbeeld proeflezen, corrigeren en transporteren. En toch wordt er bij het maken van eiwitten slechts 2% van het DNA gebruikt. De andere 98% is lang gezien als "evolutionair overblijfsel" (afval-DNA), maar dat bleek niet zo te zijn. Een gedeelte van deze eens als afval bestempelde DNA is intensief onderzocht en men vond veel functionaliteit (zie dit artikel). Het regelt onder andere hoe het DNA oprolt, het voegt stukken aan eiwitten toe, helpt bij het kopiŽren naar RNA en hoe het DNA zelf gekopieerd wordt. Hoogst waarschijnlijk bepaalt het ook wanneer en hoe bepaalde delen moeten worden toegepast tijdens de ontwikkeling. We zijn zeer benieuwd naar de uitkomsten van verder onderzoek, want dat zal steeds meer laten zien hoe prachtig het allemaal geprogrammeerd is en hoe onwaarschijnlijk het is dat dit allemaal vanzelf gegaan is.

  Natuurlijk zijn er nog steeds mensen die met hun hele hart geloven dat alles wat we zien via natuurlijke processen tot stand gekomen is en dat hier geen God bij te pas gekomen is. Ze beroepen zich daarbij meestal op twee zaken: mutaties en natuurlijke selectie. Natuurlijke selectie selecteert echter uit, niet in. Ik bedoel hiermee dat als het proces een selectie maakt en dingen verwijderd die niet van toepassing zijn. Het zal geen nieuwe dingen gaan maken omdat ze nodig zijn. Natuurlijke selectie is geen denkend proces, dat bepaald of een bepaalde eigenschap nodig is, zodat het moet gaan ontwikkelen. Het zal alleen kunnen uitselecteren wat er al is. De variatie in het DNA wordt hierdoor minder, niet meer. Bepaalde eigenschappen verdwijnen en zonder het origineel krijg je die nooit meer terug. Honden komen van wolfachtige dieren. Die wolven hadden eigenschappen voor lang en kort haar. Honden die zo gefokt zijn dat ze geen lang haar meer hebben, kunnen niet meer comfortabel in koude gebieden leven, want ze kunnen geen lang haar meer krijgen. Datzelfde geldt voor honden die alleen nog maar lang haar kunnen produceren, omdat ze de genetische informatie missen voor kort haar. Deze honden zullen het heel moeilijk hebben in warme gebieden. Ik denk daarom dus dat God de wolfachtige gemaakt heeft met veel variatiemogelijkheden zodat zijn nakomelingen in allerlei verschillende omgevingen zouden kunnen overleven. Dit geldt eigenlijk voor alle diersoorten die nu nog leven. Het zijn nakomelingen van de oorspronkelijk door God geschapen dieren, met een gigantische Ďsurvivalkití in hun DNA, zodat ze zich konden aanpassen aan de verschillende omstandigheden die ze bij hun migratie tegen kwamen.
  Mutaties zijn een nog groter probleem, want die verminderen in vrijwel alle gevallen de informatie in het DNA. Het is misschien handig bij het overleven in bepaalde situaties (bacteriŽn die iets missen en daardoor tegen antibiotica kunnen), maar het is geen zinvol mechanisme om Ďgroter, sterker en beterí te worden; en zeker niet voor het ontstaan van nieuwe organen en structuren. Er worden af en toe nieuwe mechanismen voorgesteld, maar het blijft op dat gebied gissen en gokken.

Tegenwoordig praat men in termen van evolutie vaak liever over duplicatie en verplaatsen van genen, maar als je daar slechts een klein beetje over doordenkt dan snap je ook wel dat verdubbeling en verplaatsing van bestaande informatie geen hele nieuwe organen laat ontstaan (zie dit stuk, vol onbewijsbare aannames zoals ďdat er in de tussentijd [in de evolutie van microbe naar mens] een heleboel genen zijn bijgekomenĒ). Laat je dus niet voor de gek houden: er is geen enkel tastbaar bewijs dat volledig nieuwe informatie in het DNA kan ontstaan, laat staan dat het ooit heeft plaatsgevonden en al helemaal niet dat het ooit spontaan begonnen is. (Zie ook het boek Evolutie: Mogelijk of Onmogelijk?)


[Terug naar index...]

Linksdraaiende aminozuren naturalistisch verklaard?
Geplaatst: 14 januari 2011

Het probleem van de linkshandige (of linksdraaiende) aminozuren in de eiwitten van het leven is al lang een moeilijk verteerbaar element in het evolutieverhaal (zie ook het boek Evolutie: Mogelijk of Onmogelijk?). Er is weer eens een groep onderzoekers met het probleem bezig geweest. Science Daily vertelt ons wat hun bevindingen waren. De redenatie ging als volgt: ďWat is de oorsprong van een dergelijke asymmetrie in biologisch materiaal? Er zijn twee concurrerende hypothesen.Ē Kort samengevat: De ene stelt dat het leven voortgekomen is uit een mengeling van 50% linksdraaiende en 50% rechtsdraaiende aminozuren en dat de linkshandige moleculen geleidelijk de overhand kregen. De andere hypothese stelt dat de linksdraaiende moleculen in de ruimte ontstaan zijn en vůůr het ontstaan van het leven aangeleverd zijn door primitieve meteorieten. Een Frans team wist uit ijs, dat van kometen afkomstig zou kunnen zijn, linkshandige aminozuren te produceren die voor ongeveer 1,3% de overhand hadden. De lichte overhand kan verklaard worden doordat gepolariseerd licht in stellaire nevels op deze moleculen zou hebben ingewerkt. Voor de basisbouwstenen van het leven is echter 100% nodig. Of kometen in het verleden wel alle benodigde linkshandige aminozuren aan hebben gevoerd kan alleen maar verondersteld worden. De onderzoeksresultaten wijzen in ieder geval niet uit of kometen ooit puur links- of rechtsdraaiende moleculen geleverd hebben.

Hoe enthousiast de onderzoekers ook zijn over hun resultaten, 1,3% is gewoon niet voldoende. Dat is zoiets als 1 km. richting Engeland zwemmen en dan zeggen dat je het kanaal overgezwommen hebt. Het boek Evolutie: Mogelijk of Onmogelijk? veegt de vloer aan met de gedachte dat de voorkeur voor linkshandigheid spontaan kan ontstaan. En men weet ook dat het hier op aarde in ieder geval niet kan, daarom zoeken naturalisten naar bewijs voor het idee dat de benodigde basisbouwstenen van het leven uit de ruimte zijn gekomen.
Ze noemden twee hypothesen. Dit lijkt sterk op de klassieke of-of fout. Door je te beperken tot twee mogelijkheden, wek je de indruk dat er geen derde mogelijkheid is. Zou het bijvoorbeeld ook kunnen zijn dat er een intelligente Ontwerper geweest is, die ervoor heeft gekozen om bij het bouwen van levende organismen alle moleculen ťťn kant op te laten draaien? Aangezien het spontaan ontstaan van leven nog steeds uiterst onwaarschijnlijk is, zou dit toch als de meest logische gedachte naar voren moeten komen? Waarom wordt deze optie door wetenschappers toch zo angstvallig gemeden?


[Terug naar index...]

Insecten laten hun ware kleuren zien
Geplaatst: 14 januari 2011

Zweedse wetenschappers hebben ontdekt dat de vleugels van vliegen en andere insecten specifieke patronen bevatten, in alle kleuren van de regenboog, aldus Live Science. Ze hebben mogelijk zelfs een doel. Deze regenboogkleuren ontstaan door dunne-laaginterferentie. Het zijn geen willekeurige patronen; ze worden namelijk bepaald door de genen van de dieren; ze zijn dus erfelijk. Ze noemen ze 'vleugelinterferentiepatronen' (mooi woord voor galgje). Biologen hebben er al die tijd overheen gekeken, hoewel het al sinds voor Darwins tijd bekend was. Toch lijken de patronen functioneel en zeer specifiek te zijn. Het is zelfs zeer waarschijnlijk dat de insecten elkaars patronen kunnen herkennen, omdat de kleuren vallen binnen het spectrum dat ze kunnen zien. De kleurpatronen zijn erg stabiel en worden in stand gehouden door membraandikte en andere structuren in de vleugels zoals pigmentatie, adertjes en haartjes. Maar ook de vorm van de cellen draagt er aan bij. De kleurpatronen werden ook een functie toegerekend in de sexuele selectie van de soorten (evolutie dus).

Natuurlijk hebben de vormen en structuren in de vleugels alleen een evolutionaire betekenis als je al een evolutionaire oorsprong gelooft. Dat sexuele selectie plaatsvindt wil nog niet zeggen dat het de drijfveer is geweest voor het ontstaan van de soort. Dat zul je dan toch eerst moeten aantonen. Selectie optimaliseert, het maakt geen nieuwe dingen. Ik zeg: gewoon prachtig geschapen: mooi om naar te kijken ťn functioneel


[Terug naar index...]

Evolutie gestript
Geplaatst: 5 januari 2011

Scientific American promoot een stripboek over evolutie. Met hier en daar wat geforceerde humor en een hoop fantasie. Ze publiceren het zesde hoofdstuk van het stripboek ďEvolution: The Story of Life on Earth,Ē getiteld ďGetting a Leg Up on Evolution.Ē Ze nemen ons mee op een tour door de Ďevolutionaire geschiedenisí van de mens, gezien door de ogen van de fictieve buitenaardse wezens Bloort en Floorsh.
Het verhaal van het leven op aarde... Hoe kwamen toch de pootjes tevoorschijn? Die vraag is natuurlijk alleen maar interessant als het daadwerkelijk zou hebben plaatsgevonden, maar wie zegt dat dat zo is? Lees de paginaís eens door en zie hoeveel er eigenlijk wordt toegeschreven aan magische gebeurtenissen als het Ďverschijnení van poten en longen om op het land te kunnen leven of het plotseling hebben van Ďadaptatiesí die een Ďevolutionair voordeelí opleveren. Het geheel wordt Ďwetenschappelijkí onderbouwd door onder andere skeletten van verschillende (al dan niet uitgestorven) diersoorten met elkaar te vergelijken en daar een verband tussen te zoeken, alsof ze aan elkaar verwant zouden zijn.

De uitleg die gegeven wordt voor het evolutiegeloof, klinkt alsof de voorouders van de buitenaardse wezens zelf bij die evolutie aanwezig waren en het verhaal nu na kunnen vertellen. In werkelijkheid is natuurlijk niemand erbij geweest en is het hele verhaal doorspekt met larie die schreeuwt om gedetecteerd te worden. Kan iemand mij overigens uitleggen hoe de anatomie van de hoofdpersonen in de strip in elkaar steekt? Zou het volkomen onlogische voorkomen van de fictieve wezentjes misschien een reflectie kunnen zijn van het vreemde verhaal dat ze vertellen?


[Terug naar index...]

Zacht weefsel 250Mjaar oud?
Geplaatst: 24 december 2010

Er is weer zacht weefsel gevonden. Live Science kondigde aan dat er in China zoín 20.000 fossielen gevonden zijn in een 15 meter dikke laag kalksteen. De fossielen zijn zeer goed bewaard gebleven en meer dan de helft is volkomen intact, inclusief het zachte weefsel. De verklaring voor dit goede behoud is dat matten van microben de lichamen snel afdekten en beschermden tegen verval. Negentig procent van de fossielen zijn insecten en andere kleine beesten en ongeveer 4 procent vissen, inclusief het Ďlevende fossielí de coelacanthus, die we nu ď250 miljoen jaar laterĒ nog steeds in levende lijve kunnen zien. Het was niet helemaal duidelijk of het Ďzachte weefselí ook het oorspronkelijke weefsel bevatte of dat het alleen goed bewaarde afdrukken van dit weefsel zijn.

Alweer een massagraf met fossielen, wat duidt op snelle bedekking met sediment. Duidelijk een bevestiging van het Bijbelse zondvloedverslag. Wat ze niet vermeldden is dat men van de coelacanthus dacht dat hij 65 miljoen jaar geleden was uitgestorven. Vervolgens zou deze vis 65 miljoen jaar lang geen spoor nagelaten hebben, om in 1939 levend en wel gevonden te worden. Is dit niet een beetje vreemd? En dit is niet het enige geval van dieren die Ďuit de dood opstaaní. Een 'levend fossiel' noemen we dat dan gekscherend. Maar hoe is het mogelijk dat deze fossielen 250 miljoen jaar in zoín goede conditie bleven?
Lees het artikel ook eens door met de lariedetector erbij en vraag je af of bepaalde beweringen van schrijver Charles Q. Choi wel waar gemaakt kunnen worden. Denk bijvoorbeeld aan de uitspraak dat het leven "ongeveer 250 miljoen jaar geleden bijna volkomen weggevaagd" zou zijn. Waar staat dat geschreven? Niet in de lagen waarvan beweerd wordt dat ze die ouderdom hebben. Of wat dacht je van de bewering dat het leven "stappen nam" om zichzelf na de ramp weer te herstellen. Is dat niet een ernstige vorm van personificatie? Wie is "het leven" in dit verband, dat hij stappen kan ondernemen? Enfin, ik zie in het artikel genoeg larie om je een poosje mee te vermaken.


[Terug naar index...]

Een gemummificeerd bos
Geplaatst: 18 december 2010

National Geographic News noemde het bos Miljoenen jaren oud... en toch is het niet versteend? Vreemd. Er zijn dus gemummificeerde bomen gevonden in de poolstreek. Bevroren bomen, bladeren en zaden in Noord Canada. En niet een paar bomen, maar een heel bos, dat zelfs erg veel lijkt op bossen honderden kilometers naar het zuiden. Dit duidt erop dat er in die streek een warm klimaat heeft geheerst. Volgens de onderzoekers moet het bos snel begraven zijn, zodat er geen water en lucht meer bij kon, anders konden ze nooit zo goed bewaard zijn gebleven. Ze vroegen zich ook heel verbaasd af hoe het plantaardige materiaal evenwel miljoenen jaren goed kon blijven, zonder te verstenen.

Misschien is het bos dan ook wel enkele duizenden geleden, tijdens de zondvloed begraven. Dit is Bijbels gezien de meest logische verklaring. Ze moeten echter het miljoenen jaren verhaal in stand houden, dat is hun realiteit. Daar mogen ze niet van afwijken. Miljoenen jaren zijn nodig voor evolutie, dus... geen keus.


[Terug naar index...]

Hersenen zitten knap in elkaar
Geplaatst: 28 november 2010

Er is veel om ons over te verwonderen in de schepping. Neem bijvoorbeeld hersenen. Een nieuwe animatie van een reis door de hersenen van een muis, laat ons meer details zien dan ooit tevoren. De animatie bij een artikel op CNET News vertegenwoordigd jaren werk van wetenschappers aan de medische universiteit van Stanford. De onderzoekers kwamen superlatieven tekort om het allemaal onder woorden te brengen. "Bijna niet te geloven... meer schakelingen dan alle computers en routers en internetverbindingen op aarde, " waren enkele uitspraken. Elke synaps (niet groter dan een duizendste millimeter) heeft wel een stuk of 1000 schakelingen. Een menselijk brein heeft zo'n 200 miljard zenuwcellen, die via honderden triljarden synapsen met elkaar verbonden zijn. Elke synaps werkt als een microprocessor en tienduizenden daarvan kunnen een enkele neuron verbinden met andere zenuwcellen. Elke neuron kan 1000 signalen per seconde versturen. Werkelijk ontzagwekkend. Tijdens de vroege ontwikkeling groeien er zo'n half miljoen hersencellen per minuut.



Het oude verhaaltje dat we maar 10 procent van onze hersenen gebruiken is niet waar, maar het is wel zo dat slechts tien procent van onze hersenen daadwerkelijk neuronen zijn. De andere cellen zijn gliacellen (lijmcellen - zie ook dit artikel en dan het gedeelte over Astrocyten). Die gliacellen werden voorheen gezien als het 'spul' dat de neuronen bij elkaar houdt, waardoor men dacht dat 90 procent van onze hersenen ongebruikt blijft. Dit is echter niet waar; de hersenpan bruist van activiteit. De neuronen en synapsen zijn veel complexer dan men dacht. De gliacellen verwerken afval, bieden bescherming, ondersteunen en helpen de synapsen in groei en functie.
  Het ziet er allemaal ongeorganiseerd uit wanneer je naar het filmpje kijkt, maar er worden continu zeer gericht gecodeerde boodschappen verzonden tussen de 'zenders' en 'ontvangers'. Die codes worden aan de ene kant 'ingepakt' en aan de andere kant weer 'uitgepakt'. Denk maar aan het versturen van informatie in een 'gezipt' bestand. En dat gebeurt allemaal bliksemsnel. En bedenk ook dat het in de animatie slechts om een muizenbrein gaat. Het menselijk brein is vele malen complexer. Probeer je eens voor te stellen dat er in die grijze massa van anderhalve kilo meer gebeurt dan in alle computers op aarde en het hele internet bij elkaar! En dat alles is voor ieder van ons gegroeid uit ťťn cel en het draait op aardappelen en hamburgers. Het is letterlijk onvoorstelbaar dat dit allemaal ontstaat uit enkele tienduizenden genen. En toch gebeurt het. En dan weten we nog niet eens alles van wat er plaatsvindt in ons lichaam. Elke dag worden er nieuwe diepten van rijkdom en kennis aangeboord. Evolutie? Veel succes met verklaren hoe dit allemaal vanzelf ontstaan zou moeten zijn.


[Terug naar index...]

Oudste garnaal helemaal garnaal
Geplaatst: 18 november 2010

Bij een artikel op de site van PhysOrg zien we een plaatje van een fossiele garnaal, gevonden in Oklahoma, naast een hedendaagse garnaal. Ze zien er vrijwel identiek uit. Toch beweert men in het artikel dat het fossiel 360 miljoen jaar oud is - tot nu toe het oudste fossiel van een tienpotige (daaronder vallen de garnalen, kreeften en krabben). De fossiele garnaal vertoont zelfs een gedetailleerde structuur van de spieren in de staart en dat is "zeer zeldzaam bij fossielen", volgens het artikel. "Toen dit beest stierf, belandde het op de zeebodem. De spieren werden vervolgens geconserveerd door een combinatie van zuur water en een laag zuurstofgehalte, terwijl het beest snel begraven werd... Dit fossiel is een erg belangrijke stap in het ontrafelen van de evolutie van decapoda," zei een van de wetenschappers van Kent State University, "hoewel er meer vondsten nodig zijn."

Dit complexe dier een "belangrijke stap in het ontrafelen van de evolutie van decapoden" noemen, is net zoiets als een compleet gebouw met verwarming, koeling, verlichting, aangekleed en gemeubileerd een "belangrijke stap in het ontrafelen van de evolutie van gebouwen" noemen. En dan beweren dat er meer vondsten nodig zijn om het hele verhaal te ontrafelen. Het enige wat hier ontrafelt is het evolutieverhaal. Volgens dat verhaal is er een tijdlijn die grofweg 3-4 miljard jaar geleden begint en waar op gezette tijden een nieuwe levensvorm ontstaat. Wordt er een fossiel gevonden van een tot dan toe hoogste (veronderstelde) ouderdom, dan kan de veronderstelde ontwikkeling van deze soort ergens voor die tijd geplaatst worden. Zo groeit schijnbaar het begrip van het ontstaan van de soorten. Dat deze zogenaamde 'stamboom van het leven' veel ingewikkelder in elkaar zit dan men oorspronkelijk dacht is allang duidelijk (zie eerdere artikelen over deze fictieve stamboom), maar er blijven ook nog fundamentele vragen onbeantwoord. Als alle soorten geleidelijk door evolutie ontstaan zouden zijn, waarom is vrijwel elk gevonden fossiel (ook 'de oudste') van een volledig gevormde soort? Waarom zijn er geen duizenden fossielen die de geleidelijke vorming van bijvoorbeeld de garnaal laten zien? Zolang duidelijke aanwijzingen van geleidelijke ontwikkeling uitblijven, lijkt het evolutieverhaal meer op een verzameling stukjes van verschillende legpuzzels, waarvan een aantal mensen zijn overeengekomen dat ze bij dezelfde puzzel horen en die veronderstelde puzzel vervolgens proberen in elkaar te leggen. Het totaalplaatje lijkt op een afstandje misschien op een mooi kunstwerk, maar het lijkt in de verste verte niet op de oorspronkelijke afbeeldingen. Houden we de stukjes (fossielen e.d.) echter voor het 'plaatje' dat de Bijbelse geschiedenis ons toont, dan passen ze perfect.


[Terug naar index...]

Mensen kunnen 1000 jaar oud worden
Geplaatst: 4 november 2010

Wel eens gelachen om de leeftijden van de mensen in Genesis 1 t/m 11? Een nieuw onderzoek heeft uitgewezen dat mensen naar schatting mogelijk 1000 jaar oud kunnen worden. Zo gek zijn die leeftijden in Genesis dus eigenlijk nog niet. Laten we eens kijken wat geneticus dr. Richard Cawthon en zijn collega's van de universiteit van Utah ons te vertellen hebben:
  In het midden van onze cellen (de celkern) zitten 46 stukken DNA, die we chromosomen noemen. De uiteinden van die stukken DNA noemen we telomeren. Deze telomeren beschermen de genen in het DNA, maken het mogelijk dat cellen delen en het blijkt dat ze ook invloed hebben op het ouderdomsproces en het krijgen van kanker. Ze worden wel eens vergeleken met de uiteinden van schoenveters, omdat ze ervoor zorgen dat chromosomen niet gaan rafelen of aan elkaar gaan zitten. Hierdoor zou het genetisch materiaal in de war raken en krijgen we kanker of gaan we dood. Toch worden de telomeren bij iedere celdeling korter. Wanneer ze te kort worden kan de cel niet langer delen en wordt hij inactief of gaat hij dood. Dit proces wordt in verband gebracht met ouder worden, kanker en een hoger overlijdensrisico. Telomeren worden dan ook wel eens vergeleken met een lont van een bom. Bij de geboorte zijn de telomeren ongeveer 8000 eenheden lang, bij oude mensen daalt het aantal tot ongeveer 1500 (de totale lengte van een chromosoom varieert van 50 miljoen tot 250 miljoen eenheden). Elke keer wanneer een cel deelt, verliest hij 30 tot 200 eenheden van het uiteinde van de telomeren. Cellen kunnen 50 tot 70 keer delen voordat ze merkbaar beschadigd raken. Bij sommige cellen in ons lichaam (zoals in de hartspier) worden de telomeren niet korter, omdat ze niet steeds delen.
  Als deze telomeren er niet zouden zijn, zouden de genetische informatie op de chromosomen zelf korter worden bij elke celdeling en zouden ze aan elkaar 'smelten', waardoor de cel niet meer goed functioneert. In de cel zitten ook nog repareermechanismen, die zouden proberen de uiteinden te repareren, terwijl er niet echt iets te repareren valt, wat weer tot problemen leidt. Nu is er wel een 'machientje' (een enzym) in de cellen die telomeren weer langer maakt, maar die raken op naarmate we ouder worden. Ze blijven echter wel actief in sperma en eicellen, die moeten worden overgedragen op de volgende generatie. Als dat niet zo was zou een soort heel snel uitsterven.
  Telomeren spelen ook een belangrijke rol bij kanker, waar ze juist wel weer snel aangroeien. Als wetenschappers er achter zouden kunnen komen hoe ze de aanmaak van telomeren kunnen stoppen, zouden ze kankercellen kunnen laten afsterven. In een laboratorium is dit al gelukt bij borstkankercellen. Er zijn echter nog te veel risico's. Het blokkeren van het enzym kan vruchtbaarheid, genezen van wonden en productie van bloedcellen en immuunsysteemcellen negatief beÔnvloeden.
  Cawthon ontdekte dat kortere telomeren ook verband houden met een korter leven. Maar als telomeren kankercellen 'onsterfelijk' maken, zou dat dan ook bij normale cellen kunnen? Of als we dat proberen, veroorzaakt het dan juist kanker? Daarover hebben de wetenschappers nog geen zekerheid. In laboratoriumexperimenten hebben ze cellen wel veel vaker kunnen laten delen dan normaal, zonder een kankercel te worden. Als het lukt om gewone cellen 'onsterfelijk' te maken, zou het theoretisch mogelijk zijn om mensen met diabetes, spierdystrofie, artritis en ernstige (brand)wonden te genezen.
  Helaas is het iets ingewikkelder dan het lijkt, want langere telomeren betekent nog niet altijd langer leven. Muizen hebben bijvoorbeeld langere telomeren dan mensen en ze leven toch veel korter. Uit Cawthons studie blijkt dat mensen met langere telomeren ongeveer 5 jaar langer kunnen leven. Hij denkt dat als de telomeren helemaal niet korter zouden worden, mensen wel 10 tot 30 jaar ouder kunnen worden. Andere factoren die ouderdom bepalen zijn: risicofactoren (ongelukken e.d.), oxidatiestress (beschadiging van DNA, eiwitten en vetten) en glycosylatie (een proces waarbij suikergroepen gekoppeld worden aan een eiwit). Hiervan is de oxidatiestress (veroorzaakt door oxidanten) de grootste boosdoener, maar ook suiker speelt een belangrijke rol. Het vermeiden van alcohol, sigaretten en calorierijk eten verlengt het leven al aanzienlijk, maar onsterfelijk worden heeft toch nog iets meer voeten in de aarde. De ontwikkeling van onze kennis op dit gebied zal de levensverwachting op korte termijn misschien naar een gemiddelde van 90 jaar kunnen brengen. Cawthon zei echter dat als alle processen van ouder worden zouden kunnen worden geŽlimineerd en alle schade zou kunnen worden gerepareerd, dat "mensen 1000 jaar zouden kunnen leven."

Hier hoeven we weinig aan toe te voegen. "Zie je nou wel," klinkt zo kinderachtig. Maar toch. De Bijbel laat ons zien dat de mens zichzelf onttrok aan Gods beschermende autoriteit. Als gevolg daarvan zou hij sterven. Toen er nog niet zoveel mutaties en andere beschadigingen waren, werden mensen nog ruim 900 jaar oud. Later werd dat steeds minder, tot zelfs een dieptepunt van gemiddeld 30 jaar in de middeleeuwen. Nu 'krabbelen we weer een beetje op' en worden we gemiddeld zo'n 80 jaar, door betere hygiŽne en medische welstand. De uitspraak van Cawthon is in ieder geval geen verrassing voor ons en is weer een bevestiging van de betrouwbaarheid van de Bijbelse Geschriften.


[Terug naar index...]

DNA doet de 'ringentruc'
Geplaatst: 15 oktober 2010

Wie van een goede goochelshow houdt, zou dit moeten lezen. Er wordt een verbluffende goocheltruc uitgevoerd in je lichaam. De bekende truc van de schijnbaar solide ringen die in elkaar zitten en dan plotseling los zijn. Deze truc wordt uitgevoerd door eiwitmagiŽrs in de cel. Maar ze doen het niet voor de entertainment. Ze moeten deze truc uitvoeren om DNA te repareren en om te voorkomen dat je kanker krijgt (PhysOrg). Het illusionistenteam van eiwitten laat twee DNA strengen door elkaar heen gaan, wanneer het breuken moet repareren. Hiervoor moet informatie van een soortgelijk stuk DNA worden gehaald. Er wordt gezocht naar een vergelijkbaar stuk DNA in een overeenkomstig chromosoom, om het kapotte deel te repareren. Het kapotte deel wordt gedeeltelijk 'gestript', zodat ťťn kant van de dubbele DNA-schroef overblijft. Dan wordt het overeenkomstige deel in het matchende chromosoom opengemaakt en gebruikt als voorbeeld om het kapotte deel te repareren. Het is op zich al wonderlijk genoeg dat een eiwit een overeenkomstig stuk kan opsporen en gebruiken om een goed stuk te kopiŽren naar een defect gedeelte, maar dan komt de truc... Nadat de reparatie heeft plaatsgevonden, moeten de strengen DNA weer gescheiden worden. Daarvoor moet de ene streng door de andere heen 'getoverd' worden. "Dit eiwitcomplex doet wat goochelaars doen," zei een onderzoeker.

Natuurlijke selectie was Darwins grote goochelaar, die uit het niets compleet nieuwe soorten tevoorschijn moest toveren. Maar goochelaars werken hun wonderen met voorbedachten rade, hulpmiddelen en slimme trucjes, zodat het lijkt alsof we met echte magie te maken hebben. Darwin kon de show echter niet van de grond krijgen. Hij kon het konijn niet uit de hoed krijgen, of liever gezegd: hij stelde zich voor dat de goochelaar uit het konijn kwam, en de hoed uit het niets! We kwamen om dit wonder te aanschouwen, maar de hoed, het konijn en de goochelaar waren er al. Maar toen kwam Darwin het podium op en zei: "De goochelaar bestaat, daarom moet hij uit het konijn geŽvolueerd zijn, maar het gebeurde allemaal lang geleden, toen niemand keek. Het moet wel zo zijn, want God zou het nooit zo gedaan hebben."
Okť, pak de rotte tomaten en allemaal in koor: "Boe!... we willen ons geld terug!"


[Terug naar index...]

Hersenen doen eigen herprogrammering
Geplaatst: 15 oktober 2010

Wanneer wij bijvoorbeeld doof zijn vanaf onze geboorte, zorgen onze hersenen ervoor dat deze doofheid gecompenseerd wordt door de overige zintuigen, met name de ogen. We wisten natuurlijk al dat blinde mensen beter voelen en horen, maar nieuw onderzoek wijst uit dat dove mensen een grotere kijkhoek hebben, door een herprogrammering van het gedeelte van de hersenen waar anders de geluidsinformatie verwerkt zou worden (BBC News). Ze hebben in wezen minder 'blinde hoek' dan andere mensen die wel goed kunnen horen. Ongebruikte ruimte in de hersenen wordt dus gebruikt voor andere doeleinden. Onze hersenen laten geen ruimte verloren gaan. Sterker nog, het wordt uitermate effectief gebruikt om het gemis op te vangen met andere hulpmiddelen. Als je doof bent, zul je bijvoorbeeld een auto niet horen aankomen, maar vanuit je ooghoek zul je hem wel sneller zien dan andere mensen. Zo wordt ook bij blinden het gedeelte van de hersenen dat anders gebruikt zou worden voor het verwerken van visuele informatie automatisch opnieuw geprogrammeerd om dingen beter te voelen en te horen.

Ga dat maar eens verklaren vanuit een evolutionistisch wereldbeeld.
Zullen we het er maar bij houden dat die grijze massa van ons perfect ontworpen is om te doen wat het moet doen? En wat een vooruitziende blik had onze Schepper, dat Hij zelfs controle- en herstelmechanismes heeft aangebracht in de programmatuur van onze hersenen.


[Terug naar index...]

Harige bacteriŽn wandelen en praten
Geplaatst: 15 oktober 2010

De kleine haartjes op bacteriŽn die we bijna niet meer kunnen zien onder een gewone microscoop, zijn er niet alleen voor decoratie. Ze doen verbazingwekkende dingen, hebben enkele onderzoekers recent ontdekt. Ze stellen de bacterie in staat om te wandelen en te praten. Ze zwemmen, dat wisten we al, maar ze kunnen ook landen op oppervlakken en wanneer ze dat doen, komen er kleine pootjes tevoorschijn, waarmee ze kunnen lopen (Science Daily). Dit maakt dat ze bepaalde dingen effectiever kunnen doen. Sommige bacteriŽn hebben zelfs een eigen 'intranetconnectie' (Science Daily) . Gespecialiseerde langere haartjes aan de bacteriŽn geleiden elektriciteit, waarmee ze contact leggen met andere bacteriŽn. Ze wisselen zo informatie uit als een soort micro-facebook, een sociaal netwerk tussen cellen (Live Science). Communicatie via haren... Dat lijkt wel een beetje op de samenleving die in de film Avatar geschetst wordt, waar via speciale haren een internetachtige communicatie plaatsvindt (zie ook Science Daily). Het was al bekend dat microben communiceren met chemische signalen. De communicatie via de haartjes gaat echter sneller. In bepaalde situatie wil je een telegram, geen rooksignalen, aldus een onderzoeker. Wat zouden ze tegen elkaar zeggen? Gebruiken ze morsecode? Op dit moment denkt men in ieder geval dat deze vorm van communicatie zeer wijdverbreid is in de wereld van de microben.
Mensen zijn vaak bang voor bacteriŽn en virussen. Dat komt door de slechte naam die ze krijgen van sommige soorten die ons schade berokkenen. Maar eigenlijk doen de meeste microben ons meer goed dan verkeerd (zie Science Daily en nog een artikel op Science Daily, waar gesproken wordt over het inzetten van 'vriendelijke bacteriŽn om botkanker te genezen). Zou het misschien zo kunnen zijn dat God de bacteriŽn oorspronkelijk gemaakt heeft om op microscopisch niveau de boel in de gaten en in het gareel te houden? (Iets om over na te denken Answers in Genesis.)

Het kwaad in de wereld wordt nooit goed begrepen als je het niet in het licht van de val van de mensheid ziet, zoals we kunnen lezen in Genesis 3. Ja, de wereld is mooi en goed ontworpen, maar er is ook veel ellende en dat heeft een aanwijsbare oorzaak. Waarom zijn er zoveel dingen die niet meer doen wat ze zouden moeten doen (zoals sommige bacteriŽn)? Genesis 3 laat ons zien dat de eerste mensen zich onttrokken aan Gods autoriteit en daarmee ook aan de bescherming die daarbij hoort. Wil je het allemaal zelf doen? Best. Maar dan moet je ook de consequenties dragen. Geen enkele ouder vind het leuk om zijn kinderen los te laten, maar er kan een moment komen dat een kind een verkeerde keuze maakt en dan moet je het toch laten gaan, met alle gevolgen van dien. In het gunstigste geval komt het kind er dan tijdig achter dat het onttrekken aan het ouderlijke gezag en sturing ook betekent dat er geen bescherming meer is. Maar het kan ook zijn dat het kind met de nieuw verworven vrijheid alle consequenties voor lief neemt...
Uiteindelijk zal de Schepper deze wereld vernietigen en een nieuwe bouwen, waar we in vrede kunnen leven (II Petrus 3:3-13). Maar voordat hij dat doet, verwacht hij van ons dat we zijn bestaan en plannen serieus overwegen en heeft hij ons duidelijk laten weten dat we geen excuus hebben (Romeinen 1:16-22) en Hij heeft "Zich nooit onbetuigd gelaten. Altijd waren er bewijzen van Zijn goedheid: Regen en goede oogsten, zodat wij naar hartenlust konden eten en genieten" (Handelingen 14:8-18). Het goede nieuws is dat we aan de huidige wereld kunnen ontsnappen, die voorbestemd is voor vernietiging en deel genoot kunnen zijn van een nieuwe schepping, waar rechtvaardigheid heerst (II Petrus 3:11-13).
Evolutionisten en atheÔsten spotten hier natuurlijk mee, want "ontwerp is slechts een illusie" en "leven begon vanzelf", "gekke dingen gebeuren nou eenmaal", "kwaad bestaat niet", "alles kwam uit niets en eindigt in niets", "moraal is een mythe, want het komt voort uit natuurlijke processen"... Als je dat denkt, moet je ook consequent zijn en eerlijk toegeven dat E.coli gewoon sterker is dan jij en dat jij in de 'survival of the fittest' gewoon het loodje moet leggen. Jammer dan.


[Terug naar index...]

'Levende fossielen' gevonden in de ruimte
Geplaatst: 15 oktober 2010

< Sterrenstelsels van een bepaald type dat alleen maar heel lang geleden heeft kunnen bestaan 'leven' nog steeds en staan heel dichtbij. Astronomen van de Swinburne universiteit hebben dit gezegd. Dat is opmerkelijk omdat we volgens de door veel mensen aangehangen Big Bang theorie alleen zulke stelsels op grote afstand zouden mogen zien. De onderzoekers hebben de stelsels vergeleken met 'levende dinosauriŽrs van de ruimte'. Je verwacht deze stelsels gewoon niet in deze tijd. Dit is te lezen op de site Science Daily.
Erg turbulente stelsels worden aan het begin van de 'evolutie' van ons heelal geplaatst maar zeker niet nu. Er is dus iets mis. De wetenschappers konden er geen verklaring voor geven: "Hun bestaan heeft onze ideeŽn over hoe de vorming van sterren wordt aangewakkerd veranderd. En het begrijpen van stervorming is belangrijk," aldus professor Karl Glazeburg, "kijk maar naar de Big Bang, waardoor we hier allemaal gekomen zijn."

Misschien is dat de manier waarop hij hier gekomen is, maar wij vinden dat we hier met opzet neergezet zijn. Glazeburg en de biologische evolutiegelovigen verliezen hun geloofwaardigheid wanneer ze ontdekkingen die hun theorieŽn falsifiŽren proberen goed te praten met mooie woorden als 'levende fossielen', eigenlijk een contradictie in terminus. Als ze nu 'leven' misschien zijn ze dan wel nooit zo lang dood geweest als men beweert. Zou jij een antiekdealer vertrouwen die je een grootvaderklok probeert aan te smeren met een Sony merkje achterop en vervolgens zegt "wel verdraaid, een levend fossiel!"? Zo is het eigenlijk ook met de evolutieverkopers. Er zijn vele dingen ontdekt die hun scenario's danig in de war geschopt hebben, maar ze bekeren zich niet, ze geven niet toe en proberen de feiten gewoon in te passen in hun huidige verhaal. En als het echt niet meer gaat, passen ze het verhaal toch een beetje aan. Niet dat het dan klopt, maar het klinkt wel interessant en je houdt het publiek rustig (en de belastingcentjes blijven rollen Ė want onderzoek is toch nodig). Feiten en gegevens zijn niet meer dan dat, ze moeten ook nog geÔnterpreteerd worden. Leuke verhaaltjes zijn niet meer dan verkooptrucjes. (Kijk ook maar eens naar verwante verhalen met mooi klinkende verklaringen op Science Daily of PhysOrg en blijf kritisch.)


[Terug naar index...]

Toch maar een wereldwijde overstroming?
Geplaatst: 16 september 2010

Geologen stonden versteld. Gesteente dat over een afstand van bijna 5000 kilometer werd verplaatst. Ze vonden daarvoor bewijs in AziŽ en in Amerika. Hoe ga je dat nou verklaren? Hun lijst van mogelijke verklaringen miste er ťťn. Toch kunnen al hun verklaringen makkelijk samengevat worden onder ťťn noemer. Je raadt het al: een wereldwijde overstroming. Grote hoeveelheden water kunnen met gemak grote stenen en rotsblokken meesleuren.
  Een internationaal team schreef in het Geological Society of America Bulletin over een "buitengewoon transport en vermenging van sediment" langs het Himalaya gebergte, over een afstand van 3000 tot 5000 kilometer. Dit konden ze vaststellen door sporen van zirkonium te volgen in lagen die geassocieerd worden met het hypothetische supercontinent Gondwana, waaruit door plaattektoniek de continenten van het zuidelijk halfrond zouden zijn gevormd. Hun conclusie was dat deze sporen in een korte tijd moeten zijn ontstaan. Op z'n zachtst gezegd een interessante ontdekking. Transport over een dergelijke afstand vraagt om bijzondere omstandigheden. Ze verwezen ook naar een eerdere ontdekking dat veel sediment van de Grand Canyon bij de Appalachen vandaan komt, duizenden kilometers naar het oosten. Ook een enorme afstand. De verklaringen die ze hiervoor geven zijn: 1- een gebrek aan begroeiing, 2- dat de continenten ooit aan de evenaar dicht bij elkaar zaten, 3- toename van verwering van continenten, 4- gebergtevorming en erosie op grote schaal en 5- reliŽfvorming die stroming van grote riviersystemen bevorderde. Geen van deze mechanismen sluit een wereldwijde zondvloed uit; in tegendeel, ze zijn er juist een logisch gevolg van.

Vandaag de dag zien we zulke dingen niet op grote schaal gebeuren. We hebben al wel gezien dat rotsblokken door een sterke stroming kunnen worden meegesleurd en in korte tijd behoorlijk wat schade kunnen aanrichten (zie dit artikel). Volgens de geologen moet het iets eenmaligs zijn geweest en moet het onder bijzondere omstandigheden hebben plaatsgevonden. Maar meerdere verklaringen geven voor waarnemingen wordt in de wetenschap liefst vermeden, vanwege Ockhams scheerapparaat: de meest eenvoudige verklaring geniet de voorkeur. Als alleen jouw tuin nat is, kan dat zijn omdat het heel lokaal geregend heeft, of er is iemand met een blusvliegtuig overgevlogen, die zijn lading precies in jouw tuin heeft gedropt, maar er kan ook iemand met een tuinslang aan de gang geweest zijn. De voorkeur gaat wetenschappelijk gezien uit naar de meest eenvoudige uitleg: de tuinslang. Als je een verklaring wilt voor het in zeer korte tijd transporteren van stenen en sediment over duizenden kilometers, dan is het ooggetuigenverslag van de grote overstroming in de Bijbel de meest voor de hand liggende verklaring. De bevindingen van de geologen zijn in ieder geval direct in tegenspraak met het wijdverbreide idee dat de huidige geologische formaties over de hele aarde zeer langzaam gevormd zijn.
  Een wereldwijde overstroming zou voor alle vijf genoemde effecten gezorgd kunnen hebben: 1- begroeiing zou weggevaagd zijn door de beginfase van de overstroming, 2- dat de continenten ooit aan de evenaar dicht bij elkaar zaten wordt ook door creationisten omarmd (al geloven ze dat het uit elkaar drijven veel sneller gegaan is dan veelal wordt aangenomen) 3- toename van verwering van continenten, dat spreekt voor zich, 4- gebergtevorming en erosie vindt op grote schaal plaats wanneer aardplaten langs en over elkaar schuiven en 5- reliŽfvorming die stroming van grote riviersystemen bevorderde wordt verklaard doordat de nieuw gevormde bergen het water snel richting de dalen laten wegstromen, waardoor stenen en sediment over grote afstanden worden getransporteerd. Met een wereldwijde overstroming wordt tevens ook de waargenomen vermenging van sediment verklaard. Tot slot: er zijn honderden overleveringen bekend uit alle delen van de wereld, waaruit blijkt dat de mensheid een collectieve herinnering heeft aan een wereldwijde overstroming. De Bijbel bevat echter het enige ooggetuigenverslag dat volledig overeenstemt met de huidige waarnemingen, wat al meerdere malen op deze site aangetoond is:
Lees meer over de zondvloed... en dan die Ark van Noach...
Zondvloed alleen in midden oosten?
Snelle processen en De verborgen bergen
Water in woestijngrot verrast wetenschappers
Een rivier die omhoog stroomt?
Catastrofale aanpassing van geologische geschiedenis
En Precambrisch gesteente gepromoveerd tot Pleistoceen (!)


[Terug naar index...]

Planten niet te imiteren
Geplaatst: 14 september 2010

De beste chemici van de wereld kunnen het vermogen van planten, om water op te splitsen in waterstof en zuurstof, nog niet optimaal imiteren. Ze komen niet eens in de buurt van de bijna 100% efficiŽntie van de 'groene machines'. Er is een ware veldslag aan de gang: wie krijgt het voor elkaar om 'schone' energie te produceren op de manier zoals planten en bomen dat doen. Fotosynthese is nog niet zo eenvoudig na te bootsen, dat blijkt wel. Het ontwerpen en verbeteren van zonnecellen is "een van de meest vitale gebieden van de wetenschap", volgens een BBC News artikel, "deels omdat zonlicht verreweg de meest overvloedige herbruikbare energiebron van onze planeet is." Er zijn verschillende manieren waarop we het licht van de zon kunnen omzetten in energie. In het genoemde artikel wordt een methode besproken waarbij gebruik wordt gemaakt van de fotosynthetische enzymen van planten, die op een raamwerk van koolstof nanobuizen worden geplaatst. Hiermee is nog geen echt werkende zonnecel gebouwd, maar het is een goede eerste stap in de richting van een zonnecel die zichzelf kan repareren. Helaas is zuurstof erg schadelijk voor deze zonnecellen en aan een zonnecel die je na een maand weer moet vervangen heb je niet zo veel. Tot nu toe laat het rendement ook nog veel te wensen over. Op dit moment kan slechts een fractie van de zonne-energie worden omgezet. De beste zonnecellen die nu verkrijgbaar zijn, halen slechts een rendement van 27%, terwijl planten een rendement van bijna 100% halen. Toch zijn het juist deze planten die de wetenschappers hoop geven dat er nog meer uit zonnecellen te halen is, door "de concepten te lenen uit de natuur."
  Een andere benadering is het zelf maken van fotosynthetische cellen. Een artikel op de site van New Scientist gaat over wetenschappers die proberen om de bestaande technologie op het gebied van watersplitsing te verbeteren door de kosten te drukken, het rendement te verhogen en de levensduur te verlengen. Een ander team is bezig met een proces dat echt waterstofgas produceert in plaats van waterstofionen. Ondanks alle inspanningen van de knapste koppen op dit gebied is het nog niet gelukt om het rendement van deze nieuwe zonnecellen boven de 12% te krijgen en dan blijven ze ook nog maar een paar dagen goed. De natuur nabootsen blijkt nog niet zo eenvoudig te zijn. Zonlicht op water laten schijnen is niet voldoende, er moet een knap ingewikkeld apparaat tussen gezet worden om er op efficiŽnte wijze bruikbare energie uit te halen. Planten doen het al een poosje, met een gigantisch hoog rendement, hoe zouden ze toch aan dat vermogen gekomen zijn?
  De pakkende openingszin uit het artikel van New Scientist klinkt in eerste instantie veelbelovend, maar helaas: "Neem zonlicht, voeg water toe, en daar is het: gratis energie. Planten doen dit al een hele lange tijd, waterstof en zuurstof afsplitsen van water, maar onze inspanningen om ze na te doen en water om te zetten in een gratis waterstofbrandstof hebben geen vruchten afgeworpen."

Zelfs al zouden hun inspanningen op een dag slagen, dan is er nog een nieuwe uitdaging: het afwerpen van vruchten met zaad 'naar zijn aard', zoals in Genesis 1 beschreven staat. Stel je voor: zonnepanelen die zichzelf vermenigvuldigen, puur op de zonne-energie die ze zelf opwekken. Vervolgens laten de kleine zonnecelletjes die ze geproduceerd hebben zich door de wind oppakken en op het dak van je overbuurman nestelen, alwaar ze uitgroeien tot volwassen zonnepanelen, die vervolgens ook je buurman van gratis energie voorzien... Overdreven? Onmogelijk? Dat doen alle planten en bomen, tot aan het kleinste stukje onkruid in de plantsoenen of mos in je bloembak... Er zijn echter wel mensen nodig om ze op de gewenste plaatsen te laten groeien, of juist niet (in het geval van onkruid). De machines in de blaadjes zijn ongekend efficiŽnt; ze splitsen water met bijna 100% rendement, onder de meest extreme omstandigheden en temperaturen, ze repareren zichzelf, verdedigen zichzelf, beschermen zichzelf tegen te veel zon, compenseren voor te weinig zon, ze verspreiden hun technologie door het in te pakken in kleine zaadjes, die ergens anders wortel schieten en voor exacte kopieŽn zorgen. Zelfs al zouden we in staat zijn om eens een perfecte kopie van levende organismen te maken, dan zou dat bewijzen dat er heel veel onderzoek en intelligent ontwerp nodig is om het te doen.
  Bij het lezen van dit soort berichten moeten we ons eigenlijk iedere keer realiseren hoe bijzonder de natuur is in vergelijking met onze technologische ontwikkeling. De beste ontwerpen zijn vaak geÔnspireerd door de natuur. En als imitatie van iemands creatie de beste manier is om je bewondering te tonen, dan is deze tak van wetenschap (biomimetica) pure aanbidding voor Degene die het leven ontworpen heeft.


[Terug naar index...]

Evolutietheorie van Darwin klopt niet
Geplaatst: 25 augustus 2010

Deze titel boven een artikel op NU.nl trekt natuurlijk direct de aandacht van uw misvatverslaggever. Er zijn al vele artikelen onder de loep genomen en deze site biedt daarom al een behoorlijk naslagwerk op het gebied van lariedetectie, maar hier wordt wel weer heel duidelijk de plank mis geslagen. Alle lariedetectiebelletjes gaan rinkelen bij het lezen van dit artikel. Het begint al goed met: "De bedenker van de evolutietheorie Charles Darwin had het mis toen hij beweerde dat competitie de belangrijkste drijfveer achter het evolutieproces was." Dit werd gezegd door Britse wetenschappers. Een heel gedurfde uitspraak. Deze zin maakt de titel echter al gelijk een stuk minder sterk, want het gaat dus alleen om het gedeelte 'survival of the fittest'. Het is volgens de onderzoekers meer de leefruimte die de doorslag geeft of een organisme overleeft. Hoe zijn ze erop gekomen? Ze hebben "evolutionaire patronen bestudeerd in de afgelopen 400 miljoen jaar op basis van fossielen." Stop. Drie lariedetectiebelletjes. 'Evolutionaire patronen', wat bedoelen ze daarmee? Gezien de indicatie van tijd (400 miljoen jaar) denk ik dat ze de ontwikkeling van de ene soort in de andere bedoelen. Maar daarvoor is geen bewijs geleverd. We zien verandering binnen soorten, maar we hebben geen duidelijke bewijzen voor de overgang van bijvoorbeeld landdieren naar vliegende dieren, of van dieren met kieuwen naar dieren met longen. Dit is speculatie. Dan die tijd van 400 miljoen jaar. Hoe kunnen ze spreken over het onderzoeken van iets over zo'n lange tijd? Ze waren er toch niet bij om iets te observeren? Dan volgt de 'verklaring' van dit dilemma: dat het op basis van fossielen gedaan is. Maar wat hebben die fossielen ons te vertellen? Het enige wat je aan een fossiel kunt zien is dat hij eens gefossiliseerd is, niet wanneer. De ouderdomsbepaling die gebruikt wordt is zeer discutabel.
Dan volgt er weer een interessante bewering: "Als bewijs voor de nieuwe theorie over het belang van leefruimte wordt de evolutie van vogels genoemd." De evolutie van vogels? Wat weten we van de 'evolutie' van vogels? Niets, behalve een serie aannames. Er is geen enkel bewijs voor een geleidelijke overgang van landdieren naar vogels. Let op de opmerking dat "de ontwikkeling van die soort pas echt op gang [kwam] toen de dieren vleugels ontwikkelden en in de lucht gingen leven..." Pardon? Wederom: waren ze daarbij? Dit wordt gewoon als feit neergezet, maar er wordt niet verteld hoe deze vleugels ontwikkelden en op welke manier dieren in de lucht gingen leven. Nog zo'n loze kreet: "het feit dat zoogdieren 60 miljoen jaar lang naast dinosaurussen leefden..." Dat gelooft men omdat wordt aangenomen dat de verdeling van fossielen van deze dieren in de aardlagen iets te maken heeft met de veronderstelde miljoenen jaren. Dat die positie in het 'fossielenverslag' ook op andere manieren verklaard kan worden wordt hier gemakshalve niet genoemd. Dat de zoogdieren de "lege plaatsen" gingen opvullen toen de "dominante reptielen" waren "uitgestorven" is in dit licht speculatie op speculatie.
Vervolgens wordt gezegd dat andere wetenschappers deze nieuwe theorie alweer betwijfelen, omdat competitie gewoon geen rol speelt als dieren niet bij elkaar in de buurt leven. Wanneer ze wel bij elkaar in de buurt leven, gaat competitie weer een rol spelen. En zo zijn we weer terug bij af.

Al met al is dit onderzoek gewoon weer een toevoeging aan de hele 'just so' verhalenbundel van de veronderstelde evolutionaire geschiedenis. Het voegt echter niets toe aan de betrouwbaarheid van al die verhalen (hypothesen). Veranderen dieren onder druk van competitie? Ja. Veranderen ze als ze meer de ruimte krijgen? Ja. Gaan zoogdieren vliegen wanneer ze geen competitie meer ondervinden? Nee. Of iemand moet precies kunnen laten zien hoe ze dat gedaan hebben. Vooralsnog is niemand daarin geslaagd. Wetenschap is weten, of op z'n minst logisch kunnen beredeneren, niet verhaaltjes verzinnen en daar heilig in geloven.


[Terug naar index...]

Als je theorie niet aan de verwachtingen voldoet
Geplaatst: 26 juli 2010
 
Vanuit evolutionistisch denken ontstonden verwachtingen met betrekking tot cellen, weefsels en organen. Heel vaak voldoet de werkelijkheid niet aan die verwachtingen. Uit een lange geschiedenis van fouten, veranderingen en doodlopende wegen, zou je veel afval verwachten. Recente voorbeelden laten zien dat dit niet zo is. De meeste organen, weefsels en cellen hebben nog steeds een belangrijke functie. Precies wat je zou verwachten als ze oorspronkelijk perfect ontworpen zijn. Vanuit de ontwerphypothese zou je tevens verwachten dat dezelfde complexiteit die we nu zien, ook in levensvormen te vinden is die in de onderste aardlagen gevonden worden.

  1. Primaire trilhaartjes geen evolutionaire relikwieŽn:  Trilhaartjes doen veel nuttige dingen in ons lijf, zoals het afvoeren van vuil uit de longen. Echter, in een artikel op PhysOrg lezen we dat de 'primaire' trilhaartjes die we op de meeste zoogdiercellen terugvinden, sterk onderschat zijn. Er werd door velen geen nut aan toegekend en ze werden gezien als Ďevolutionaire relikwieŽní; het Ďcellulaire equivalent van de appendixí. De ontdekking dat er veel vervelende ziektes ontstaan doordat deze haartjes niet goed werken (zoals gezichts- en gehoorverlies op oudere leeftijd of cysten in de nieren), was een van de eerste aanwijzingen dat men het bij het verkeerde eind had. Op dit moment worden ze gezien als de Ďantennesí van de cel, met een belangrijke rol in communicatie.
  2. Astrocyten zijn geen evolutionaire lijm:  De stervormige cellen in de hersenen, astrocyten genoemd, werden lang gezien als een soort steigers of lijm voor de belangrijkere neuronen. Een artikel op Science Daily toont ons dat ze meer doen dan gedacht. Van deze Ďlijmcellení (gliacellen) zijn er 10 keer meer dan neuronen en dacht men dat ze alleen dienden voor de instandhouding van de structuur van de neuronen en om ze van voeding te voorzien. Nu blijkt dat ze onder andere ook het kooldioxidegehalte in het bloed Ďproevení en het ademhalingscentrum aansturen. Zo vervullen ze continu een cruciale rol in het regelen van onze ademhaling. Onderzoek aan deze cellen zal mogelijk leiden tot meer inzicht in de beruchte wiegendood (of beter: sudden infant death syndrome).
  3. Stresshormonen en immuniteit: geŽvolueerd?:  Er is een stresshormoon ontdekt in een zeelamprei (zeeprik), aldus PhysOrg. Lampreien vallen volgens de evolutietheorie onder de vroegste levensvormen. Dit zou ďlicht werpen op hoe stresshormonen geŽvolueerd zijnĒ. Maar het enige feit dat relevant zou zijn is dat een mens er meer dan 30 heeft en een lamprei maar 1. Hoe die hormonen - laat staan een volledig functionerende lamprei - ontstaan zouden zijn werd niet behandeld. Lampreien gedijen overigens nog steeds best met hun ene stresshormoon. Evolutie werd gewoon aangenomen.
  4. Geen afval meerScience Daily liet ons meer weten over het zogenaamde Ďjunk DNAí, dat eigenlijk nooit Ďjunkí genoemd had mogen worden. Er blijken instructies in die stukken DNA te zitten die helpen bij de ontwikkeling van een organisme. De hoeveelheid van dit DNA waaruit geen eiwitten worden gevormd, is verrassend groot; bij mensen ongeveer 98 procent, maar volgens recente onderzoeken is het van cruciaal belang bij de processen waarin van genen bruikbare producten worden gemaakt. De onderzoeken werden vooralsnog gedaan op fruitvliegjes, maar als dit bij mensen op gelijke wijze werkt, dan kan verder onderzoek mogelijk meer inzicht geven in ontwikkelingsstoornissen.
  5. Stamcellen uit de oertijd:  Met de Mexicaanse salamander lijkt het Ďmysterie van stamcellen en evolutieí ontrafeld te kunnen worden, aldus Science Daily.  Maar het enige Ďbewijsí was dat stamcellen veel verder terug in het evolutieverhaal voorkwamen dan men dacht. Stamcellen liggen aan de basis van elke andere cel in het lichaam. Men dacht eerst dat het zich pas bij de zoogdieren ontwikkelde, maar recent onderzoek lijkt uit te wijzen dat ďhet er altijd al geweest is, alleen niet in de soorten die mensen gebruiken in het lab. Eigenlijk bestaan pluripotente cellen waarschijnlijk al in de embryoís van de meest eenvoudige dieren waaruit amfibieŽn evolueerden,Ē aldus het artikel. Ook hier werd evolutie gewoon aangenomen en er werd geconcludeerd dat het eigenlijk ook wel logisch is dat de ontwikkeling van embryoís altijd hetzelfde geweest is, ďomdat zoogdieren direct uit reptielen evolueerdenĒ. Dus afwezigheid van bewijs voor evolutie is ook een bewijs voor evolutie? Het is maar hoe je het bekijkt... De mogelijkheid die bepaalde cellen hebben - om zich te ontwikkelen tot vrijwel elke andere cel in een organisme - ontstond dus eerst. Hoe dit gebeurde werd weer niet uitgelegd. Het werd gewoon aangenomen. Er werd nog wel ingegaan op de vragen die dit oproept; bijvoorbeeld het probleem dat andere overeenkomstige eigenschappen onafhankelijk van elkaar moeten zijn geŽvolueerd (dat wordt Ďconvergente evolutieí genoemd).
  6. Evolutie als appendix:  Vaak wordt evolutie in een artikel genoemd, maar blijken de feiten op iets heel anders te duiden. Dit zien we in een artikel op Science Daily. Hier werd fotosynthese in verband gebracht met evolutie, maar er werd vervolgens niets meer over evolutie gezegd. In tegendeel, er werd alleen maar lof gezongen over de efficiŽntie van de moleculaire machines die ingezet worden bij fotosynthese. Ze gebruiken Ďkwantumeffectení in hun behandeling van elektronen. Ze zijn zo efficiŽnt dat ze licht voor 95% of meer omzetten in energie. Zelfs de meest Ďprimitieveí microben op aarde boksen dit voor elkaar. Er werd niets gezegd over hoe deze efficiŽnte lichtoogstmachines geŽvolueerd konden zijn. In plaats daarvan kreeg het artikel een toon die meer bij de biomimetica past. ďHet begrijpen van kwantum-energieoverdracht en lading-scheidingspaden zou kunnen helpen bij het ontwerpen van zonnecellen die geÔnspireerd zijn door de natuur.Ē

In de bovengenoemde artikelen zitten zoveel denkfouten, dat ze een mooie oefening zijn voor filosofen die even hun vaardigheid in de lariedetectie willen aanscherpen. Er werd bijvoorbeeld gesproken over Ďconvergente evolutieí, alsof het ontwikkelen van een bepaalde eigenschap in ťťn organisme al niet wonderlijk genoeg is. Al die eigenschappen die zomaar verschijnen, zonder een spoor na te laten van hoe ze hier gekomen zijn. En zou het vinden van complexe ontwerpeigenschappen tot in de Ďoudsteí organismen leiden tot meer inzicht in evolutie, zoals men beweert? Evolutie krijgt de eer voor al die wonderlijke ontwerpen, waarover we steeds meer leren. Hoe ziek is dat? Elke ontdekking van grotere complexiteit, eerder in het evolutieverhaal, wordt ingepakt in een Darwinistisch papiertje. Evolutionisten worden verblind door hun aannames en blijven standvastig in hun geloof, al wijzen de feiten op iets heel anders dan wat vanuit hun theorie voorspeld wordt. Het is ook opvallend dat onderzoek altijd laat zien hoe kwetsbaar het leven is. Er hoeft maar iets mis te gaan en we hebben een ziekte of stoornis. Is dat niet veel meer in overeenstemming met het Bijbelse wereldbeeld van een door God perfect gemaakte wereld, die vanwege de eigenwijze zelfstandigheid (zonde) van de mens aan verval is overgeleverd? Dit in tegenstelling tot het evolutieverhaal, waarbij Ďde Natuurí zichzelf alsmaar beter en sterker zou hebben gemaakt.
Ik geloof in de Bijbel en de Schepper die hierin wordt getoond. Ik hoef geen concessies te doen. Wat er staat is eenvoudig en duidelijk. Wat wetenschappers ontdekken is altijd in overeenstemming met deze betrouwbare oude Geschriften.


[Terug naar index...]

Geologen geven toe: het kan wel snel!
Geplaatst: 12 juli 2010
Bijgewerkt: 14 juli 2010

Je kunt de snelle vorming van ravijnen niet ontkennen als het vlak voor je ogen gebeurt. In 2002 liep het meer Canyon Lake in Texas na een week van hevige regenval over, zo lezen we op PhysOrg. De overstroming duurde zes weken en richtte grote verwoestingen aan. Door de kracht van de waterstromen werden hele rotsblokken, tot wel een meter in doorsnee, opgetild en meegesleurd. Er werd ook een ravijn van 2,2 kilometer lang en 7 meter diep in de rotsbodem uitgesleten (volgens een ander artikel twaalf meter diep). Het ravijn werd in slechts drie dagen gevormd, aldus Science Daily. Volgens Live Science zijn sommige van de meest spectaculaire ravijnen op aarde en Mars waarschijnlijk op die manier gevormd: in een 'geologische oogwenk'. Volgens PhysOrg is de 'traditionele visie' dat ravijnen als Grand Canyon langzaam gevormd zijn, gedurende miljoenen jaren, maar we weten nu dat dit veel sneller kan. Het is echter zelfs voor de kenners moeilijk te zien of een bepaald ravijn nu snel of langzaam gevormd is, omdat er 'zo weinig' kenmerken zijn die de twee soorten onderscheiden. Ondanks de voorbeelden van recente overstromingen (zie ook dit stuk over de zondvloed), wil men er nog niet aan dat alle ravijnen gevormd zijn door snelle processen. Het feit dat een overstroming grote rotsblokken kan oppakken en meeslepen draagt eraan bij dat er binnen korte tijd een heel stuk uit harde rotslagen kan wegslijten. De rotsblokken fungeren als voorhamers die een weg banen door de harde bodem. Een artikel op Kennislink geeft meer informatie in het Nederlands. Hier lezen we dat onderzoeker Michael Lamb er echter nog niet aan wil "dat de bekendste kloof ter wereld, de Grand Canyon, wel eens sneller gevormd kan zijn dan over miljoenen jaren." Vanuit creationistische hoek is uiteraard al vaker voorgesteld dat vorming van ravijnen wel snel kan verlopen, denkend aan de zondvloed. Zeker als de lagen nog niet helemaal uitgehard zijn, kan een ravijn veel sneller ontstaan en ook groter worden dan in de keiharde lagen van nu. Maar dit werd in de artikelen niet aangehaald.

Ik heb ergens in een forum een schampere opmerking gelezen dat 'die creationisten' dit wel weer gretig zullen oppakken. En inderdaad, wij pakken dit graag op. Niet omdat we de mensen met de 'traditionele visie' onderuit willen halen, maar omdat het gewoon de zoveelste bevestiging is van de betrouwbaarheid van het Bijbelse ooggetuigenverslag van de zondvloed. Maar creationisten worden op dit gebied helaas vaak genegeerd omdat hun opvattingen bij voorbaat als 'religieus' en 'pseudowetenschappelijk' worden bestempeld. Je zou toch denken dat het er bij de wetenschap om gaat wie er gelijk heeft en niet om vooroordelen en motieven. Het gaat erom of de ideeŽn van de wetenschappers redelijk en testbaar zijn en of de feiten ermee overeenstemmen. Er zijn overigens ook genoeg ontdekkingen gedaan door mensen die geen wetenschappelijke graad of titel hadden. Waar het gewoon om gaat is: wat ligt het meest voor de hand, als je puur naar de feiten kijkt. We hebben gezien dat de feiten op zich niet zomaar wijzen op een lang of kort proces voor ravijnvorming, maar dat interpretatie en filosofische achtergrond een belangrijke rol spelen. Michael Lamb wil er gewoon niet aan dat Grand Canyon snel gevormd is. Waarom niet? Waarom kunnen kleinere kloven wel snel gevormd worden en Grand Canyon niet? Alleen omdat hij groter is? Dan heb je gewoon meer water nodig. En volgens de Bijbel is er meer dan genoeg water geweest om een kloof als Grand Canyon uit te slijten. Waarom zou de Bijbel niet het juiste beeld van de geschiedenis geven?


[Terug naar index...]

Eenzame fossielen
Geplaatst: 24 juni 2010
Bijgewerkt: 5 juli 2010

Over de hele wereld worden fossielen gevonden. Heel vaak wordt bij de ontdekking van een nieuw fossiel de veronderstelde plaats in het 'fossielenverslag' bepaald. Dit 'verslag' is de veronderstelde evolutionaire geschiedenis van al het leven op aarde. Maar dat is niet altijd even makkelijk. Veel fossielen lijken heel erg veel of zelfs precies op beesten die nog steeds leven. De verklaring die aangedragen wordt, is dat deze wezens zo goed 'aangepast' zijn dat ze niet meer hoeven te evolueren. Maar er is nog een ander probleem: de meeste van deze fossielen hebben ook geen duidelijk aanwijsbare (mogelijke) evolutionaire voorloper.
Neem het bericht op Science Daily: Een fossiel van een wesp. De oudste tot nu toe. Lijkt sprekend op hedendaagse wespen. Dit beestje zou dan 34 miljoen jaar niet of nauwelijks veranderd zijn. Dat is bijna zes keer zo lang als de tijd die nodig zou zijn geweest om mensen uit apen te laten evolueren. Dat een beestje zo lang niet verandert noemen ze gemakshalve 'stasis', omdat het stil is blijven staan in de (veronderstelde) continue ontwikkeling van soorten. "Als het werkt, hoeft het ook niet veranderd te worden," zegt men dan. Maar als onze aapachtige voorouders 'goed werkten', waarom zijn ze dan in mensen veranderd?
Of wat dacht je van dit bericht op PhysOrg, waar men het heeft over in amber gevangen beestjes. Er wordt gesproken over een 100 miljoen jaar oud fossiel van een gekko, waarbij aan de tenen exact dezelfde structuur ontdekt is als bij de hedendaagse gekko's, die ze in staat stelt om tegen gladde verticale vlakken op te lopen en zelfs ondersteboven aan het plafond te hangen. In het artikel wordt wel een mogelijke verklaring gegeven waarom soorten uitsterven, maar hoe de complexe eigenschappen van bijvoorbeeld gekko's zouden zijn ontstaan, is blijkbaar nog steeds een raadsel. Uitsterven is geen evolutie, het veegt de soorten van de kaart die zich niet kunnen aanpassen, maar het verklaart niet hoe nieuwe genetische informatie ontstaat.
Het oudste fossiel van een pelikaan (30 miljoen jaar oud) is volgens de BBC News gevonden in Frankrijk. Ook dit exemplaar verschilt niet of nauwelijks van de moderne pelikanen, afgezien van iets andere verhoudingen is er niets primitiefs aan. Onderzoekers zijn verrast. Geen merkbare evolutie in 30 miljoen jaar. In het artikel wordt ook de vleermuis genoemd, die 50 miljoen jaar hetzelfde is gebleven. Volgens de aangehaalde wetenschapper is dat de enige die verder nog bekend is. Dit is echter niet waar, er zijn namelijk vele voorbeelden van. Denk bijvoorbeeld eens aan de degenkrab, die een veronderstelde 500 miljoen jaar onveranderd is gebleven, net als vele andere leden van de 'Cambrische Explosie' en vele 'levende fossielen'. Er werd ook weer niet gesproken over een mogelijke voorouder van de pelikaan. In een artikel op New Scientist wordt het fossiel een "evolutionaire puzzel" genoemd en een mogelijke oplossing is ver te zoeken; niet alleen voor de pelikaan, maar ook voor verwante vogelsoorten.
Kleine knaagspoortjes op dinosaurusbotten geven aan dat er 75 miljoen jaar geleden al knaagdieren met vergelijkbare voortanden waren, aldus PhysOrg. Er werd gespeculeerd of deze oerknaagdiertjes wel zo goed konden knagen als de hedendaagse, maar die stelling is moeilijk hard te maken.
PNAS heeft een artikel over onder andere nijlpaarden en walvissen, waarin gezocht wordt naar een mogelijke gemeenschappelijke voorouder. Maar recent onderzoek heeft geen duidelijk verwantschap aangetoond. Er werden tanden van 26 verschillende soorten vergeleken, maar toont dat ook verwantschap aan? Er zijn walvisfossielen van 55 miljoen jaar oud en nijlpaardfossielen van 16 miljoen jaar oud. Kijken we naar nijlpaarden en walvissen, dan zien we uiterlijk niet veel overeenkomsten. Hoe zou een gemeenschappelijke voorouder eruit moeten zien?
  Aanvulling 5 juli: BBC News kwam vorige maand nog met een bericht over zoogdierharen, gevat in een stuk amber van 100 miljoen jaar oud (uit het 'Krijt tijdperk', gesteld op 145 - 65 miljoen jaar geleden). Van deze haren werd gezegd dat ze, net als de bovenstaande voorbeelden, wel erg veel lijken op die van hedendaagse zoogdieren. Er zijn overigens nog veel meer kleine beestjes gevonden in amber. Meestal is de overeenkomst met de ons bekende vorm vrij duidelijk te zien (zie ook dit CMI artikel). Een interessant detail is overigens dat er voor het ontstaan van amberfossielen een grote hoeveelheid water nodig is (CMI).

Heel vaak horen we het: 'stasis', 'niet veel veranderd', 'ouder dan gedacht', 'vroegste vorm gevonden'. Niets ervoor en niets erna, behalve in de verbeelding van de onderzoeker. 'Weesfossielen' (althans in evolutionistische zin). O ja, er is enige verandering, maar een walvis blijft een walvis, een pelikaan blijft een pelikaan en een wesp blijft een wesp. In het fossielenverslag vindt geen evolutie plaats. Uitsterving, dat wel, maar geen innovatie. We leven nu zelfs in een arme tijd, wat vormenrijkdom betreft. Wat de fossielen laten zien is dat ze plotseling verschijnen en daarna blijven ze vrijwel onveranderd. Je kunt de overduidelijke en meest logische verklaring voor dat feit niet wegtoveren met een mooi woord als 'stasis', dat je als toverstokje over een fossiel beweegt, met de spreuk: "En gij, kleine wesp, gij zult de magische kracht hebben om de alomtegenwoordige macht van natuurlijke selectie te weerstaan! Ik verklaar u ongevoelig voor haar invloed!... Staaasiiissss." De wesp raakt in een hypnotische trance en blijft vervolgens 34 miljoen jaar in stasis, terwijl de hele wereld om hem heen draait in een continue stroom van evolutionaire innovatie. Zie hier de kracht van geladen woorden.
'Levende fossielen' is ook zo'n mooie uitdrukking. Er zijn dieren waarvan men dacht dat ze al tientallen of honderden miljoenen jaren geleden waren uitgestorven en ineens duiken ze weer op. Maar wat is de meest logische conclusie als je naar al deze informatie kijkt? Het fossielenverhaal is een mythe. De fossielen vertellen wel een verhaal, maar niet dat alle levende wezens een gemeenschappelijke voorouder hebben. Ze vertellen het verhaal van een wereld die er eens was en er nu niet meer is. Van een wereldwijde ramp (of een aantal rampen) waarbij veel vulkanisme, water en modder betrokken was. Kijk eens hoe men op WikiPedia het overleven van de Wollemia nobilis verduidelijkt: "Het is echter fout te beweren dat Wollemia nobilis al minstens 91 miljoen jaar bestaat. Deze soort is "slechts" de laatste levende verwante van de fossiele exemplaren, die weliswaar erg grote gelijkenis vertoont met de fossielen, maar daarom gaat het nog niet om precies dezelfde soort." Toch is er in de veronderstelde 91 miljoen jaar bijzonder weinig veranderd aan deze boom. Wat iets beschamends zou moeten zijn voor de 'miljoenen jaren gelovige', wordt eenvoudig weggeredeneerd.
'Stasis' of 'toch niet dezelfde soort'? Hoe belangrijk is het in deze tijd om de lariedetectie te beheersen! Laten verslaggevers en WikiPedia-schrijvers eens iets kritischer worden. Ga het wetenschapsnieuws eens zorgvuldig lezen en stel de juiste vragen: Waar is die evolutie? Waar is het werkelijke bewijs voor een langzame geleidelijke evolutie van microbe naar mens? Waar zijn de miljoenen jaren?
Jij laat je toch ook niet voor de gek houden?


[Terug naar index...]

Een motor die zichzelf al draaiend repareert
Geplaatst: 15 juni 2010

Een recent onderzoek, gepubliceerd door de PNAS, lijkt aan te tonen dat het bacteriŽle flagellum (dat 'staartje' waarmee een bacterie zich voortbeweegt) delen van de rotor kan vervangen terwijl hij draait, met een snelheid van enkele honderden tot duizenden omwentelingen per minuut. Deze moleculaire motor is een icoon geworden van de Intelligent Design beweging. Eerdere onderzoeken hebben al aangetoond dat delen van het stationaire gedeelte (de stator) tijdens het draaien vervangen werden, maar nu lijkt het ook bij de rotor te gebeuren. Het piepkleine motortje bestaat uit meerdere afzonderlijke onderdelen (eiwitcomponenten). Een bacteriŽn zelf zijn al zo klein dat we ze niet met het blote oog kunnen zien, maar deze kleine levende 'dingetjes' hebben ook nog eens ťťn of meer van die kleine motortjes, die weer uit allemaal onderdelen bestaan. De onderzoekers weten al heel veel van deze motortjes, maar zeggen zelf dat ze nog maar net beginnen te begrijpen hoe het werkt. De eerste zin van het onderzoeksrapport begint met: "De bacteriŽle flagellummotor is een van de meest complexe biologische nanomachines." Met behulp van gespecialiseerde technieken konden bewegende onderdelen van de rotor zichtbaar gemaakt worden in tijdvakken van 30 tot 40 seconden, waarin de onderdelen veranderingen ondergingen. Dit kan zijn omdat er onderhoud plaatsvond of omdat deze verandering nodig is voor een functioneel doel, bijvoorbeeld het omdraaien van de draairichting van de motor. Bij de E-coli bacterie (die vier tot acht flagella bezit) kan het ook te maken hebben met het synchroniseren van de motoren. Hoe dan ook, de ontdekkingen zijn spectaculair en we kijken met spanning uit naar de verdere ontwikkelingen op dit gebied.

Wat is er nu zo spectaculair aan deze ontdekkingen? Eenvoudigweg dit: hoe meer men deze dingen gaat bekijken, hoe minder waarschijnlijk een evolutionaire oorsprong wordt. De schrijvers van dit rapport hadden het dan ook helemaal niet over evolutie. Hier hebben we een mogelijk voorbeeld van onderhoud aan een motor die in bedrijf is! In ieder geval veranderen er dingen in de draaiende delen om iets te bewerkstelligen. Dit is zeer hoogstaand technologisch vernuft. Probeer je eens voor te stellen hoe dat zou moeten bij een draaiende buitenboordmotor, als er iets veranderd moet worden aan de stand van de schoepen, of als er ťťn vervangen moet worden. De ontdekkingen wijzen ook uit dat de flagella reageren op signalen vanuit de omgeving. Stel je een buitenboordmotor voor die ook nog reageert op de temperatuur en samenstelling van het water. Bij het flagellum lijken de onderdelen ook klaar te liggen voor gebruik, want zodra er een nieuw onderdeel nodig is, treedt er een mechanisme in werking dat die onderdelen op de juiste plaats aanbrengt. Hoe dit precies gebeurt heeft men nog niet kunnen ontdekken.
Onderhoud en opslag van reserveonderdelen... we hebben het hier over bacteriŽn. Stel je voor dat je met iemand langs een plasje met vies water wandelt en terloops opmerkt: "O kijk, daar heb je een machinepark met geautomatiseerde processen en routinematige controles, geregeld door feedbacksoftware en netwerken van zelfstandige computergestuurde units met een opslagcapaciteit van enkele gigabites per stuk. HŤ, lekker weertje vandaag... O ja, er vindt ook nog geautomatiseerd onderhoudswerk plaats waarbij onderdelen worden vervangen zonder dat het proces stilgelegd hoeft te worden... Kauwgompje?"
Laat je niet voor de gek houden mensen, voor Darwin waren deze cellen niet meer dan een ondefinieerbare geleiachtige substantie, die men bij gebrek aan een betere term 'protoplasma' (heel suggestief - 'eerste levende substantie') noemde. Iedereen die in het licht van de huidige microbiologie nog zo denkt, zou 39 zweepslagen met een natte flagellum moeten krijgen. Er wordt in dit soort rapporten vrijwel nooit iets over evolutie gezegd, gewoon omdat het totaal geen toegevoegde waarde heeft. Evolutie is bankroet. Het tierde welig in een ander tijdperk, toen bepaalde mensen niet beter wisten. Maar dit is het informatietijdperk. De enige theorie die dit soort dingen zinvol kan verklaren is Intelligent Design.


[Terug naar index...]

Zondvloed alleen in midden oosten?
Geplaatst: 21 mei 2010

Er zijn Bijbeluitleggers die denken dat de zondvloed een lokale overstroming was, die zich beperkte tot het gebied rondom de Eufraat en de Tigris (wat vandaag de dag Irak is). In het licht van het vorige artikel is het wellicht zinvol om daar iets over te schrijven.
  Pas de afgelopen 200 jaar wordt er getwijfeld aan de omvang van de zondvloed, onder invloed van de ideeŽn van seculiere geologen. Wanneer we Genesis 6-9 echter zorgvuldig lezen, kunnen we eigenlijk geen andere conclusie trekken dan dat hier een wereldwijd fenomeen beschreven wordt.
  In Genesis 7:19,20 lezen we: "Het water bleef zo toenemen op de aarde, dat het al de hoge bergen onder de hemel bedekte. Vijftien el daarboven steeg het water, zodat het de bergen bedekte." (WV) Dat is dus 15 el boven de hoogste berg. Je kunt niet zeggen dat het water maar 15 el hoog stond, want dan zouden de bergen niet 'bedekt' zijn geweest, dan zou er een ander woord moeten staan. De Ark was volgens Genesis 6:15 dertig el hoog, wat velen ertoe heeft gebracht te speculeren dat de maximale diepgang van de Ark 15 el was, zodat hij de bergtoppen niet zou raken als hij er overheen voer.
  Onderzoeken we de hoofdstukken die over de zondvloed gaan, dan zien we dat de totale duur van de overstroming 371 dagen was. Ruim een jaar dus. Een overstroming die zo lang duurt moet wel wereldwijd zijn. Het is onwaarschijnlijk dat een lokale overstroming meer dan een jaar zou duren. De beschrijving van de overstroming is niet extreem gedetailleerd, maar geeft ons wel een redelijk beeld van wat er gebeurd is. Het begon met het openbreken van de 'bronnen (of fonteinen) van de diepte', gevolgd door het openen van de 'sluizen van de hemel'. Dit duurde veertig dagen en moet overweldigend geweest zijn, want het water bleef 150 dagen staan, voordat het begon te zakken. Dat is geen kleine overstroming geweest. Toen de Ark na een jaar vastliep in het Araratgebergte, moesten Noach en zijn gezin nog eens 40 dagen in de Ark blijven, voordat ze eruit konden.
  We kunnen ons ook afvragen waarom God Noach opdroeg om een grote boot te bouwen en daarin beesten mee te nemen. Een gigantische logistieke onderneming, waar jaren van planning en arbeid in moet hebben gezeten. Als het een lokale overstroming betrof, waarom zei God dan niet tegen Noach hij moest verhuizen, of dat hij alle beesten mee moest nemen naar een hoge berg? Alleen als het om een wereldwijde overstroming ging, was de Ark van essentieel belang.
  Kijk ook eens naar hoe vaak de woorden 'alle' en 'alles' gebruikt worden. Termen die aanduiden dat het om een allesomvattend iets ging, zijn niet van de lucht.
  Nog een opmerkelijk feit is dat God Noach beloofde dat dit nooit meer zou gebeuren. God zou gelogen hebben als het een lokale overstroming betrof. Daarvan zijn er later nog velen geweest.
Als laatste gedachte wil ik nog benadrukken dat de betrouwbaarheid van het zondvloedverslag ook belangrijk is voor de bepaling van de leeftijd van aarde. Als de huidige samenstelling van de aardbodem is ontstaan door een wereldwijd fenomeen dat een jaar heeft geduurd, dan kunnen we aan de aardlagen geen ontstaansgeschiedenis van miljoenen jaren toekennen. Gewoon, even iets om over na te denken...


[Terug naar index...]

De Ark van Noach op Mars
Geplaatst: 5 mei 2010
 
Een beetje rare kop, dat geef ik toe, maar de bedoeling is om de aandacht te vestigen op twee soorten berichten die met enige regelmaat in het nieuws verschijnen: dat de Ark van Noach gevonden zou zijn en dat er sporen van leven op Mars gevonden zijn. Wat hebben deze twee onderwerpen met elkaar gemeen? Hoe zijn ze verschillend? Zijn de meest recente gevallen een bevestiging van de traditie, of is er echt iets nieuws te vertellen?
    Beweringen die te maken hebben met de Ark van Noach worden meestal (dus niet uitsluitend) geuit door mensen die in het Bijbelse verslag geloven (ook moslims en Joden), terwijl beweringen over leven op Mars meestal (dus ook niet uitsluitend) worden geuit door evolutionisten. Er is niets dat een ongelovige ervan weerhoudt om geÔnteresseerd te zijn in een boot op de Ararat en er is niets dat een christen ervan weerhoudt om de mogelijkheid van leven op Mars te onderzoeken. Maar toch zijn de voorstanders van beiden enigszins in die categorieŽn verdeeld. Evolutionisten maken vaak de 'Arkeologen' belachelijk (hoewel sommige christenen dat ook doen) en Bijbelgelovigen moeten vaak niets hebben van beweringen over buitenaards leven (hoewel sommige evolutionisten er ook niet in geloven).
    Het meest recente Arkbericht kwam 25 april jl. in het nieuws met een persconferentie en een website noahsarksearch.net (bestaat ondertussen niet meer), waar gedetailleerde foto's en een video werden gepubliceerd van een houten structuur die men schijnbaar in een grot, hoog op de berg Ararat in Turkije gevonden heeft. Het leek te mooi om waar te zijn. In plaats van de gebruikelijke vage vormen die een beetje op een schip lijken, werden hier duidelijk door mensen bewerkt hout getoond in de vorm van kamers en andere structuren. Tenzij alle ooggetuigen leugenaars waren, leek het aardig betrouwbaar. Een van hen zei zelfs dat het 99,9% zeker was dat het hier om de Ark van Noach ging. Sommige creationistische organisaties grepen dit nieuwsbericht gretig aan en anderen waren iets voorzichtiger, omdat ze in het verleden met soortgelijke berichten voor de bijl gegaan zijn. CMI kwam met een kort persbericht, maar hier werd voorzichtigheid geboden. Het verhaal werd ook door Fox News, ABC News en andere toonaangevende nieuwsbronnen gebracht. Sceptici kreunden gelijk: "nee, niet weer!" verwijzend naar de 'christelijke bijgelovigheid'. MSNBC adviseerde een 'scheepslading scepticisme' in dit geval. Op 27 april verscheen er een brief van Dr. Randall Price, een Bijbelse archeoloog en een lid van een rivaliserend onderzoeksteam. In zijn brief, die je kunt vinden op Bible Places Blog, beweert hij dat het om een vervalsing gaat en dat de balken bij de Zwarte Zee vandaan komen. Turken zouden de Chinese onderzoekers hebben wijsgemaakt dat het om overblijfselen van de Ark zou gaan. Hiermee worden echter niet alle vragen beantwoord en sommigen betwijfelen de motieven van Price, omdat hij zijn eigen onderzoek heeft en hier geld mee verliest. Er worden ook vraagtekens gezet bij de wijze waarop hij aan zijn gedetailleerde kennis gekomen is. World Net Daily en Christian Science Monitor gaven hier ook nog commentaar op. De rest van het verhaal moeten we nog afwachten.

    En leeft er nog wat op Mars? Vaker dan over een mogelijke Ark van Noach, horen we berichten over microben, gevonden op (stenen van) Mars. Zo was er niet lang geleden een bericht op The Sun, dat de NASA bewijs had gevonden voor leven op Mars, wat de NASA zelf ontkende, volgens Clara Moskowitz op Space.com. De hoop werd echter in stand gehouden door bronnen als New Scientist, waar men optimistisch bleef en vond dat "leven op Mars, als het ooit bestaan heeft, mogelijk makkelijker te vinden is dan men dacht." Stenen van Mars kunnen volgens hen toch fossiele microben bevatten. Het is echter een mogelijkheid, geen ontdekking. Het vinden van uniek leven op Mars werd echter minder waarschijnlijk geacht door PhysOrg, omdat microben van de aarde waarschijnlijk 'meegelift' hebben met de Marslanders, waardoor er vervuiling optreedt in de monsters die genomen worden. Volgens een artikel op New Scientist moet het zoeken naar leven op Mars niet moeilijk zijn. Je laat een Marslander gewoon 'ruiken' of er lachgas hangt. Dat zou een indicatie van leven kunnen zijn.

Hier zien we dus twee groepen onderzoekers: de 'Arkeologen' en de zogenaamde 'astrobiologen'. Beide groepen onderzoekers zijn even verlangend om resultaten te zien. Beide groepen worden neergeschoten door critici. Beide partijen zoeken nog steeds naar het absolute bewijs, maar zijn er dan ook van overtuigd dat het fel begeerde bewijs hun tegenstanders de mond zal snoeren. Gek genoeg worden er door regeringen en universiteiten miljoenen uitgetrokken om te zoeken naar leven op Mars en een aantal manen in ons zonnestelsel, maar voor zoektochten naar bijvoorbeeld de Ark moeten de onderzoekers het doen met hun eigen schamele fondsen en ondersteuning van particulieren, werkend in een politiek gevaarlijk deel van de wereld. De twee kampen zijn natuurlijk niet geheel vergelijkbaar in wetenschappelijk opzicht, maar het schrille contrast is wel merkbaar. De notie van een wereldwijde overstroming is wel belachelijk in de ogen van sommige hyperrationalistische antichristelijke sceptici (je weet wel die mensen die sceptisch zijn over alles, behalve hun eigen scepticisme, daar zijn ze zeker van). Die vinden het prachtig om christenen door het na-zondvloedse slijk te slepen, maar zijn ze net zo kritisch als het gaat om bacteriŽn van Mars? Laat ze maar lachen om christenen die geloven dat het verslag van de zondvloed historisch betrouwbaar is. Ik denk dat christenen en intelligent design aanhangers nog harder kunnen schateren om de notie dat leven zomaar zou kunnen ontstaan. Leven door willekeurige processen, in een oersoep? Wat een onzin...
We kunnen erover discussiŽren, maar bedenk dan wel dat je pas met je volle verstand kunt redeneren als je het naturalisme aan de kant zet en een Bijbels wereldbeeld aanhangt. Alleen de Bijbel geeft een logische verklaring voor de herkomst van intellect en het vermogen om te redeneren.
    Wat betekent het als we buitenaards leven vinden? Dat zal de waarheid van de Bijbel niet omvergooien. In de Bijbel vinden we geen indicatie dat er leven is op andere planeten, maar daarmee is het ook niet uitgesloten. Een christelijke filosoof zal daardoor dus niet van zijn stuk gebracht worden. Buitenaards leven is ook geen bewijs voor een naturalistische oorsprong van het leven. Dat zou een cirkelredenering zijn, want ook buitenaards leven zou geschapen kunnen zijn. De totale afwezigheid van leven ergens daarbuiten is echter wel moeilijk te verklaren voor de naturalist, want dat maakt het leven uniek voor onze aardbol.
    Het vinden van de Ark heeft ook zo z'n problemen. Er zijn veel redenen om te geloven dat de ark niet bewaard is gebleven of gevonden zal worden. De Bijbel geeft namelijk niet precies aan waar de Ark terecht kwam. Er staat dat hij landde in het Ararat gebergte, niet per definitie op de berg Ararat zelf. Dan moet je nog nagaan of de oorspronkelijke tekst naar hetzelfde gebied verwijst als dat wat wij nu Ararat noemen. Over de locatie van de berg SinaÔ (waar de uit Egypte gevluchte IsraŽlieten de wet ontvingen) is ook geen zekerheid te geven en die gebeurenis heeft minder lang geleden plaatsgevonden. De hedendaagse berg Ararat heeft aardbevingen en landverschuivingen meegemaakt. Die extreme omstandigheden maken het moeilijk te geloven dat een houten structuur het daar duizenden jaren zou uithouden. Het is ook maar de vraag of een dergelijke grote boot op de hoogte zou vastlopen waarop de Chinezen zeggen de overblijfselen gevonden te hebben. De nakomelingen van Noach hebben de eerste jaren na de overstroming mogelijk hout van het schip moeten gebruiken om een nieuw bestaan op te bouwen. Maar omdat er een lange geschiedenis van redelijk betrouwbare ooggetuigen is, die de Ark (bijvoorbeeld als bedevaartsoord) beschrijven, blijft de hoop op het vinden van dit bijzondere vaartuig bij veel mensen levend. Men blijft de berg beklimmen en zoeken naar overblijfselen. En wat is daar mis mee? Alleen wanneer er vervalsingen in het nieuws komen, kan het vervelende gevolgen hebben voor de serieuze onderzoekers die de waarheid boven tafel willen hebben. De fraudeurs worden vanzelf wel ontmaskerd, maar ze bezorgen de eerlijke onderzoekers een slechte naam. Wat het recente onderzoek van de Chinezen betreft: interessant en goed om verder te onderzoeken, maar het is niet waarschijnlijk dat het hier om de echte Ark van Noach gaat, totdat het tegendeel bewezen wordt natuurlijk. Maar op dit moment zijn er nog te veel vragen die onbeantwoord blijven. De Chinezen zullen er een hele zware dobber aan hebben om hun claim te bewijzen.
    Zou het vinden van de Ark overigens wel afdoende bewijs zijn voor de sceptici? Denk eens aan het Bijbelse verslag van de dode Lazarus die voor de ogen van vele getuigen na 4 dagen weer werd opgewekt door Jezus. Dat lijkt mij toch wel aardig afdoende bewijs voor de claim van Jezus Christus dat Hij van God kwam. Maar wat was de reactie van de hoog opgeleide (overigens zeer religieuze) tijdgenoten van Jezus? Toen ze zagen dat vele mensen Jezus gingen volgen om wat Hij gedaan had; wat was hun kalme, rationele, verlichte reactie in het licht van de overweldigende bewijzen? Niet alleen het plan om deze 'gezant van God' een kopje kleiner te maken, maar ook om Zijn opgewekte vriend Lazarus te doden (Joh. 11-12:9). En dat was niet het enige bewijs dat ze kregen. Mensen die het bewijs niet willen zien, zullen altijd uitvluchten zoeken en in het uiterste geval zelfs het bewijs proberen te vernietigen.
    Wat voor waarde heeft bewijs eigenlijk voor christenen? Sommigen hebben gezegd dat ze geen bewijs nodig hebben voor de Ark, omdat ze gewoon in geloof accepteren dat er een Ark is geweest. Okť, definieer dan eens wat 'geloof' in dat verband betekent. Je vertrouwt erop dat het zo is, maar dat vertrouwen moet wel ergens op gebaseerd zijn. Als ik geloof in iemands betrouwbaarheid, moet hij of zij dat wel eerst bewezen hebben, je kunt niet zomaar iemand vertrouwen zonder het risico te lopen dat je bedrogen uitkomt. In de Bijbelse taal betekent 'geloven': ergens zeker van zijn, geen twijfel hebben dat het zo is. Je bent er zeker van dat het door intern en extern bewijs wordt ondersteund. De werkelijke ontdekking van de Ark van Noach zou ťťn van de vele gevallen zijn die de Bijbelse verslagen en de Bijbel als betrouwbaar geheel ondersteunen, zoals de grote hoeveelheid buiten-Bijbelse geschiedenis die ermee overeenstemt. En niet te vergeten de vele archeologische ontdekkingen die het bestaan van Bijbelse plaatsen en personen bevestigen. Het zijn de persoonlijke ervaring, maar vooral de vele onafhankelijke bronnen en de sterke, onbetwistbare logica van de Bijbel die een christen een reden geven om te vertrouwen op dit Boek der boeken.


[Terug naar index...]

De duvel zit in de details
Geplaatst: 22 april 2010

Aan dit gezegde moest ik denken toen ik onderstaande artikelen las. In mijn ogen is die 'duivel' een 'satan' (letterlijk: 'aanklager') voor hen die nog in een evolutionaire oorsprong van het leven geloven. Kleine dingetjes, die we vroeger nog niet konden weten, maar nu geopenbaard worden dankzij de voortschrijdende technologische ontwikkelingen. Nieuwe wetenschappelijke ontdekkingen en meer inzicht in de details geven steeds meer aanleiding om het leven te zien als een prachtig samenspel van ingenieus ontworpen bio-machinerie en technologische hoogstandjes.
Neem bijvoorbeeld de kraaien. BBC News heeft een filmpje op de site gezet waarin je ziet hoe een kraai drie hindernissen moet nemen om bij zijn eten te komen. Hij moet een klein stokje van een touwtje afhalen. Dat stokje gebruikt hij weer om bij een groter stokje te kunnen komen. Dat stokje heeft hij nodig om een stukje vlees te kunnen pakken. Heel vindingrijk. Een vindingrijkheid die zelfs kan rivaliseren met apen. (Hier heb ik al eerder over geschreven, zie dit artikel.) De onderzoekers waren verbaasd dat de vogels nog intelligenter waren dan ze dachten. Kraaien buigen zelfs takjes tot haakjes om bij hun voedsel te komen en gebruiken ook materialen die zij tot dan toe niet kenden.

Nu zou je jezelf kunnen afvragen in hoeverre het maken van gereedschappen kan worden gezien als 'intelligentiemeter' en of dat iets zegt over de mate waarin een dier 'geŽvolueerd' is. We zien kraaien of apen nog geen ruimtestations, mobieltjes, vrachtauto's of videospelletjes maken. Het is heel leuk om die inventiviteit in beesten te zien, maar onze intelligentie en vindingrijkheid overstijgt dat van alle beesten met vele lichtjaren. Alle levende wezens hebben een zekere mate van intelligentie, maar de vraag is waar die intelligentie vandaan komt. Het enige zinnige antwoord is dat het van een hogere intelligentie afstamt of daardoor tot ontstaan gekomen is. Niemand heeft ooit waargenomen dat nieuwe niveaus van intelligentie ontstonden uit lagere niveaus. Elk levend wezen is geprogrammeerd met mogelijkheden die zijn eigen functioneren ten goede komen. Wij maken films waarin robots loslopen met een eigen intelligentie, gevoelsleven en creativiteit. Waarom zouden wij niet ook het product kunnen zijn van een creatieve maker? Dat intelligentie geŽvolueerd is, blijft een slimme uitvlucht, bedacht door cognitief ingestelde mensen voor wie het geloof in een godheid tegen hun eigen overtuigingen ingaat. Maar als we gaan geloven dat onze intelligentie ontstaan is uit willekeurige processen, hoe kunnen we dan weten of die overtuiging correct is? Daar hebben we dan geen enkele zekerheid over. Die willekeur zit dan ook in onze intelligentie. Het is wel logisch dat abstract denkende, liefhebbende, creatieve, morele en zelfbewuste mensen voortkomen uit een creatief, intelligent, moreel en liefhebbend Persoon: "In den beginne was het Woord."

Nog een detail: Een vlieg kan zich omdraaien in een tiende van de tijd dat jij met je ogen knippert, terwijl ze 250 maal per seconde met hun vleugels slaan, zonder erover te hoeven nadenken. PhysOrg bericht van een onderzoek met hogesnelheidscamera's en speciale software, waaruit blijkt dat vliegen bij het vliegen minder hun hersens gebruiken dan gedacht. Ze maken gebruik van het slimme ontwerp van hun vleugels. Om om te draaien hoeft de vlieg slechts een spiertje in z'n schouder te bewegen en de vleugels doen de rest. De vleugel veranderd van stand, past zich gedurende enkele slagen vanzelf aan en draait het insect om. Het artikel bevat een videoclip waarin je de omdraaiende vlieg in slow motion kunt bewonderen. Ontwerpers kijken jaloers naar de verfijnde motoriek van de vlieg, in de hoop dat ze ooit eens in staat zullen zijn om een klein vliegend robotje te maken dat tot iets dergelijks in staat is.

Evolutie lijkt misschien logisch als je in grote lijnen denkt, maar wanneer je naar de details kijkt en nagaat wat ervoor nodig is om ze te laten werken, moet je toch in termen van ontwerpspecificaties gaan denken. Als je het wilt gaan imiteren en erachter komt hoe moeilijk dat is, wordt je een aanhanger van 'intelligent design'. De miljoenen jaren van evolutie klinken dan al gauw als uitvluchten en cirkelredeneringen in je oren. Darwin heeft zichzelf verloren in de details.

De moleculaire motortjes die onze spieren laten samentrekken werken als miljoenen minirobots die samen in ťťn richting over een soort spoortje lopen. Denk aan die klassieke filmbeelden waarbij een lange rij slaven met een touw een groot blok steen langs een helling omhoog trekken. Nu is vastgesteld dat deze moleculaire robots daarvoor de onregelmatige beweging van moleculen (de 'Brownse beweging') gebruiken en die in ťťn bepaalde richting 'uitlijnen'. Dit komt door de structurele positionering van hun eiwitonderdelen. Een onderzoek, gepubliceerd in PNAS heeft dit uitgewezen. Myosine loopt als een robot over het actinespoor en gebruikt daarbij ATP moleculen als energiebron. ATP moleculen worden aangemaakt in de 'batterijen' van onze cellen (mitochondriŽn) en worden door ons hele lichaam heen gebruikt om processen van energie te voorzien. In onze spieren wordt echter meer energie gebruikt dan de voor handen zijnde hoeveelheid ATP kan leveren. Zoals al langer werd gedacht, blijkt de motor gebruik te maken van de Brownse beweging, waardoor een soort minuscule 'krik' in een bepaalde richting wordt bewogen. Ze noemen het de 'Brownse krik'. De onderzoekers geloven dat dit mechanisme ook in andere cellen in het lichaam gebruikt wordt en vonden het zo ingenieus, dat ze moesten erkennen dat het efficiŽnt ontworpen was. Ze vergeleken het ook met een klokmechanisme, waarbij een heen- en weergaande beweging wordt omgezet in een draaiende beweging. Dit laat onze gedachten teruggaan naar het 'klokkenmakerverhaal' van William Paley. Als we ergens een klok vinden, gaan we er ook niet vanuit dat deze daar vanzelf is ontstaan. We weten dat de klok het resultaat is van de intelligentie en het vakmanschap van een klokkenmaker.

Deze kleine 'duveltjes in doosjes', die onze harten en longen en alle spieren laten werken, zijn een directe aanklacht tegen het evolutiegeloof. Dit soort ingenieuze structuren ontstaan niet zomaar. Daar is het gewoon veel te knap voor in elkaar gezet. Klokken zijn tenslotte ook niet het product van miljoenen jaren willekeurige bewegingen. Trouwens, Darwin dacht dat cellen slechts kleine vormeloze klontjes protoplasma waren. Hij had eens moeten weten...

 
En dan nog de recente ontdekking van 'subcodes' in onze genetische code. Dit zal de programmeurs onder ons wel aanspreken. Software had vroeger naast het hoofdprogramma ook allemaal subroutines, die naast de programmatuur stonden en aangeroepen konden worden om bepaalde veel voorkomende handelingen te verrichten. Dat is zů zestiger jaren. Nu werkt software modulair met 'klassen' en 'objecten' en reageert dynamisch op geneste triggers, die ook weer routines kunnen aanroepen die in andere talen geschreven zijn. We beginnen te ontdekken dat de genetische code ook veel ingewikkelder is dan men in de zestiger jaren dacht: Er wordt een kopie gemaakt van een stuk DNA (die kopie noemen we RNA), waar vervolgens een eiwit mee gemaakt wordt. Het eenvoudige beeld van DNA naar RNA naar eiwit (het centrale dogma van de moleculaire biologie) moet ruimte maken voor nieuwe inzichten. Onderzoekers hebben nieuwe 'sequentievoorkeuren' en 'subcodes' ontdekt en welke rol ze spelen bij het tot uitdrukking brengen van genen. Science Daily bericht hierover. De grote vraag bij het centrale dogma was altijd: hoe wordt de vertaling gereguleerd? Anders gezegd: wat bepaalt wanneer genen aan en uit geschakeld worden? Wanneer en met welk tempo moeten bepaalde eiwitten gemaakt worden? De ontdekte subcodes blijken dit te regelen. Het ontdekken van de subcodes kan wetenschappers bijvoorbeeld helpen om te begrijpen hoe de ribosomen 'weten' wanneer en hoe snel ze de eiwitten moeten verwerken.

Hoe kunnen mensen in het licht van deze ontdekkingen nog spreken over evolutie? De verwerking van DNA blijkt op processen te berusten die kunnen wedijveren met onze hedendaagse geneste software, die overduidelijk het resultaat is van uitermate ingenieus ontwerp. Kijkend naar deze (voor onze huidige begrippen) kleinste details, kunnen we alleen maar concluderen dat er een zeer slimme Programmeur achter zit.


[Terug naar index...]

Verklaringen voor het onzichtbare; wetenschap of geloof?
Geplaatst: 1 april 2010

Wetenschappers worden meestal graag gezien als mensen die boven religie staan. Religieuze mensen nemen dingen aan op basis van geloof, menen zij, en niet op basis van feiten. Er zijn echter vele theorieŽn die 'de wetenschap' soms erg veel op geloof laten lijken. In theorieŽn worden vaak dingen opgenomen die niet zichtbaar zijn en misschien helemaal niet bestaan, behalve als relikwieŽn van 'de consensus'. Als er een observatie gedaan wordt die de theorie aan het wankelen brengt, wordt er vaak een aanpassing gedaan aan de theorie, om de moeilijkheid in te passen, maar zelden wordt een theorie afgeschreven, zeker de 'grote' theorieŽn als Evolutie en de Big Bang kosmologie. Over kosmologie gesproken; enkele recente voorbeelden laten mooi zien hoe wetenschappers uit geloof reageren wanneer er niet voldoende bewijs is. In de astronomie komt het veel voor, maar ook in andere takken van de wetenschap vinden we dergelijke vormen van willekeurigheid in het denken.

  1. Donkere materie:  Er staan enkele projecten op stapel om 'donkere materie' te detecteren. Af en toe is er een publicatie waarin gesuggereerd wordt dat er mogelijk een deeltje van de ongrijpbare donkere materie voorbij gekomen is. Meestal wordt de ontdekking van deze deeltjes in de toekomst geplaatst. Er worden wel eens deeltjes ontdekt die men voorheen niet kon waarnemen, maar dat zijn er veel te weinig om de totale hoeveelheid 'missende materie' te kunnen verklaren. Daarom zoekt men er nog steeds naar. Op PhysOrg werd bijvoorbeeld verslag gedaan van een conferentie over donkere materie, waar men het had over de manier van detecteren, niet over de daadwerkelijke detectie van donkere materie. Dr. David Cline, een professor aan de UCLA, bracht het heel positief: "Als we eenmaal weten wat het echt is, zullen we doorbreken in een heel nieuw gebied van de natuur. Het wordt een hele nieuwe tijd voor de wetenschap, met fascinerende nieuwe vragen, het wordt spannend." Maar hoe kan hij nu weten wat het is als hij denkt dat hij het ziet, zonder in een cirkelredenering te vervallen? Misschien is 'het' dan wel iets heel anders. Rafael F. Lang zei in Science: "Het is een ontnuchterend feit dat van alle materie in het universum slechts 17% bestaat uit deeltjes die we kennen. We weten eigenlijk maar heel weinig over de andere 83%." Hoe kan een feit nu voor 83% onbekend zijn!? Moet een feit niet ondersteund worden door betrouwbaar bewijs? Er is (nog) geen bewijs voor de claim dat 83% van het universum daadwerkelijk bestaat uit onzichtbare materie. Laten we niet vergeten dat donkere materie nodig is binnen het Big Bang model, maar dat er ook andere modellen zijn waarin het niet nodig is. Zelfs als er ooit bewijs gevonden wordt voor deze duistere deeltjes, wat maakt conferenties over donkere materie objectiever dan samenkomsten van mensen die een reddende Messias verwachten?
  2. Venus vreemd geval:  In de jaren 60 van de vorige eeuw had men een heel ander beeld van Venus dan nu. Toen leefde de hoop dat er een tropisch klimaat heerste, waar leven mogelijk was. Een onaangename verrassing toen bleek dat dit niet het geval was. Venus is zo heet dat leven ondenkbaar is onder haar giftige wolken. Maar een andere verrassing was dat Venus geen geologische activiteit vertoont zoals wij die kennen hier op aarde. Het oppervlak schijnt in een keer catastrofaal veranderd te zijn. Alles lijkt jong: kraters, vulkanen, lavastromen. Om dit te verklaren hebben wetenschappers voorgesteld dat 90% van de geschiedenis van Venus gewist is doordat het oppervlak een keer volledig geherstructureerd is. Op PhysOrg lezen we dat Venus niet de massaconcentraties heeft die op aarde, de maan en Mars gedetecteerd zijn, wat erop zou moeten duiden dat het hele oppervlak een keer grondig over de kop gegaan is. Een catastrofe die een hele planeet omvat... interessant idee. Waarom hebben wetenschappers toch zo'n moeite met het idee van een wereldwijde zondvloed hier op aarde?
  3. Licht vermist:  Nog een theorie waarbij 90% van de gegevens mist. Op Science Daily werd vermeld dat de lichtmetingen aan sterrenstelsels 9 van de 10 keer hun doel missen, als gevolg van verkeerde aannames. Er zijn verschillende methoden die gebruikt worden bij de observaties en die "leiden altijd tot een beeld van ons universum dat slechts gedeeltelijk compleet is." Men hoopt wel dat metingen beter worden nu dit bekend is geworden. Maar hoe zeker kunnen we daar van zijn als men tot nu toe 90% gemist heeft? Welke andere onbekende factoren liggen er nog in het verschiet?
  4. Dynamotheorie:  Op school wordt de studenten verteld dat magnetische velden worden gegenereerd door convectiestromen in de vloeibare kernen van planeten. Daarvoor moet natuurlijk wel genoeg ruimte zijn in het hemellichaam. Wat nu als het lichaam daar te klein voor is en er toch een magnetisch veld is? Het leerzame antwoord daarop lezen we op PhysOrg. Nou ja, 'antwoord'... eigenlijk wordt er alleen maar gezegd dat men had verwacht dat het bij kleine hemellichamen niet voor kon komen, maar het blijkt toch het geval te zijn. Dus toch een dynamo in kleine objecten... Hoe? "Volgens Weiss wekt deze ontdekking de suggestie dat het onderhouden van een magnetisch veld ... op een of andere manier ook mogelijk is bij kleinere objecten..." Op een of andere manier? Dat klinkt niet erg wetenschappelijk. Maar de theorie vereist het, dus zal het wel zo zijn...
  5. Vreemde supernova:  Type 1a supernovae zijn standaard objecten waarmee afstanden in de ruimte gemeten worden, vanwege hun standaard lichtkracht. Een verhaal op PhysOrg laat echter zien dat wetenschappers het niet eens kunnen worden over of een bepaald object een type 1a supernova is. Verklaringen lopen sterk uiteen en zekerheid is ver te zoeken. De vraag is of een dergelijk fenomeen ook kan ontstaan door het botsen van twee sterren, in plaats van het ontploffen van een ster. Als dat zo is, dan wordt het heel twijfelachtig of de standaard lichtkracht nog wel opgaat. En hoe zit het met alle andere supernovae die als klasse 1a zijn getypeerd?
  6. Levende dinosaurus:  "Stel je voor dat je een levende dinosaurus in je achtertuin vindt." Zo begon een verhaal op Science Daily, maar het ging niet over dinosauriŽrs. Het ging over een groep kleine 'oeroude' sterrenstelsels die "10 miljard jaar gewacht" hebben om samen te komen. "Deze 'laatbloeiers' zijn op weg om een groot elliptisch sterrenstelsel te bouwen." Dit wordt als erg onwaarschijnlijk gezien, omdat het zo laat in de 'evolutionaire geschiedenis' plaatsvindt. Het wordt verondersteld dat dit in een ver verleden veel gebeurde, maar voor deze situatie moet een verklaring gevonden worden. "Misschien omdat dit systeem zich in een minder dichtbevolkt gebeid van het universum bevindt, zoiets als een plattelandsdorpje... waardoor het miljarden jaren langer duurde." Leuk zo'n vergelijking met iets herkenbaars, maar gaat dat op voor sterrenstelsels?
  7. Multiversum hypothese:  Het beste voorbeeld van geloof binnen de wetenschappelijke gemeenschap: dat er ontelbaar veel universa buiten die van ons zijn. National Geographic News claimt 'bewijs' voor dit idee in de observatie van verschillende sterrenstelsels die op een manier bewegen die "niet verklaard kan worden met de huidige modellen." Deze "controversiŽle suggestie" komt van sommige onderzoekers die menen dat een zwaartekracht van buiten ons bekende universum aan deze stelsels trekt. Men beweert zelfs dat de Big Bang materie uit ons universum geslingerd heeft en zien daarin een aanleiding om te geloven in meerdere universa. Hoeveel geloof moet je hebben voor dit soort dingen?
"Zien is geloven," was de kop van een verhaal op PhysOrg over een uitbarsting van gammastraling die mogelijk van het meest veraf gelegen object in ons universum komt. Gebaseerd op de verhalen hierboven kunnen we echter wel zeggen dat voor sommige wetenschappers eerder geldt: geloven is zien. Als je maar genoeg geloof hebt in je theorie, is het niet zo moeilijk om een eigen werkelijkheid te visualiseren.

Voor veel mensen is wetenschap iets waar ze op kunnen bouwen. Begrijpelijk want 'de wetenschap' heeft ons veel goeds gebracht, zoals computers, medische kennis en andere bruikbare dingen. Maar we moeten niet vergeten dat wetenschappers niet alles weten. Er wordt veel getheoretiseerd. Vooral op het gebied van de geschiedenis van onze zichtbare werkelijkheid. We kijken naar wetenschappers als er iets is dat we niet begrijpen. We laten ons door hen verlichten, wat op zich niet verkeerd hoeft te zijn, als er maar voldoende onderbouwing is voor hun antwoord. Gelukkig zijn de meeste wetenschappers betrouwbaar en bezitten ze een grote mate van integriteit en objectiviteit. Maar dat is dus helaas niet altijd zo. Soms gaat hun fantasie met hen op de loop en vertrouwen ze meer op hun inschattingsvermogen dan de meetresultaten toelaten. We zien dit in de bovenstaande artikelen, maar deze zijn zeker geen uitzondering. Er worden tegenwoordig vaak uitspraken gedaan over dingen die we niet kunnen waarnemen, simpelweg omdat wetenschappers tegen de grenzen van onze waarneming aanlopen, zowel op astronomische schaal als op subatomaire schaal. Door te veronderstellen dat dingen buiten de grenzen van onze waarneming invulbaar zijn met dingen binnen ons waarnemingsgebied, wordt gebruik gemaakt van verbeeldingskracht en persoonlijke overtuiging. Er zijn nu eenmaal dingen die we niet kunnen waarnemen. Seculiere mythen als Big Bang en Evolutie zijn het gevolg van de drang van mensen om toch iets te willen zeggen over de dingen buiten onze waarnemingsgrenzen. We leven in een cultuur die bereid is om het voordeel van de twijfel aan de twijfel zelf te geven. Een mythe geeft een onjuist beeld van zaken, hoewel er een kern van waarheid in kan zitten, maar de drijvende krachten achter de wetenschap zouden zich bezig moeten houden met het vinden van de waarheid, niet het vertellen van verhalen. Dat maakt ze niet beter dan de religieuze mensen, waar ze zich zo graag van distantiŽren. Toch wel ironisch dat we in de Bijbel adviezen vinden die je zo op de moderne wetenschap zou kunnen toepassen. De apostel Paulus waarschuwde TimoteŁs voor "banaal en leeg geredeneer" 1 Tim. 6:20, hij schreef aan de EfeziŽrs dat ze zich niet heen en weer moesten laten slingeren door "allerlei wind van leer" Ef. 4:14 en aan de Thessalonicenzen dat ze alles moesten 'keuren' (onderzoeken, testen) en het goede moesten behouden. 1 Tess. 5:21. Dat lijkt mij een goed wetenschappelijk advies.


[Terug naar index...]

De nieuwe reformatie
Geplaatst: 19 maart 2010

De apologetische site Answers in Genesis heeft een videoserie van zes 15 minuten durende filmpjes online gezet waarin Ken Ham de visie van AiG uiteenzet. Een interessante serie, waarin een duidelijke oproep klinkt om het Bijbelboek Genesis weer als historisch betrouwbaar te gaan zien. De afgelopen paar eeuwen zijn er een aantal 'nieuwe theorieŽn' de kerk binnengeslopen. Verschillende manieren om Genesis te kunnen lezen. Vanuit de wetenschap kwam de stelling dat de aarde en het heelal heel oud moesten zijn, gebaseerd op interpretaties binnen een naturalistisch/materialistisch wereldbeeld (meer hierover op de Lariedetector pagina). En dat is nu net waar het om draait: ons wereldbeeld. We kunnen met elkaar discussiŽren tot we een ons wegen. We kunnen alle voors en tegens van schepping en evolutie tegenover elkaar zetten. We kunnen elk feit aandragen tot we geen feit meer kunnen zien. Maar elk feit heeft een interpretatie nodig. Doen we dat vanuit een Bijbels wereldbeeld en kennen wij een absolute autoriteit toe aan het boek Genesis? Of geven we toe aan het wereldbeeld van de 'knappe koppen', de wetenschappers die 'het wel zullen weten'. Sommige invloedrijke christenwetenschappers gaan wat betreft de interpretatie van de ouderdom van de aarde en het heelal helaas af op het oordeel van hun seculiere collega's. Daarmee doen deze moderne apologeten een beroep op het beoordelingsvermogen van mensen die een on-Bijbelse filosofie aanhangen. Nu is het niet zo dat je in miljoenen jaren moet geloven om gered te zijn en naar de hemel te gaan, maar als je als christen gaat twijfelen aan de betrouwbaarheid van het boek Genesis, hoe betrouwbaar acht een niet-gelovige jouw verhaal over Jezus, dat uit hetzelfde boek komt? Als we concessies doen en zeggen dat het best mogelijk is om Genesis anders te lezen, zodat de mening van (of consensus onder) wetenschappers erin past, gelooft men ons dan ook nog als we zeggen dat je Jezus nodig hebt om gered te worden van de erfzonde van Adam? Adam was toch slechts een metaforisch typebeeld van de eerste aapachtige wezens die een bewustzijn kregen? (Of zoiets... er zijn vele vormen van inpassing van evolutie- en miljoenen jarengeloof in de Bijbel - zie de video's.)
Wat we nodig hebben volgens Ken Ham - en ik ben het volkomen met hem eens - is een 'nieuwe reformatie'. We hebben mensen nodig die weer gaan staan voor de absolute betrouwbaarheid van het Boek der boeken. Mensen die durven te zeggen dat de Bijbel van Genesis tot en met de evangeliŽn historisch betrouwbaar is; dat de geschiedenis van Adam en zijn nakomelingen die vermeld zijn in de geslachtsregisters tot en met Jezus volledig op waarheid berust. Mensen die, ondanks de vele imposante maar ontoereikende theorieŽn, de betrouwbaarheid van de Bijbelse geschiedenis willen en kunnen onderbouwen. Dan hebben we weer een stevige positie van waaruit we mensen kunnen vertellen van de 'tweede Adam', Jezus Christus, die gestorven is en weer opgestaan is, om ons te redden van onze erfenis in Adam en ons een nieuwe erfenis te geven in Hem: eeuwig leven, zoals het oorspronkelijk de bedoeling was.
Iedereen die een beetje Engels kan verstaan zou ik aanraden om bovengenoemde serie te kijken. Ken Ham legt haarfijn uit waarom het nodig is om de Bijbelse geschiedenis als basis te nemen voor wetenschappelijk onderzoek.


[Terug naar index...]

Aarde draait sneller door aardbeving
Geplaatst: 4 maart 2010

De feiten passen beter in een Bijbels wereldbeeld. Frequente lezers van deze site zal dat bekend in de oren klinken. Zo las ik op Nu.nl: "De zeer zware aardbeving die zich afgelopen weekend in Chili afspeelde, heeft kleine, maar meetbare gevolgen voor de draaiing van de aarde." En dat "de lengte van een dag op aarde met ongeveer 1,26 microseconde is afgenomen". De aarde is dus sneller gaan draaien vanwege de aardbeving. "Ook de stand van de zogeheten figuuras van de aarde - de centrale lijn van de massaverdeling van onze planeet - is veranderd." Wat zegt dat over de betrouwbaarheid van de Bijbel? Je moet eerst weten dat oude volken uitgingen van een kalender van 360 dagen per jaar en 30 dagen per maand. Bijvoorbeeld in Genesis (7:11,24 en 8:3,4) lezen we dat 150 dagen als exact 5 maanden gezien werden. Daaruit volgt dat elke maand precies 30 dagen was. Twaalf maanden wordt dan precies 360 dagen. In Bijbelse profetieŽn zien we dat er gerekend wordt met jaren van 360 dagen en maanden van 30 dagen. Ook in oude Egyptische en Babylonische kalenders vinden we 360 dagen per jaar met later aanpassingen, zoals een extra 'maandje' met 5 dagen in de Egyptische kalender. Voor de oude Egyptenaren waren deze 5 dagen ongeluksdagen. Van deze 'dertiende maand' zou het getal 13 als ongeluksgetal kunnen stammen. Ze associeerden deze 5 dagen ook met de geboorte van 5 goden. Waarom zou een volk vijf extra dagen toeschrijven aan ongeluk en goden? Zou hier soms een angst achter zitten, gekoppeld aan een gebeurtenis? Dat lang geleden na 360 dagen het 'klokje rond' was zien we nog terug in het verdelen van klokken in 12 uren, 60 minuten en 3600 seconden. Ook de opdeling van de cirkel in 360 graden is hiervan afkomstig. Kortom, er zijn duidelijke aanwijzingen dat de aarde ooit langzamer gedraaid heeft.
Nu wetenschappelijk is vastgesteld dat de aarde sneller kan gaan draaien door een aardbeving, kunnen we serieus gaan kijken of dit past in de Bijbelse geschiedenis. Onze gedachten gaan natuurlijk direct naar een wereldwijde gebeurtenis, want met ťťn klein aardbevinkje, of zelfs een serie grote aardbevingen kom je niet op een verschil van 5 dagen per jaar. Nee, dit moet iets enorms geweest zijn. De Bijbel beschrijft in Genesis 7 en 8 dat de aarde helemaal overspoeld werd met water. Dit gebeurt natuurlijk niet zomaar. Het moet gepaard zijn gegaan met immense aardverschuivingen, modderstromen en lawines. We komen ook een tekst tegen als: "de fonteinen van de grote diepte braken open" (Gen. 7:11). We hebben ook gezien dat dit gebeurt, wanneer zouterupties onder water plaatsvinden. De verplaatsing van zulke enorme hoeveelheden zout, zand en water moet een merkbare impact gehad hebben op de draaiing van de aarde.

Mijn bescheiden mening is dat alleen een dergelijke, wereldwijde catastrofe, genoegzaam kan verklaren waarom de aarde nu ongeveer 5 dagen sneller draait dan toen God hem net had gemaakt. Ik ga er persoonlijk van uit dat God de zon, de aarde en de maan oorspronkelijk zodanig gepositioneerd heeft dat alles perfect werkte. Nu we hebben gezien dat een aardschok hier verandering in kan brengen, wordt het totaalplaatje alleen maar duidelijker en blijkt het Bijbelse wereldbeeld steeds weer een logische achtergrond te bieden waar de feiten op natuurlijke wijze in passen.


[Terug naar index...]

Mensheid is door flessenhals gegaan
Geplaatst: 27 januari 2010

Een interessant artikel op Nu.nl informeert ons over een onderzoek dat verricht werd aan de universiteit van Utah. Ze berekenden dat er 1,2 miljoen jaar geleden slechts tussen de 18.500 en 26.000 vruchtbare voorouders van de mens op aarde rondliepen. Raad eens op basis waarvan deze berekening gedaan werd...? Juist, op basis van een wereldbeeld dat uitgaat van een miljoenen jaren oude aarde en niet op basis van een Bijbels wereldbeeld. Volgens een natuurlijke lezing van Genesis (als geschiedenis, zoals bijvoorbeeld de geslachtsregisters aangeven), komen we uit op een ouderdom van de aarde die ergens rond de zes tot achtduizend jaar ligt. Deze onderzoekers hebben berekeningen gedaan op basis van bepaalde veranderende delen van het DNA. Ze gaan er hierbij vanuit dat ze de huidige snelheid van verandering van deze delen kunnen gebruiken als maatstaf voor de hele geschiedenis. Dit is een denkfout, want dat hoeft helemaal niet het geval te zijn. De natuur is namelijk wel uniform, dat wil zeggen dat natuurwetten overal en altijd hetzelfde zijn, maar de omstandigheden zijn niet altijd hetzelfde geweest en zullen ook niet altijd hetzelfde zijn. Dat houdt in dat processen in het verleden wel eens veel sneller gegaan kunnen zijn. In het Bijbelse wereldbeeld is dit een logische zaak. God maakte levende wezens perfect, met de mogelijkheid om zich snel en efficiŽnt over de aardbodem te verspreiden en zich snel aan te passen aan de verschillende omstandigheden waar ze in terecht zouden komen. Nu is die snelheid niet meer nodig en ook niet meer mogelijk, omdat ons DNA niet meer alle elementen bevat die de eerste mensen hadden (de genetica bevestigt dit - de informatie in het genoom wordt alleen maar minder bij verspreiding van soorten). De berekening voor het tijdstip van de 'bottleneck' zou bij iemand met een Bijbels wereldbeeld eerder op duizenden jaren uitkomen dan op een miljoen. Logischerwijs kan ook het aantal mensen dat leefde tijdens die mensarme periode anders ingeschat worden. Waarom zouden dat er ongeveer 18.500 geweest moeten zijn, zoals de onderzoekers hebben berekend? Volgens hen waren het er in ieder geval minder dan 26.000, maar waarom zouden het er geen 8 geweest kunnen zijn, zoals we in de Bijbel lezen? Het aantal dat berekend is hangt af van een aantal aannames, dus als we de aannames bijstellen volgens Bijbelse maatstaven, kunnen we mijns inziens zonder problemen iets anders concluderen. Dit onderzoek sluit de mogelijkheid zeker niet uit dat er ongeveer 4400 jaar geleden een wereldwijde overstroming was, waarbij 4 mannen, 4 vrouwen en een aantal dieren (zoals beschreven in het Bijbelboek Genesis) in een enorme boot aan de ramp ontsnapten. Het is eerder een bevestiging, als je maar de bril met de juiste kleur op hebt en helder denkt.

Helder denken, daar ga ik het de komende tijd meer over hebben. Het is heel belangrijk welk wereldbeeld je hanteert bij het interpreteren van de feiten. De vraag is niet zozeer wie de meeste feiten op zijn hand kan krijgen, maar welk wereldbeeld de meest betrouwbare resultaten geeft bij de observatie van de fysieke werkelijkheid.
  Je moet eerst doorhebben dat we overtuigingen hebben... Iedereen heeft overtuigingen, zelfs als je denkt dat je geen overtuiging wilt of kunt hebben, want dat is op zich al een overtuiging. Ook mensen die menen dat je niets zeker kunt weten hebben een overtuiging: dat je niets zeker kunt weten. Maar je moet wel een goede reden hebben voor die overtuigingen, anders houd je jezelf voor de gek. Zoals mensen die niets zeker denken te kunnen weten: hoe weten ze dat zeker? Als je zegt zeker te weten dat je niets zeker kunt weten, hoe kun je daar dan zeker van zijn? Dat is onsamenhangend. Wees dan eerlijk en zeg dat je onvoldoende kennis hebt om te kunnen zeggen dat je iets zeker weet en geen zin hebt om meer informatie in te winnen. Of iemand beweert: "er is geen absolute waarheid." Is die bewering absoluut waar? Op basis van de overtuiging dat er geen absolute waarheid bestaat, moet die persoon concluderen dat zijn eigen stelling niet waar is. Dan moet er volgens die persoon toch een absolute waarheid zijn. Dus klopt de bewering niet. De persoon spreekt zichzelf tegen; de bewering weerlegt zichzelf. Er zijn mensen die ervan overtuigd zijn dat er een God is (op zich een redelijke overtuiging), maar er zijn ook mensen die menen te kunnen beweren dat er geen God is. Dat laatste is niet te bewijzen. Als je dat zou willen doen, moet je overal tegelijk zijn (want God zou ergens kunnen zijn waar jij op dat moment niet bent) en je zou tegelijkertijd altijd moeten zijn (om te zien of God ergens in het verleden, heden of de toekomst bestaat). Deze twee eigenschappen bezit geen enkel mens (zelfs niet de gehele mensheid tezamen, door de gehele geschiedenis), waardoor het onmogelijk is te bewijzen dat God niet bestaat. Sterker nog: als je deze twee eigenschappen zou bezitten (altijd en overal tegelijk zijn) dan ben je zelf God en heb je het bestaan van God bewezen in je poging te bewijzen dat er geen God is. Kortom: wanneer je ergens van overtuigd bent, moet je dat ook logisch kunnen onderbouwen, anders denk je niet helder. Het bestaan van God de Schepper en de betrouwbaarheid van de Bijbelse Geschriften (de overtuigingen die op deze site worden gehanteerd) zijn overigens goed te onderbouwen, zoals ik de komende tijd zal aantonen.
  Een wereldbeeld is nu de gehele verzameling van basisovertuigingen die iemand heeft. Alle dingen om je heen worden in het licht van die basisovertuigingen bekeken. Het is, zoals ik hierboven zei, een beetje vergelijkbaar met het dragen van verschillende gekleurde brillen. Iemand met groene brillenglazen ziet alles groen, iemand met een roze bril ziet alles roze. Je wereldbeeld wordt grotendeels bepaald door de omgeving waarin je opgroeit. Later in je leven wordt het verder bijgesteld of aangepast door dingen die je leert en de ervaringen die je opdoet. Iemand kan bijvoorbeeld gelovig opgevoed zijn, maar later tot de overtuiging komen dat je alleen kunt geloven wat je met je zintuigen waarneemt. Heel veel mensen denken zo. Je kunt atheÔstisch opgevoed zijn (ervan overtuigd dat er geen God bestaat) en later toch tot de overtuiging komen dat er wel een God is. Zo kun je er ook van vertuigd zijn dat de aarde al miljarden jaren bestaat en mensen miljoenen jaren geleden uit aapachtigen voortkwamen, ook al kun je dat niet bewijzen.
  Het blijkt dat het voor de meeste mensen heel moeilijk is om na een bepaalde leeftijd hun wereldbeeld nog te veranderen - het is als het ware Ďvastgeroestí. Je kunt dus het beste zo jong mogelijk een gezond wereldbeeld vormen. Toch is het ook op latere leeftijd mogelijk en zelfs nodig, wanneer je wereldbeeld gebreken vertoont. Helaas hebben heel veel mensen, al of niet bewust, een gebrekkig wereldbeeld gevormd dat nodig gerepareerd moet worden, of zelfs aan vervanging toe is. Waarom zou je het moeten veranderen? Omdat het bepaalt hoe je naar het leven, de natuur, de mensen om je heen en jezelf kijkt, dus uiteindelijk ook hoe je er mee omgaat.

Ik zal hier in toekomstige artikelen nog op terugkomen en op aansluiten, teneinde een gedegen filosofische bewijsvoering te geven voor de juistheid en het belang van een Bijbels wereldbeeld. Ik ben er van overtuigd dat je niet om de juistheid van dit wereldbeeld heen kunt. Stay tuned...


[Terug naar index...]

Computer houdt Enceladus oud
Geplaatst: 15 januari 2010

Waarom ziet Enceladus er zo jong uit? Dat is een vraag die astronomen al een poosje bezig houdt. Nu hebben wetenschappers een nieuwe theorie gevormd die moet verklaren waarom Enceladus nog zo actief is na 4,5 miljard jaar: Onder het oppervlak bouwt de spanning langzaam op en ontlaadt zich op catastrofale wijze, "eens in een miljard jaar of zo", aldus een artikel op PhysOrg.com. Op een of andere manier komt er meer energie uit de maan dan hij kan opnemen, "wat de wetten van de thermodynamica zou tarten", aldus de wetenschappers. Maar dat is alleen maar zo als je er vanuit gaat dat hij zo oud is als men denkt (4,5 miljard jaar). Hun conclusie is gebaseerd op een computersimulatie, die laat zien hoe ijsplaten als gletsjers bewegen en hitte actieve geisers veroorzaakt. In een persbericht van het Jet Propulsion Laboratory werden meer details gegeven over het model. De auteurs zeggen dat de actieve perioden 10 miljoen jaar duren en de 'stille' perioden 10 tot 200 maal langer. Als bewijs gebruikten ze de huidige vorm van het oppervlak en een ouderdom, gebaseerd op tellingen van kraters. De sterkte van het ijs aan de oppervlakte en de kern van de maan werden aangenomen en in het model verwerkt. De geisers produceren een hoeveelheid energie die drie keer zo groot is als een vergelijkbaar gebied op aarde, ondanks de geringe grootte van Enceladus. (We hebben het al eerder over deze maan gehad: 20-06-2008 en 14-03-2007). Enceladus is volgens grootte de 6de maan van de planeet Saturnus, die volgens de laatste telling 56 manen heeft.

Toch wel knap hoor: er vanuit gaan dat de maan oud is, een computer programma schrijven dat daarop gebaseerd is en dan tot de conclusie komen dat het klopt... Ik weet zeker dat dit ook met een ouderdom van bijvoorbeeld 10.000 jaar lukt, wedden? Wat is de meest logische conclusie, wanneer we naar de feiten kijken? Er gaat meer energie uit dan hij opneemt; in 4,5 miljard jaar had hij al afgekoeld moeten zijn; dan zou hij dus jonger moeten zijn. "Hun model wekt de suggestie dat de actieve perioden slechts 1 tot 10 procent van de tijd hebben geduurd dat Enceladus heeft bestaan..." Dat stukje in het JPL-bericht is opmerkelijk. Ze gaan er dus gewoon vanuit dat Enceladus 10 tot 100 keer zo lang heeft bestaan als de feiten aangeven. De aangenomen ouderdom van Enceladus en ons zonnestelsel wordt hier duidelijk weer eens niet in twijfel getrokken. Het tellen van kraters levert ook niet per definitie een hoge ouderdom op, gezien de frequentie waarmee de objecten in ons zonnestelsel op dit moment door meteorietinslagen geraakt worden (23-05-2008 en 01-04-2007).
  Waarom moet die computersimulatie gevoerd worden met miljarden jaren? Waarom niet gewoon kijken waar de feiten ons heen leiden?
  En even tussen neus en lippen door, zijn wij niet ontzettend bevoorrecht dat wij nu leven, net op het moment dat Enceladus zich van zijn meest expressieve kant laat zien, net nu wij technologisch zo ver zijn dat we er met een ruimtevaartuig als Cassini een kijkje kunnen gaan nemen? De vorige uitbarsting zou niet erg veel interesse hebben gewekt bij de microben die een miljard jaar geleden in de oersoep rondzwommen. En dan zijn er nog astronomen die beweren dat we niet op een bijzondere plek in het heelal zitten en dat we hier niet op een bijzonder tijdstip zijn.
  Maar denk hier eens over na: spanning die zich opbouwt en in korte tijd een verandering van het hele oppervlak teweeg brengt... Zouden we dat ook op de aardkorst kunnen toepassen? Wat dacht je van een wereldwijde overstroming? Laten we eens wat parameters in een computermodel stoppen... (voor wie engels kan lezen: In the Beginning: Compelling Evidence for Creation and the Flood, 8th Edition (2008), by Dr. Walt Brown)


[Terug naar index...]

Neanderthalers maakten zich op
Geplaatst: 14 januari 2010

Misschien is dit wel de laatste slag voor het oude imago van de Neanderthalers als brute, domme grotbewoners. BBC News vertelt ons over de ontdekking van cosmeticaproducten onder overblijfselen van deze mensen uit de oudheid. Er zijn ingewikkelde recepten van pigmenten gevonden, die bewaard werden in schelpen. Er waren ook beschilderde schelpen bij, die schijnbaar gebruikt werden als sierraad. Het verbeteren van het uiterlijk is een zeer menselijke eigenschap en dit nieuwe bewijs is vernietigend voor het standaard beeld van de knotszwaaiende, brullende bruten. De vondst bewijst dat deze mensen "in staat waren symbolisch te denken", aldus het artikel. Volgens de gangbare tijdsrekening leefden deze mensen 10.000 jaar voor het contact met 'moderne mensen'. Op PhysOrg werd bevestigd dat het opmaken tot nu toe steeds gezien werd als een eigenschap van moderne mensen en niet van Neanderthalers. In de afgelopen decennia zijn er meer bewijzen aan het licht gekomen dat we ons beeld van Neanderthalers moeten bijstellen, zoals de ontdekking dat ze joegen, schilderden en waarschijnlijk zelfs konden spreken zoals wij (zie ook het artikel op New Scientist).
Waarom laat de BBC News dan nog steeds een plaatje zien dat het klassieke beeld van de brute aapachtige mens in stand houdt?
Misschien hadden ze beter het linker plaatje (van Wikipedia) kunnen nemen. Op de betreffende Wiki-pagina wordt overigens nog getwijfeld over de precieze classificatie van deze mensen als Homo neanderthalensis of als Homo sapiens neanderthalensis. Als de veronderstelling dat deze mensen 50.000 jaar geleden leefden en dat ze evolutionaire voorlopers zijn van de moderne mens blijft bestaan, zal er nog wel een poosje gedebatteerd worden over hun status.

Hier zien we weer eens dat visualisatie enorme kracht heeft als middel om een bepaalde suggestie over te brengen. Als een plaatje eenmaal in het publieke bewustzijn gegraveerd is en de associatie met een naam bevestigd is, kom je er haast niet meer van af. Wanneer we de 'standaard' (lees 'evolutionistische') tijdsrekening loslaten, dan passen deze mensen perfect in de periode beschreven in het Bijbelboek Job. Hier worden de barre omstandigheden beschreven van vlak na de zondvloed, waar mensen als nomaden en in grotten leefden. De kou en het gebrek aan licht (en dus vitamine D) maakten deze mensen ontvankelijk voor ziektes als rachitis, maar zeker niet minder menselijk. Als de Neanderthalers vandaag de dag nog onder ons zouden zijn, zouden ze zeker een beroep doen op de antidiscriminatiewet. Het wordt hoog tijd dat de Neanderthalers worden gerehabiliteerd: in de schoolboeken, musea en de media.


[Terug naar index...]

De kleinste motor ter wereld beter bekeken
Geplaatst: 8 januari 2010

Alle cellen handelen in energiepakketjes die ATP genoemd worden (Engels: adenosine triphosphate). ATP wordt gemaakt door moleculaire machines met draaiende motoren. Deze minuscule motortjes hebben al de benodigde delen, waaronder een rotor, een stator en energietoevoer. Ze genereren een 'koppel', ook wel 'moment' genoemd; dat is een samenstel van twee even grote maar tegengesteld gerichte krachten op een voorwerp, waarbij een rotatie ontstaat. Ze bevinden zich in de membranen van mitochondriŽn, die onze cellen hiermee dus van energie voorzien. De ATP-machines werken zelf op een stroom van protonen (uit de kern van waterstofatomen). Voor zover we nu weten zijn dit de kleinste motortjes in ons universum; slechts 10 bij 20 miljoenste van een millimeter groot. Nu hebben wetenschappers in Canada ze nog beter in beeld gebracht, door 19.825 van deze machientjes met een resolutie van 0,16 miljoenste millimeter te bekijken. Hun bevindingen zijn gepubliceerd in PNAS.1
De motors bestaan uit twee delen, ťťn deel zit in het membraan en het andere steekt uit in het cytoplasma. Het genereren van de ATP energiepakketjes gebeurt in de helft die uitsteekt. Het deel in het membraan bestaat weer uit twee delen, die de tegengestelde krachten op elkaar uitvoeren. Uit hun onderzoek leidden de wetenschappers af dat een proton door een kanaaltje naar een negatief geladen glutaminezuur (een aminozuur molecuul dat als schakel voorkomt in de eiwitketens waaruit de machine bestaat) in de twaalfkantige rotor wordt getrokken. Hierdoor wordt het glutaminezuur geneutraliseerd, waardoor het gaat draaien en het proton via een ander kanaaltje naar boven wordt afgevoerd naar het cytoplasma. Het glutaminezuur wordt dan aangetrokken door een nabijgelegen arginine molecuul in de rotor en een arginine molecuul in de stator, waardoor er een rotatiestap ontstaat. Het volgende proton veroorzaakt een volgende stap in de L-ring van de twaalfkantige rotor, enzovoort. Net als bij de door ons gemaakte motoren veroorzaken de ten opzichte van elkaar verschoven krachten de ronddraaiende beweging. De stator en de rotor raken elkaar niet, maar zijn heel precies gepositioneerd zodat de efficiŽntie tot wel 100% oploopt. Geen verlies dus. De auteurs waagden zich er niet aan om een verklaring te geven hoe dit zou moeten zijn geŽvolueerd.
De werking werd al eerder vermoed en er is ook al een aantal filmpjes van te vinden op YouTube. Het zijn natuurlijk wel computermodellen, in meer of minder vereenvoudigde vorm. Hoe het er werkelijk uitziet beginnen onderzoekers nu pas te ontdekken. Ik vermoed dat er binnen afzienbare tijd wel betere filmpjes zullen komen; misschien zelfs duidelijke foto's en filmpjes van 'the real thing'. Vol verwachting klopt ons hart...


1.  Lau en Rubenstein, "Structure of intact Thermus thermophilus V-ATPase by cryo-EM reveals organization of the membrane-bound VO motor," Proceedings of the National Academy of Sciences USA, 6 januari, 2010, doi: 10.1073/pnas.0911085107.

Probeer je de verbazing en verwondering voor te stellen die gepaard gaat met dit soort onderzoek. In 1993 werd voor het eerst gesuggereerd dat er werkelijk draaiende motors in onze cellen zaten. Sindsdien is er zoveel ontdekt. Het is werkelijk schokkend hoe enorm onze kennis over de cel is toegenomen in de afgelopen jaren. Deze minimotoren zitten in alles wat leeft, en zorgen voor de energie die ons in leven houdt. Zelfs de meest eenvoudige microbe van het vorige artikel heeft deze onherleidbaar complexe motor nodig. Onherleidbaar complex betekent dat het alleen maar kan werken wanneer alle losse onderdelen van het begin af samenwerken. Een geleidelijke stapsgewijze ontstaansgeschiedenis is uitgesloten. De onderdelen van deze echte motors zijn met een bepaald doel samengesteld. De stator, de rotor, de stroom van protonen, veroorzaken een beweging in de 'kop', waar de energiepakketjes worden geproduceerd. En dat allemaal zonder aantoonbaar verlies. Hoe moet een primitieve voorloper van het leven op aarde zich hebben kunnen ontwikkelen zonder deze energiebron? ChemicaliŽn hebben gerichte energie nodig om iets zinnigs te kunnen doen, anders reageren ze alleen maar met elkaar, totdat er een evenwicht bereikt wordt. Bedenk ook dat de uitlijning en afstelling van elk onderdeel zeer precies is, tot aan de lading van afzonderlijke aminozuren toe (net als bij onze zelfgemaakte elektromotoren). Deze machine bestaat uit tientallen eiwitten, die elk weer uit honderden aminozuren bestaan. Dat dit allemaal door toeval zou zijn ontstaan is een absurde gedachte. We hebben het hier over de basiseenheden van het leven, die optimaal ontworpen zijn. Wie had dit voor mogelijk gehouden? Zeker niet de materialistisch georiŽnteerde theoretici uit het Victoriaanse Engeland van 150 jaar geleden... Maar een goed geÔnformeerde onderzoeker, die niet kan ontkennen dat hij zijn bestaan te danken heeft aan zijn uitermate creatieve en liefdevolle Vader en Schepper zal dit alles aanschouwen met een stijgende bewondering voor de grootste Meester-ontwerper aller tijden.


[Terug naar index...]

Bevers weten het beter
Geplaatst: 4 januari 2010

Ontwerpers van constructies kijken bij bevers af. (Zie Science Daily)
Voor het herstellen van de loop van rivieren wordt in Amerika gekeken naar de Noord-Amerikaanse bever. De weg en waterbouwers daar willen graag dat de rivieren weer gaan lopen zoals de eerste Amerikanen ze gevonden hebben. Daar wordt veel tijd en moeite ingestoken.
Wetenschappers hebben echter ontdekt dat menselijke constructeurs vaak te logisch denken. Een rivier moet niet mooi egaal stromen, maar er moeten vijvers en kanalen aangelegd worden om diversiteit en productiviteit te bevorderen. Hierin kan het beste gekeken worden naar hoe de bevers het doen, dat bespaart een hoop geld en tijd en het eindresultaat werkt ook beter.

En waarom ook niet? Deze beestjes hebben het goed geleerd van hun Schepper. De bever weet het beter, en hij is zich er niet eens van bewust. Bewustzijn is iets dat onze Schepper speciaal aan ons heeft gegeven.


[Terug naar index...]

De meest eenvoudige microbe is complexer dan gedacht
Geplaatst: 30 december 2009

De meest eenvoudige cellen worden prokaryoten genoemd. Dat zijn de bacteriŽn en de archaea, die geen kern hebben en meestal als 'primitief' gezien worden. Wetenschappers hebben echter ontdekt dat ze veel van dezelfde trucjes kennen als de complexere eukaryoten, die wel een kern hebben. Een verslag op de site PhysOrg informeert ons over het in kaart brengen van een Mycoplasmasoort, dat onder de kleinste onafhankelijk levende bacteriŽn valt en waarvan de onderzoekers nu moeten toegeven dat het complexer is dan ze hadden gedacht. Het in kaart brengen van deze cel gebeurde aan het Europees Moleculair Biologielaboratorium (EMBL) in Heidelberg. Er zijn nieuwe inzichten opgedaan, zoals de ontdekking dat prokaryoten meer op eukaryoten lijken dan men voorheen veronderstelde. Men vond het ook opmerkelijk dat het gedeelte in de cel dat de genetische informatie uit het DNA vertaalt, veel meer lijkt op dat van de eukaryoten dan men dacht. Nog een verassing: hoewel het genoom (de complete informatie in de cel) in verhouding erg klein is, blijkt de cel toch "extreem flexibel" te zijn en kan het zich goed aanpassen aan grote veranderingen in zijn leefomgeving, zoals veranderingen in het beschikbare voedsel en stressfactoren, net als de complexere eukaryoten. Er zijn zo'n 200 moleculaire machines gevonden in deze kleine microbe. Minstens 90% van de eiwitten zijn betrokken bij op z'n minst ťťn eiwitcomplex. Dat is een zeer onverwachte complexiteit. Dit organisme is uitermate geschikt voor onderzoek naar wat een levend organisme minimaal nodig heeft om te kunnen voortbestaan. Het blijkt dat een organisme minimaal 689 genen moet hebben. Maar veel van de eiwitten die de cel produceert aan de hand van die genen, zijn multifunctioneel. Ze functioneren als spelers in een grotere hiŽrarchische structuur. Op Science Daily wordt nog een specifieke moleculaire machine besproken met de naam HdeA, die de E. coli bacterie beschermt tegen maagzuur. Het gebruikt een uniek mechanisme dat op een soort timer werkt wat ervoor zorgt dat zijn eiwitten niet gaan klonteren. Het onttrekt energie uit de omgeving als een soort windmolen of waterrad.

Al deze complexiteit in de eenvoudigste organismen die we kennen. Het heeft alleen het meest noodzakelijke om te overleven, maar bevat wel 200 moleculaire machines, 689 genen en een aantal mechanismen die strategisch en georganiseerd samenwerken. Het is heel waarschijnlijk dat een dergelijk organisme niet zo begonnen is, maar oorspronkelijk nog complexer was en gedegenereerd is tot zijn huidige parasitaire levensstijl. Het is in ieder geval niet aan het evolueren naar een complexere levensvorm. Merk op wanneer je de artikelen leest, hoe vaak de onderzoekers verbaasd waren. Waarom zijn ze toch steeds verbaasd? Omdat ze met evolutionistische ogen naar de feiten kijken. "Complexer dan gedacht", omdat men verwacht dat 'eenvoudige, primitieve organismen' minder ver geŽvolueerd zijn dan 'hogere organismen'. Ze verwachten primitief, maar krijgen zeer hoogwaardige technologische complexiteit. Zelfs ťťn gen dat ťťn eiwit produceert is al bijzonder, maar 689 genen, die een eiwitcomplex produceren is heel erg indrukwekkend. Ze produceren meerder machines die samenwerken, zoals in onze door ingenieurs ontworpen fabrieken. Het woord 'multifunctioneel' is bewust gekozen en komt regelmatig in de onderzoeksrapporten voor. Zie het online boek "Evolutie: Mogelijk of Onmogelijk?", voor een uiteenzetting waarom het ontstaan van ťťn enkel functioneel eiwit al onmogelijk is, laat staan een eiwitcomplex. Het moet ontworpen zijn door een hoogst intelligente Ontwerper. Het is de hoogste tijd dat wetenschappers bij hun onderzoek naar de dingen gaan kijken als ontworpen, dat is de enige manier waarop de feiten zinnig verklaard kunnen worden. Ere Wie ere toekomt.


[Terug naar index...]

De man van Het zout der (jonge) aarde aan het woord:

Video - Overtuigend bewijs voor een wereldwijde zoetwatervloed
Door ing. Stef Heerema.
Je moet er wel even 83 minuten voor uittrekken, maar het is absoluut de moeite waard! Onderzoeksresultaten tonen aan dat de hele aarde onder water gestaan heeft, dat het een snel proces is geweest (geen miljoenen jaren) en dat het zoet water was.
Inspiratie uit ontwerp in de natuur
Geplaatst: 5 december 2009

Biomimetica: de natuur inspireert ontwerpers en bouwers. Er is op deze pagina's al vaker melding van gemaakt. Zo is er een zeer aŽrodynamisch zaadje, nou zeg maar 'zaad', want ze zijn soms wel 15 cm breed en wegen tot wel 300 gram. De dikte van de vleugels is slechts 1 mm. De BBC News (volg de link voor een heel mooi filmpje) rapporteert over de Alsomitra klimplant. De zaden worden geproduceerd door een zaaddoos ter grootte van een voetbal. Ze zweven dan soms wel honderden meters ver. Na de landing verrotten de vleugels en brengen ze een nieuwe klimplant voort, die via de stam van een boom de weg naar het licht zoekt, om zelf ook weer van die 'hanggliderzaden' te produceren. De aŽrodynamica van deze zaden is al meer dan 20 jaar geleden ontdekt door twee Japanse ingenieurs. De zaden zijn zo goed ontworpen dat ze afdalen onder een hoek van slechts 12 graden en een valsnelheid hebben van 0,4 meter per seconde, waardoor ze uitstekend gebruikt kunnen worden voor het ontwerpen van vliegtuigen.
  Bepaalde schelpdiertjes graven zich met de snelheid van ongeveer een centimeter per seconde in, in het zand van de zeebodem. Zo'n beestje gebruikt daarvoor twee bewegingen: hij duwt naar boven, waardoor de modder mengt met het water erboven en duwt zichzelf tegelijk naar beneden. Zo creŽert hij een drijfzandlaag om zichzelf heen, waardoor hij heel weinig weerstand heeft en weinig energie gebruikt bij het graven. Hierdoor geÔnspireerd hebben ingenieurs een robot ontworpen die deze techniek imiteert: licht, klein en efficiŽnt. Live Science vertelt ons erover. Eťn van de ontwerpers was verbaasd over hoe robuust het mechanisme is. Het apparaat zou gebruikt kunnen worden om zeemijnen te detoneren en het onder water bevestigen van installaties en kabels. Ze hechten zich in de bodem en kunnen ook zo weer losgemaakt worden.
  Het "lotuseffect" (zo noemde Science Dayly het), werd al gebruikt om vuil en zelfs bacteriŽn te weren van bepaalde oppervlakken. Heel handig in de ruimtevaart, waar je niet zomaar even naar buiten stapt om je ramen te lappen. Nu heeft men ontdekt dat de lotusplant ook nog eens de efficiŽntie van zonnepanelen met 25% kan vergroten. New Scientist meldt nu dat de detectors meer licht zouden kunnen ontvangen door minuscule koepeltjes, gebaseerd op de structuur van het oppervlak van de lotusbladeren. Hierdoor komen er meer fotonen bij de detector en worden er niet meer zoveel gereflecteerd, zoals nu het geval is. Ook hierbij is het afweren van water en vuil een belangrijk voordeel. De waterdruppels krijgen geen grip: ze kunnen geen contacthoek bereiken waarbij hun oppervlaktespanning gebroken wordt. Daardoor worden ze ronder en rollen van het oppervlak af, waarbij ze licht blokkerend stof meenemen. Een soortgelijk effect werd beschreven door PhysOrg, waar verteld wordt van onderzoekers die gebruik maken van peptiden om een waterafstotend oppervlak te maken. Onze toekomst ziet er stralend uit met zelflappende ramen!
  Ook op PhysOrg, een heel artikel over biomimetica. Naast de regelmatige denkfout van het personifiŽren van de natuur en het onnodig verwijzen naar miljarden jaren, krijgen we toch veel interessante informatie over natuurlijke biotechnologie. Zoals bijvoorbeeld dat slangsterren kristallen kunnen produceren die licht zonder vervorming doorgeven en een uitzonderlijk goede focus hebben. Ze zijn ook nog eens vreselijk sterk. Hierdoor hebben we nu instelbare microlenzen.
  De enorme informatierijkdom in de natuur roept regelmatig de verbazing en het enthousiasme van onderzoekers op. Het inspireert en brengt ons vele verbeteringen van producten die ons leven aangenamer maken. Van technologie, tot de medische wetenschap, overal profiteren we van het ontwerp in de natuur. Sterker nog: heel veel van onze huidige technologie had veel beter, efficiŽnter en milieuvriendelijker kunnen zijn als we eerst naar de natuur hadden gekeken. Nagenoeg verliesloze motoren die vrijwel geen schadelijke stoffen achterlaten, bevestigingsmaterialen die 1000x sterker zijn dan wat we nu hebben en loslaten zonder een spoor na te laten, oppervlakken die zichzelf schoonhouden, optimale aŽrodynamica, perfecte optiek, micro-microcomputers, superdunne beeldschermen die nauwelijks energie verbruiken, constructies die vele malen sterker zijn dan staal en noem maar op. De mogelijkheden zijn eindeloos.

Het nabootsen van goed werkende principes in de natuur is alleen maar logisch als je er vanuit gaat dat alles ooit eens optimaal ontworpen is. Darwin en zijn gevolg hebben hier niets mee te maken. Natuurlijke selectie kan niet ontwerpen, ze geeft het voordeel aan de best aangepaste variatie, maar komt zelf niet met iets nieuws. Aangezien levende organismen de mogelijkheid in zich hebben om zich in vrijwel elke extreme omstandigheid op aarde aan te passen, wordt het alleen maar waarschijnlijker dat er een Ontwerper achter zit. We maken wielen voor veel situaties (zoals een glad wegdek of rul zand), maar maak eens een wiel dat zich automatisch aanpast aan de omgeving, dat vereist veel meer vindingrijkheid - Intelligent Ontwerp dus.
Dit is wetenschap op zijn best! Hier zien we hoe de wetenschap de Schepper verheerlijkt. Door Hem de eer te geven die Hem toekomt en Zijn ontwerp als voorbeeld te nemen voor onze eigen producten. We zijn door Hem creatief gemaakt en kunnen deze creativiteit gebruiken om mooie dingen te maken. Hierbij maken we gebruik van de dingen die Hij ons voorgedaan heeft. Zoals een vader aan zijn kinderen laat zien hoe je een bepaalde vaardigheid verkrijgt en zich verheugt wanneer het kind deze vaardigheden gebruikt om zelf creatieve dingen te doen. Zo is ook onze hemelse Vader blij wanneer we Zijn schepping bestuderen om er zelf iets moois mee te maken. Het evolutieverhaal is daarbij als graffiti die de muren van het onderzoekslab besmet. Het voegt niets toe aan de wetenschap. Maar wetenschap die uitgaat van een goed ontworpen natuur kan iets bereiken en iets zinvols produceren. Kun je nog studeren? Overweeg dan een studie in de biomimetica...


[Terug naar index...]

Zacht weefsel koorts
Geplaatst: 11 november 2009

Zacht spierweefsel in een fossiele salamander van 18 miljoen jaar oud (volgens de evolutionaire tijdrekening). PhysOrg noemde het "de hoogste kwaliteit conservatie van zacht weefsel die ooit gedocumenteerd is in het fossielenverslag." Andere voorbeelden van zacht weefsel kwamen uit amber of uit bot, deze weefsels zaten gewoon in het lichaam van de salamander, naast de ruggengraat. De wetenschappers stellen dat hun ontdekking duidelijk bewijs levert dat dergelijk kwetsbaar weefsel veel vaker voorkomt, hoewel men wel verwacht dat het toch een zeldzaam iets is. Dit onderzoek leidt er nu wel toe dat veel meer fossielen in museums onderzocht gaan worden op de aanwezigheid van zacht weefsel. Er is een nieuwe goudkoorts geboren: De jacht op zacht weefsel in fossielen.
Deze vondst werd niet gezien als een bedreiging voor de evolutionistische tijdschalen. Het artikel eindigde met een positieve verwachting: dat "toekomstig onderzoek wetenschappers zal helpen een beter beeld te schetsen van het leven op aarde, sinds het begin van de evolutionaire tijd."

Merk op dat het deze evolutionisten er niet om te doen is de waarheid boven tafel te krijgen, maar een 'beeld te schetsen'. Ze vragen zich niet af of dit weefsel het wel 18 miljoen jaar in deze staat kan blijven. Ze zien geen falsificatie van 'evolutionaire tijd', maar een bevestiging dat het weefsel het inderdaad 18 miljoen jaar kan uithouden. Zie je dat hier de wens de vader van de gedachte is? Men twijfelt niet aan eerder getrokken conclusies, men past de nieuwe feiten gewoon in hun bestaande wereldbeeld. Dit is zo anders dan het serieus nemen van de accurate overlevering van de Bijbelse Geschriften, waaruit we kunnen opmaken dat de meeste fossielen ongeveer 4400 jaar geleden tijdens de zondvloed moeten zijn ontstaan.


[Terug naar index...]

Snelle processen
Geplaatst: 6 november 2009

Geologische veranderingen gaan soms heel snel. Is het terecht om te veronderstellen dat onze aardkorst gevormd is door een miljoenen jaren durende reeks langzame processen? Recent onderzoek, waarover wordt gerapporteerd in New Scientist, zorgde voor "grote verbazing" bij de onderzoekers. In EthiopiŽ ontstond in slechts twee dagen een scheur van 500 meter lang en 60 meter diep. Ze vonden een 60 kilometer lange, 8 meter brede dyke (gesteente dat andere gesteenten doorsnijdt) van gestold magma, die de scheur veroorzaakte. De breuklijn tussen de Afrikaanse en de Arabische continentale platen waarin de dyke ontstaan is, kan in de toekomst deze twee landmassa's van elkaar scheiden, waardoor een nieuwe oceaan kan ontstaan. Het hele team was geschokt door de "gewelddadigheid" van het geobserveerde proces dat in 2005 begon, toen de platen begonnen te schuiven. Dit onderzoek laat zien dat dykes veel sneller vormen dan men eerder dacht. Volgens een onderzoeker duurt het nog 4 miljoen jaar voordat er tussen de platen een scheur ter grote van de Rode Zee is ontstaan.

Gewelddadigheid zie ik meer in het geweld dat deze onderzoekers de wetenschap aandoen. Ze observeren een proces dat in een zeer korte tijd duidelijk zichtbare resultaten oplevert, draaien zich om en zeggen dan doodleuk dat het nog wel 4 miljoen jaar zal duren voordat we er echt iets van merken. Is dat nu de kop in het Afrikaanse woestijnzand steken, of gaat er een sterke overtuiging schuil achter deze opmerking? Het idee dat de aarde je zomaar kan opslokken boven zo'n breuklijn is natuurlijk niet leuk. Maar is het enkel angst voor het onbekende of rampzalige dat deze uitspraak aan de onderzoeker ontlokte, of is het de overtuiging dat de processen die onze aarde gevormd hebben miljoenen/miljarden jaren hebben geduurd? Is dit het overschreeuwen van een innerlijke onzekerheid? Is het misschien onnadenkendheid en napraten van jarenlange indoctrinatie met de evolutiegedachte? Zeg het maar... Is het ook mogelijk dat de aarde een periode gekend heeft waarin dit soort processen als een soort domino-effect, wereldwijd hebben plaatsgevonden en de hele toenmalig bekende wereld met het water van de zondvloed bedekt werd en ten onder ging (2 Petrus 3:6)? Het is geen leuke gedachte dat dit kon/kan gebeuren met ons bolletje, maar als het waar is (wat ik geloof), zou je dan bereid zijn om meer van de Bijbel serieus te nemen? Het is op z'n minst de moeite waard om te onderzoeken. Verrijk jezelf en check Feiten
Nou we het toch over snelle processen hebben: kijk eens naar de prachtige foto's die Cassini maakte tijdens een recente passage. Wat een ongelofelijke activiteit voor zo'n klein maantje, met een doorsnede zo groot als de Amerikaanse staat Arizona. Hoe lang is dat nu aan de gang? Hoe lang zou de maan dit kunnen blijven doen, voordat het ophoudt? Is het wel mogelijk dat dit proces gedurende de veronderstelde miljoenen/miljarden jaren heeft plaatsgevonden? Gewoon enkele vragen...


[Terug naar index...]

'Halloween monster' heeft hoorn met vijf ogen
Geplaatst: 30 oktober 2009

Nog een artikel waar feiten en meningen door elkaar heen lopen; wederom op Nu.nl, nu met de titel "Prehistorische 'eenhoornvlieg' met vijf ogen ontdekt." Hier wordt al gelijk een aanname gedaan, door gebruik te maken van het woord 'prehistorisch'. Pre betekent vůůr en historie is geschiedenis. 'Prehistorisch' moet dus worden gelezen als 'vůůr de geschiedenis'. De geschiedenis van wat? Niet die van de 'eenhoornvlieg', dat mag duidelijk zijn, maar van de mens. De indruk wordt dus gewekt dat de vlieg uitgestorven was voordat de mens ten tonele verscheen om dingen als geschiedenis vast te leggen. Volgens de Bijbelse Geschriften is de mens er vanaf het begin geweest (sinds de zesde dag); in ieder geval voordat de dood zijn intrede deed in de schepping (want die kwam door de rebellie van de mens). Door nu (de restanten van) een levend wezen als 'voorhistorisch' te bestempelen, geef je aan dat je de ooggetuigenverslagen van de Bijbelse Geschriften niet accepteert en in plaats daarvan een verzonnen geschiedenis aanhangt.
  "Amerikaanse wetenschappers hebben in de jungle van Myanmar een 100 miljoen jaar oud fossiel ontdekt van een prehistorische vlieg met vijf ogen en een hoorn op zijn kop." De ogen zitten overigens op de hoorn. Hij heeft hele lange poten en zeer kleine kaken. Een indrukwekkend beest. Een van de onderzoekers vond het een monster en dacht eraan om een Halloween masker maken dat erop gebaseerd was, hoewel het waarschijnlijk een klein, tam diertje was dat zich voedde met stuifmeel en nectar. Maar alweer dat woord 'prehistorisch' ťn de aanname dat het stukje barnsteen, waarin het is gevonden, 100 miljoen jaar oud is, waaraan even verderop wel het woord 'vermoedelijk' gekoppeld wordt. Een slimme zet van schrijver Dennis Rijnvis, want daarmee breng je het niet als een feit. Dit doet hij sinds ik een paar keer een email heb gestuurd met het bezwaar dat een dergelijke ouderdom niet vaststaat. Evengoed wordt er geen alternatief geboden en wordt je als aanhanger van het scheppingsmodel, met de overtuiging dat alles slechts duizenden jaren oud is en geen miljoenen, steevast genegeerd.
  Nog een opmerkelijke opmerking: "De hoorn met de ogen kan volgens de onderzoekers worden beschouwd als een evolutionair beschermingsmechanisme, waarmee het dier zijn vijanden vanuit alle hoeken kon zien aankomen." Okť, bij een 'beschermingsmechanisme' kan ik me iets voorstellen, maar een evolutionair beschermingsmechanisme is pure sciencefiction. Die uitspraak is gebaseerd op het geloof dat het mechanisme is ontstaan door een reeks toevallige mutaties, die voordeel opleverden voor het vliegje.
  De volgende zin verhult de overtuiging dat natuurlijke selectie de vlieg verder geen kans gaf: "Het uiterlijk van de vlieg heeft echter geen vervolg gekregen in de evolutie." Dit laatste is eigenlijk sterk misleidend. Hier wordt namelijk niet uitgelegd dat de genoemde 'evolutie', als een proces van selectie en overleving, iets heel anders is dan de eerder geopperde 'evolutie die een beschermingsmechanisme kan laten ontstaan'. waarbij de mogelijkheid verondersteld wordt dat door mutaties en natuurlijke selectie compleet nieuwe organen ontstaan. De eerste vorm van 'evolutie' is geen enkel probleem voor de Bijbelgetrouwe wetenschapper. Het is heel goed verenigbaar met het scheppingsmodel, waarin de Schepper in Zijn voorzienigheid Zijn creaturen zo efficiŽnt vervaardigd heeft, dat ze zich in de meest extreme omstandigheden nog goed kunnen aanpassen en handhaven. Door de vloek, die de mensheid vanwege zijn rebellie over de schepping bracht, is dit vermogen geleidelijk afgenomen, maar nog steeds aanwezig. De tweede vorm van evolutie wordt soms ook door gelovigen als mogelijkheid gezien; waarbij ze de Schepper voorstellen als Degene die de eerste levende wezens (of misschien zelfs alleen de eerste cel) maakte met het vermogen om te evolueren, waarna door die evolutie de vormenrijkdom ontstond die we nu zien. Deze visie wordt echter niet door de Geschriften ondersteund en moet derhalve worden gezien als 'inlegkunde' (iets in de tekst lezen wat er niet staat); mogelijk als compromis, om een conflict met mensen die de huidige wetenschappelijke consensus aanhangen te ontlopen.

De belangrijkste bezwaren tegen dit soort berichtgeving zijn telkens min of meer hetzelfde: het verkeerde of ongenuanceerde gebruik van het woord 'evolutie' en de veronderstelling dat fossielen miljoenen jaren oud zijn, alsmede het feit dat er in het geheel geen rekening wordt gehouden met een scheppingsmodel. Zie de pagina's over "Feiten" voor een beschrijving van de belangrijkste argumenten voor het scheppingsmodel.
  Nu we het toch over ťťnhoorns hebben... In de Bijbel wordt ook gesproken over de Ďeenhoorní; al gaat het daar niet om een vlieg. In moderne vertalingen wordt dit beest soms omschreven als Ďoerosí, maar de goede vertaling is Ďeenhoorní. Men vertaalt dit woord tegenwoordig vaak anders, vanwege het beeld dat mensen er van hebben gekregen vanuit de sprookjes: een mooi wit paard met een lange, rechte hoorn op zijn kop. In de Bijbel wordt ons echter een beeld geschetst van een zeer sterk beest met een verheven hoorn (Nummeri. 24:8, Ps. 92:10). Gaat het hier om een mythologisch beest of zou hier misschien het Elasmotherium bedoeld kunnen worden? Deze voorouder van de hedendaagse neushoorn had een enkele, zeer grote hoorn op zijn kop en was inderdaad zeer krachtig (Job 39:11). In het boek Job wordt overigens meer gesproken over beesten die wij vandaag de dag als Ďprehistorischí zouden bestempelen, zoals de Behemoth en de Leviathan. Zou het kunnen zijn dat er in de tijd van Job nog dinosauriers rondliepen?


[Terug naar index...]

Flitsende astronomische 'feiten'
Geplaatst: 30 oktober 2009

In een artikel getiteld "Lichtflits uit kosmische middeleeuwen" laat Nu.nl ons weer eens zelf uitzoeken waar nu de feiten stoppen en waar de aannames beginnen.
  "Astronomen... zijn op het verste object in het heelal gestuit," is de eerste opmerking. Men bedoelt waarschijnlijk 'het verste tot nu toe waargenomen', maar dat wil ik in het midden laten. Het gaat om een "gammaflits, een van de helderste en krachtigste explosies in het universum." Geen grote problemen tot nu toe. "De gammaflits GRB 090423 deed zich 630 miljoen jaar na de oerknal voor..." Stop! Twee aannames: 1) dat er een oerknal was en 2) dat de flits zich 630 miljoen jaar daarna voordeed. Niemand was erbij om het waar te nemen. Deze aannames worden gedaan, uitgaande van de oerknaltheorie zelf (eigenlijk een cirkelredenatie) en de veronderstelde juistheid van alle andere aannames omtrent de hierbij betrokken variabelen en constanten.
  Vervolg: "...een periode die wetenschappers ook wel de 'donkere middeleeuwen van het heelal' noemen." Dat mag, maar iets een naam geven maakt het nog geen feit. In de ogen van het 'brede publiek' wekt dit soort benoeming wel de indruk dat het een onbetwist feit is. Dan volgt er iets over de astronomen en de satelliet waarmee de flits werd waargenomen.
  "De flits is het gevolg van een exploderende reuzenster," (misschien) die "alleen met infrarood was te zien, [wat] betekent dat de flits van zeer ver kwam, dus zeer oud is. Ho! Dat volgt daar niet uit. De begrippen 'zeer ver' en 'heel oud' zijn geen synoniemen. Er zijn ook andere modellen, die het 'zeer ver' binnen een tijdsbestek van duizenden jaren plaatsen en geen miljarden.
  "De ster explodeerde op het moment dat het heelal nog maar 5 procent van zijn huidige leeftijd had. Halt! De implicatie is hier dat 630 miljoen jaar 5 procent van de huidige leeftijd is - 5% van 13,7 miljard jaar (de huidige schatting) is 685 miljoen jaar - maar deze kleinigheid kan ik wel door de vingers zien (630 miljoen jaar is ongeveer 4,6%). Wat is ten slotte 55 miljoen jaar? Ik zeg dit overigens niet om mensen belachelijk te maken, maar om te laten zien hoe makkelijk er met die gigantische getallen omgegaan wordt. Te makkelijk als je het mij vraagt.
  De volgende aanname is dat "de samenstelling van het universum... een ondoordringbaar mengsel van elektronen, waterstof en helium" was. Niemand was erbij om het te meten. Dit gelooft men op grond van berekeningen, uitgaande van het hypothetische Big Bang model. Er zijn ook andere modellen, waar het vroege heelal niet alleen maar uit elektronen, waterstof en helium bestond. De 'plasmatheorie' bijvoorbeeld (Zie Newton Physics van Paul Marmet, Barry Setterfield, "Letting Data Lead to Theory" en een Nederlandstalige uitleg van Setterfield door Rinus Kiel.)
  De laatste twee zinnen van het artikel zijn helemaal gebaseerd op aannames (afgezien van de beschrijving van ionisatie): "Nadat het uv-licht van de eerste sterren het waterstofgas had geÔoniseerd (het onttrekken van een elektron uit een atoom) kreeg het heelal het karakter van de huidige intergalactische ruimte. Een verre oude gammaflits is voor astronomen daarom van groot belang om meer te weten te komen uit die vroege periode van het heelal, relatief kort na de oerknal." Na het leggen van een schijnbaar betrouwbare basis, kan men gewoon doorgaan met dingen zeggen als 'dit was zo' en 'toen gebeurde dat' (zie ook glansrijke generaliseringen).

Je hoeft geen astronoom te zijn om dit soort berichten op hun waarde in te schatten. Het feit op zich is wel interessant, maar al het getheoretiseer er omheen wordt met hetzelfde gemak als feiten gepresenteerd. Wees op je hoede voor het soort taalgebruik dat in dit artikel wordt gebezigd. Lees de Lariedetector en wordt wijzer. Kennis alleen maakt een mens opgeblazen, maar wijsheid is een sieraad van onschatbare waarde.
  De Bijbel bevat kennis (ooggetuigenverslagen, feiten, inzichten) en wijsheid uit de meest zuivere bron die er bestaat: God, de Schepper zelf. Neem eens de tijd om het te onderzoeken.


[Terug naar index...]

95 stellingen aan de deur
Geplaatst: 22 oktober 2009

"In de huidige wetenschap wordt de veel omvattende evolutietheorie gewoonlijk niet ter discussie gesteld. Evolutie veronderstelt een ontwikkeling in opgaande lijn. Aan het bouwwerk van het evolutie-, oersoep- en oerknalmodel kleven allerlei fundamentele en onoplosbare problemen die het model ondergraven..." Dit lezen we op de site 0095.info. "95 stellingen laten zien dat het evolutiehuis voor geen enkele kamer een stevig fundament heeft. Dat het slechts de buiten-wetenschappelijke vooronderstellingen zijn die enig verband in de bouwval brengen."
  "Het is de hoop van de auteurs en medewerkers dat deze 95 stellingen de discussie wel op gang zullen brengen en tot een ommekeer in het denken en onderzoeken zullen leiden, zoals in de 16e eeuw, toen dr. Maarten Luther zijn 95 stellingen tegen de toenmalige kerkelijke praktijken naar buiten bracht."
De stellingen richten zich (net als deze site) op een aantal vakgebieden:
  - Biologie
  - Geologie en paleontologie
  - Chemische evolutie
  - Radiometrie en geofysica
  - Kosmologie en oerknaltheorie
  - Filosofie
  - Informatietheorie
  - Mens en cultuur
Volgens hun slotverklaring staan de samenstellers volkomen open voor correctie: "Daar wij er op uit zijn fouten te corrigeren, verzoeken wij u, om feedback te geven en conform de actuele stand van de wetenschap veranderingsvoorstellen toe te sturen."
  Lees de stellingen.

In het nawoord lezen we: "Evolutionisten en niet-evolutionisten staat precies hetzelfde natuurwetenschappelijke gegevensmateriaal ter beschikking. Het is niet een vraag over wetenschappelijke gegevens, maar een vraag die door het eigen wereldbeeld bewust of onbewust, beÔnvloed door gegevenskeuze, -interpretatie en -extrapolatie, of iemand het model van de evolutie-, oersoep- en oerknaltheorie verkiest of afwijst."
Klinkt als iets wat ik gezegd zou kunnen hebben... Hier maak ik graag reclame voor ;-)


[Terug naar index...]

Meer dinosoorten bedacht dan nodig
Geplaatst: 19 oktober 2009

'Veel dinosaurussoorten hebben nooit bestaan,' lezen we in de kop van een artikel op Nu.nl, van 14 oktober jl. Nu moeten we bij zo'n kop natuurlijk niet direct conclusies trekken, ze zijn ervoor om lezerspubliek te trekken, net als de koppen op deze site. "Ruim een derde van alle soorten dinosauriŽrs zijn mogelijk verkeerd geÔdentificeerd. Dat beweren Amerikaanse wetenschappers in een nieuwe tienjarige studie." Aan het einde van het artikel wordt deze hoeveelheid betwijfeld en dat zou ik ook doen, maar waar het om gaat is een belangrijk punt: veel dinosauriŽrfossielen zijn verkeerd geclassificeerd. Heel vaak gaat het om jonge exemplaren van eerder geclassificeerde dino's, die er in hun jonge jaren heel anders uitzagen dan in hun volwassen vorm. Denk daarbij aan het aantal tanden, of de vorm van de schedel bij de T-Rex en de groeirichting van hoorns bij de Triceratops.

Creationisten hebben dit al tientallen jaren gezegd, uitgaande van het historische verslag van de Bijbelse Geschriften. God schiep basisvormen, die in staat waren veel variatie voort te brengen in een korte tijd. De schepping is onder een vloek terecht gekomen door de verkeerde keuze van de mens, waardoor al het leven steeds minder krachtig werd en minder in staat was om zich aan te passen. We zien vandaag de dag nog wel veel variatie, maar niet zo veel verandering meer. De meeste dinosauriŽrbotten moeten stammen uit de periode van de zondvloed en komen daarmee uit een tijd dat er nog veel verandering mogelijk was. Dit houdt in dat we vanuit een Bijbels perspectief veel variatie verwachten bij fossielen, maar dat die variatie altijd binnen de geschapen grondsoorten zal vallen. Dit onderzoek bevestigt dat.
Een veel gehoord argument tegen sites als deze is dat we niet kunnen bewijzen dat de Bijbel historisch betrouwbaar is, en dat klopt. Maar waar het ons om gaat is niet zo zeer te bewijzen dat de Bijbel waar is, maar eerder dat wetenschappelijk onderzoek ons vertrouwen in de Oude Geschriften telkens weer zal bevestigen. En dat gebeurt ook. Feiten zullen altijd in het voordeel van de Bijbel spreken, of op z'n minst neutraal zijn. Voor de rest bewijzen deze Geschriften zichzelf wel, omdat ze geÔnspireerd zijn door de Schepper Himself (in hoogst Eigen Persoon ;-). Check it out!


[Terug naar index...]

Vertaalfout in de Bijbel, christenen geschokt!
Geplaatst: 9 oktober 2009

"De aarde was er al, als watermassa waarin monsters leefden," aldus Ellen van Wolde, theoloog en hoogleraar aan de Radboud Universiteit, (gelezen in de Metro... ja ik reis met de trein ;-) en God maakte slechts de aarde bewoonbaar door het water van het land te scheiden. Het Hebreeuwse woord 'bara', dat in de eerste zin van Genesis al sinds mensenheugenis met 'scheppen' vertaald wordt, moet volgens haar met 'scheiden' vertaald worden: "In het begin scheidde God de hemel en de aarde". Haar 'ontdekking' kwam doordat ze (in haar eigen woorden) "de tekst benaderde vanuit de cognitieve taalkunde, die zich afvraagt wat taal zegt over de voorstelling van mensen." Vervolgens heeft ze "de Hebreeuwse teksten, die stammen uit 1000 tot 300 voor Christus, vergeleken met Mesopotamische teksten. Die zijn veel ouder en beginnen allemaal met 'God scheidde de aarde'". De kans is volgens haar groot dat de rest van de bijbel ook altijd verkeerd is geÔnterpreteerd. Zie ook Trouw.nl.

En nu zitten alle christenen en Joden met hun handen in het haar. Ze zitten verslagen bij elkaar en kijken troosteloos om zich heen... of toch niet? Natuurlijk niet! Dit is klinkklare lariekoek.
Mevrouw Van Wolde mag dan wel hoogleraar zijn, maar dat maakt haar nog geen autoriteit op dit gebied. Ten eerste is het al honderden jaren bekend dat het woord 'bara' ook de notie van 'scheiden' in zich heeft, waarbij je in de eerste zin van Genesis volgens het Joodse denken mag lezen dat God de wereld 'van Zichzelf afscheidde', zoals een kunstwerk een deel van de kunstenaar is dat zichtbaar wordt. 'Bara' kan ook met 'selecteren' of 'kiezen' worden vertaald; het is gewoon afhankelijk van de context. De 'ontdekking' van mevrouw Van Wolde is niet zo bijzonder. Het is meer haar interpretatie die het nieuwswaarde geeft.
  Nu begint de eerste zin van de Bijbel met: "In het begin..." Was de aarde er dan al vůůr dat begin? En waarom lezen we daar verderop in de Bijbel niets meer van? De tekst (en context) zelf ondersteunt de door Van Wolde voorgestelde vertaling niet. De indruk die deze zin wekt is dat het hier om het eerste begin gaat en dat alle materie en tijd uit God voortkwam. Hoe is materie en tijd anders ontstaan? Big Bang? Die theorie heeft ladingen problemen (bakken vol met donkere materie en zo, zie eerdere artikelen).
  De link met Mesopotamische teksten wordt wel vaker gelegd door moderne theologen. Dat die manuscripten ouder zijn dan de oudste kopieŽn van Genesis heeft een goede reden. De geschriften van o.a. Mozes (de eerste boeken van het Oude Testament) zijn hoogst waarschijnlijk letterlijk overgenomen van nog oudere manuscripten die daarna verloren gegaan zijn. Genesis is een verzameling van zeker een tiental oude geschriften die teruggaan tot de eerste mens, Adam. De 'boeken van Mozes en de profeten' zijn altijd letter voor letter overgeschreven, vanwege hun onschatbare waarde voor het Joodse volk. Omdat ze veel gebruikt werden, zijn de oudste kopieŽn daarvan allang het slachtoffer van de tand des tijds geworden. In essentie zijn ze veel ouder dan die Mesopotamische geschriften. Daarvan hebben we weliswaar oudere kopieŽn, maar dat betekent niet dat ze eerder geschreven zijn. De oudste kopieŽn van de Bijbelse Geschriften zijn op zich al 'de zoveelste druk' van het origineel. Uit het feit dat we oudere kopieŽn hebben volgt dus niet per definitie dat ze ook ouder zijn.
  Dat de rest van de Bijbel dan ook wel verkeerd vertaald zal zijn is natuurlijk een loze kreet die eerst maar eens hard gemaakt moet worden.
  Zie ook de verhandeling van prof. dr. M. J. Paul in het Reformatorisch Dagblad.
  Al met al een mooie oefening 'lariedetectie'. Niet al te moeilijk voor de trouwe lezer van deze site en ook niet voor de nieuwe bezoeker, hoop ik.


[Terug naar index...]

Het verschrikkelijke vogelverschrikkerkoekje
Geplaatst: 7 oktober 2009
 
Het is verschrikkelijk maar we doen het allemaal wel eens: proberen gelijk te krijgen door een ander minder geloofwaardig te maken. Een opmerking als: "dat slaat als een tang op een varken," is een bekend voorbeeld. Je maakt wat de ander heeft gezegd af met een dwaze vergelijking, om te laten zien hoe dwaas de opmerking was in jouw ogen. Vaak komt er dan nog zo'n zin achteraan in de trant van: "jij denkt zeker dat..." gevolgd door een sterke vereenvoudiging van wat de ander zei, of nog een soort 'tang en varken' vergelijking. In meer 'beschaafde' discussies zie je het gebeuren wanneer het argument van de tegenstander op een vreemde of vereenvoudigde vorm naar voren wordt gebracht, om vervolgens die verkeerde weergave te weerleggen. Dit is natuurlijk niet eerlijk, maar let eens op hoe vaak het voorkomt.
  Een veel voorkomend voorbeeld is deze redenatie: "Creationisten denken dat je met 40 dagen regen de aarde kunt laten onderlopen; stapelgek die lui!" Het kan natuurlijk zijn dat de persoon die dit beweert zijn informatie uit een verkeerde bron heeft en daadwerkelijk denkt dat dit door creationisten geleerd wordt, maar dat laatste is niet waar. Volgens Genesis 7:11 "braken de fonteinen van de grote diepte (of afgrond - dat is 'het grote water', of de toenmalige oceaan) open." Wat dat precies was is een ander onderwerp en goed verklaarbaar, maar waar het om gaat is dat pas daarna de regen begon (de 'sluizen van de hemel' braken open), hoogst waarschijnlijk veroorzaakt door die 'fonteinen'. Door een argument sterk te vereenvoudigen, maak je een 'vogelverschrikker' van je tegenstander, maakt je iets belachelijks van zijn/haar argument.
  "Creationisten geloven niet dat dieren veranderen. Dieren veranderen wel, dus ze hebben het bij het verkeerde eind." Creationisten geloven wel degelijk in verandering. Sterker nog: ze geloven dat dieren (en mensen) in hun oorspronkelijk geschapen staat en ook nog na de zondvloed veel meer en veel sneller verandering ondergingen dan vandaag de dag. Het argument is een vogelverschrikkerkoekje, ook wel 'stropopargument' genoemd. Zelfs al zou degene die dit argument gebruikt echt denken dat hij het bij het juiste eind heeft, dan had hij toch beter onderzoek moeten verrichten. Je moet nooit zomaar iets beweren, zonder het eerst goed na te trekken. In feite zet je jezelf te kijk door een stropopargument te gebruiken. Het betekent dat je jezelf niet goed hebt verdiept in de materie, of erger: dat je bewust probeert je tegenstander belachelijk te maken.
  Wanneer een evolutionist zegt dat een creationist niet in wetenschap gelooft, maakt hij deze fout. Er zijn veel professoren en doctoren die in schepping ťn in wetenschap geloven. Het is zelfs zo dat het geloof in de betrouwbaarheid van de Bijbelse Geschriften iemand zou moeten aanzetten tot het bedrijven van wetenschap, omdat deze Geschriften ons aansporen om dingen te onderzoeken en vol staan met feiten die onderzocht kunnen worden. Daarnaast is het alleen maar logisch dat een schepping, gemaakt door de Hoogste Intelligentie, werkt volgens vastgezette regels, wetten en patronen. Ik durf zelfs te betwijfelen of we een dergelijke wetmatigheid zouden mogen verwachten wanneer alles echt vanzelf zou zijn ontstaan...
  "Creationisten zeggen dat er geen goede mutaties bestaan." Ook dit is een verdraaiing van de feiten. We zeggen dat mutaties over het algemeen geen nieuwe informatie doen ontstaan. Er is wel verschuiving en reorganisatie van bestaand materiaal (wat soms goed kan uitpakken in de zin van overleving en aanpassing), maar er ontstaan geen nieuwe organen of structuren door mutaties. Er is meestal juist sprake van verlies van informatie.
  "In de Bijbel staat dat de aarde op pilaren staat en hoeken heeft; geloof in de Bijbel is geloven in sprookjes." Dit is duidelijk een verkeerde interpretatie en weergave van wat er in de Bijbel staat. In de Bijbel wordt soms poŽtisch gebruik gemaakt van bepaalde voorbeelden of zegswijzen. Zo zeggen wij: 'de zon gaat op of onder' en 'de wind komt uit de verkeerde hoek'. Er zijn duidelijk te onderscheiden delen in de Bijbel; de delen die geschiedkundig zijn en de poŽtische stukken zijn niet moeilijk te herkennen en de criticus heeft daarom geen geldige reden om de 'gelovige' met deze redenatie belachelijk te maken. Het is volstrekt ongefundeerd om te beweren dat de creationist elk deel van de Bijbel helemaal letterlijk interpreteert.

Om te voorkomen dat we rood aanlopen en beginnen te sputteren nadat ons een stropopkoekje door de strot is geduwd, moeten we even diep ademhalen, twee keer slikken en onze 'tegenstander' rustig wijzen op de zojuist gemaakte fout. Vervolgens kunnen we hem of haar zachtmoedig inlichten over hoe het wel in elkaar zit. Soms is het zelfs beter om gewoon een glaasje water te nemen, vriendelijk te glimlachen en niets te zeggen. Dit is ook de beste reactie wanneer je duidelijk merkt dat de persoon een dergelijke fout opzettelijk maakt, gewoon om je te irriteren of zo.
  Creationisten moeten zelf ook erg uitkijken om niet dezelfde fout te maken wanneer ze de standpunten van evolutionisten aanhalen. We moeten ons altijd goed verdiepen in beide zijden van het verhaal.


[Terug naar index...]

Een ruim(t)e interpretatie
Geplaatst: 30 september 2009

De ruimte, het heelal, het universum, de nachtelijke hemel. We kijken er vol ontzag naar. Zo groot, zo wijds. Als we er wat langer naar kijken gaan er vanzelf vragen door je hoofd spoken: hoe groot is het eigenlijk? Hoe is het ontstaan? Zijn er nog meer planeten zoals de aarde? Is daar leven? Vragen die vooral door wetenschappers gesteld worden, omdat ze zo graag willen weten hoe dingen werken, hoe ze in elkaar zitten en hoe het zo is geworden. Mensen die wat meer dan gemiddeld naar die nachtelijke hemel hebben gestaard weten al dat er veel is waarover je jezelf kunt verbazen. Zo zijn er veel dingen die we niet begrijpen; zeker in het licht van een mogelijke ontstaansgeschiedenis. Hoe komt het dat alles zo perfect op elkaar afgestemd is, als het echt ontstaan is door een grote 'explosie' of 'expansie', zoals algemeen wordt aangenomen?
De vraag of er ergens in het heelal nog een planeet zou kunnen zijn waarop leven mogelijk is, hangt volgens Gonzalez en Richards1 af van een aantal zeer grote "kosmische toevalligheden". Zo onderscheiden zij in hun boek onder andere een "bewoonbare zone" in elk melkwegstelsel. Een vrij smal gebeid waarin sterren en planeten in de juiste samenstelling en verhouding kunnen bestaan, zodat leven mogelijk is. In de buitenste regionen van het melkwegstelsel zouden te weinig zware elementen aanwezig zijn om planeten te laten vormen. De auteurs krijgen nu op dat punt in ieder geval gelijk, zo kunnen we afleiden uit een artikel op de New Scientist website. Astronomen aan de universiteit van Tokyo konden geen planeten vinden in de buitenste rand van ons melkwegstelsel. Volgens het artikel is het ook al langer zo dat astronomen het heel onwaarschijnlijk achten dat daar leven mogelijk is. Nu hebben ze "hard bewijs voor hun pessimisme." Slechts 1 op de 5 van 111 sterren die onderzocht zijn had weliswaar een stofring (men veronderstelt dat daaruit planeten kunnen ontstaan), maar deze ringen schijnen geen lang leven beschoren te zijn, waardoor vorming van planeten als onze aarde uitgesloten is.
  Dit is slechts ťťn van de vele voorbeelden uit het boek van Gonzalez en Richards, maar al die 'toevalligheden' bij elkaar die onze plaats in het heelal en onze planeet bewoonbaar maken, vormen een goed sluitende bewijsvoering voor ontwerp. Dit astronomische bewijs, gecombineerd met biologische bewijsvoering in Unlocking the Mystery of Life en het paleontologische bewijs in Illustras nieuwste documentaire Darwinís Dilemma en de bewijsvoering voor Intelligent Design is niet meer te stoppen.
Eerder deze maand schreef Charles L. Bennett in Science1 een verslag met de titel "Kosmologie bij een kruispunt". De heersende gedachte, het 'standaard model' (big bang) heeft te kampen met een drietal vervelende factoren: koude, donkere materie, donkere energie en hypersnelle expansie. Bennett beschrijft hoe deze hypersnelle expansie de huidige staat van het heelal zou moeten verklaren. Er zijn overigens meer theoretische versies van deze expansie, maar hij beperkt zich tot de meest eenvoudige. Waar het op neerkomt is dat de big bang theorie niet meer zou kunnen bestaan zonder de genoemde factoren erin te verwerken. Echter, hoe deze niet waarneembare factoren een rol spelen (of hebben gespeeld) is nog niet duidelijk. Donkere materie en donkere energie is nog steeds niet waargenomen en de snelle expansie is een zaak van het verre hypothetische verleden van de big bang. Hoe die expansie begonnen is en hoe het weer gestopt moet zijn is een groot raadsel, waar blijkbaar ook Bennett geen antwoord op heeft. Hij begon heel positief met de aankondiging van een 'nieuw standaard model', maar blijft uiteindelijk met dezelfde problemen zitten. De aangedragen 'oplossingen' zijn nog steeds niet waarneembaar en dus ook geen werkelijke, testbare oplossingen. Het is dus nog steeds een soort 'geloof'. Bennett gaf toe dat "de big bang theorie slechts de expansie en afkoeling beschrijft, maar niets zegt over de oorsprong van het universum." In het begin moet er volgens hem een "snelle expansie van een heel klein stukje ruimte tot astronomische afmetingen" geweest zijn.


1.  Guillermo Gonzalez en Jay Richards, The Privileged Planet (Regnery, 2004); zie ook de Illustra documentaire gebaseerd op het boek.
2.  Charles L. Bennett, "Cosmology at a Crossroads," Science, 11 september 2009: Vol. 325. no. 5946, pp. 1347-1348, DOI: 10.1126/science.1172427.

ExpansieÖ Misschien niet zo'n gek idee, we vinden dat namelijk ook terug in de Bijbel (bijvoorbeeld in Job 9:8 en Jesaja 40:22, waar staat dat God de hemelen 'uitrekt' als een gordijn of 'opspant' als een tent). Waar het kleine stukje ruimte vandaan kwam, hoe het begon met uitzetten en waarom het plotseling stopte kan Bennett niet uitleggen (de Bijbel overigens wel) en daarmee blijft het hele expansieverhaal in de droomsfeer hangen. Je kunt iets binnen je denkkader niet verklaren, dus maak je er een mooi verhaal van met veel moeilijke woorden en je hebt een 'verklaring'. Dit in tegenstelling tot het duidelijke en onveranderlijke verslag van de Bijbel, waar elke fase van de ontstaansgeschiedenis logisch en begrijpelijk is. "God deed het", wordt door veel mensen als een uitvlucht gezien, maar kijk eens naar de logica erachter. Alles in het universum en op aarde past precies in elkaar en is zo fijn afgesteld dat geen mens kan verklaren hoe dat vanzelf gegaan zou moeten zijn. Is het dan niet logisch om aan te nemen dat er een intelligentie achter zit? Alles lijkt te functioneren met een bepaald doel, is het dan niet logisch te denken dat er Iemand achter zit met een doel? Dit zijn maar een paar punten, maar zo kan ik nog wel even doorgaan (zie ook het filmpje uit het vorige stuk en de andere filmpjes van Randall Niles). Het is echt logisch om in God te geloven; in het bijzonder de God van de Bijbel.
  Het door Bennett voorgestelde nieuwe model roept minstens net zoveel vragen op als het zou moeten beantwoorden. Er is nog steeds geen bewijs voor de aangenomen factoren. Alleen de logica dat ze er zouden moeten zijn omdat het big bang model anders niet klopt. Dat is geen juiste beoefening van de wetenschap. Je moet met iets komen dat aantoonbaar is, of in ieder geval onderzocht kan worden. In het begin van de jaren tachtig werd de big bang theorie bedreigd door een aantal grote struikelblokken, die nog steeds niet overwonnen zijn. De big bang theorie zelf was al opgesteld op basis van waarnemingen die ook anders uitgelegd kunnen worden (het uitrekken door God en een jong heelal), waarom zou je de theorie dan willen oplappen als de lapmiddelen de onwaarschijnlijkheid alleen maar groter maken? Je moet dan geloven dat er iets uit niets kwam, dat dit iets in een fractie van een seconde een eenmalige, niet waarneembare expansie onderging van de grootte van een tennisbal tot het hele universum, dat dit toen plotseling stopte en dat het universum daarna nog eens zo'n 14 miljard jaar langzaam doorging met uitzetten... Daarnaast moet je ook nog geloven in occulte (= letterlijk verborgen) krachten als 'donkere energie' en 'donkere materie'... Sterkte!
  Er is een fenomeen dat niet occult is, een factor die ondersteund wordt door observaties en die de fijne afstemming van het universum verklaart. Het wordt actief benut in de wetenschap en het zou eigenlijk naast materie en energie onder de fundamentele kenmerken van het universum gerekend moeten worden. De oorsprong van het heelal hoeft niet ontweken te worden, maar wordt erdoor verklaard. Je weet wat het is, want je krijgt het op dit moment over je heen. Het is informatie. Uit onze dagelijkse ervaring weten wij dat informatie altijd voortkomt uit intelligentie. Nu staan we bij het kruispunt en moeten kiezen: links zien wij de koude, donkere materielaan en rechts de zwarte energieweg; achter ons is de weg versperd door een snel uitbreidende wegversperring, dus we kunnen eigenlijk alleen nog rechtdoor de informatietunnel in... maar... aan het einde is licht, daar moeten we zijn!


[Terug naar index...]

Als hij het zegt...
Geplaatst: 25 september 2009
 
Onlogische uitspraken doen we eigenlijk allemaal wel eens. In de algemene omgang heeft niemand daar last van, we begrijpen elkaar toch wel, maar in sommige gevallen kan het wel eens verkeerd uitpakken. Laten we het onjuist beroepen op een autoriteit eens wat nader bekijken...
Sommige mensen proberen een discussie te winnen door zich te richten tegen de persoon. Zo van: "Ach, wat weet jij nou, je bent nog jong." (En dat is misschien wel terecht, als het over bepaalde onderwerpen gaat, maar je kunt niet zomaar iemands woorden aan de kant schuiven alleen maar omdat de persoon 'jong' is.) Of: "Jouw titel is niets waard; die universiteit waar jij naar toe ging heeft een slechte naam, hoe kun jij nou gelijk hebben?" (De universiteit waar iemand naar toe is gegaan zegt op zich weinig over zijn of haar vermogen om iets te kunnen begrijpen of verwoorden.) Wanneer je jezelf beroept op een autoriteit doe je eigenlijk het tegenovergestelde; je claimt de juistheid van je argument op basis van de reputatie en beweringen van iemand anders die je hoger acht. En op zich hoeft daar niets mis mee te zijn, maar wel als je het onterecht doet. In de meeste gevallen lijkt het terecht, omdat de persoon die aangehaald wordt een hoge graad heeft of zeer veel kennis heeft over het onderwerp in kwestie. Maar de waarheid van de bewering hoeft om die reden niet perse gegarandeerd te zijn. In de discussie rondom evolutie wordt het beroep op autoriteit vaak toegepast: "Prof. dr. Bob gelooft in evolutie, dan moet het wel waar zijn." Dit argument wordt vaak ook nog gecombineerd met het argument dat 'er zoveel zijn' die het geloven. Er zijn veel professoren en doctoren die in evolutie geloven, maar er zijn ook vele professoren en doctoren die in een Bijbelse schepping geloven. Hierbij worden de recepten van twee lariekoekjes gecombineerd. Het resultaat is misschien een beter lariekoekje, maar het blijft lariekoek. Dat heel veel mensen iets geloven is op zich ook geen goed argument; al die mensen zouden het wel eens kunnen geloven omdat ze denken dat al die anderen in die meerderheid het ook geloven. Zo houden ze samen de illusie in stand. Kijk maar eens naar deze zin: "Creationisten zeggen dat de aarde ongeveer 6000 jaar oud is, maar de meerderheid van de wetenschappers is het daar niet mee eens." Hoewel deze uitspraak op zich waar is, horen we een ondertoon die impliceert dat we meer waarde moeten hechten aan de mening van die meerderheid.
Mensen hebben een reden om iets te geloven, die reden heeft, zeker in dit verband, vaak niets te maken met de hoogte van hun IQ of de hoeveelheid kennis die ze hebben. Er zijn theologen die geloven dat je Bijbel en evolutie kunt combineren, maar er zijn wellicht evenzoveel theologen die daar niets voor voelen. Je kunt je dus niet beroepen op ds. Piet die zegt dat "God evolutie gebruikt kon hebben". Er zijn vast genoeg slimme theologen die het tegenovergestelde zullen beweren.
Natuurlijk kun je wel een beroep doen op de uitspraken van een bekende arts die iets zegt over het gebruik van een bepaald medicijn. Dat is geoorloofd omdat hij of zij daarvoor geleerd heeft en het om feitelijke informatie gaat. Maar zodra het om geloof of een bepaald wereldbeeld gaat, moeten we uitkijken en voorzichtig omgaan met de uitspraken van de betreffende expert. Het is ook niet juist om een paleontoloog aan te halen met betrekking tot biologische vraagstukken, of een bioloog als het gaat over astronomie. Dat is niet hun vakgebied. Als deze geleerden in evolutie van moleculen naar mensen geloven, worden hun uitspraken over de herkomst van bepaalde kenmerken waarschijnlijk daardoor beÔnvloed. Iemand die het Bijbelse verslag van de geschiedenis als werkelijkheid ziet, zal de voor handen zijnde feiten heel anders interpreteren. We moeten experts in een bepaald vakgebied dus niet als onfeilbaar gaan zien, dan gaan we de mist in.
 
Deze denkfout wordt ook vaak toegeschreven aan christenen die geloven in de onfeilbaarheid van de Bijbelse geschriften. Dat is echter onjuist, omdat de informatie in de Bijbel ons is gegeven als zijnde geÔnspireerd door de God die alles weet en nooit liegt. Als aangetoond zou kunnen worden dat de Bijbel niet door de Schepper geÔnspireerd is door te bewijzen dat Zijn woorden feitelijke en logische onjuistheden bevatten, dan zou dit 'Boek der boeken' niet als onfeilbaar aangehaald kunnen worden. Zolang wetenschappelijke feiten steeds weer de Bijbel ondersteunen en er niets wezenlijks tegenin gebracht kan worden, kunnen we zonder schroom een beroep doen op de onfeilbaarheid van de Geschriften.

Voor alle duidelijkheid: ik wil hiermee niet zeggen dat we de mening van experts nooit serieus kunnen nemen, maar dat we moeten nagaan of het om een mening gaat of om betrouwbare, feitelijke informatie en logische redenatie. Zo kunnen paleontologen en geologen van alles vertellen over fossielen en gesteenten. Zij zien de formaties zoals ze nu zijn en weten daar veel meer van dan de leken op dat gebied, maar ze kunnen met veel minder zekerheid uitspraken doen over hoe en wanneer het allemaal is ontstaan. Ze kunnen wel theorieŽn opstellen en modellen maken, die vervolgens getest kunnen worden, om dichter bij een mogelijke verklaring te komen. Maar bedenk dat de theorieŽn en de modellen die opgesteld worden door evolutionisten niet per definitie beter zijn dan die van creationisten, zelfs al hebben ze meer aanhangers, meer tijd om onderzoek te doen en meer geld om apparatuur te kopen. De interpretatie van de feiten is toch altijd mensenwerk en altijd afhankelijk van het wereldbeeld van de onderzoeker (wat deze ook beweert). De vraag die we bij conclusies altijd weer moeten stellen is: zijn ze logisch en zit er niet (per ongeluk) een lariekoekje bij?
Iets om over na te denken: zou het ook kunnen zijn dat sommige mensen hun redenaties gebruiken als excuus? (Romeinen 1:20)


[Terug naar index...]

Het onderwerp is ontwerp
Geplaatst: 22 september 2009
Bijgewerkt: 23 september 2009

Ontwerp in de natuur inspireert ontwerpers. De natuur is de schatkamer van de technologie. De mens heeft altijd zijn beste ideeŽn opgedaan door naar de natuur te kijken, maar de laatste tijd lijkt er wel een soort goudkoorts te ontstaan in het zoeken naar ontwerp in de natuur.

Superklitteband:  Klittenband was een van de eerste paradepaardjes van de moderne biomimetica (het nabootsen van de natuur) dat we te danken hebben aan George de Mestral. Hij zou op het idee voor klittenband gekomen zijn nadat hij 's ochtends vroeg met zijn hond gewandeld had en naderhand aan zijn broek en in de vacht van het dier de vruchten van de 'Grote klit' vond. Onder de microscoop ontdekte hij aan de vrucht honderden kleine haakjes die zich aan kleding of vacht vasthechtten.
Nu lezen we op Science News dat onderzoekers aan de Technische Universiteit van Munchen een "klittenband op steroÔden" hebben uitgevonden. Metalen strips met haakjes die 35 ton per vierkante meter kunnen dragen. Volgens het artikel is deze nieuwe vinding gevormd naar braampjes die "sommige planten hebben geŽvolueerd om aan de vacht van beesten te hechten voor het verspreiden van hun zaad."

Natte lijm:  Wormen zullen de meeste mensen niet inspireren, maar Science News bericht van wetenschappers aan de universiteit van Utah, in Salt Lake City, die "door wormen geÔnspireerde superlijm" ontwikkelen. Er is een wormpje dat zandkastelen bouwt door zand, mineralen en stukjes schelp aan elkaar te lijmen. De wetenschappers hebben de techniek geÔmiteerd en een lijm uitgevonden die onder water werkt. Het geheim zit in eiwitten die sterke positieve en negatieve ladingen hebben. De nieuwe lijm zal artsen in staat stellen om boten in de vochtige omgeving van het lichaam te repareren. Als het bot weer geheeld is, zal de lijm afgebroken worden door het lichaam en geen spoortje nalaten.

Vleugelvindingen:  Wist je dat treksprinkhanen de langeafstandskampioenen van de insectenwereld zijn? Ze kunnen honderden kilometers vliegen. Science News, Live Science en Science Daily berichten van een onderzoek dat verricht is om meer inzicht te verkrijgen in het ontwerp van de sprinkhaanvleugel. "De meest efficiŽnte vliegers" werden deze beestjes genoemd. (Science News vergeleek een libelle met een gevechtsstraaljager en een sprinkhaan met een Boeing 747.) De onderzoekers kwamen er achter dat flexibiliteit in de vleugel cruciaal is voor de efficiŽntie ervan. Het zit hem vooral in "de details van vervormende vleugels" in de insecten. Tot voor kort was het onmogelijk om insectenvleugels in detail te bestuderen omdat ze zo snel bewegen en hun vorm zo gecompliceerd is. Met nieuwe computermodellen en windtunnels worden de problemen traceerbaar. De zogenaamde "hommelparadox" (dat insecten de wetten van de aŽrodynamica lijken te overtreden) is hiermee van het toneel verdwenen.

Parel-moeder voorziet:  In een artikel met de naam "De moleculaire basis voor de vorming van parelmoer" in Science, lezen we dit: "Het vermogen van de natuur om met gemak verbazingwekkend complexe en functionele anorganische structuren te genereren maakt ontwerpers van materialen jaloers." Het is indrukwekkend hoe zachte organismen op precies de juiste plaats een stukje hard materiaal produceren (zoals tanden, botten of parelmoer, daarvoor is een zeer minutieus mechanisme nodig. Parelmoer wordt met mineralen gevormd die door eiwitten in laagjes worden aangebracht. Men heeft nu ontdekt dat eiwitten die een hoog gehalte van het aminozuur asparaginezuur bevatten hierbij een sleutelrol spelen. Deze biotechnologie kan worden toegepast bij het vervaardigen van hoogwaardige samengestelde materialen.

Thermisch efficiŽnte termieten:  Termieten zijn niet alleen maar die irritante beestjes die de stoelpoten onder je vandaan eten, maar ze zijn ook bijzonder efficiŽnt in het regelen van het klimaat in hun heuvels. Ze gebruiken technieken die het ons mogelijk maken om het energiebeheer in onze huizen te verbeteren. De Engelse krant The Guardian verslaat het 'Pestival', waar insecten centraal staan en waar nog eens benadrukt wordt hoe belangrijk insecten voor ons zijn. We zijn er misschien niet allemaal even gek op, maar we kunnen niet zonder bijvoorbeeld de bijen, die een cruciale rol spelen in het proces van bestuiving.

Een opmerking als "het organisme evolueerde die of die eigenschap" is in dit verband totaal overbodig. Misschien ten overvloede voor de lezers die het vorige stukje goed gelezen hebben, maar in zo'n geval gaat het om het personificatiekoekje: 'Moeder Natuur' kan niet ontwerpen of 'met oplossingen komen'. Het wordt in de natuur niet waargenomen en er is ook geen enkel bewijs dat dit in het verleden wel zo geweest is. Alleen de veronderstelling dat een dergelijke evolutie heeft plaatsgevonden drijft dit soort uitspraken, niet de feiten zelf. Wanneer een wetenschapper of verslaggever zegt dat de natuur met dit of dat ontwerp is gekomen, kan dat niet met feiten onderbouwd worden. Gelukkig gaat het in bovenstaande artikelen voornamelijk om het ontwerp zelf en niet om hoe het er gekomen is. Laten we gewoon "dank U wel" zeggen en ons laten inspireren door al die prachtige constructies en oplossingen. Want wat we zien in de natuur is overduidelijk ontworpen door Iemand die er buiten staat en er een doel mee heeft. Die Persoon is ook heel wat intelligenter dan wij. We hebben nog steeds behoorlijk het nakijken, moeten bijna alles afkijken en met Andermans veren prijken.


[Terug naar index...]

De koek is nog niet op
Geplaatst: 18 september 2009
 
Het lijkt er af en toe op dat SchepperEnZoon niet meer zo actief is, maar de redactie heeft niet stilgezeten. De activiteiten waren echter meer achter de schermen. De koek is nog niet op. Sterker nog: in het wetenschapsnieuws worden we nog dagelijks bekogeld met lariekoekjes. Maar in plaats van weer 'het zoveelste voorbeeld' aan te halen, zullen we eens kijken naar een aantal algemene principes, vanuit de vernieuwde 'Lariedetector'-pagina. Hoe weet je wanneer iemand je een lariekoekje probeert te verkopen? Leer de kunst van de 'lariedetectie'.
Lariekoekjes heb je in vele smaken en met verschillende vullingen die soms lastig te onderscheiden zijn. Neem bijvoorbeeld het dubbelzinkoekje, gevuld met kleine stukjes dubbelzinnigheid. Dit koekje zaait verwarring door het verschuiven van de betekenis van woorden. Het beste voorbeeld in deze context is het woord 'evolutie'. De ťťn ziet daarin slechts de aanpassing van levende organismen aan hun omgeving, een ander ziet het hele spectrum van evolutionaire ontwikkelingen aan zijn geestesoog voorbij gaan. Van Big Bang tot mensen. De dubbelzinnigheid ontstaat wanneer iemand bijvoorbeeld zegt: "Evolutie is een feit, geen theorie; het is echt gebeurd." (Carl Sagan, Cosmos, na een geval van micro-evolutie te hebben besproken) - blijkbaar moeten we onderscheid maken tussen Evolutie en evolutie. Dat is echter wel lastig te onderscheiden als je het woord aan het begin van de zin zet. Dat levende organismen kleine wijzigingen ondergaan is duidelijk, maar dat die wijzigingen tot een steeds omvangrijker en complexer organisme leiden, met 'nieuwe organen' en dat het organisme in de loop van de evolutionaire ontwikkeling 'oplossingen' heeft gevonden voor de problemen waar het tegenaan liep, volgt daar niet uit. Dit vind je ook terug in het recept voor verschillende soorten onjuistkoekjes, zoals het Non-Sequiteur koekje.
Het visualisatiekoekje is een heel lekker, maar ook heel verraderlijk koekje. Je zit er heerlijk van te genieten en dan ineens, zonder dat je het door hebt, geloof je in iets wat je daarvoor niet geloofde. Denk aan TV-reclames die ernaar streven om een "image" te creŽren, door snelle extravagante beelden, computeranimaties e.d., zonder je iets te vertellen over het product of waarom je het zou moeten kopen. En ineens heb je er zin in om naar de winkel te gaan. Of meer in de context van deze site: Plaatjes van vissen met pootjes die het land op kruipen, als bewijs voor overgang van vis naar reptiel. Deze vissen bestaan niet en er is ook geen bewijs dat ze ooit bestaan hebben. Of denk aan die plaatjes en films waar Neanderthalers (die overigens volkomen menselijk waren, mogelijk de mensen die na de zondvloed in holen gingen leven) als zeer primitief afgebeeld worden. Bekijken we de Neanderthalers vanuit een Bijbels perspectief, dan waren ze waarschijnlijk slimmer dan wij; ze hadden alleen niet de beschikking over dezelfde moderne middelen, omdat alles na de zondvloed opnieuw opgebouwd moest worden. Maar dankzij de kunst van visualisatie zijn primitieve Neanderthalers, evoluerende prehistorische beesten en zelfs de hele veronderstelde evolutionaire geschiedenis als een onuitwisbaar plaatje in ons achterhoofd gegrift. Mooi, maar niet betrouwbaar.
Dus leer de verschillende smaken lariekoekjes te herkennen, lees de Lariedetector.

Geniet, maar eet met mate ;-)


[Terug naar index...]

Theorie oorsprong leven zinkt diep
Geplaatst: 7 september 2009

Een nieuw recept voor het ontstaan van leven: 'gezapt zink'. Twee wetenschappers dumpen Miller (dat wil zeggen het beroemde experiment waarbij aminozuren ontstonden) en slaan een nieuwe weg in. Miller 'zapte' gassen in een reageerbuissysteem, waarbij enkele aminozuren ontstonden. Hij ging er toen vanuit dat deze gassen op de vroege aarde aanwezig waren. Bliksem zou de reactie destijds in gang hebben gezet, waarmee (het begin van) het begin van leven ingeluid werd. Dat gaat nu echter niet meer op. Veel wetenschappers hebben dit idee allang laten varen omdat de vroege atmosfeer van de aarde een heel andere samenstelling had, aldus Astrobiology Magazine. Er zou veel meer kooldioxide, stikstof en meer neutrale moleculen aanwezig zijn geweest in plaats van waterstof en andere energetische moleculen, waardoor de atmosfeer veel minder reducerend was. Toen het beroemde experiment van Miller en Urey werd uitgevoerd met deze samenstelling, werden de benodigde aminozuren niet gevormd. De twee wetenschappers hebben hun zinnen nu gezet op zinksulfide, dat wel voor de nodige reducerende reacties kan zorgen. Niet dat de twee met nieuwe experimenten daadwerkelijk de benodigde basisbouwstenen voor het leven hebben geproduceerd, maar ze keken naar eiwitten die volgens de evolutietheorie erg 'oud' zouden moeten zijn en zagen daarin grote hoeveelheden zink. Zinksulfide bij warmwaterbronnen zou volgens hen de benodigde 'biomoleculen' hebben kunnen opleveren, aangezien het in staat is om lichtenergie op te slaan en kooldioxide te reduceren, "net als planten", aldus een van de wetenschappers. Wat niet vermeld werd is dat planten hiervoor een verfijnde reeks nanomachines hebben, die lichtenergie gebruiken in het voor ons voortbestaan onmisbare proces van fotosynthese. Of deze theorie algemeen geaccepteerd gaat worden kon men niet zeggen, maar wel dat "velen graag experimenteel bewijs zouden willen zien voor de levensvatbaarheid van reacties onder prebiotische omstandigheden, die consistent zijn met deze hypothese." Nee, echt?

Dit is bijna het toppunt van diep zinken. Hoe kun je in hemelsnaam het reducerende effect van zinksulfide vergelijken met de enorm complexe, en voor het leven onmisbare, machinerie van fotosynthese?! (zie deze filmpjes)
Zinksulfide is betrokken bij chemische reacties en fotosynthese is een van de meest ingewikkelde chemische reactieketens in levende organismen die wij kennen; maar het begrip 'chemische reactie' is dan ook de enige overeenkomst tussen die twee. Het trekken van die parallel is ronduit belachelijk. Hier wordt wel erg sterk gebruik gemaakt van de kracht van suggestie en extrapolatie. In ieder geval hebben ze ťťn ding duidelijk gemaakt: het experiment van Miller en Urey kan niet meer worden aangedragen als bewijs dat de Ďvroege atmosfeerí van de aarde aminozuren kon produceren. Niet dat je er wat aan hebt... Als er enkele aminozuren zijn heb je een hoopje losse 'letters', nog niet eens een heel alfabet, laat staan een hele interactieve encyclopedie op DVD in een laptop (waarmee je een levend wezen in dit verband zou kunnen vergelijken). Er is blijkbaar geen enkele knappe kop op aarde die zelfs maar een begin van een scenario voor het 'ontstaan' van het leven kan bedenken of aantonen. Het experimentele bewijs dat men zo graag zou willen zien, blijft uit. Zo blijkt telkens weer: leven kan niet zomaar ontstaan, daar is een Ontwerper voor nodig.


[Terug naar index...]

Bruikbare inkt 150 miljoen jaar oud?
Geplaatst: 28 augustus 2009

BBC News bericht van een opmerkelijke vondst: een inktvis uit een aardlaag die 150 miljoen jaar oud zou zijn, waarvan de inkt nog bruikbaar is. De inkt was uitgedroogd, maar er kon na verdunning zelfs nog een tekening van de fossiele inktvis mee gemaakt worden (zie een foto van de tekening). Een team van paleontologen, onder leiding van Phil Wilby van het British Geological Survey vonden het bewuste fossiel met de uitzonderlijk goed geconserveerde inktzak recentelijk in Wiltshire. De inktzak was nog gevuld met inkt, maar zowel BBC News, als Metro UK en Daily Mail UK noemden zonder blikken of blozen de ouderdom van 150 miljoen jaar. Hoewel het heel onwaarschijnlijk is dat inkt na zoín lange tijd nog steeds dezelfde chemische structuur heeft, wordt de vermeende ouderdom niet in twijfel getrokken. Wilby zei: "Het is moeilijk voor te stellen hoe je iets dat zo zacht en flodderig is als een inktzak in drie dimensies gefossiliseerd ziet, nog steeds zwart, in een steen die 150 miljoen jaar oud is." De Daily Mail voegde daar nog aan toe dat "de kans dat je zoiets fragiels vindt als een inktzak van een inktvis, die na zoveel tijd nog intact is, wordt gesteld op ťťn op de miljard." Hoe men aan die miljard gekomen is, werd niet vermeld. Normaal gesproken worden alleen de harde delen gefossiliseerd. Wanneer een compleet dier, inclusief alle zachte delen bewaard blijft, noemt men dat het 'Medusa effect'. Naar het monster uit de Griekse mythologie, met een hoofd vol slangen. Wie naar haar keek veranderde ter plekke in steen.

Het 'Medusa effect'. Dat klinkt leuk, maar wat stel je jezelf daarbij voor? Wanneer verandert iets zodanig in steen dat het na vele jaren nog onderzocht kan worden alsof het net gebeurd is? Ik heb een voorstel: ga eens onderzoeken of een 'recente' wereldwijde overstroming (de zondvloed) hiervoor verantwoordelijk kan zijn. In de streek waar deze inktvis gevonden is, zijn nog duizenden andere fossielen gevonden. Een massagraf dus; waarvan er velen over de hele wereld gevonden worden. Typisch iets dat je zou verwachten bij een wereldwijde overstroming. Om een levend wezen (zeker een dier dat zo zacht is als een inktvis) in een dergelijke staat te kunnen vinden, moet het heel snel en onder catastrofale omstandigheden begraven zijn. Volgens Wilby konden zelfs de spierweefsels en cellen nog waargenomen worden.
  De massagraven en de goede staat waarin de dieren vaak nog verkeren, zijn sterke bewijzen voor de Bijbelse zondvloed. Daar komt nog bij dat de gevonden inktvis, zoals eigenlijk alle fossielen die gevonden worden, volledig ontwikkeld was (dus geen 'tussenvorm' of 'overgangsvorm' van of naar een bepaalde diersoort). Dit is eerder bewijs voor een wereld waarin dieren in specifieke vormen geschapen zijn dan voor evolutie van chemicaliŽn naar cellen, naar weekdieren, vissen, amfibieŽn, zoogdieren en uiteindelijk mensen.


[Terug naar index...]

Ruimtestof bewijst ontstaan van fabrieken?
Geplaatst: 18 augustus 2009
Bijgewerkt: 20 augustus 2009

Zandsteenfabrieken gebruiken zand om stenen te maken. Nu is er een zandkorreltje aangetroffen op een komeet. Deze ontdekking onderbouwt de theorie dat een aantal bouwstenen voor het ontstaan van zandsteenfabrieken in de ruimte zijn gevormd en lang geleden door meteorieten en kometen op aarde zijn afgeleverd. Aldus Nu.nl. Nou vooruit, dat is niet letterlijk wat er gezegd wordt. Wat er staat is dit: "Levende organismen gebruiken het [aminozuur Glycine] om eiwitten te maken. Het is voor het eerst dat er met zekerheid een aminozuur in een komeet is aangetroffen. De ontdekking onderbouwt de theorie dat een aantal bouwstenen voor het ontstaan van leven in de ruimte zijn gevormd en lang geleden door meteorieten en kometen op aarde zijn afgeleverd." Het aminozuur is ontdekt in de deeltjes die de ruimtesonde Stardust in 2004 heeft verzameld bij de komeet Wild 2.
  Glycine is het kleinste van de 20 aminozuren die voorkomen in onze eiwitten. We hoeven het niet eens tot ons te nemen, want het wordt door ons lichaam zelf aangemaakt uit een ander aminozuur (Serine). Het is niet alleen een bouwsteen van eiwitten, maar speelt onder andere ook een belangrijke rol bij de verwerking van informatie in ons centrale zenuwstelsel. De vergelijking van dit aminozuur met een zandkorreltje is niet eens zo gek. Een bepaald soort zand wordt namelijk gebruikt om chips voor computers te maken; en ons zenuwstelsel maakt deel uit van een complex computersysteem dat allerlei zaken in ons lichaam regelt.
  Maar nu de brandende vraag: hoe onderbouwt het vinden van een 'bouwsteen' de theorie dat die bouwstenen voor het 'ontstaan' van leven uit de ruimte zijn gekomen? Zie je dat in die zin een aantal dingen zomaar worden aangenomen? Laten we eens een paar kritische vragen stellen: Ten eerste is er maar ťťn aminozuur gevonden. Er zijn nog 19 andere aminozuren, die stuk voor stuk nodig zijn. Zijn die dan ook uit de ruimte komen vallen? Ten tweede: zelfs al zouden die andere stoffen ook op kometen gevonden worden, dan moet je nog verklaren hoe die losse bouwsteentjes stuk voor stuk spontaan gevormd zijn. Ten derde: hoeveel aminozuren zijn er daadwerkelijk uit de ruimte gekomen en hoe hebben ze elkaar 'gevonden'? Ten vierde: welke chemische reacties zouden die aminozuren dan bij elkaar gebracht moeten hebben om het DNA en de moleculaire machines te vormen die de aminozuren samenvoegt om eiwitten (en DNA) te maken? Ten vijfde (en zo kan ik nog wel even doorgaan): hoe groot is de kans en is er eigenlijk wel genoeg tijd geweest om alle benodigde reacties te laten plaatsvinden, zelfs als je uitgaat van miljarden jaren? Wij zien op dit moment geen leven ontstaan, dus zou dat in een onbekend (hypothetisch) verleden moeten hebben plaatsgevonden... Maar laten we de situatie eens opbreken in begrijpelijke stukjes:
  Levende organismen kunnen zonder probleem vergeleken worden met een complete zandsteenfabriek. Dat is nog niet eens overdreven, als je het lichaam onderverdeelt in afdelingen (organen), die op zich weer bestaan uit allemaal goed samenwerkende productie-eenheden (cellen), die op hun beurt weer bestaan uit allemaal goed op elkaar afgestelde onderdelen (waaronder eiwitten). Die eiwitten zijn zo complex dat ze zelfs vergeleken kunnen worden met delen van een machine of zelfstandig werkende robotjes. Een aminozuur is ťťn onderdeeltje van de eiwitketens die, op de juiste manier opgevouwen (zie het vorige artikel), zoveel belangrijk werk doen in ons lichaam. Het samenstellen van een nieuw eiwit wordt bijvoorbeeld gedaan door een aantal andere eiwitten in onze cellen, die achtereenvolgens informatie aflezen van ons DNA, de kopie controleren, zonodig aanpassen, vervoeren en helpen opvouwen. Dus in het juiste perspectief: Aminozuren zijn onderdeeltjes van eiwitten (machines, robots), die onderdeel uitmaken van cellen (productie-eenheden), die samenwerken in organen (afdelingen), die samen 'fabriekscomplexen' vormen, die wij 'levende organismen' noemen.
  Kortom: er is een heel klein dingetje gevonden in komeetstof (zeg maar een zandkorreltje) dat ook onderdeel uitmaakt van een zeer knap ontworpen fabriekscomplex. Voor zover wij kunnen waarnemen zijn werkende machines en fabrieken het resultaat van intelligentie, ontwerp en gerichte arbeid. Is het dan niet vreemd dat in dit artikel, en in zo vele anderen, de suggestie gewekt wordt dat het 'ontstaan' van levende organismen zonder die intelligentie en ontwerp heeft plaatsgevonden?

Het verbaast mij telkens weer wat mensen die de evolutietheorie aanhangen als 'bewijs' durven aanhalen. Hoe kun je nou denken dat bijvoorbeeld het vinden van een gekleurd draadje een ondersteuning kan zijn voor de theorie dat Perzische tapijten vanzelf zijn ontstaan? Alles op deze aarde wat een herkenbare, specifieke vorm heeft, is het resultaat van intelligentie en arbeid. Beelden, schilderijen, tapijten en andere kunstwerken, maar ook alle werktuigen en machines. Ik snap niet dat er mensen zijn die kunnen denken dat levende organismen wel spontaan zouden kunnen ontstaan, terwijl er zoveel vergelijkingsmateriaal is. Onze waarneming bevestigt dagelijks dat herkenbare objecten, met een specifieke functie of doel, het resultaat zijn van intelligentie. Hoe kunnen wij onze intelligentie gebruiken (of misbruiken) om te redeneren dat wij niet gemaakt zouden zijn door een Intelligente Ontwerper met een doel voor ogen. Ik denk dat sommige mensen niet willen geloven dat er Iemand boven ze staat, tegenover Wie ze zich moeten verantwoorden. Nee, in plaats daarvan geloven ze liever dat ze het resultaat zijn van een meteorietenregen, gevolgd door een reeks willekeurige chemische reacties.
  En dan hebben we het in dit verband nog niet eens gehad over hoe die Glycine op die komeet terecht gekomen is, waar je wel van alles voor zou kunnen bedenken. In het artikel staat de volgende interessante zin: "Het onderzoek kost veel tijd, omdat moet worden uitgesloten dat ontdekte stoffen 'verontreinigingen' van aardse oorsprong zijn." Hoe kun je ooit zeker weten dat dit niet zo is? Er is een creationistische theorie die stelt dat tijdens de zondvloed de spanningen in de aardkorst zo groot werden, dat de inhoud van superverhitte, ingeloten waterreservoirs door scheuren omhoog spoot. Dat zou met zo'n geweldige kracht zijn gegaan, dat water en brokken steen de ruimte ingeschoten werden. Zo zouden ook aminozuren, of zelfs complete levende organismen in de ruimte terecht gekomen kunnen zijn. Ik vind het een interessante theorie, hoewel ik wegens gebrek aan kennis niet volledig kan instaan voor de juistheid ervan. Ik wil alleen maar aangeven dat de dingen die waargenomen worden op zich niets zeggen. Het is onze interpretatie die er betekenis aan geeft. Glycine was aanwezig op die komeet, maar dat bewijst op zich nog niets. Als mensen een feit willen gebruiken om hun theorie te ondersteunen is daar ook nog niets mis mee. Maar voor het spontaan ontstaan van het leven op aarde is nog geen enkel tastbaar bewijs; en een stofje van een komeet aandragen als 'ondersteuning' voor die stelling is in mijn ogen ronduit belachelijk. De geschiedenis van de Bijbel is echter nog altijd even onaangetast. Sterker nog: de stelling dat er een Grote Ontwerper geweest is die alles gemaakt heeft, wordt met elke relevante wetenschappelijke ontdekking alleen maar aannemelijker (zie o.a. het artikel hieronder). Zelfs al publiceert Nu.nl elke dag artikelen met suggestieve teksten. Het steeds weer herhalen van je beweringen maakt ze nog niet waar. Je zou kunnen zeggen: dat geldt ook voor jouw idee dat God alles gemaakt heeft. En dat klopt, maar het is niet 'mijn idee'. Die informatie komt uit het Boek der boeken, dat al duizenden jaren onveranderd is en in al die tijd niet weerlegd is. En daar komt nog bij dat de feitelijke observaties van de wereld om ons heen de Bijbel nooit tegenspreken, maar juist steeds meer onderbouwen.


[Terug naar index...]

Eťn fout vouwtje kan al een fataal foutje zijn
Geplaatst: 15 augustus 2009

Eiwitten zijn geen eenvoudige klontjes moleculen, dat weten we ondertussen wel. De functie van eiwitten wordt bepaald door hoe ze gevouwen zijn. De wijze waarop ze vouwen is afhankelijk van de volgorde van de moleculen (aminozuren) waaruit ze zijn opgebouwd. Recente ontdekkingen bevestigen dit opnieuw. Bij de meeste chemische reacties botsen atomen of moleculen tegen elkaar aan en wisselen ze elektronen uit. Eiwitten zijn ook moleculen, maar hun immense repertoire van mogelijkheden en toepassingen wordt bepaald door hun vorm. Verscheidene recente onderzoeken laten ons iets meer zien van de kracht en souplesse van deze wonderlijke miniatuurmachines.
  - Een artikel op Science Daily toont ons een plaatje van fibrine, een eiwit dat verantwoordelijk is voor bloedstolling. Het heeft het opmerkelijke vermogen om op te rekken als er aan getrokken wordt, maar daarbij wordt het volume minder. Een zeer zeldzame eigenschap, zeggen de onderzoekers en het wijst erop dat het eiwit zich ontvouwt wanneer het oprekt. Deze nieuwe inzichten kunnen helpen bij het ontwikkelen van nieuwe behandelingsmethoden voor mensen die problemen hebben met de bloedstolling.
  - PNAS vertelt over Titine, het grootste eiwit dat we kennen: 34.350 chemische componenten (aminozuren) lang. Het eiwit is actief in de samentrekking van spierweefsel en krijgt zijn sterkte door de manier waarop het gevouwen is: in lagen, als zo'n papieren 'muizentrappetje'. Er is ook een ander component gevonden, telethonine genoemd, dat als een soort buffer tussen de lagen titine zit en bijdraagt aan de werking. De onderzoekers vragen zich af of dit ongewoon robuuste en stabiele eiwitcomplex misschien ook op andere plaatsen kan worden ingezet. Wederom een stukje techniek in de natuur waar wij nog wat van kunnen leren.
  - Een Duits team maakte bekend dat het gelukt was om het DNA molecuul te gebruiken (herprogrammeren) om allemaal vormen te maken (zie foto bij het artikel van Science Daily). Een soort origami op nanoschaal. De bedoeling is om deze kleine buisjes, balletjes en tandwieltjes te gaan gebruiken in nanomachines. Ook dit is weer gebaseerd op het ontwerp in de natuur.
  - Wederom op Science Daily, een artikel over de enorme diversiteit die we zien in eiwitten. Het gaat over een onderzoek naar de krachten die eiwitten bij elkaar houden, door de moleculen letterlijk uit elkaar te trekken. In dit artikel wordt ook uitgelegd dat verkeerd gevouwen eiwitten een belangrijke maar mysterieuze rol spelen bij ziekten als Alzheimer en Parkinson. Eiwitten lijken namelijk een beetje op een draad met verschillend gevormde kralen, die je in je hand opvouwt. Zo'n kralensnoer kan op allerlei verschillende manieren in je hand vallen. Bij eiwitten gebeurt dat normaal gesproken echter altijd op dezelfde manier, vanwege de vorm van de 'kralen' (de aminozuren) en de hulp van andere moleculaire machines in de cel. Wanneer een eiwit verkeerd opvouwt, kan het niet goed functioneren en kan het iemand ziek maken. De onderzoekers proberen uit te vinden hoe de eiwitten zouden moeten opvouwen om ze goed te laten werken. Zo kunnen mensen geholpen worden met problemen die door verkeerd gevouwen eiwitten worden veroorzaakt. Er werd niet bij verteld hoe een blind proces als evolutie een dergelijk precisie-instrument zou kunnen produceren.
  - Het volgende artikel deed wel een poging, zo lijkt het. Op PNAS lezen we over biofysici die katalysators hebben ontworpen om moleculen met een bepaalde draairichting uit te zoeken of te maken, net zoals dat in cellen gebeurt. Wanneer je een aantal moleculen met eenzelfde draairichting hebt, kun je een ketting maken die goed opvouwt. Dat is niet mogelijk als er moleculen bij zitten met verschillende draairichtingen. De schrijvers van het artikel durfden de uitspraak aan dat in de natuur deze katalysators geŽvolueerd zijn. Hoe dat zou zijn gegaan werd niet uitgelegd, maar gewoon aangenomen. Hun onderzoek toonde in dat verband dus alleen maar aan dat je een groep intelligente mensen nodig hebt om een dergelijk systeem te maken.

Een eenvoudig onderzoek naar de kans dat een dergelijk systeem vanzelf ontstaat is voldoende om te laten zien dat het gewoonweg onmogelijk is. (Zie het boek Evolutie: Mogelijk of Onmogelijk?) Het leven had selectie nodig voordat leven mogelijk was. Maar natuurlijke selectie zonder natuur is niet mogelijk. Dat houdt dus in dat alleen willekeur aan de basis van de eerste selecterende mechanismen (katalysators) moet hebben gelegen. Zelfs onder ideale omstandigheden is dat ondenkbaar. Stel je evolutie voor als een proces waarbij een reeks verschillende kralen aan een snoer komen te zitten. Hoe het snoer ook zou vouwen of vormen, het wordt nooit een functioneel geheel. De afzonderlijke kraaltjes lijken misschien wel mooi en je krijgt prachtige vormen en misschien zelfs iets dat goed zou kunnen functioneren in een systeem, maar het werkt niet. Waarom niet? Omdat er voor leven meer nodig is dan organisatie en functionele delen. Elk onderdeel heeft een specifieke functie ten opzichte van andere delen en samen doen ze het werk. Dat goed ontworpen geheel van samenwerkende functionele onderdelen zorgt voor een werkend apparaat (zoals bij een auto of een vliegtuig). Dit gebeurt niet vanzelf in een ongeleid proces. Onderzoeken als hierboven aangehaald, bevestigen dat steeds weer. De verkeerd gevormde ketting van redenaties (die we ook wel 'evolutietheorie' noemen) is een giftige stof die mensen een soort Alzheimer geeft, waardoor ze hun Schepper vergeten. Het verlamt ook het vermogen om rationeel te denken, waardoor er onlogische constructies ontstaan als: "systeem b is beter ontworpen dan systeem a; evolutie is complexer dan we dachten."
Laten we bidden dat een ongeÔnfecteerde biofysicus snel een remedie zal vinden voor deze kwaal.


[Terug naar index...]

Zwarte gaten hullen zich in duisternis
Geplaatst: 12 augustus 2009

Een artikel op Nu.nl geeft ons weer (sterren-) stof tot nadenken: "De allereerste zwarte gaten die in het heelal ontstonden, in de eerste paar honderd miljoen jaar na de oerknal, waren op dieet: ze slokten relatief weinig materiaal uit hun omgeving op, waardoor ze nauwelijks groeiden." Klinkt interessant, alsof ze het zeker weten, maar wat zijn de feiten?
Deze informatie komt uit "gedetailleerde simulaties die uitgevoerd zijn met een krachtige supercomputer van het Stanford Linear Accelerator Center in CaliforniŽ." Nu moeten we onder de indruk zijn, want 'krachtige supercomputers' liegen niet, toch?

De rest van het artikel gaat over wat deze computers ons vertellen over het ontstaan van zwarte gaten. Maar laten we nog eens kijken naar de eerste woorden: "gedetailleerde simulaties". Het gaat dus om door mensen bedachte modellen, die in een computer geprogrammeerd zijn. Een mens kan elke gewenste parameter invullen voor elke onbekende factor in het geheel. Die onbekende parameters zijn er genoeg, laat je niets wijsmaken. Kijk maar eens in twee artikelen op PhisOrg: PhisOrg.com 1 en PhisOrg.com 2. Hier lezen we over het welbekende feit dat 95% van het universum er niet is. Ja, je leest het goed. Dat is letterlijk wat er staat. De materie en energie die mist wordt ook wel 'donkere materie' en 'donkere energie' genoemd. In een artikel op NewSscientist.com vraagt Pedro Gil Ferreira zich af of het ooit mogelijk is om het universum te leren begrijpen, zoals we dat zo graag zouden willen. Want wetenschappers redeneren volgens hem in een vicieuze cirkel: "om de geometrie van het universum te bepalen, moeten we donkere energie vinden. Maar om te bepalen hoeveel donkere energie er is, moeten we de geometrie kennen. Kennis van de een zonder de ander is zinloos..."   Wetenschappers weten niet zo veel van het universum. Al krijg je soms wel die indruk, wanneer je zo'n stukje leest als hierboven op Nu.nl. Uit het beschreven computermodel komen hele indrukwekkende resultaten. Maar stel nu dat de aannames over de beginsituatie verkeerd zijn. Dan is de uitkomst ook fout. Als ons universum nu eens niet begonnen is met een 'Big Bang', maar met een recente scheppingsdaad van God (zo'n 6000 jaar geleden)... Stop dat eens in een supercomputer en kijk wat de uitkomsten zijn. Misschien is dat hele probleem van die missende massa en energie dan wel weg. (zie ook het artikel: Zwaartekracht heeft ook last van crisis). Blijf alert, we komen hier zeker nog op terug.


[Terug naar index...]

PterosauriŽr toch goede vlieger
Geplaatst: 8 augustus 2009

Het persbureau Reuters, aangehaald door Nu.nl, heeft een nieuwtje over de pterosauriŽr. Een fossiel is onderzocht en de conclusie is dat pterosauriŽrs beter vlogen dan voorheen gedacht. Er wordt natuurlijk ook weer blindelings geschermd met gigantische getallen als 220 miljoen en 65 miljoen jaar, want zo lang geleden zouden de beesten respectievelijk zijn 'ontstaan' en 'uitgestorven'. Toch knap hoe ze dat weten terwijl er niemand bij was om het te documenteren. In ieder geval zijn in de vleugels van het beest speciale vezels gevonden, waaruit men concludeert dat pterosauriŽrs net zo vaardig waren in het vliegen als moderne vogels en dat ze "meer stabiliteit en een betere beheersing over hun vlucht [hadden] dan vliegende dieren zoals vleermuizen", aldus Reuters. Een zeer merkwaardige conclusie, omdat men altijd dacht dat ze meer een soort 'zweefvliegers' waren. Het oorspronkelijke persbericht noemt de vleugels zelfs "uniek en complex". PterosauriŽrs waren volgens een betrokken paleontoloog ook nog eens warmbloedig, want ze konden zelf hun lichaamstemperatuur bepalen.

En weer blijkt een 'prehistorisch' beest complexer te zijn dan men dacht. Waarom denkt men toch steeds te gering over die gefossiliseerde beesten? Dat komt door hun evolutionistische vooringenomenheid. Men gaat er vanuit dat beesten vroeger minder complex waren, omdat evolutie er volgens hen voor heeft gezorgd dat alle levende wezens, beginnend bij een ťťncellige, langzaam maar zeker beter werden. Toch zien we iedere keer weer dat de gevonden fossielen van beesten waren die enorm ingewikkeld en (laten we het maar gewoon zeggen) goed ontworpen waren. Van de vele overgangsvormen die de geleidelijke overgang naar hun uiterst functionele organen zouden moeten aantonen, ontbreekt vooralsnog elk spoor. Sterker nog, we vinden in de onderste aardlagen waarin fossielen voorkomen alleen maar dieren met volledig ontwikkelde en perfect functionele organen. Denk aan de complexe samengestelde ogen van trilobieten (door evolutionisten op 540 miljoen jaar oud gesteld, vanwege de aardlagen waarin ze gevonden worden), die bestonden uit soms meer dan 15.000 piepkleine, in elkaar passende hexagonale lensjes.
Volgens de Bijbel zijn de beesten gemaakt (ontworpen) door God. Dit ligt veel meer voor de hand, gezien de feiten. De enorme diversiteit (vele verschillende vormen van organen e.d.) is overigens geen bewijs voor een geleidelijke evolutie van eenvoudig naar complex, omdat elk verondersteld stadium van die ontwikkeling op zich volledig functioneel en goed ontworpen is. We zien wel veel gedegenereerde vormen, ook vandaag de dag kan dat veelvuldig aangetoond worden, maar dat wordt beter verklaard door het Bijbelse gegeven van 'de zondeval'. Oorspronkelijk is alles perfect door God gemaakt, maar door de ongehoorzaamheid, nalatigheid en eigenwijze onafhankelijkheid van de mens moest ook de natuur het ontgelden. Gelukkig is er een weg terug.


[Terug naar index...]

Eiwit in T-Rex bot bevestigd
Geplaatst: 7 augustus 2009

Een onafhankelijk onderzoek van botmerg van een T-Rex heeft de aanwezigheid van eiwitten bevestigd. In 2007 ontdekte Mary Schweitzer dat er herkenbare stukjes eiwit in het bot te vinden waren. Veel mensen die geloven dat deze botten 68 miljoen jaar oud zijn vonden dit moeilijk te geloven en er werd veel over gediscussieerd (zie hier en hier). Nu is het bevestigd en wordt de vraag voor hen nu definitief: hoe (en niet of) het kan dat dit weefsel het zo lang heeft uitgehouden. Science Daily bracht ons het verhaal. Zeven delen van collageen (dat veel voorkomt in botweefsel), maar ook delen van hemoglobine zijn gedetecteerd. Er is volgens het rapport niets mis met de conclusies die in 2007 getrokken zijn.

Hoe meer van dit soort berichten er komen, hoe minder er gediscussieerd wordt over de aanwezigheid van zacht weefsel. Toch zijn er nog mensen die niet willen accepteren dat de meest logische verklaring een zeer geringe ouderdom van het bot is. In het artikel van Science Daily vinden we daarover dan ook geen suggesties, alleen de aanname dat het bot 68 miljoen jaar oud moet zijn en dat collageen veel voorkomt in bot. Ondanks dat zou het er na 68 miljoen jaar toch echt niet meer moeten zijn. De Bijbelse geschiedenis vertelt ons dat de meeste dinosauriŽrs tijdens en na de zondvloed, ongeveer 4500 jaar geleden omgekomen zijn.


[Terug naar index...]

Dino moet het zonder voorouder doen
Er worden in bepaalde aardlagen dinosaurusresten gevonden. In diepere aardlagen worden echter geen voorouders van deze dieren aangetroffen. Dr. Weishampel, paleontoloog aan de John Hopkins University in Baltimore, verzucht: "Uit mijn studie van het fossielenbestand van dinosauriŽrs volgt dat er voor geen enkele soort een voorouder ontdekt is. Helaas, mijn lijst voorouders van dinosauriŽrs is leeg." Lees er meer over in dit artikel.

[Terug naar index...]

Zoek de denkfouten
Geplaatst: 9 juli 2009

Zoek de denkfouten in de volgende twee artikelen:
Seks ontstond mogelijk onder invloed van parasieten en
Amazonerivier is elf miljoen jaar oud.
Moet niet al te moeilijk zijn voor de trouwe bezoeker van deze site.
Anderen kunnen zich eerst bekwamen in de kunst van de lariedetectie, alvorens deze artikelen te lezen (tip: kijk vooral naar de aannames t.o.v. de feiten; zet de daadwerkelijke onderzoeksresultaten tegenover de conclusies die men daaruit trekt)

In het eerste artikel wordt gesuggereerd dat seksualiteit in de loop van de evolutionaire geschiedenis ontstond als bescherming tegen parasieten. Het feit is dat soorten slakken die zich voortplanten door seks minder vatbaar zijn voor parasieten dan de soorten die zich aseksueel voortplanten; en dat alleen in gebieden waar veel parasieten voorkomen. Dit noemt men een "evolutionair voordeel". Als we dit zien in het licht van natuurlijke selectie, dan is die uitspraak volkomen gerechtvaardigd, maar als je gaat beweren dat seks is ontstaan omdat het een betere weerstand gaf, dan sla je de plank mis. Dit noemen we een Non-Sequiteur: het ťťn volgt niet uit het ander.
  In het tweede artikel wordt de ouderdom van een rivier (de Amazone) bepaald aan de hand van de onderliggende lagen, zo lezen we in de zin: "...stuitten zij op een 'enorm archief' aan biologische informatie van het continent." Maar de ouderdom van de onderliggende lagen wordt gedicteerd door een uniformitarianistische denkwijze: de veronderstelling dat de aardlagen langzaam en gedurende miljoenen jaren zijn gevormd. Hierbij wordt gewoonlijk volkomen voorbij gegaan aan de wereldwijde overstroming, die dergelijke formaties uitstekend verklaart. De logische denkfout die men hier maakt is die van zelfverwijzing: je plaatst de feiten in je eigen denkkader, dan past het altijd. Niemand was erbij om die miljoenen jaren te documenteren. De zondvloed daarentegen is wel gedocumenteerd en beter wetenschappelijk te onderbouwen.


[Terug naar index...]

Overblijfselen oervorm olifant ontdekt
Geplaatst: 3 juli 2009

Volgens een artikel op Nu.nl hebben Franse onderzoekers "overblijfselen van de vermoedelijk oudste en kleinste voorouder van de olifant ontdekt bij een opgraving in Marokko." Het is volgens hen ongeveer 60 miljoen jaar oud, dat is vlak na het uitsterven van de dinosauriŽrs, volgens die tijdsrekening. Het oorspronkelijke artikel vinden we op PNAS. Live Science en New Scientist vonden het ook interessant genoeg om er iets over te zeggen.
  Uit een analyse van de kaken en tanden "blijkt" dat het dier een verre voorouder was van de moderne olifant. Ze hebben tot nu toe overigens alleen een schedel gevonden. Uiterlijk waren er weinig overeenkomsten tussen dit dier en de huidige olifant. Het had zeker geen slurf en slagtanden. Wat de onderzoekers doet geloven dat het een voorouder van de olifant moet zijn, is het uitsteken van de snijtanden. "Die tanden zijn een soort voorlopers van de slagtanden van moderne olifanten", zei hoofdonderzoeker Emmanuel Gheerbrant volgens The Daily Telegraph. Hij noemde het ook een "spectaculair voorbeeld van morfologische evolutie". Maar hoe kan hij dat nu zeggen als er in het beestje nog geen spoor van een slurf te ontdekken is. 'Spectaculair' zou zijn: een reeks opeenvolgende stadia van slurven in steeds jongere lagen, maar dat wordt nergens gevonden. Veel verder dan die uitstekende voortanden komt het verhaal ook niet.
  Let ook op het woord 'primitief' dat je regelmatig in dit verband ziet (in Gheerbrants publicatie 19x). Wie bepaalt of een vorm 'primitief' is? Dat is alleen maar zo als je ervan uitgaat dat er ooit zoiets geweest is als een primitieve vorm van een bepaald beest. Het gaat hier dus om een cirkelredenatie. Dat geldt overigens ook voor de bepaling van de ouderdom van de gevonden resten. Die berustte namelijk volledig op indexfossielen en plaats in de aardlagen. Beiden zijn veronderstellingen vanuit een evolutionistisch denken. Verder kan de auteur ook geen enkele zekerheid hebben over het evolutionaire verloop van zijn vondst naar de huidige olifant, zonder een duidelijk aaneensluitende reeks van overgangsvormen. De interpretatie van de fossiele resten is gebaseerd op evolutie, hoe kan de uitkomst dan evolutie aantonen? Het patroon van een aaneenschakeling van voorouders bestaat vooralsnog alleen in de verbeelding van een evolutionist.
  Gheerbrant erkende het zelf door verschillende keren te spreken over een "snelle radiatie van paenungulata bij de krijt-tertiair overgang," en dat dit, samen met "gaten in het fossielenbestand", mogelijk verklaart waarom we zo weinig weten over de overgangen tussen de orden. Laat je niet afschrikken door de moeilijke woorden, want wat hij daar zegt is gewoon dat hij geen fossiel bewijs heeft voor de overgang van 'zijn' fossiel naar de olifanten. Hij kon alleen maar concluderen dat die overgang zo "explosief" snel gegaan is dat er geen fossiel bewijs van overgebleven is. En dat geld eigenlijk voor alle beesten, niet alleen de olifanten.

Rare jongens, die evolutionisten. Een van onze katten heeft ook een snijtand die iets langer is dan bij de gemiddelde kat... zou ze aan het evolueren zijn in een nieuwe vorm van sabeltand tijger? O, nee, laat maar, ze is gesteriliseerd. Geen kans meer op het doorgeven van deze mutatie. Maar wat dan als het wel zou worden doorgegeven aan het nageslacht? Dan heb je gewoon een kattensoort met grotere snijtanden van hetzelfde materiaal. Niet iets nieuws, zoals een van 10.000 spieren voorziene slurf, op een plaats waar eerst geen slurf te bekennen was. Dit soort onwetenschappelijke flauwekulpraat vinden we (vooral in dit 'Darwinjaar') regelmatig in wetenschappelijke artikelen. Te veel voor mij om aan alles aandacht te besteden. Maar ik hoef ook niet alles voor te kauwen. Ik wil mijn lezers uitdagen om zich er bewust van te worden en het zelf te leren zien. Dit soort onzin moet ontmaskerd worden. Doe mee en bekwaam je in de lariedetectie.
  Bij een recent bezoek aan een bekend dierenpark in Emmen zag ik een volslagen uit de lucht gegrepen weergave van een 'halve' olifant. Een door een kunstenaar verzonnen 'tussenvorm' met een halve slurf. Niemand weet of er een beest geweest is met een 'halve' slurf. En zelfs dan heb je nog maar een paar veronderstelde evolutionaire 'stappen'. Een slurf is een prachtig ontworpen instrument, met een hoge mate van doeltreffende functionaliteit. Dat ontstaat niet zomaar en daar is ook helemaal geen bewijs voor. Het nut en het unieke van de slurf is juist een bewijs dat olifanten optimaal ontworpen zijn.


[Terug naar index...]


[Terug naar index...]

Evolutie sneller in warm klimaat
Geplaatst: 25 juni 2009

Een bericht van BBC News, mooi in het kort weergegeven op Nu.nl, brengt ons het inzicht dat 'evolutie' sneller gaat op plaatsen waar het klimaat warmer is. Een mooie gelegenheid om nog even goed op een rijtje te zetten wat er nu eigenlijk met 'evolutie' bedoeld wordt. Laat je niet voor de gek houden, want de manier waarop dit onderzoeksfeit onder woorden wordt gebracht is sterk doortrokken van het geloof in een bepaalde loop van de geschiedenis. Niemand is er bij geweest toen eencellige wezens meercellige dieren werden. Niemand heeft de vissen zien evolueren tot amfibieŽn. Er stond niemand te kijken toen de eerste vogels het luchtruim kozen. En zelfs met al onze kennis van cellen, DNA en 'mutaties', waar in dit bericht over gesproken wordt, kunnen we nog niet waarnemen dat er dingen ontstaan die er voorheen niet waren. Volgens de BBC zijn mutaties "de eerste stap in evolutie". En het is waar dat we dingen zien veranderen: dieren bouwen weerstand op tegen bepaalde stoffen, oren worden groter, poten worden sterker, zicht in het donker verbetert. Is dat dan niet de eerste stap in evolutie? Helaas voor de evolutiegelovige, nee. Er ontstaat namelijk niets nieuws. De oren waren er al, poten hadden ze al, kijken konden ze al. We lezen dat er in warmere werelddelen in versneld tempo 'evolutie' plaatsvindt, met de implicatie dat dit de grotere vormenrijkdom in die gebieden kan verklaren. Tot nu toe heeft men echter nog niet waargenomen dat ťťn soort in een andere kan overgaan. Bijvoorbeeld van een beest zůnder ogen naar een beest mťt ogen; van iets zůnder vleugels naar iets mťt vleugels en ga zo maar door. Waar het om gaat is hoe je 'evolutie' definieert. Kleine veranderingen in een organisme worden omschreven als 'moleculaire evolutie' en 'micro-evolutie'. Je kunt dat vergelijken met het oppompen van je banden en het bijstellen van een aantal dingen in je motor, zodat de auto beter rijdt. Maar daarmee verandert een Smart nog niet in een bolide. Bij de evolutietheorie wordt zelfs verondersteld dat een dergelijke grootschalige verandering plaats kan vinden zonder toedoen van een monteur of een team van ontwerpers en bouwers, die je toch echt wel nodig hebt voor het maken of pimpen van een auto. De verandering van de omgeving is volgens de evolutietheorie al voldoende om nieuwe dingen te laten ontstaan. Maar is dat niet veel meer een teken dat iets goed ontworpen is? Als een auto vanzelf de airco aandoet wanneer het warmer wordt, of de ruitenwissers wanneer het gaat regenen, dan is dat door de ontwerpers van de auto bedacht en gemaakt. Dat gaat niet vanzelf, ook niet bij levende wezens. Niemand zal beweren dat navigatiesystemen zomaar verschenen in auto's, maar er zijn wel mensen die denken dat het navigatiesysteem van trekvogels en vlinders vanzelf ontstaan is. Darwin dacht dat dit kon gebeuren door middel van mutaties en natuurlijke selectie. Zoals we in berichten als van de BBC zien (waar ook andere nieuwsmedia nog wel eens een handje van hebben, inclusief 'onze' Nu.nl), is de veronderstelling dat dit door Darwin bedachte mechanisme inderdaad in staat is om de oorsprong van soorten te verklaren. Het wordt dan ook meestal zonder enige vorm van twijfel en vaak tussen de regels door aangenomen. Maar mutaties zijn eigenlijk vrijwel altijd schadelijk (denk aan kanker, verminderde functionaliteit en misvormingen) en wanneer ze wel voordeel opleveren, gaat het niet om het ontstaan van nieuwe, bruikbare informatie, maar om veranderingen in bestaande structuren, die voordeel opleveren. Lichaamsdelen en organen kunnen groter worden, kleiner worden, van vorm veranderen of verdwijnen. Maar ze kunnen alleen maar (soms schijnbaar uit het niets) tevoorschijn komen als de informatie ervoor al in de genen aanwezig was, zoals blinde grotvissen die weer gaan zien. Het principe van natuurlijke selectie verklaart dat de veranderingen die voordeel opleveren blijven bestaan. Mutaties en natuurlijke selectie hebben echter nooit iets nieuws gemaakt. Als je daar een voorbeeld van kunt vinden mag je me mailen. Ik heb het nog nergens gezien.

Dit soort onderzoeken zijn erg interessant en wellicht ook nog nuttig, maar de conclusies die getrokken worden gaan vrijwel altijd in de richting van absurde evolutionistische claims. In plaats van God de eer te geven voor het geweldige vermogen van levende wezens om zichzelf aan te passen aan hun omgeving, gaan mensen liever dwaze theorieŽn verzinnen om Hem uit dat proces te bannen. Waarom? Is het omdat ze Hem niet kunnen zien, of omdat ze Hem niet willen zien? Als je in evolutie gelooft: wat is jouw reden? Ik zie in het leven zo duidelijk de hand van God en kan eigenlijk niet begrijpen dat er mensen zijn die Hem vervangen door zo'n vaag filosofisch concept als de evolutietheorie, of nog vreemder: geloven dat God de evolutie in gang gezet of geleid zou hebben. Dat zou in ieder geval niet de God van de Bijbel zijn. De Bijbel geeft ons een beeld van God en van de geschiedenis dat telkens weer bevestigd wordt, door logica, wetenschappelijke ontdekkingen en persoonlijke ervaringen.


[Terug naar index...]

Evolutie van dino naar vogel bewezen...?
Geplaatst: 19 juni 2009

Bij Nu.nl hebben ze het vorige artikel blijkbaar niet gelezen. De aangehaalde wetenschappers achten de evolutie van dino naar vogel nog steeds bewezen (zie ook de artikelen van BBC News, National Geographic en Nature), waarbij ook zij volledig voorbijgaan aan het onderzoek uit het vorige artikel. Volgens het artikel van Nature wordt er algemeen vanuit gegaan dat vogels de levende afstammelingen zijn van dinosauriŽrs. Het is dus duidelijk dat dit hun uitgangspunt is. Het gevonden fossiel zou een belangrijke stap in de overgang moeten aantonen. Paleontologen die dit geloof aanhangen zoeken al lang naar bewijs voor de overgang van hagedissenvingers naar vleugels, wat natuurlijk elke mogelijke 'tussenvorm' interessant maakt. Het fossiel zou 160 miljoen jaar oud zijn, gebaseerd op de rotslagen waarin het gevonden is (want zo dateert men ze in eerste instantie), en "is afkomstig van een dinosaurus met de naam Limusaurus inextricabilis, een soort die behoorde tot de theropoden." Het dier had een soort snavel en "klauwen waarvan de buitenste twee vingerkootjes niet waren volgroeid."
  Nu zouden de meeste mensen daar niets in zien, maar deze onderzoekers zijn er van overtuigd dat de "dinosaurussen hun buitenste vingerkootjes in de loop van de evolutie verloren en vleugels ontwikkelden uit de overige kootjes."
  "Paleontologen beschouwen de vondst als een 'actiefoto' van evolutie," aldus Nu.nl, "...toen we zijn klauwen goed bekeken, beseften we dat deze vondst relevant was voor een belangrijke vraag in de paleontologie." En dan komt het. Onderzoeker Jack Conrad uitte zich als volgt: "Dit is ongelooflijk... Dit is de eerste keer dat we echt iets zien verdwijnen bij een fossiel." Heel opmerkelijk, want het blijkt dus om het verdwijnen van vingerkootjes te gaan en niet om het verschijnen van de vermeende veren en vleugels.

Uiterst suggestief dus. Zo zie je maar weer, dat je zulke onderzoeken eerst goed moet lezen voordat je de voorbarige voorstellingen of klinkende krantenkoppen voor waar aanneemt. In het artikel van Nature wordt ook al getwijfeld aan de juistheid van de conclusies. "Veel van de argumenten hangen af van de vorming van vleugels uit de tweede, derde en vierde vinger en het is mogelijk dat dit niet zo is," zei GŁnter Wagner van Yale. Dus ook evolutionisten onderling zijn het hier niet over eens. Je moet telkens weer op je hoede zijn voor dingen als suggestie en visualisatie. Het onderschrift bij het plaatje van de BBC site, waar het beest nota bene met veren getekend is (zie inzet), is niet zo overtuigend als het plaatje zelf: "De dinosauriŽrs hadden snavels en misschien veren." De wens is, zoals wel vaker in dit vakgebied, de vader van de gedachte.


[Terug naar index...]

Evolutie van dino naar vogel betwijfeld
Geplaatst: 15 juni 2009

De veronderstelde evolutionaire overgang van dinosauriŽr naar vogel, die door vele wetenschappers al zo lang wordt verkondigd, is in het geding. En het zijn geen creationisten die twijfel zaaien, maar evolutionisten! Op Science Daily lezen we over de resultaten van een onderzoek dat in het Journal of Morphology werd gepubliceerd. De conclusies vullen het "evoluerende bewijs" aan dat "uiteindelijk mogelijk vele paleontologen zal dwingen om hun lang gekoesterde geloof te heroverwegen dat moderne vogels de directe afstammelingen zijn van oeroude, vleesetende dinosauriŽrs," aldus de onderzoekers. Ze zijn ervan overtuigd dat de resultaten van hun onderzoek het zeer onwaarschijnlijk maken dat vogels van enige bekende soort dinosauriŽr zouden afstammen. "Het is eigenlijk wel verbazingwekkend dat we een bepaald basisaspect van de vogelbiologie, na eeuwenlang bestuderen van vogels en vliegen, nog steeds niet begrepen," zei John Ruben, professor zoŲlogie (en een van de auteurs van het onderzoeksrapport). Hij vervolgde niet met het meest voor de hand liggende (dat vogels en dinosauriŽrs afzonderlijk geschapen zijn), maar vanwege zijn evolutionistische geloof moest hij het gooien op het verhaal van de 'convergente evolutie'. "Deze ontdekking betekent waarschijnlijk dat vogels op een parallel pad naast dinosauriŽrs zijn geŽvolueerd, beginnend nog zelfs voordat de meeste soorten dinosauriŽrs bestonden."
  De ontdekking heeft te maken met het dijbeen van de vogels. Die wordt nauwelijks gebruikt bij het lopen omdat hij grotendeels gefixeerd is. Vogels gebruiken voornamelijk hun enkels en knieŽn om te lopen. Het is juist deze fixatie en de spieren eromheen die voorkomen dat de speciale luchtzaklong van de vogel inklapt wanneer de vogel inhaleert. Warmbloedige vogels hebben ongeveer twintig keer meer zuurstof nodig dan koudbloedige reptielen en hebben een unieke longstructuur die ze in staat stelt om heel snel zuurstof uit de lucht te halen en heel actief te zijn. De onderzoekers vinden het vreemd dat deze relatie tussen dijbeenfixatie en longfunctie nooit eerder gelegd is. Zonder deze efficiŽnte bouw zouden ze niet kunnen vliegen. Alle andere dieren die op het land kunnen lopen hebben een bewegend dijbeen dat betrokken is bij de voortbeweging. Van mensen, tot olifanten, honden, hagedissen en, jawel, dinosauriŽrs. Volgens de onderzoekers is het daarom vrijwel onmogelijk dat vogels van dino's afstammen. Mede omdat vogels in het fossielenbestand vůůr (lees 'onder') de dino's gevonden worden die hun voorouders hadden moeten zijn. Dat is volgens de onderzoekers ook niet het enige onsamenhangende in vogel-uit-dino theorieŽn. De mogelijke overeenkomst tussen de longsystemen was een van de belangrijkste redenen voor wetenschappers om aan te nemen dat vogels uit dino's gekomen zijn, maar vanwege de bewegende dijen van de dino's is het onmogelijk dat zij vergelijkbare longen hadden.
  De wetenschappers speculeerden nog over een mogelijke gemeenschappelijke voorouder voor dino's en vogels, wat het hele verhaal van vogel- en dinosaurusevolutie net zo vaag maakt als het ontstaan van alle andere basisvormen. Wetenschappers van de Oregon State University hebben al sinds de negentiger jaren van de vorige eeuw vraagtekens gezet bij dino-naar-vogel evolutie, maar oude theorieŽn zijn lastig uit te roeien, aldus Ruben. Er is volgens hem ook een hoop 'museumpolitiek' bij betrokken, veel carriŤres zijn afhankelijk van bepaalde zienswijzen.

En daar heeft meneer Ruben volkomen gelijk in. Eigenlijk staat het hele evolutieverhaal al jaren op losse schroeven. Maar als je kijkt wat er allemaal zou moeten veranderen om het uit de wereld te krijgen. Vrijwel alle natuurdocumentaires, museumdisplays en exposities die het evolutiedogma verkondigen, zouden moeten worden aangepast. Grote stapels (les)boeken, tijdschriften en artikelen zouden moeten worden veranderd of herroepen. Vele evolutiewetenschappers zouden hun gezicht en onderzoeksgelden verliezen en zouden zich moeten gaan specialiseren in andere dingen. Er staat te veel op het spel. Het op sommige plaatsen veranderen van de theorie zou op de lange duur nog wel lukken, maar voordat de totale evolutietheorie uitgeroeid is, moet er nog heel wat gebeuren.
  Nu is dit (even voor de 'nieuwe' lezer) niet het doel van deze site. Ik wil hier slechts laten zien dat wetenschappelijke ontdekkingen altijd neutraal zullen zijn of in het voordeel zullen spreken van de Bijbel en dat dit 'Boek der boeken' nooit herroepen of veranderd hoeft te worden.
  Dit onderzoek heeft het feit boven tafel gebracht dat vogels en dino's inderdaad afzonderlijke soorten zijn en niet van elkaar afstammen. De Bijbel leert ons dat God alle dieren 'naar hun aard' schiep. Wat precies die 'aard' was is een prachtig onderzoeksgebied (Bijbelse taxonomie), maar vogels en dino's zijn in ieder geval niet van dezelfde aard, dat is duidelijk. Een gemeenschappelijke voorouder van beiden is pure speculatie, zoals elke vermeende gemeenschappelijke voorouder van de basislevensvormen op aarde.


[Terug naar index...]

Water naar de aarde dragen
Geplaatst: 3 juni 2009

Britse onderzoekers hebben de mogelijkheid geopperd dat het water op aarde afkomstig is uit de ruimte. Meegelift op meteorieten, wel te verstaan. We lezen dit in een artikel op Nu.nl. De onderzoekers kwamen er achter dat een meteoriet bij een inslag op aarde ongeveer 12 procent van zijn massa verliest in de vorm van waterdamp. Dit gegeven koppelden ze aan het idee dat de aarde 4 tot 3.8 miljard jaar geleden heeft blootgestaan aan het 'Late Heavy Bombardement' (waarvoor op aarde nog geen hard bewijs gevonden is, zoals we op WikiPedia lezen). Men stelt zich voor dat er in die (vooralsnog fictieve) periode het benodigde water voor het 'ontstaan van leven' uit de hemel is komen vallen. Dat bombardement zou 20 miljoen jaar geduurd moeten hebben, om het mogelijk te maken dat enkele miljoenen ruimtestenen 10 miljard ton water naar de aarde konden dragen. Dit moet vervolgens het 'gunstige klimaat' hebben gecreŽerd voor levende organismen. ďWetenschappers vragen zich al heel lang af waarom de aarde zo rijk is aan water in vergelijking met andere planeten in ons zonnestelsel,Ē zei hoofdonderzoeker Mark Shepton. Hij ziet het bombardement als een "mogelijke verklaring" en het "kan wel eens het moment zijn geweest waarop de ingrediŽnten voor leven werden toegevoegd aan de atmosfeer van de aarde.Ē

Ach, je went aan dit soort berichten met "mogelijke verklaringen" voor het ontstaan van leven. Maar tot nu toe blijft het nog altijd de vraag of er eigenlijk ooit wel een 'ideale situatie' geweest is waarin leven kon 'ontstaan'. Dit is een zeer speculatief verhaal, dat probeert een verklaring te bieden voor de aanwezigheid van water op aarde. De stap naar de ontwikkeling van leven is zo immens, astronomisch, gigantisch, kolossaal vergezocht, dat je er eigenlijk alleen maar om kunt glimlachen. Is de aanwezigheid van de juiste "ingrediŽnten", zoals water en 'organische moleculen', voldoende om leven te laten ontstaan? We hebben het nog nooit waargenomen in een laboratorium of ergens anders, maar er zijn blijkbaar nog steeds mensen die denken dat het heeft kunnen gebeuren. De realiteit van alledag laat ons zien dat je voor het verwerken van ingrediŽnten iemand nodig hebt die ze met vaardigheid combineert tot een eindproduct. Bloem, eieren, melk en suiker worden niet vanzelf pannenkoeken, daarvoor moet je toch echt een poosje in de keuken staan. Dat is natuurlijk een extreem eenvoudig voorbeeld, maar dat is nu juist het punt. Leven is zo enorm veel meer dan een pannenkoek. Niemand gelooft dat pannenkoeken vanzelf ontstaan, maar toch zijn er mensen die denken dat een levende cel (het toppunt van microtechnologisch vernuft) zomaar heeft kunnen ontstaan in een prehistorisch soepje, waarvan de ingrediŽnten zijn aangedragen door hemelstenen. Klinkt als een soort vaag geloof als je het mij vraagt. Laat de wetenschap zich maar gewoon bezighouden met het onderzoeken van Gods wonderbaarlijke meesterstukken en niet proberen een soort eigen 'natuurreligie' op te bouwen.


[Terug naar index...]

'Superratten' evolutie?
Geplaatst: 25 mei 2009

De indruk die we krijgen van dit artikel op Nu.nl is dat ratten in Groot-BrittanniŽ geŽvolueerd zijn, omdat ze ongevoelig zijn voor rattengif en fysiek sterker, fitter en sneller zijn dan hun soortgenoten. Het woord evolutie wordt niet genoemd, maar een oplettende lezer zou het er in kunnen lezen. Bij verschillende ratten is een genetische mutatie ontdekt, die de dieren resistent heeft gemaakt tegen de meest gebruikte soorten gif. Hierdoor dreigt er een ware rattenplaag. Hoofdonderzoeker Robert Smith zei: "Bepaalde veranderingen in het DNA hebben ervoor gezorgd dat de dieren het gif kunnen weerstaan... Natuurlijke selectie zal ervoor zorgen dat de ratten die niet resistent zijn, zullen overlijden aan rattengif. De dieren die overleven beschikken waarschijnlijk over de genmutatie en zullen jongen verwekken die het gen ook ontvangen." Hierdoor wordt de suggestie gewekt dat het om evolutie gaat, omdat de termen 'natuurlijke selectie' en 'evolutie' vaak hand in hand gaan.

Een interessante ontwikkeling, maar is het evolutie? Als je 'evolutie' ziet als verandering binnen soorten wel. Het is echter geen verbetering in de richting van een nieuwe diersoort. Er is geen nieuwe informatie bijgekomen. Het waren "veranderingen in het DNA", geen toevoegingen die er voorheen niet waren. Zelfs al zou het om een toevoeging gegaan zijn, dan was dat een stukje DNA geweest dat al bestond, geen compleet nieuwe informatie. Evolutie waarbij compleet nieuwe organen ontstaan is een sprookje. Het bestaat niet echt. Dit is een sterk voorbeeld van de kracht van natuurlijke selectie. Darwin heeft met deze term een belangrijk fundament gelegd voor verder wetenschappelijk onderzoek. Dit principe heeft echter een niet verdiende rol gekregen in de mythe die ook wel 'macro-evolutie' genoemd wordt. Natuurlijke selectie heeft echter juist laten zien hoe knap de natuur geschapen is, met het ingebouwde vermogen om voor aanpassingen te zorgen wanneer een organisme zich moet handhaven in een veranderende omgeving (zoals deze ratten die de dreiging van het gif weten te overwinnen). Darwin ontdekte dus eigenlijk het mechanisme van Gods voorzienigheid in de natuur. Laten we natuurlijke selectie op de plaats zetten waar het hoort: binnen de goed georganiseerde schepping van God.


[Terug naar index...]

Zwaartekracht heeft ook last van crisis
Geplaatst: 15 mei 2009

Zwaartekracht, we voelen het dagelijks en we weten dat het er is. Maar hoe het werkt weet geen mens. Wat veroorzaakt de zwaartekracht en wat is het eigenlijk? De huidige theorie die het beschrijft verkeert in een crisis, lezen we op PhysOrg, omdat de feiten niet overeenstemmen met de verwachtingen. Kosmologen hebben zo'n tien jaar geleden bedacht dat er zoiets moest zijn als 'donkere energie', omdat de helderheid van bepaalde supernova's minder was dan ze verwachtten. Eťn of andere mysterieuze energie moest betrokken zijn bij het versnellen van de uitdijing van het heelal. De energie is niet meetbaar, dus vandaar de term 'donkere energie'. Tot op de dag van vandaag heeft nog niemand uitgevogeld wat dat dan precies zou moeten zijn, hoewel de meeste astronomen veronderstellen dat ons heelal voor 95% uit donkere materie en donkere energie bestaat. Kosmologen kunnen zich hier niet in vinden omdat theoretische modellen die gebruik maken van deze mysterieuze krachten niet alle waarnemingen kunnen verklaren. Er moet wat veranderen, zo vindt men. Steeds meer natuurkundigen vragen zich af of donkere materie eigenlijk wel bestaat. Is er een alternatief? Ja, het verlaten van de Newtoniaanse dynamica, aldus het artikel. "Misschien had Newton het toch bij het verkeerde eind," zegt Prof. Dr. Pavel Kroupa van de universiteit van Bonn. Natuurlijk blijft de theorie volgens hem van kracht bij het beschrijven van de alledaagse effecten van de zwaartekracht, maar "het is denkbaar dat we volledig gefaald hebben in het begrijpen van de eigenlijke fysica die aan de zwaartekracht ten grondslag ligt."
Het is niet de eerste keer dat de zwaartekrachttheorie onder vuur is komen te liggen. Einsteins relativiteitstheorie gooide ook al roet in het eten door te stellen dat ruimtetijd wordt gekromd door materie en de kwantummechanica droeg zo z'n steentje bij op subatomaire schaal. Nu is het probleem geconstateerd dat bepaalde sterrenstelsels geen donkere materie kunnen bevatten, maar ze bewegen veel sneller dan de modellen voorspellen. Dit is niet te verklaren met de klassieke Newtoniaanse natuurkunde, waarbij de aanwezigheid van donkere materie verondersteld moet worden om de geobserveerde feiten te verklaren. Gelukkig voor Newton hoeft zijn theorie alleen voor hele grote en hele kleine dingen aangepast te worden.

Een veel gehoord argument in het schepping of evolutie debat is: "Evolutie is een feit, net als zwaartekracht." In feite ligt de evolutietheorie net zo onder vuur als de zwaartekrachttheorie. Op voor ons waarneembare schaal 'werkt' evolutie wel: er veranderen dingen. Maar op hele grote schaal (macro-evolutie) gebeurt er niet veel. Evenzo moet evolutie op hele kleine schaal (mutaties in de genen die nieuwe functionaliteit zouden moeten laten ontstaan) het afleggen tegen de feitelijke observaties. Het publiek is nu al een poosje zoet gehouden met mysterieus, onbekend spul (donkere materie en donkere energie), terwijl er heel goede alternatieven zijn, zoals de theorieŽn van Barry Setterfield. Bedenk dat het hele Big-Bangverhaal afhankelijk is geworden van die vage verzinsels. Een heelal dat enkele duizenden jaren geleden geschapen is, blijft tot de wetenschappelijke mogelijkheden behoren. Een miljarden jaren oud heelal is niet vanzelfsprekend.


[Terug naar index...]

Opnieuw zacht weefsel gevonden
Geplaatst: 8 mei 2009

Een artikel op NewScientist.com verbaast ons niets. Er is opnieuw zacht weefsel gevonden door Mary Schweitzer en haar team, die in 2005 kwamen met zachte structuren uit T-Rex botten (zie de artikelen van 11 november 2006, 23 november 2006 en 1 augustus 2008). Deze keer komt het weefsel uit hadrosaurusbotten en zijn de bevindingen in ieder geval onbetwistbaar: het weefsel is zacht en bevat herkenbare structuren. In dit geval kan niet gesproken worden van 'vervuiling' door bacteriŽn of iets dergelijks. Schweitzer vraagt zichzelf echter niet af of het weefsel wel zo oud kan zijn als ze denken (80 miljoen jaar), maar eerder hoe het weefsel zo lang zacht kon blijven... Renť Fransen plaatste een artikel over deze vondst, inclusief een interview met Schweitzer in het Nederlands Dagblad met de titel "Dinoweefsel wijst niet op jonge aarde". Schweitzer geeft haar geloof in miljoenen jaren niet op, omdat ze gelooft dat er sterke bewijzen zijn voor een miljarden jaren oude aarde. Hoewel ze zichzelf wel christen noemt, gaat ze niet uit van een historische interpretatie van Genesis. Zij gaat er vanuit, zoals meerdere liberale gelovigen in deze tijd, dat God de aarde gemaakt heeft, maar dat de Bijbel niet aangeeft hoe of waarom. "Evolutie door natuurlijke selectie is keer op keer op keer bevestigd," zo stelt zij, en het "is nog steeds de beste natuurlijke verklaring voor de diversiteit van het leven." Waarom dit iets met de leeftijd van de aarde te maken zou hebben, staat er niet bij. Diversiteit kan ook in een korte tijd ontstaan namelijk. Het feit dat de wetenschappelijke wereld ernstig twijfelde aan de eerste vondst wil al zeggen dat er iets heel vreemds aan de hand moet zijn als je uitgaat van die 80 miljoen jaar. In eerste instantie wijst het vinden van zacht weefsel op een veel minder hoge ouderdom, wat ook de meest logische conclusie is. Men had het nooit voor mogelijk gehouden dat weefsel zo lang goed kon blijven. En dit blijft natuurlijk nog steeds een groot vraagstuk voor hen. Men zal nu des te meer zoeken naar een mogelijke verklaring waardoor het miljoenen jaren paradigma in stand gehouden kan worden.

Schweitzer gelooft in miljarden jaren omdat ze daarin wil geloven. Er zijn meer dan genoeg redenen om aan te nemen dat de aarde niet zo oud is. Zie Hoe oud is de aarde? De feiten zijn eenvoudig en onbetwist: er is zacht weefsel gevonden in hadrosaurusbotten. Die botten kunnen dan eigenlijk geen 80 miljoen jaar oud zijn, tenzij er iets heel bijzonders aan de hand is. Maar wat dat is kan men nog niet zeggen... Evolutiegelovigen als Fransen en Schweitzer gaan er per definitie van uit dat de botten zo oud zijn, waarmee ze voor zichzelf een probleem creŽren (wat helemaal niet hoeft, zeker niet als ze christen zijn en geloven in de betrouwbaarheid van de Bijbelse geschriften). Nu moeten ze iets gaan verklaren wat helemaal niet verklaard hoeft te worden.


[Terug naar index...]

Missende schakel gevonden! Bewijs voor evolutie
Geplaatst: 27 april 2009

Of toch niet? We zullen zien. BBC News komt met de claim: "'Missende schakel' Fossiele zeehond liep... Het evolutionaire bewijs dat we al zo lang misten." Het fossiel "houdt het geheim van zeehondevolutie in zijn poten..." Het gaat dus om een fossiel van een 'zeehondachtige' dat bijzonder goed bewaard is gebleven (65% compleet). Het is gedateerd op 23 miljoen jaar geleden en wetenschappers hebben het Pujilla darwini genoemd. Lezen we echter verder, dan komen we erachter dat deze 'voorouder van de zeehond' meer otterachtige kenmerken heeft dan dat hij op een zeehond lijkt. De poten met zwemvliezen lijken namelijk meer op die van een otter dan op de flippers van een zeehond. Als dit skelet zoveel weg heeft van een otter, waarom wordt het dan aangedragen als evolutionaire voorouder van zeehonden, walrussen en zeeleeuwen? Het blijkt dat er nog geen enkel fossiel was die deze rol kon vervullen, waardoor elke mogelijke kandidaat meer dan welkom is. De ledematen van Pujilla waren zwaar en moeten goed gespierd geweest zijn, waardoor hij zich (net als een otter) zowel op het land als in het water goed kon redden. BBC noemt het een "kruising tussen een zeehond en een otter". Voor evolutionisten, die zoeken naar overgangsvormen van zeedieren naar landdieren, is dit natuurlijk heel inspirerend. Hetzelfde bericht op National Geographic News beschrijft ook de overeenkomsten met de moderne otter (zie ook de artist impression), maar noemt het een "zeehond met armen". Kan het ook gewoon een variatie van de oorspronkelijk geschapen otterachtige geweest zijn?
Een ander artikel van BBC News brengt ons de "voorouder van T-Rex", gevonden in China. Deze kreeg de veelzeggende naam Xiongguanlong baimoensis (zeg dat maar eens drie keer zonder je tong te breken). Voor evolutionisten duidelijk de 'missing link' tussen T-Rex en zijn tot nu toe veronderstelde voorouders. Hij had een aantal kenmerken die T-Rex ook had, maar was slechts 1,5 meter groot. Een volwassen Tirannosaurus Rex kon 4 meter hoog worden. Maar waarom wordt dit skelet toegeschreven aan een voorloper van T-Rex? Wat bepaalt of dit een 'missende schakel' is? Zijn het de overeenkomsten en verschillen met eventuele kandidaat-voorlopers? Waarom kan het niet gewoon een variatie op de bekende typen dinosauriŽrs zijn?

Het eenvoudige antwoord op alle vragen hieromtrent is dat evolutionisten deze 'missende schakels' nodig hebben. Pujilla darwini en X. baimoensis zijn gewoon variaties op hun basistype, net zoals poedels en tekkels variaties zijn op het door God geschapen type 'hond'. Waarom mist het evolutieverhaal deze 'schakels'? Eenvoudig: men veronderstelt een ketting waarin alle schakels met elkaar verbonden zijn. Wat men vindt in de grond zijn botjes van beesten die ooit geleefd hebben. Een aantal mensen hebben in het verleden voorgesteld om deze beestjes in een bepaalde volgorde achter elkaar te zetten en hebben dat 'evolutie' genoemd. Dit begon eenvoudig en werd steeds complexer. Stel nou dat deze 'ketting' van steeds complexer wordende levende wezens helemaal niet bestaat. Dan hoef je ook niet te zoeken naar 'missende' schakels, want er mist niets. Volgens de Bijbel schiep God een aantal 'oervormen', waaruit vele variaties voortkwamen. Dit beeld past veel beter bij de feiten. De zeldzame 'missende schakels' die door evolutionisten worden aangedragen kunnen misschien in de door henzelf voorgestelde 'gaten' passen, maar om een evolutionaire geschiedenis aan te tonen moet je duizenden, zo niet miljoenen 'schakels' tussen de verschillende soorten hebben. Want om bijvoorbeeld te kunnen bewijzen dat vogels van dinosauriŽrs afstammen, moet je elke stap van de ontwikkeling van voorpoten naar vleugels kunnen aantonen met behulp van 'tussenvormen'. En dat geldt voor alle overgangen. Van gaatjes in het hoofd naar oorschelpen, van schubben naar veren, van lichtgevoelige cellen naar een compleet oog, en ga zo maar door. Het aantal mogelijke tussenvormen in het fossielenbestand is echter verre van toereikend. Dus leg het spreekwoordelijke korreltje zout maar vast klaar voor de volgende juichende kreet van een evolutionist dat er weer een 'missende schakel' is gevonden. Natuurlijk doe ik ook een aanname: dat God de beesten gemaakt heeft. Maar de feiten passen wel veel beter in deze veronderstelling dan in het vage, onlogische concept de 'evolutie' heet.


[Terug naar index...]

Wij gaan een ster van je maken!
Geplaatst: 21 april 2009

Een 'ster' wordt tegenwoordig meestal gemaakt, niet geboren. Volgens veel wetenschappers worden de sterren die wij aan onze nachtelijke hemel zien staan echter wel geboren. Er is zelfs een complete 'kraamkamer' ontdekt, als we het bericht op NU.nl mogen geloven. Renť Fransen schreef een boek waarin hij stelt dat wij gevormd zijn uit het stof dat na de 'oerknal' in sterren ontstond (zie deze recensie van het boek). Iemand die gelooft dat alles wat bestaat uit het niets is komen 'knallen', moet ook een verklaring bieden hoe het huidige 'iets' dan is ontstaan. Het geloof dat sterren 'geboren' worden in grote gaswolken en dat daarin de elementen (atomen) ontstaan die nodig zijn voor ons huidige bestaan, vormt hiervoor de basis. Astronomen die heil zien in deze theorie, zullen dan ook enthousiast elk 'bewijs' voor de geboorte van sterren naar voren schuiven. Zo ook nu weer: "In het sterrenbeeld Orion is een 'kraamkamer van sterren' ontdekt, een plaats waar nieuwe sterren aan het ontstaan zijn. Dat hebben astronomen in Duitsland en de Verenigde Staten zondag bekendgemaakt." Hoe die nieuwe sterren precies ontstaan wordt niet uitgelegd. Dat is ook niet te verklaren. Het 'ontstaan' van een ster gaat in tegen de gaswetten zoals wij die nu kennen. Je moet behoorlijk wat voor lief nemen om te geloven dat die wetten overwonnen kunnen worden. Het enige feit waarmee het artikel komt is dat de veronderstelde 'jonge hemellichamen' "waterstofgas miljarden kilometers om zich heen stralen". Dat zou dus het bewijs moeten zijn dat ze 'geboren' worden. Verder krijgen we alleen maar veronderstellingen te horen, zoals de aanname dat ons eigen zonnestelsel miljarden jaren geleden ook zo begonnen moet zijn en dat wetenschappers door het bestuderen van dit soort fenomenen "een beter inzicht" zouden kunnen krijgen.

Het zogenaamde 'ontstaan van sterren' of 'de geboorte van sterren' is niets meer dan een fabeltje dat geloofd moet worden om een soort evolutie van het heelal te kunnen voorstellen. Dat men met dit verhaal hopeloos vastloopt (door o.a. het 'horizonprobleem'), wordt in dit soort nieuwsberichten meestal niet verteld. Niemand heeft ooit een ster of een ander hemellichaam 'geboren' zien worden; alles op dat gebied is pure speculatie. We zien sterren exploderen, om elkaar heen draaien, pulseren en nog veel meer, maar we zien ze niet ontstaan. Men ziet hier en daar wel eens een lichtpuntje helderder worden, maar dat kan nog van alles betekenen. Het geloof dat sterren geboren worden is nodig als je het bestaan van ons universum wilt verklaren zonder een Veroorzaker (God). Enig bewijs voor dat geloof is er niet. Het geloof in God is echter wel volkomen logisch en bevredigend voor ons verstand. Het is volstrekt verstandelijk verantwoord om aan te nemen dat alles dat begint te bestaan een oorzaak heeft. Het heelal heeft een begin, dus heeft het een oorzaak. Materie en tijd zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, waardoor het begin van het heelal ook het begin van de tijd was. De Veroorzaker van tijd en ruimte moet daar per definitie buiten staan. En dit is precies de definitie van de God van de Bijbel: de tijdloze (eeuwige) Schepper van onze kosmos, de wereld waarin wij leven en uiteindelijk ook ons verstand zelf, waarmee we Hem zonder bezwaren kunnen accepteren. Of we dat willen is punt twee... wil jij?


[Terug naar index...]

Kieskeurige kat nu ex-karnivoor
Geplaatst: 15 april 2009

Een vegetarische kat, kan dat? Jawel, Telegraph.co.uk bericht van Dante, "de enige vegetarische kat van het Verenigd Koninkrijk", die alleen maar fruit en groente eet. Hij weigert elk soort traditioneel kattenvoedsel. Bij sommigen zal nu een lichtje gaan branden wanneer ze bedenken wat dit met de Bijbel te maken heeft. Wie herinnert zich nog het verhaal van Little Tyke? Deze leeuwin werd door Georges en Margaret Westbeau gered van een wisse dood en door hen grootgebracht. Hun verbazing was echter groot toen bleek dat het jonge leeuwtje geen vlees binnen kon houden. Zelfs het beste verse vlees gooide ze er gelijk weer uit. Experts verzekerden hen dat Little Tyke het waarschijnlijk niet lang zou uithouden zonder vlees. Maar wat ze ook probeerden, ze weigerde vlees te eten. Zelfs een paar druppels bloed door haar melk kon ze niet waarderen. Uiteindelijk moesten ze het opgeven. Little Tyke wilde geen vlees eten en leefde verder op groente en fruit. Zoekend naar een verklaring voor dit vreemde gedrag werden ze op een dag door een bezoeker gewezen op Genesis 1:30, waar God zegt: "Aan de dieren die in het wild leven, aan de vogels van de hemel en aan de levende wezens die op de aarde rondkruipen, geef ik de groene planten tot voedsel." Alle beesten en ook mensen aten in die tijd vruchten en groenten. Het gedrag van Little Tyke, en dus ook van de kat Dante, kan goed verklaard worden als we er vanuit gaan dat hun voorouders ooit dit dieet hadden. Een grappige bijkomstigheid is ook dat Little Tyke dikke vrienden was met Becky, een lammetje (zie dit plaatje). Dit doet ons denken aan bepaalde profetieŽn in de Bijbel: "Dan zal een wolf zich neerleggen naast een lam, een panter vlijt zich bij een bokje neer; kalf en leeuw zullen samen weiden en een kleine jongen zal ze hoeden. Een koe en een beer grazen samen, hun jongen liggen bijeen; een leeuw en een rund eten beide stro (Jesaja 11:6,7 en 65:25). Bij Dante en Little Tyke is als het ware iets "ge-reset" (terug naar de oorspronkelijke instellingen). Dante eet graag dingen als meloen, bananen, broccoli, rabarber, asperges, aubergines, en spruitjes, maar ongekookte aardappels vindt hij ook wel lekker. Als hij zijn eten niet op tijd krijgt valt hij zelfs de fruitschaal aan. Volgens sommigen kunnen katten niet leven zonder vlees, maar Dante is het levende bewijs dat het wel kan. En hij is zo gezond als een vis ;-) Dit is weer een sterk bewijs dat het verhaal in Genesis geen sprookje is, maar gezien kan worden als betrouwbare geschiedschrijving.

Ga nu niet gelijk je kat op het 'Genesisdieet' zetten, want dat overleeft hij waarschijnlijk niet (hoewel er vegetariŽrs en veganisten zijn die beweren dat het wel kan). Met Dante is wel iets bijzonders aan de hand. Maar het gaat erom dat mensen in ieder geval niet meer smalend kunnen lachen om Genesis 1:30. Ook het argument dat katten een gebit hebben dat ontworpen lijkt om vlees te eten, gaat niet op. Het blijkt dat een dergelijk gebit met scherpe hoektanden uitstekend geschikt is voor het kapotbijten van harde schillen. En in Genesis lezen we dat alle beesten vegetarisch waren. Een eenvoudige conclusie is dan dat beesten met nog scherpere tanden, grotere bekken en meer kracht in hun kaken, ontworpen zijn voor het openkraken en vermalen van dingen als watermeloenen, pompoenen en kokosnoten.


[Terug naar index...]

Je oog werkt met precies passende puzzelstukjes
Geplaatst: 10 april 2009

Je hebt twee 125 megapixel videocamera's in je oogballen. Elke pixel, een staafje of een kegeltje, is aangesloten op een zenuwuiteinde. Alle informatie die door de afzonderlijke cellen verzameld wordt, gaat door een zenuwbundel naar de hersenen om te worden gedecodeerd. Dit blijkt nog ingenieuzer te zijn dan men al dacht, zo lezen we in PLoS Biology,1  waar wetenschappers van het Salk Instituut hun bevindingen beschreven. Elke lichtgevoelige cel op je netvlies verzamelt lichtinformatie. Voorheen dacht men dat een gelijke hoeveelheid informatie van elke afzonderlijke cel rechtstreeks naar de hersenen ging om daar (net als in onze digitale camera's) samengesteld te worden tot een totaalplaatje. Dat is op zich al een wonderlijk staaltje van techniek, maar het is iets ingewikkelder. Elke cel ziet inderdaad een klein stukje van het gehele gezichtsveld, maar nu is ontdekt dat deze cellen in elkaar passen als een soort puzzelstukjes die ieder voor zich een stukje gezichtsveld voor hun rekening nemen. Hierbij zorgt een ingewikkeld gecodeerd regelsysteem ervoor dat er geen overlapping van informatie optreedt, maar dat er ťťn egaal plaatje ontstaat. Er zijn zo'n 20 verschillende cellen in het netvlies die de visuele informatie verwerken. Elk van die cellen verwerkt de informatie van zijn eigen stukje gezichtsveld en stuurt, zo denkt men nu, een compleet plaatje naar de hersenen. De afzonderlijke stukjes hebben onregelmatige vormen als een traliewerk met ongelijk gevormde gaten, die 'blinde vlekken' en overlapping zouden kunnen veroorzaken, waardoor het zicht belemmerd wordt. De wetenschappers waren verbaasd dat dit niet het geval was en dat de onregelmatige vormen prachtig in elkaar passen (Science Daily heeft er een paar plaatjes van). Ze noemden het "functioneel gecoŲrdineerd en fijn afgesteld", maar vroegen zich ook af of het gezichtsveld rechtstreeks werd doorgegeven aan de vertakte structuur van de zenuwen en waardoor de overlapping gecorrigeerd wordt. Deze rol werd door hen toegeschreven aan amacrinecellen, maar ze konden nog niet zeggen hoe en wanneer dit tijdens de ontwikkeling van het oog op de goede plek terecht komt. Hoe dan ook, de ontdekking is verrassend omdat het allemaal zo precies geregeld is terwijl elke afzonderlijke cel zo verschillend is in de verwerking van zijn gezichtsveld. Volgens de onderzoekers moet het systeem gebruik maken van ingewikkelde procedures voor interpolatie en het berekenen van gemiddelden om de visuele informatie optimaal te verwerken. Al met al is het hen nu duidelijk dat "het zenuwstelsel met een veel hogere graad van precisie moet werken dan men voorheen dacht en dat onregelmatigheden in individuele cellen eigenlijk een ondergewaardeerd aspect van neurale populatiecodes weerspiegelen".


1.  Gauthier, Field, Sher, Greschner, Shlens, Litke, en Chichilnisky, "Receptive Fields in Primate Retina Are Coordinated to Sample Visual Space More Uniformly," Public Library of Science Biology, Vol. 7, No. 4, e63 doi:10.1371/journal.pbio.1000063.

Evolutie werd in dit verband niet genoemd (wat mij niet verbaast), maar Darwin zelf had wel iets te zeggen over het oog. Hij vond dat een oog wel door natuurlijke selectie zou kunnen worden gevormd, hoewel het hoogst absurd lijkt. Hij had geen idee hoe absurd. Als hij had geweten wat wij nu weten over cellen en de uiterst complexe 'neurale populatiecodes', zou hij misschien iets minder enthousiast geweest zijn. In een artikel van de Volkskrant van 3 januari jl. deelt de schrijver (Bas Haring) dit enthousiasme van Darwin echter nog. Hij beweert dat het oog wel geleidelijk kan ontstaan omdat er beestjes zijn die een eenvoudiger soort oog hebben: "Hoewel een oog met lens maar zonder netvlies inderdaad nutteloos is, is andersom een oog met netvlies maar zonder lens dat helemaal niet. Sterker nog: er zijn talloze beestjes die dat soort ogen hebben. En als je eenmaal een netvlies hebt, dan is een soort van lensje reuze handig. Kortom; ook iets ingewikkelds als het oog kan stapje voor stapje door het blinde en onnadenkende evolutieproces tot stand komen." De denkfout hierin is niet moeilijk te traceren. Er was een netvlies en toen was een lensje wel handig. Maar hoe deze dingen ontstonden en waar het bewijs is dat deze afzonderlijke complexe onderdelen spontaan, uit het niets tot stand konden komen, wordt niet vermeld. En dan moet je nog verklaren hoe het totale systeem van detectie, informatieoverdracht, verwerking, regeling, interpretatie, reflexen en logische vervolgacties is ontstaan. Dat wordt een aaneenschakeling van aannames, noem het maar verzinsels, want bewijzen hiervoor zijn er niet. Hoe ontstaat een netvlies of een lens? Is de bewering dat het "reuze handig" is genoeg om de oorsprong ervan te verklaren of zelfs aannemelijk te maken? Bas heeft blijkbaar geen betere verklaring en komt met een tegenargument. Lees en huiver: "Sterker nog. Als ons oog ontworpen zou zijn, dan was het een knullig ontwerp. De bloedvaten en zenuwbanen in ons oog lopen voor het netvlies langs. Zodat het licht eerst door een wirwar van draden moet voordat ít het netvlies kan bereiken. Bovendien moeten die zenuwbanen ook het oog weer uit, de hersenen in. En omdat ze voor het netvlies liggen, moeten ze dan dwars door het netvlies heen. Daardoor hebben onze ogen een onhandige Ďblinde vlekí: een stukje netvlies waarmee we niet kunnen kijken. Een gevolg van het feit dat onze ogen door evolutie tot stand gekomen zijn en niet zijn ontworpen of bedacht." ... Knullig ontwerp? Herlees het bovenstaande nog maar eens. Die wetenschappers vonden het helemaal niet zo knullig! En wie heeft er in het dagelijks leven last van die 'blinde vlek'? Ik niet. De zenuwbanen zijn juist perfect aangelegd om de verkregen informatie goed door te geven en de bloedvaten zijn optimaal verdeeld om de cellen van voeding te voorzien en hun 'afval' te verwerken. Daarbij is het oog in staat ťťn enkel foton te detecteren! Deze kleinst denkbare onderdelen van licht worden door speciale cellen (MŁller cellen) tussen de wirwar van zenuwen en bloedvaatjes naar de lichtgevoelige cellen geleid. (Zie ook de artikelen Ontwerp van oog toch goed en Het oog nader bekeken.)
Goed ontwerp dus. Bas, open je ogen en zie het licht!


[Terug naar index...]

Toevoeging 8 april 2009:
Aanvulling op het artikel van 23 maart: Een recente beschrijving van hoe dino's "leerden vliegen", die bij mij danig op de lachspieren werkt, vinden we op NU.nl. Hťt stereotype schoolvoorbeeld van een 'just so story', waaraan men zich in de populair-wetenschappelijke media vaak schuldig maakt.

[Terug naar index...]

Zee-egel is een doorbijter
Geplaatst: 2 april 2009

Wist je dat de zee-egel een tand had? En het is niet zomaar een tand, maar een "opmerkelijk stuk maalgereedschap," aldus een internationaal team van wetenschappers. Ze gebruikten zelfs het woord "uitzonderlijk" in de titel van hun publicatie in PNAS.1  Mensen kunnen er voordeel uit halen door meer te leren over deze bijzondere bijtel. Volgens de wetenschappers kan een beter begrip van de structurele kenmerken leiden tot het "ontwerpen van betere mechanische maal- en snijdgereed- schappen." De 'tand' is eigenlijk geen tand maar een hard staafje met een gekartelde rand, die het beestje gebruikt om zijn voedsel te vermalen. Hoewel het bijna helemaal uit calciet (kalkspaat) bestaat, heeft het toch dezelfde hardheid als tanden van 'hogere' levensvormen. Het kan zelfs gaten maken in rotsachtige oppervlakken die zelf uit calciet bestaan. Dit vermogen van de tand is te danken aan de bijzondere kristalstructuur en de meervoudige magnesiumkristallen die richting de punt in aantal toenemen en die uitgelijnd zijn met twee andere structurele elementen in de tand. De hele tand bestaat uit twee blokken met meervoudige kristallen die slechts enkele graden in stand verschillen. Dit minieme verschil in uitlijning van kristallen in de tand heeft een functioneel voordeel: het creŽert een gegolfde rand die afbrokkelt op de scheidingsvlakken, waardoor de tand tijdens het malen niet breekt, maar zichzelf scherper maakt. Volgens de wetenschappers is het duidelijk dat de vorming van de tand, en de punt in het bijzonder, "verbazingwekkend goed geregeld" is en dat dit stukje gereedschap van de zee-egel een "ongelofelijke structurele en samengestelde complexiteit" bezit. Ze schuwden dan ook niet het woord "ontwerpkenmerken" in de mond te nemen.


1.  Ma, Aichmeyer, Paris, Fratzl, Meibom, Metzler, Politi, Addadi, Gilbert and Weiner, "The grinding tip of the sea urchin tooth exhibits exquisite control over calcite crystal orientation and Mg distribution," Proceedings of the National Academy of Sciences USA, 30 maart 2009 online gepubliceerd, doi: 10.1073/pnas.0810300106.

Hoeveel woorden werden er in deze publicatie besteed aan evolutie? Geen ťťn! Alleen maar lof over het prachtige ontwerp en de toepassingsmogelijkheden van een tandje. Als we het beter begrijpen, kunnen we zelfs nůg betere gereedschappen maken. Zit Gods schepping nog steeds beter in elkaar dan onze hightech spullen? Blijkbaar wel, want we kunnen nog steeds veel leren van Zijn "uitzonderlijke, verbazingwekkende, ongelofelijk complexe ontwerpen"; om de woorden van de experts maar eens te gebruiken. De natuur schreeuwt 'intelligent ontwerp' uit al haar poriŽn (en tanden).


[Terug naar index...]

Supernova gaat te vroeg af
Geplaatst: 30 maart 2009

"Ons begrip van de evolutie van zware sterren voordat ze uiteindelijk exploderen als supernovae is onvolledig, zowel vanuit observatief als theoretisch standpunt." Dit is de eerste zin van een publicatie in Nature.1  Schrijver Avishay Gal-Yam maakte geen grapje; er is namelijk een ster geŽxplodeerd die niet had moeten exploderen. De beroemde supernova 1987A (zie inzet - een serie foto's die de Hubble telescoop maakte van deze supernova) was al aanleiding tot het herzien van sterevolutietheorieŽn, aangezien zijn voorloper een blauwe superreus was. De voorloper van de in 2005 ontdekte SN 2005gl had een extreem helder object moeten zijn, maar het bleek een Lichtsterke Blauwe Variabele (LBV) te zijn. En een ster die in deze fase van zijn evolutie is, mag theoretisch nog niet exploderen. Gal-Yam vertelde aan Space.com dat dit mogelijk betekent dat er iets fundamenteel mis is met hoe wij over de evolutie van sterren denken, we missen iets heel essentieels in ons begrip van hoe sterren massa verliezen en de theorieŽn moeten terug naar de tekentafel. Men vroeg zich in dit artikel ook nog af hoeveel andere sterren zich onverwacht zouden gedragen.


1.  A. Gal-Yam and D. C. Leonard, "A massive hypergiant star as the progenitor of the supernova SN 2005gl," Nature doi:10.1038/nature07934, 22 maart 2009 online gepubliceerd.

Het is goed mogelijk dat deze informatie je niets zegt als je nooit met deze materie bezig bent, maar dit roept grote vragen op. Er is iets "fundamenteel mis", "we missen iets essentieels", "ons begrip is onvolledig", "terug naar de tekentafel". Dat zijn krachtige uitspraken van een wetenschapper. Het is ook niet de eerste keer dat we dit soort reacties zien. Als het je interesseert, moet je maar eens opletten hoe vaak er bij dit soort berichten gesproken wordt over een 'verrassing', een 'mysterie' en 'verbazing'. Wetenschappers weten een hoop over het heelal en dat is allemaal heel erg interessant, maar als het gaat om hoe het volgens hen allemaal ontstaan zou zijn (oerknal en evolutie van sterren bijvoorbeeld) tasten ze volkomen in het duister. Elk model dat ontworpen wordt om het heelal te verklaren aan de hand van spontane processen, roept alleen maar meer vragen op. En dan moet je nog bedenken dat het hier om keiharde, recht-toe-recht-aan natuur- en scheikunde gaat, niet om de nog veel complexere theoretische modellen van het Darwinisme. Wat voor les kunnen we hieruit leren?


[Terug naar index...]

Volkskrant vertelt verhaal van vroege veren
Geplaatst: 23 maart 2009

De Volkskrant brengt ons het bericht van de meest recente veren-aan-dinosauriŽr vondst. Het bericht kopt: "Veel meer dinoís hadden mogelijk veren". Veel meer dan welke dino's wordt echter niet duidelijk, maar daar gaat het ook niet over. "Primitieve veren blijken namelijk ouder dan gedacht: geen 150 maar 200 miljoen jaar." Dat is nogal een claim. De volgende opmerking is dat moderne vogels feitelijk gevederde dinosauriŽrs zijn. De schrijver van het artikel (Ben van Raaij) moet toch wel weten dat dit een aanname is en geen feit. Dan komt de melding dat vogels van theropoden (tweepotige vleesetende dinoís) moeten afstammen, die op zeker moment veren hebben ontwikkeld. En dan komt de kern van de zaak: "Veren zijn nu echter ook ontdekt bij een andere dinosaurusgroep... Dat suggereert dat de innovatie (alsof iemand het bedacht heeft - AvG) eerder is opgetreden, bij de vroegste dinosauriŽrs, zoín 200 miljoen jaar geleden". Dit was volgens Van Raaij de conclusie van Chinese paleontologen die schreven in Nature van 19 maart.
Drie plukjes veren die op een fossiel te zien zouden zijn leidden tot deze conclusie. "De draadachtige 'protoveren' zijn onvertakt en van gelijke grootte. Alleen die op de staart zijn langer, een centimeter of zes." Al eerder werd door paleontologen geopperd dat het hier niet om veren gaat waarmee de dino in kwestie kon vliegen, maar dat ze meer 'voor de sier' waren. De tweepotige Heterodontosaurus is Tianyulong confuciusi genoemd, waarvan Telegraph.co.uk ook nog een leuk plaatje heeft (zie inzet - deze krant geeft overigens toe dat er verwarring bestaat over deze vondst en dat de oorsprong van veren er niet duidelijker op geworden is). Het was een kleine planteneter die volgens evolutionisten 140 tot 100 miljoen jaar geleden leefde. Deze dino behoorde tot de groep van Ornithischia, een familie waartoe ook vierpotige reuzen als Stegosaurus en Triceratops behoorden, en niet tot de Saurischia, waarvan de vogels zouden afstammen. De meest opmerkelijke opmerking in het artikel is wel dat die twee takken van dinosauriŽrs circa 220 miljoen jaar geleden splitsten. Dit betekent volgens de paleontologen dat de oorsprong van veren bij de voorouders van beide groepen dino's moet worden gezocht. Vervolgens wordt nog gezegd dat veren "mogelijk tamelijk gewoon" waren en dat pterosauriŽrs volgens sommige paleontologen ook veren hadden.

Gevederde dinosauriŽrs. Ach wat zouden evolutionisten toch graag het onomstotelijke bewijs zien voor de overgang van dinosauriŽr naar vogel. Eerlijk gezegd komen dit soort berichten op mij behoorlijk krampachtig en geforceerd over. Er zal en er moet bewijs zijn voor deze overgang, dus wordt elke mogelijke indicatie voor veren op een dino-fossiel als bewijs gezien. Merk op dat de oorsprong van de veren terug gedrongen wordt naar de tijd waarin dino's zouden zijn ontstaan (230 miljoen jaar geleden)! De oorsprong van veren moet bij de vermeende gemeenschappelijke voorouders van de Saurischia en de Ornithischia gezocht worden, dus voordat ze 220 miljoen jaar geleden hun eigen weg zouden zijn gegaan. Dan volgt de wonderlijke bewering dat veren 'mogelijk tamelijk gewoon' waren. Wat is dat toch met het woordje 'mogelijk'? Maakt dat woord ineens alles mogelijk? Het past mooi in het rijtje toverwoorden van de evolutionist: 'mogelijk' en 'ontstond', 'verrees', 'stamde af', 'splitste af', 'evolueerde', enzovoort...
Zie ook de misleidende term 'draadachtige protoveren'. En zo toveren ze de veren aan de 'protovogel'. Blijkbaar zijn er draadachtige structuren te vinden aan bepaalde dinosauriŽrs (zie ook de artikelen Huid van dinosaurusfossiel vertoont veel details en Tanden en veren in de overgang). Kun je dit echter als bewijs zien voor de overgang van dino naar vogel? Nee, natuurlijk niet. Dit is pure inlegkunde. De structuren lijken niet op echte veren, ze worden verondersteld een stap in de evolutie van veren te vertegenwoordigen, puur vanuit de veronderstelling dat die evolutie heeft plaatsgevonden. Hierbij komen we zoals gebruikelijk de aloude denkfouten cirkelredenatie, non-sequiteur, indirecte bewijsvoering, reduceren, extrapolatie en zelfverwijzing weer tegen.
Wat is nu de werkelijke aanwijzing dat vogels uit dino's zijn voortgekomen? Alleen dat er structuren bij dinosauriŽrfossielen gevonden worden die op 'protoveren' lijken? Wie bepaalt eigenlijk hoe een 'protoveer' er uit moet zien? En zelfs al zouden er echt veerachtige structuren zijn, dan is het nog steeds een vergelijking van appels en peren. Het huidje van de een lijkt een beetje op het huidje van de ander, maar ze komen toch echt van een totaal andere boom. Overeenkomst is niet per definitie bewijs voor gemeenschappelijke afstamming. Meer een bewijs voor gemeenschappelijk ontwerp. Zeker als je kijkt naar alle dingen die zouden moeten veranderen bij de overgang van dino naar vogel, zoals het verkrijgen van een ander type ademhalingsorganen, een snavel en het vermogen om te vliegen (dit behelst veel meer dan een paar schubben die in veertjes veranderen). Het ligt veel meer voor de hand dat deze beesten gemaakt zijn door een zeer creatieve en intelligente Ontwerper met een goed gevoel voor humor.
Toevoeging 8 april 2009: Een recente beschrijving van hoe dino's "leerden vliegen", die bij mij danig op de lachspieren werkt, vinden we op NU.nl. Hťt stereotype schoolvoorbeeld van een 'just so story', waaraan men zich in de populair-wetenschappelijke media vaak schuldig maakt.


[Terug naar index...]

Octopus was altijd octopus
Geplaatst: 20 maart 2009

Een fossiele octopus is heel zeldzaam. Het is al moeilijk genoeg om botten van dinosauriŽrs te vinden, maar een beest dat bijna alleen maar uit spieren en huid bestaat fossiliseert alleen onder bepaalde omstandigheden, omdat het al binnen enkele dagen vergaat. (Je zou hierbij aan de zondvloed kunnen denken.) Live Science brengt ons het nieuws dat er fossiele octopussen zijn gevonden die zeer goed bewaard zijn gebleven en heel snel begraven moeten zijn in lagen sediment. Dit is zo ongeveer net zo zeldzaam als het vinden van een gefossiliseerde niesbui, aldus Live Science. Bij deze octopussen zijn tentakels, zuignappen en zelfs de inktzak zichtbaar. De ouderdom wordt geschat op 95 miljoen jaar. De ontdekker was verbaasd hoe veel ze leken op de ons bekende octopussen: "Deze dingen zijn 95 miljoen jaar oud, maar ťťn van de fossielen is nauwelijks van levende soorten te onderscheiden," zei Dirk Fuchs van de Universiteit van Berlein. Van 'primitieve' octopussen werd verondersteld dat ze vlezige vinnen aan hun lijf hadden, maar daarvan werd niets gezien bij deze fossielen, hoewel ze uitzonderlijk goed bewaard zijn gebleven. National Geographic toont een gedetailleerd plaatje van ťťn van de fossielen.

Fossielen waren in 1859 al een groot probleem voor Darwin. Daar is nog niet veel aan veranderd. Zijn volgelingen blijven echter vasthouden aan de veronderstelling dat (ook) deze octopussen geleidelijk ontwikkeld zijn uit de eerste (op een of andere manier spontaan gevormde) levende cel. Een evolutionaire voorloper van deze beesten kan niet worden getoond en in 95 miljoen jaar zou er niets aan ze veranderd zijn, terwijl in diezelfde tijd dino's in vogels veranderden. Hier is iets niet in de haak als je het mij vraagt. Lees ook: Fossielen en hun verhaal.


[Terug naar index...]

De eerste stapjes
Geplaatst: 6 maart 2009

De BBC kwam met het nieuws van de oudste menselijke voetsporen tot nu toe. Ook NU.nl kwam met deze ontdekking. National Geographic voegde er nog aan toe dat het om een "moderne anatomie" ging. Anderhalf miljoen jaar oud en toch "modern", dat wekte natuurlijk onze interesse. Schijnbaar moet hier onderscheid gemaakt worden tussen 'menselijk' en 'voormenselijk', dus gaan we eens kijken wat er speelt. Een foto van een modern uitziende voetafdruk is in beide artikelen zichtbaar. De afdruk was te vinden in vulkanische as in Kenia die door paleontologen gedateerd is op 1.5 miljoen jaar oud. De wetenschappers leidden er uit af dat het gemaakt is door een rechtop lopend persoon die zelfs "verend" liep, zoals National Geographic het noemde. "De grootte en onderlinge afstand van de voetafdrukken zijn een indicatie dat ze gemaakt zijn door mensen met lichamen die gelijk zijn aan die van moderne mensen. Gezien hun ouderdom zijn de afdrukken hoogst waarschijnlijk gemaakt door Homo erectus," aldus het artikel. De ontdekkers leidden er ook uit af dat de "mensen" van die tijd ook in staat waren om te rennen. Daniel Lieberman, een paleoantropoloog aan de universiteit van Harvard, zag in de afdruk onomstotelijk bewijs dat Homo erectus een mensachtige voet had. "Ik zou verbaasd zijn als dit niet zo was," zei hij tegen National Geographic, "hoe kon H. erectus anders een miljoen jaar voor de uitvinding van de puntige speer jagen - want we weten dat hij dat deed - zonder het vermogen om goed te kunnen rennen?"

Zou het ook kunnen zijn dat deze "Homo erectus" gewoon een door God geschapen mens was zoals jij en ik? Is het misschien mogelijk dat de laag waarin deze voetafdrukken gevonden zijn geen 1.5 miljoen jaar oud zijn? Zou het kunnen zijn dat de persoon die deze afdrukken gemaakt heeft op de vlucht was voor een vulkaanuitbarsting tijdens of na de zondvloed? Een neutrale onderzoeker (die niet beÔnvloed is door de veronderstelling dat deze lagen zo oud zijn) ziet hier gewoon de voetstappen van een (modern) mens. Vanwege de positie in de aardlagen geloven evolutionisten nu dat de 'mens in wording' 1.5 miljoen jaar geleden al een 'moderne voet' had.
  Dit doet me denken aan ondertussen achterhaalde afbeeldingen van de Australopithecus Lucy, die ook 'moderne' voeten had. Ondertussen zijn er veel meer botjes van deze aapjes gevonden, waaruit blijkt dat hun voeten gewoon apenvoeten waren. Hoe verbaasd was ik (en zelfs een beetje verontwaardigd) toen ik afgelopen zomer in dierenpark Emmen een display van Lucy zag, compleet met voeten die niet te onderscheiden waren van de onze. Is dit onwetendheid of nalatigheid? Hebben ze geen tijd om het aan te passen? Is de kunstenaar die het gemaakt heeft niet beschikbaar? Mogen ze het niet veranderen? Hoe dan ook, het publiek wordt misleid, of het nu bewust of onbewust is. En die (al dan niet opzettelijke) misleiding in de media (en natuurlijk ook in musea en dierentuinen) was een van de aanleidingen voor het opzetten van deze site.


[Terug naar index...]

Vaticaan overlegt over evolutie
Geplaatst: 4 maart 2009

Gelezen in de Metro: Zijn er raakvlakken tussen de evolutietheorie en de scheppingsgedachte? Op een congres in Rome buigen het Vaticaan en wetenschappers zich de komende dagen over die vraag. De conferentie is georganiseerd door de Pauselijke Raad voor de Cultuur. President Gianfranco Ravasi zei vorig jaar, dat evolutie "niet bij voorbaat onverenigbaar is met de leer van de katholieke kerk en met de boodschap van de Bijbel".

Een heel kort berichtje waarin al twee dingen staan die niet door de lariedetector zullen komen. Wie heeft ze gezien? Voor het gemak heb ik de woorden waar het om gaat schuin gedrukt.
  Ten eerste is daar het woord 'evolutietheorie' tegenover de term 'scheppinggedachte'. Als we dat nu eens zouden omdraaien: Zou het iemand opgevallen zijn als er in het stukje 'evolutiegedachte' en 'scheppingstheorie' had gestaan? Als ik het had geschreven had ik dat overigens niet gedaan. Voor mij staan de twee filosofisch gezien op ťťn lijn. Dus het is allebei theorie of allebei gedachte. Persoonlijk zou ik liever geen toevoeging doen, maar voor de duidelijkheid heb ik het vaak over 'evolutiefilosofie' en 'historische betrouwbaarheid van de Bijbelse geschiedenis'. Dat laatste is wel een mond vol, maar het is ook niet voor iedereen duidelijk wat er nu bedoeld wordt met de 'scheppingsgedachte'. Het Bijbelse verhaal van de prille geschiedenis van de mensheid is niet lang: 11 korte hoofdstukken in het boek Genesis. De evolutiefilosofie richt zich echter met name op een reeks veronderstelde gebeurtenissen die het bestaan van een Bijbelse Schepper overbodig maken. Voorstanders hiervan vinden het meestal niet leuk als ik zeg dat dit een 'verzonnen verhaal' is, want evolutie is volgens hen een feit en ze zien juist de Bijbel als een verzonnen verhaal. Toch is Genesis opgeschreven als geschiedenis en evolutie 'van slijm en slik naar slimme Rik' bedacht door mensen als alternatief voor deze geschiedenis. Natuurlijk is het volgens deze 'evolutionisten' niet zomaar een 'verzinsel'. Ze zien het als de meest logische conclusie na observatie. Dat dit niet het geval is kun je op deze site lezen, beginnend bij de inleiding. Waar het mij hier nu om gaat is de 'stille manipulatie' die weerklinkt in die twee woorden 'theorie' en 'gedachte'. Evolutie als wetenschappelijke theorie wordt door de voorstanders ervan vaak vergeleken met de zwaartekracht. Hoe zwaartekracht werkt is nog een theorie, maar dŠt het werkt is absoluut zeker. De schijnbare overeenkomst zit hem hierin: hoe evolutie werkt is een theorie maar dŠt het werkt is een 'feit'. Nu komen we op een reclametechniek die ook wel 'bait and switch' genoemd wordt. Je wordt lekker gemaakt met een flitsende reclame, een lokkertje ("nu verkrijgbaar vanaf slechts 25 euro", of zelfs "gratis!") en als je erop af gaat zit er een addertje onder het gras (je komt in de winkel en ze 'switchen': "het model dat u wilt kost maar 50 euro meer! En met een abonnement slechts..."). Zo is het ook met het woord 'evolutie': voor een wetenschapper betekent het in eerste instantie 'verandering' en dat wordt inderdaad geobserveerd, dat is een feit (er zijn vele soorten paarden, honden, katten, kippen, enzovoort). Maar dan komt het addertje: een evolutionist gelooft dat die verandering ook heeft gezorgd voor de 'evolutie' van eerste cel naar tante Nel. En daar zit de omschakeling naar de 'gedachte' of 'filosofie'. Er is geen enkele zekerheid over het vermogen van 'evolutie' om dit soort verandering te bewerkstelligen. Het woord 'evolutie' krijgt op deze manier dus twee betekenissen en dat zorgt tijdens discussies dan ook vaak voor verwarring.
  Ten tweede is daar de opmerking dat evolutie "niet bij voorbaat onverenigbaar is met de leer van de katholieke kerk en met de boodschap van de Bijbel". Met de definitie van evolutie als 'verandering' niet nee, maar evolutie als geleidelijke ontwikkeling van al het leven uit ťťn enkele cel is absoluut onverenigbaar met het historische boek Genesis (het eerste boek van de Bijbel). Merk op dat President Ravasi het had over 'de boodschap' van de Bijbel. Hierbij komen bij mij al gelijk een paar rookgordijn argumenten in gedachten. Je kunt het ook zo lezen: "Soortvorming is goed verenigbaar met het goede nieuws van de Bijbel"... Maar dat slaat als een tang op een varken. Het goede nieuws is dat (de historische) Jezus Christus naar de aarde gekomen is om ons te verlossen van de rebelse, onafhankelijke, eigengerechtige natuur die wij geŽrfd hebben van (de historische) Adam (1 KorintiŽrs 15:22). Wat heeft dit nou te maken met 'evolutie'? Zo zie je maar weer dat wat iemand zegt of schrijft iets heel anders kan betekenen dan wat men bedoelt, hoort of leest. Wat de meeste mensen er echter in zullen lezen is: "evolutie van moleculen naar mensen is verenigbaar met de scheppingsgeschiedenis in Genesis". Dat is niet waar en dat staat er niet; lees hier dat Ravasi het ook niet zo bedoelde. Wat je tegenwoordig wel vaker hoort is dat "God gebruik gemaakt zou kunnen hebben van evolutie". Maar dat is absurd; in de woorden van De filosoof David Hull: "Whatever the God implied by evolutionary theory and the data of natural history may be like, He is not the Protestant God of waste not, want not. He is also not a loving God who cares about His productions. He is not even the awful God portrayed in the book of Job. The God of GalŠpagos is careless, wasteful, indifferent, almost diabolical. He is certainly not the sort of god to whom anyone would be inclined to pray." 1  Een god die evolutie gebruikt kan onmogelijk de goede, liefhebbende, zorgvuldige God van de Bijbel zijn. Zo'n god moet nonchalant, verspillend, onverschillig, ja bijna duivels zijn. Miljoenen jaren jagen, dood, verderf, ziektes en ellende, voordat alles een keertje 'goed' werkt. Wanneer was het dan eigenlijk "zeer goed", zoals we in Genesis 1 lezen? Nee, de God van de Bijbel heeft geen evolutie 'gebruikt' bij het scheppen van de oorspronkelijke soorten. De vormenrijkdom die we nu kennen is het gevolg van 'evolutie' in de eerste betekenis: verandering binnen een enorm knap en goed geschapen 'basistype'. Alle paarden stammen af van het oorspronkelijke, "zeer goed" geschapen paardenpaartje. Datzelfde geldt voor honden, katten, kippen en noem maar op. Hoe die oorspronkelijke dieren er uit gezien hebben weten we niet, maar deze verklaring is veel meer in overeenstemming met de feiten. Aangezien er geen observatie bekend is waarbij nieuwe organen en structuren ontstaan. Er is op dit moment alleen maar hergroepering, aanpassing en vermindering van erfelijke informatie. Waar die informatie oorspronkelijk vandaan is gekomen wordt het best verklaard door de Bijbelse scheppingsgeschiedenis.

1  Hull, David L., "The God of the GalŠpagos," review van Darwin on Trial, Nature, vol. 352 (August 8, 1991), p. 486 (zie ook Evolutie.EU).


[Terug naar index...]

De 'dino-kip' komt eraan
Geplaatst: 2 maart 2009

Paleontoloog Jack Horner van de universiteit van Montana, die beroemd is geworden als adviseur bij de Jurassic Park-films, heeft het daarmee verdiende geld beschikbaar gesteld voor de ontwikkeling van een heuse 'dino-kip'. Hij financiert een nieuw onderzoek waarbij een genetisch gemanipuleerde kip met uiterlijke kenmerken van een dinosaurus moet worden gecreŽerd. De verwachting is dat dit binnen 5 tot 10 jaar moet lukken. De voorbereidingen worden getroffen door wetenschappers uit de VS en AziŽ, zo meldt de Sunday Times. Volgens dit artikel zouden wetenschappers de afgelopen jaren hebben vastgesteld dat vele dinosauriŽrs veren hadden. Maar zo zeker is dat nog niet; zie onder andere Tanden en veren in de overgang, Foute fossielen doen Darwin de das om, Doorzichtige kikker en gevederde dino en Gevederde dinosaurus?
Horner is erg enthousiast over de mogelijkheden, aangezien kippen volgens hem van dinosauriŽrs afstammen. Hierbij werd wederom niet uitgelegd hoe voorpoten vleugels werden, hoe een bek vol tanden een snavel werd en hoe het longsysteem veranderde. Zo zijn er nog wel meer vraagstukken die 'opgelost' moeten worden. Er werd alleen ingegaan op de suggestieve notie dat een kippenembryo in de eerste fases na de bevruchting "enkele karakteristieken van dinosaurussen ontwikkelt", aldus de wetenschapper. Nu wil hij de latent aanwezige dino-genen weer laten 'aanzetten', zodat die specifieke kenmerken weer naar boven komen. Het lijkt het allemaal heel makkelijk als je hoort hoe hij er over praat; je wuift een beetje met je hand en je ziet het voor je ogen gebeuren, omdat "evolutie werkt"... (zie deze video).

Wie is het opgevallen dat deze wetenschapper handelt vanuit zijn aanname dat vogels van dinosauriŽrs (verschrikkelijke hagedissen) afstammen? Dat er overeenkomsten zijn tussen het DNA van kippen en de verschrikkelijke T-Rex is niet zo raar (afgezien van het feit dat ik zowel kippen als dino's verschrikkelijk leuke beesten vind), ze zijn gewoon ontworpen door dezelfde Maker. Je mag verwachten dat verschillende creaties van een ontwerper overeenkomsten vertonen. Daarbij is het alleen maar logisch dat functionele delen als poten, ogen, oren en ingewanden op vergelijkbare wijze zijn toegepast, gewoon omdat ze goed werken. Evengoed toont onze Schepper Zijn creativiteit door eenzelfde functie op meerder manieren uit te voeren. Denk maar aan de verschillende vliegmechanismen die er zijn: Vleugels met en zonder veren, dik dun, ťťn paar, twee paar vleugels, ga maar na. Iemand die gelooft dat evolutie voor deze dingen kan zorgen, zou dus moeten kunnen aantonen hoe ze ontstaan zijn en niet alleen maar beweren dat het op een of andere manier gebeurd is. Maar als het lukt om DNA van dino's in het DNA van kippen te 'plakken' en 'aan te zetten', is nog niet bewezen dat ze van elkaar afstammen natuurlijk. Je bewijst daarmee dat het mogelijk is om onderdelen van verschillende ontwerpen te combineren tot een nieuw ontwerp en dat daar intelligente ontwerpers voor nodig zijn. Hoe zou een dino-kippeboutje smaken trouwens? Over tien jaar weten we het misschien.


[Terug naar index...]

De verborgen bergen
Geplaatst: 2 maart 2009

We zetten de toon van het vorige artikel voort met een ontdekking die weer heel goed past binnen een Bijbels wereldbeeld. BBC News brengt ons het bericht van de verborgen bergen. Het lijkt wel een titel voor een Suske en Wiske album. Waar vinden we deze bergen? Onder een 4 km dik pak ijs op Antarctica. Een bergrug zo groot als de Europese Alpen, veel groter dan men verwachtte, is eindelijk in kaart gebracht (ze waren al in de vijftiger jaren van de vorige eeuw door Russen ontdekt). Wetenschappers vlogen met radarapparatuur over het zuidelijke continent om de bergrug dwars door het ijs op te meten. Samen met de meetresultaten van seismometers konden ze de vorm bepalen. Het Gamburtsev gebergte, genoemd naar een Russische wetenschapper, lijkt erg veel op de Alpen: "scherpe pieken en valleien". De wetenschappers staan te popelen om door het ijs heen te boren, want in de valleien lijkt vloeibaar water te staan, opgewarmd door de aarde. Volgens persbureau Reuters zei Fausto Ferraccioli van het British Antarctic Survey dat de bergen snel onder het ijs begraven moeten zijn. Als de bergen langzaam onder het ijs begraven waren, zouden ze niet zo puntig zijn geweest, maar zouden ze afgesleten zijn door de gletsjerwerking. Voor hem is het een "mysterie" vanwege zijn vaste overtuiging dat deze bergrug 500 miljoen haar oud is.

Alweer een ontdekking die bevestigt dat de geologische processen die het aardoppervlak gevormd hebben snel gegaan kunnen (of moeten) zijn. Zou het ook kunnen zijn dat deze bergen snel begraven zijn onder het ijs, tijdens en na een wereldwijde overstroming, zoals die in de Bijbel beschreven staat? Een dergelijke wereldwijde ramp zou gepaard gaan met vulkaanuitbarstingen die grote hoeveelheden rook, as en stoom in de atmosfeer brachten. Vulkanische as in de stratosfeer gedurende de jaren na de zondvloed hield het zonlicht tegen en zorgde voor een dramatische daling van de temperatuur, vooral aan de polen. Dit heeft gezorgd voor een snelle opbouw van sneeuw en ijs en mogelijk een aantal eeuwen ijstijd (hoewel de sporen die op ijstijd(en) wijzen ook anders uitgelegd kunnen worden). Voeg dit toe aan het lijstje van ravijnen, sedimentafzettingen, diamantvorming, erosiepatronen, gevouwen aardlagen, de 'Cambrische Explosie' en ga zo maar door. (Zie ook Hoe oud is de aarde?)


[Terug naar index...]

Gletsjers Andes als sneeuw voor de zon
Geplaatst: 18 februari 2009
Bijgewerkt: 4 maart 2009

Een eenvoudig feit: de gletsjers in het Andesgebergte in Zuid-Amerika zijn zeer snel op hun retour. Het kan zijn dat ze binnen twintig jaar helemaal verdwenen zijn. Welke conclusie kunnen we hieruit trekken die je niet zo gauw in de media zult zien? Het propagandistische antwoord dat we lezen op NU.nl is de o zo uitgekauwde opwarming-van-de-aarde waarschuwing. De uiteenlopende visies hierop vind je al snel bij een zoekopdracht naar dit fenomeen. Ja, de aarde warmt op, maar is dat onze schuld en heeft het steeds weer 'waarschuwen' wel zin? (Zie recent artikel van The Register.) Daar zullen we het hier even niet over hebben, maar het werkt wel als afleidingsmanoeuvre. Want wat is de andere kant van de zaak? Als gletsjers zo snel kunnen verdwijnen, is dat dan niet de zoveelste aanwijzing dat geologische processen op aarde sneller gaan dan wetenschappers verwachtten? Sinds mensen als Nicolaus Steno, Abraham Werner en James Hutton in de zeventiende en achttiende eeuw hun twijfels uitten over een Bijbelse (catastrofistische) visie op de geologie, is de wetenschappelijke gemeenschap zich steeds meer gaan richten op verklaringen die in de miljoenen jaren liepen. Dat de meeste structuren in onze aardkorst er juist veel meer op wijzen dat ze door catastrofes gevormd zijn, werd pas later weer opgepakt door mensen als Georges Cuvier en Immanuel Velikovsky. Maar toen was het idee van miljoenen jaren al helemaal geÔntegreerd in het wetenschappelijke denken. De 'algemeen geaccepteerde' visie is nu dat er gedurende miljoenen jaren verschillende catastrofes geweest zijn. De zondvloed laat ons echter een ander scenario zien: een redelijk recente wereldwijde overstroming, logischerwijs gevolgd door een onstuimige periode van vulkaanuitbarstingen, overstromingen, damdoorbraken en aardbevingen. Al met al voldoende om de huidige staat van onze aarde te verklaren.
Toevoeging: NU.nl berichtte op 25 februari dat de PyreneeŽn in de laatste eeuw bijna negentig procent van hun gletsjerijs verloren hebben.

Waar het steeds weer op neerkomt is hoe je naar de feiten kijkt. Wat is je wereldbeeld? Wil je vasthouden aan een miljoenen jaren scenario, waarbij je toch moet inzien dat vrijwel alle geologische structuren snel gevormd (kunnen) zijn, of kijk je vanuit het Bijbelse wereldbeeld naar de aardlagen, bergen, diepe geulen (Grand Canyon), watervallen en gletsjers? De logische benadering van gletsjers, gezien vanuit een Bijbels perspectief, is dat ze een overblijfsel zijn de zondvloed, zo'n 4400 jaar geleden. In dat licht is het niet zo vreemd dat ze relatief snel verdwijnen.


[Terug naar index...]

Darwin, gefeliciteerd en rust zacht
Geplaatst: 12 februari 2009

Vandaag is het dan zover. Darwin is jarig. Hij kan er zelf alleen niet bij zijn. Precies tweehonderd jaar geleden, op 12 februari 1809, werd Charles Robert Darwin geboren. En in 1859, precies 150 jaar geleden, verscheen zijn boek "On the Origin of Species". Maar kunnen we hem en zijn ideeŽn nu eindelijk in vrede laten rusten, of blijft zijn gedachtegoed voortbestaan? Er zal in de media vandaag meer dan genoeg aandacht besteed worden aan deze invloedrijke man. Je zult dit jaar veel lezen over zijn ontdekkingen, zijn leven, zijn speculaties en hoe die in de wetenschappelijke wereld zijn opgenomen. Je zult horen over controverse, voors en tegens. Wetenschappers, christenen, moslims, theologen en filosofen zullen hun zegje doen. Een eenvoudige zoekactie op het internet geeft je alle informatie die je over hem en 'zijn' evolutietheorie wilt hebben, maar alleen op sites als deze en die op de links-pagina vind je serieuze argumenten voor de ware geschiedenis van de aarde en het leven. De geschiedenis zoals die staat opgetekend in de Bijbelse geschriften. Waarom ben ik daar zo zeker van? Lees verder en sluit je vooral niet af voor de 'andere kant' van de zaak. Er is veel variatie mogelijk bij levende wezens. Die variatie wordt ook wel 'evolutie' genoemd. Maar is die variatie genoeg om het geloof in een volledige evolutionaire geschiedenis van moleculen naar mensen te rechtvaardigen? Er zijn veel aanwijzingen dat bepaalde diersoorten aan elkaar verwant zijn, maar is die observatie genoeg om aannemelijk te maken dat alle levende wezens aan elkaar verwant zijn? Lees op deze site waarom dit niet het geval is. Wetenschappelijk gezien is evolutie 'de beste theorie' om te verklaren hoe bepaalde soorten aan elkaar verwant zijn, maar kunnen erfelijkheid, mutaties en natuurlijke selectie de enorme toename aan specifieke informatie (die noodzakelijk is voor een evolutie van microbe naar microbioloog) voldoende verklaren? Stel je open voor een verklaring die veel bevredigender is dan de speculaties van Charles en zijn volgelingen.


[Terug naar index...]

Evolutiegeloof in de media
Geplaatst: 8 februari 2009

Je ziet het steeds weer. Er wordt in de media meestal uitgegaan van de gedachte dat alles wat leeft op aarde een gemeenschappelijke voorouder heeft. Hierdoor worden door onderzoekers en journalisten soms de meest vergaande en bizarre conclusies getrokken. Zie hier een zestal voorbeelden.
1. 'Vogels met tanden en knaagdieren van twee meter hoog' (NU.nl)
Op basis van evolutionistische veronderstellingen wordt in het natuurwetenschappelijk museum in Brussel binnenkort geŽxposeerd met 'opgezette dieren van de toekomst'. Volgens paleontoloog Sťbastien Steyer worden nogal wat dieren fors groter. Vogels met tanden zijn volgens hem niet verbazend want vogels stammen immers af van dinosauriŽrs en hebben nog hun gen voor tandontwikkeling. Hij verwacht ook dat een buidelrat die in bomen leeft een enorm lange staart en een omgekeerde buidel ontwikkelt. Vrouwtjes kunnen dan makkelijker ondersteboven in bomen hangen. Kortom: aannames en geen feiten. Levende wezens veranderen, dat wel, maar kun je dat eindeloos blijven doorvoeren? Zouden (sommige) vogels ook tanden kunnen hebben omdat God ze die gegeven heeft?
2. In een ander artikel van NU.nl worden bijlen die gevonden zijn in een bepaalde steenlaag, gedateerd op ruim 1,8 miljoen jaar oud. Hieraan wordt gelijk weer gekoppeld dat er in die tijd mensen geleefd moeten hebben. Logisch natuurlijk, maar kun je die conclusie trekken als je eerste bewering nog niet geverifieerd is? Stel nu dat die steenlaag door de Bijbelse zondvloed gevormd is. Dan zijn de bijlen ongeveer 4500 jaar oud. Het is maar net met welke bril je naar de feiten kijkt.
3. "Mannen zouden vrouwen met gezichtskenmerken die wijzen op een verhoogde testosteronproductie onbewust mijden, vanwege een instinctieve angst voor overspel. Evolutionair gezien is het voor een man namelijk beter als hij geen risico loopt dat zijn vrouw ook kinderen verwekt met andere mannen." Aldus een artikel op NU.nl. Wat heeft evolutie hier nu mee te maken? Wordt er hier misschien vanuit gegaan dat mensen een dierlijk instinkt hebben overgehouden bij het kiezen van een partner? Het lijkt er wel op, maar is het waar? Zou het ook zo kunnen zijn dat mannen vrouwen met een verhoogde testosteronproductie mijden omdat ze aanvoelen dat zij minder dicht bij de oorspronkelijk geschapen vrouw zitten? Welke bril heb je op?
4. Trouw brengt ons het bericht van een reuzenslang, gevonden in lagen die verondersteld worden zestig miljoen jaar oud te zijn. Natuurlijk is die ouderdom bedacht en niet bewezen, maar dit is weer een vondst die we volgens een Bijbels denkkader zouden verwachten: Vroeger waren beesten groter, sterker en beter. In de Bijbel zien we dat alle beesten en de mens perfect geschapen werden en door de verkeerde keuze van de mens onder de vloek van de dood terecht kwamen. Hierdoor ontstonden ziektes en degeneratie en ging alles uiteindelijk dood. Meer hierover in het onderdeel Fossielen en hun verhaal.
5. "Natuurhistorisch Museum Naturalis in Leiden staat binnenkort in het teken van Charles Darwin. Bezoekers kunnen dieren bewonderen die de wetenschapper inspireerden tot het formuleren van zijn evolutietheorie." Zo rapporteert NU.nl. Ja, Darwin krijgt veel aandacht dit jaar. Bedenk echter dat de veranderingen die Darwin zag in de verste verte geen rechtvaardiging waren voor de theorie die hij formuleerde. Hij was zich daar ook ten volste van bewust en schreef in zijn boek "On the Origin of Species" regelmatig over de dingen die allemaal nog bewezen moesten worden. Darwin zelf zei in de introductie van zijn boek: "I am well aware that scarcely a single point is discussed in this volume on which facts cannot be adduced, often apparently leading to conclusions directly opposite to those at which I have arrived. A fair result can be obtained only by fully stating and balancing the facts and arguments on both sides of each question; and this is here impossible." Na 150 jaar zijn de belangrijkste 'bewijzen' nog niet aangedragen. Hoe meer we ontdekken, hoe meer het duidelijk wordt dat het leven ontworpen moet zijn. Er zitten inderdaad twee kanten aan ieder vraagstuk en als we de feiten voor zichzelf laten spreken, lijkt de balans steeds weer door te slaan naar de kant van het Bijbelse wereldbeeld. Als je dit 'Boek der boeken' nog nooit een serieuze kans hebt gegeven, probeer het dan eens.
6. De Volkskrant brengt het nieuws van een fossielvondst en kopt: "De vroegste walvissen waren nog geen volledige zeedieren. Zij kregen hun jongen nog op het land." Dat concluderen paleontologen uit de vondst van een fossiele zwangere vrouwtjeswalvis. En natuurlijk komt het miljoenen jaren geloof ook nog even voorbij: "In het ruim 47 miljoen jaar oude fossiel is het lichaam van de foetus goed te onderscheiden. Dat ligt met de kop van de baarmoeder af, een geboortepositie die alleen voorkomt bij landdieren. Bij moderne walvissen komt het jong met de staart eerst ter wereld." Dus dat er een fossiel gevonden is van een walvis die blijkbaar zwanger en al overvallen is door een ramp (hoe kon het anders fossiliseren?), waarbij het foetus verkeerdom lag, is bewijs voor de overgang van een landdier naar een walvis? Was dit de norm bij al haar soortgenoten? Wie weet was er wel wat mis met deze zwangerschap. Dat gebeurt vandaag de dag ook wel eens bij mensen, dat heet een stuitligging... Bij deze walvis moet het wellicht een kopligging genoemd worden. Een duidelijk geval van wishful thinking. Evolutie van een landdier naar een walvis wordt gewoon aangenomen en elk fossiel dat daar in past is 'bewijs' voor dat geloof. Zo werd er in de buurt een vrijwel complete "mannetjeswalvis ontdekt, met van zwemvliezen voorziene poten." Een walvis met poten? Dat is interessant. Gevolgd door de onomwonden geloofsuiting: "De twee fossielen leveren concreet bewijs voor de theorie dat de eerste walvissen, waarvan de voorouders echte landdieren waren, nog geen volledige zeebewoners waren geworden." Alleen als je al in evolutie van landdieren naar walvissen gelooft. Wie weet was dit fossiel wel gewoon een prachtig geschapen beest met zwemvliezen aan zijn poten. Geschapen door God, omgekomen in de zondvloed. Wat mensen vaak over het hoofd zien is dat ťťn 'missing link' nog geen evolutie maakt. Er wordt naarstig gezocht naar 'missing links', maar Darwin gaf al toe dat het aantal tussenvormen enorm groot moest zijn. Die enorme hoeveelheid is in de 150 jaar na die uitspraak nog steeds niet gevonden. Hier en daar een apart beestje benoemen tot tussenvorm is toch net even niet voldoende.

Ik heb gezegd.
Uw misvatverslaggever.


[Terug naar index...]

Stamboom van het Leven definitief neergehaald
Geplaatst: 29 januari 2009

NU.nl komt met een versie van het nieuws op Discovery Channel dat een groep wetenschappers met behulp van een computerprogramma een eenvoudig diertje heeft aangewezen als voorouder van alle dieren op aarde. Aan de hand van een verzameling DNA strengen uit alle klassen van dieren kon het programma bepalen dat ze evolutionair het meest verwant waren aan placozoa. "Ze passen precies bij wat je je voorstelt bij een basale diersoort", aldus de hoofdonderzoeker. Het is dus wel belangrijk dat je je voorstellingsvermogen activeert. Ook zou de evolutionaire stamboom al aan het begin in tweeŽn gesplitst zijn en zouden de symmetrische en de niet-symmetrische dieren onafhankelijk van elkaar zijn geŽvolueerd. Sterker nog, in die twee groepen zou het zenuwstelsel volkomen onafhankelijk zijn ontstaan.
Een ander bericht met betrekking tot de door Charles Darwin bedachte Stamboom van het Leven, verscheen 22 januari op Telegraph.co.uk. Hier wordt deze klassieke weergave volkomen met de grond gelijk gemaakt. Als je een zoekopdracht naar 'stamboom' op deze site doet, zul je zien dat dit niet de eerste keer is dat evolutionisten hun twijfels over Darwins eenvoudige plaatje uiten. Volgens het artikel noemen de wetenschappers het "foutief" en "misleidend". Ze argumenteren dat "evolutie1 veel te complex is om uitgelegd te worden met een paar wortels en takken." Het lijkt niet eens op een boom. Er zijn allemaal connecties onderling en het geheel lijkt meer op een "netwerk" of een "web" dan op een boom. Een van hen zei: "Als er al een stamboom van het leven is, dan is het een kleine, onregelmatige structuur die groeit uit het web van het leven." Er wordt gebruik gemaakt van termen als "ontworteling" en "begraven" van de Stamboom en men zegt dat "onze gehele fundamentele kijk op de biologie moet veranderen." Opvallend is ook het gemak waarmee men het woord evolutie gebruikt voor zowel de gemeenschappelijke afstamming van al het leven als kleine veranderingen (met name de weerstand van bacteriŽn tegen antibiotica - zie De zaak-Evolutie, hoofdstuk 1.5 D: RESISTENTIE TEGEN PESTICIDEN). Als je het nou over "foutief" en "misleidend" hebt, is dit een perfect voorbeeld. Evolutie impliceert het ontstaan van nieuwe organen. Bij resistentie tegen antibiotica is dat niet het geval, dus dat kun je niet als voorbeeld voor evolutie aanhalen. Om te bewijzen dat evolutie voor nieuwe organen kan zorgen, moet je een voorbeeld geven waarbij dat daadwerkelijk gebeurt. En dan moet je nog aannemelijk maken dat alle organen en structuren die het leven rijk is, op die manier zijn ontstaan. In dit artikel krijgen we dus geen duidelijk voorbeeld van het 'scheppende vermogen' van evolutie. Net zo min als in het eerste artikel, waar we het moesten doen met de verdwaalde opmerking dat evolutie twee maal voor een zenuwstelsel gezorgd moet hebben. Zonder verdere uitleg of verwijzing.
Creationisten kregen zowaar het laatste woord in het artikel van de Telegraph, vanwege hun rol in "een veel groter debat" en hun overtuiging dat het leven op aarde zo complex is dat er wel een ontwerper (God) moet zijn.


1  Toevoeging op 31 januari 2009: verduidelijking m.b.t. de schijnbaar wereldwijde verwarring rondom het woord 'evolutie'. Is het een 'scheppende kracht' of slechts 'verandering over tijd'? Zowel verslaggevers als wetenschappers gebruiken beide interpretaties door elkaar en het wordt er voor de leek niet duidelijker op. Tenzij anders aangegeven, gebruiken wij op deze site het woord evolutie als beschrijving van een ontwikkelingsproces waarbij alle levende wezens zouden zijn voortgekomen uit ťťn (eenvoudig) organisme. Dit zien wij echter als een geloof en niet als een bewezen feit. Er zijn ook mensen die het woord gebruiken voor de ontwikkeling van alles in het universum; van de hypotetische 'Big Bang', waarbij de eerste chemische elementen ontstonden, naar sterren, planeten, het eerste leven en uiteindelijk de mens. Hoewel dit een logische consequentie van het evolutie-denken lijkt te zijn, valt die beschrijving niet voor iedereen binnen de term 'evolutie'. Dit zorgt soms voor verwarring en onnodige discussies.

Leuk dat we toch nog even genoemd worden, al is het dan in een enigszins discutabele context. Overigens, het argument van creationisten is niet zozeer dat het complex is, maar hoe complex het leven is. De manier waarop organismen met elkaar samenwerken en onherleidbaar complexe structuren vormen. Elk deel moet daarbij aanwezig zijn om het systeem te laten werken, waardoor een geleidelijk ontstaan ondenkbaar, ja zelfs onmogelijk is. Het is ook interessant dat ons in het stuk op NU.nl gevraagd wordt om ons voorstellingsvermogen te gebruiken: placozoa "passen precies bij wat je je voorstelt bij een basale diersoort". Op die manier wordt het niet gezegd in het stuk van de Telegraph. Daar wordt slechts gezegd dat choanoflagellata-achtige organismen gezien kunnen worden als een gemeenschappelijke voorouder van dieren. Laat het flagellum (zweepstaartje) dat deze ťťncellige micro-organismen bezitten nu net ťťn van die onherleidbaar complexe mechanismen zijn die op geen enkele denkbare manier spontaan zouden kunnen ontstaan. Maar als je evolutionisten vraagt waar dat eerste celletje vandaan is gekomen, krijg je toch meestal een ontwijkend antwoord, want evolutie hoeft natuurlijk niet te verklaren waar het eerste leven vandaan is gekomen... En vreemd genoeg, zoals we ook zien in het stukje in de Telegraph, krijg je ook nooit antwoord op de vraag hoe nu precies de nieuwe organen zijn ontstaan. Met betrekking tot de complexiteit van de ex-Stamboom (nu web of netwerk) van het leven, zegt men dat vele eenvoudige levensvormen "over en weer genen uitwisselen of ze doen aan genduplicatie, recombinatie, verlies of overdracht vanuit meerdere bronnen." Pardon? Lees die zin nog eens. Ik zie geen melding van het ontstaan van nieuwe genetische informatie. Alleen uitwisseling, verdubbeling en verlies. Dat is toch niet het soort 'evolutie' dat men probeert te bewijzen? Dat organismen DNA op elkaar kunnen overdragen en dat DNA verdubbelt en verloren gaat is bekend, maar hoe zijn zweepstaartjes, het bloedstollingsmechanisme, ogen, oren, nagels, tanden en veren ontstaan? Evolutionisten komen met allemaal ingewikkelde schema's van wat wanneer waaruit ontstaan is, maar je krijgt nooit te horen hoe het precies gegaan is. Meestal zegt men dan zoiets als "dit is iets waar nog verdere studie voor nodig is" of "we hopen hier in de toekomst meer zicht op te krijgen".
Kortom: Darwins Stamboom van het Leven heeft afgedaan en is nu definitief vervangen door een soort 'netwerk' omdat 'evolutie' te complex is voor een eenvoudige boomstructuur. Evenwel moet de evolutionaire afstamming van alle dieren toch ergens begonnen zijn, maar als kandidaat wordt een onherleidbaar complex organisme aangehaald... Mis ik nog iets? Het plaatje dat we hier voorgeschoteld krijgen lijkt verdacht veel op bewijs voor schepping. Eťn groot complex web van samenwerkende organismen, waarbij je een heel groot voorstellingsvermogen nodig hebt om te te zien hoe het allemaal vanzelf gegaan zou kunnen zijn. Geen wonder dat deze manier van denken afkomstig is van hoog opgeleide mensen en intellectuelen. Zou het misschien verstandiger zijn om ons niet af te vragen hoe evolutie heeft plaatsgevonden, maar of het wel heeft plaatsgevonden? Wat zei Jezus ook alweer over de wonderen die hij namens God deed? "Ik dank U, Vader, Heer van hemel en aarde, omdat U dit verborgen hebt voor wijzen en verstandigen en het onthuld hebt aan eenvoudigen. Ja, Vader, zo hebt U het goedgevonden. Alles is Mij door mijn Vader in handen gegeven. Niemand kent de Zoon behalve de Vader, en niemand kent de Vader behalve de Zoon, en ieder aan wie de Zoon Hem heeft willen onthullen. Kom allen naar Mij toe die afgemat en belast zijn, en Ik zal u rust geven. Neem mijn juk op en kom bij Mij in de leer, omdat Ik zachtmoedig ben en eenvoudig van hart, en u zult rust vinden voor uw ziel. Want mijn juk is zacht en mijn last is licht." (Mattheus 11:25-30 - WV95)


[Terug naar index...]

Foute fossielen doen Darwin de das om
Geplaatst: 24 januari 2009

Drie recente fossielvondsten halen Darwins Stamboom van het Leven weer eens overhoop. Ondanks vele van dit soort ontdekkingen is het geloof dat fossielen een duidelijk leesbaar 'verhaal' vormen van miljoenen jaren opwaartse evolutionaire ontwikkelingen in levende wezens nog steeds springlevend.
Wanneer er fossielen gevonden worden die niet goed (of helemaal niet) in de veronderstelde Stamboom van het Leven passen, worden ze gezien als mogelijkheden om de theorie 'bij te stellen'. Eerdere artikelen over deze ingebeelde afstamming geven al voldoende stof tot nadenken, maar het kan geen kwaad om er af en toe aandacht aan te besteden. Zo kwam National Geographic met het nieuws dat de 'vroegste' hersenpan van een haaiachtige vis die tot nu toe bekend is, heeft laten zien dat eerder aannames 'volledig fout' zijn. Dat is wat de 'experts' zeggen, volgens het artikel. Haaien zijn niet primitiever dan andere vissen. Het blijkt een stuk complexer te zijn dan men dacht. Evolutie werd gewoon aangenomen. De BBC rapporteerde niet over de problemen, maar wel dat dit fossiel "licht schijnt op de evolutie van gewervelden met kaken."
Over Archaeopteryx is men ook nog niet uitgepraat. Het overbekende fossiel wordt door de ťťn als (vroege) vogel en door de ander als reptiel geclassificeerd. Science Daily geeft hoop aan hen die het uitgestorven dier als vogel zien. Een rŲntgenscan wijst uit dat de gehoorbeentjes meer lijken op die van vogels dan op die van reptielen. Het gehoor leek waarschijnlijk veel op dat van de hedendaagse Emoe, aldus de onderzoekers.
In Precambrisch gesteente zitten kronkelige lijntjes, dat is al heel lang bekend, maar wat zijn deze fossiele spoortjes eigenlijk? Zonder een lichaam dat het veroorzaakt heeft is het moeilijk te zeggen. Evolutionisten die de Cambrische Explosie wilden 'verzachten' hebben ze lange tijd geÔnterpreteerd als gangen van wormen, de 'vroegste' voorbeelden van bilaterale (tweezijdige) beesten. Die interpretatie is onder vuur komen te liggen door de recente ontdekking van amoeben die kunnen rollen en sporen trekken die heel veel lijken op de fossiele sporen in het Precambrium. Zowel Science1 als Current Biology2 bespraken een publicatie van vorige maand in Current Biology.3  Geen van beiden was erg optimistisch. Het bleek dat de sporen van complex meercellig leven in het Precambrium net zo goed veroorzaakt kan zijn door ťťncellig leven. De oorspronkelijke publicatie van Matz et al maakte het niet makkelijk voor Darwinisten. Ze suggereerden dat de vreemde plantjes van voor de 'explosie' geen meercellige organismen waren, maar hele grote ťťncellige organismen. Het lijkt erop dat onder de Cambrische grens (waarin plotseling bijna alle hogere levensvormen verschijnen) alleen maar ťťncellig leven te vinden is. Dat is geen gunstige constatering voor het Darwinisme. Ga maar na: een plotselinge overgang van ťťncelligen naar vele vormen van meercellig leven (dus zonder een duidelijk aantoonbare reeks opeenvolgende stappen) kun je niet echt zien als een bewijs voor Darwinistische evolutie.


1.  Stefan Bengtson en Birger Rasmussen, "New and Ancient Trace Makers," Science, 16 January 2009: Vol. 323. no. 5912, pp. 346-347; DOI: 10.1126/science.1168794.
2.  Jan Pawlowski and Andrew J. Gooday, "Precambrian Biota: Protistan Origin of Trace Fossils?," Current Biology, Volume 19, Issue 1, 13 January 2009, pp. R28-R30, doi:10.1016/j.cub.2008.11.003.
3.  M.V. Matz, T.M. Frank, N.J. Marshall, E.A. Widder and S. Johnsen, "Giant deep-sea protist produces bilaterian-like traces," Curr. Biol. 18 (9 Dec 2008), pp. 1849Ė1854.

We zullen dit jaar nog wel meer horen over de 'bewijzen' voor het Darwinisme. Eťn van Darwins belangrijkste bewijzen moest uit de fossielen komen. De vele fossielen hadden een geleidelijke overgang van eenvoudig naar complex moeten aantonen. Dit is echter niet het geval. Er blijven duidelijke scheidingen tussen soorten, zowel bij de nu levende soorten als in het fossielenbestand. Met name de gigantische 'sprong' van het Precambrium naar het Cambrium is verre van geleidelijk te noemen. De ouderdom van deze lagen is overigens verzonnen, al ver voordat men deze kon 'onderbouwen' aan de hand van het verval van radioactieve elementen. Methoden die geen enkele zekerheid geven over de werkelijke ouderdom van de gesteenten, gezien de aannames die gedaan moeten worden om het te laten 'werken'. Je moet al geloven dat ze zo oud zijn om het 'bewijs' te kunnen accepteren. Je ziet in wetenschappelijke lectuur dan ook regelmatig 'geloofsuitspraken' en vaak wordt daarbij ook flink gebluft, zo van: "het is geŽvolueerd", "het is miljoenen jaren oud", enzovoort, zonder daarbij keihard aan te tonen dat het waar is wat ze stellen. Het wordt gewoon als bewezen aangenomen. Lees meer over dit soort denkfouten in de Lariedetector.
Darwin zette (wellicht onbewust) een bepaalde trend in het wetenschappelijk denken. Het heeft 'de wetenschap' in mijn ogen geen goed gedaan. Door de kleine veranderingen die we waarnemen tot in het absurde te extrapoleren en aan te nemen al het leven op aarde afstamt van een ťťncellig wezen, worden scheppingsdaden en betrokkenheid van een God nagenoeg volledig overbodig gemaakt. Maar wat nu als het toch wťl waar is? Als het bestaan van een liefdevolle, creatieve, intelligente Schepper geen 'fabeltje' is, zoals je vaak hoort zeggen? Leg je jezelf niet te veel aan banden als je deze optie uitsluit? Denk eens aan de implicaties. Als je bij voorbaat de mogelijkheid van een Schepper afwijst, is het dan mogelijk dat je het doel van je leven gaat missen, omdat je Hem er niet bij betrokken hebt?
Bekijk ook eens deze video's


[Terug naar index...]

Leven op mars laat scheten
Geplaatst: 16 januari 2009
Bijgewerkt: 17 januari 2009

Verwijzend naar een artikel op de site van de NASA, brengt NU.nl ons het nieuws dat er mogelijk toch leven op Mars is. Op grond waarvan wordt deze conclusie getrokken? Wat is de logica hierachter? Geloof het of niet, maar bij de NASA houden ze het voor mogelijk dat ze een verzameling scheten van "eenvoudige organismen" hebben waargenomen...
Probeer ik deze Amerikaanse wetenschappers belachelijk te maken? Of misschien NU.nl? Nee hoor, lees het zelf maar: "Amerikaanse wetenschappers hebben bekend gemaakt dat er grote hoeveelheden van de stof methaan zijn waargenomen op Mars. Het gas verraadt mogelijk de aanwezigheid van kleine organismen op de planeet." Overtuigd? Niet? Okť deze dan: "Op aarde wordt methaan vooral uitgestoten in lichaamsgassen van dieren zoals koeien..." en "Volgens de onderzoekers wijst de ontdekking van het methaan daarom mogelijk op de aanwezigheid van kleine organismen op de planeet, zoals bacteriŽn die onder de grond leven." Lichaamsgassen. Scheten dus. We wisten al dat het in de ijle atmosfeer van Mars aardig winderig kan zijn, maar dat Mars ook nog eens echt en behoorlijk flatulent was is een nieuwe. Mars kan er blijkbaar wat van, want in 2003 namen onderzoekers op het noordelijk halfrond van de rode planeet verschillende pluimen van methaangas waar en daar zat er ťťn bij van maar liefst 19.000 ton. Nu kan het methaan ook door iets anders veroorzaakt worden, zoals geologische activiteit. Maar dat is natuurlijk niet zo spannend. Hoewel het vele malen waarschijnlijker is dat de oorsprong van het methaangas van geologische aard is, wordt de mogelijke biologische oorsprong toch als eerste genoemd. Wellicht vanwege de veronderstelling dat, als de omstandigheden maar gunstig genoeg zijn, er mogelijk ooit leven gevormd is. Misschien is het er nog steeds en dan hebben we bewijs voor evolutie... of niet? In het oorspronkelijke artikel werd het L-woord wel tien keer genoemd. Is de wens hier de vader van de gedachte? En kijk eens naar deze zin: "Tot nu toe zijn er op Mars echter geen aanwijzingen gevonden voor actieve vulkanen of ondergrondse processen waarbij methaan vrijkomt." Waarom niet? Hebben ze er misschien niet naar gezocht? Hadden ze het misschien niet verwacht? Denk aan eerdere artikelen over manen (inclusief de onze) die ondanks hun vermeende ouderdom toch nog geologisch actief blijken te zijn. Dr. Michael Mumma van de NASA zei: "Op dit moment hebben we niet genoeg informatie om te achterhalen of het methaan op Mars wordt geproduceerd door een biologische of geologische bron, of beide." We kunnen er volgens hem wel zeker van zijn dat de planeet nog 'leeft', in ieder geval geologisch. Wat dit te betekenen heeft moet nog onderzocht worden. Volgens de wetenschappers is er al miljarden jaren geen water meer op Mars, hoewel droge rivierbeddingen een indicatie geven dat dit ooit anders geweest is. Alleen aan de polen vinden we nog water in bevroren toestand. Verder is de oppervlakte van de planeet kurkdroog en levenloos. Door de ijle atmosfeer en de hoge temperaturen is al het water verkookt. Maar misschien broeit er diep in de planeet toch nog wat. En dat geeft de wetenschapper moed: "Aangezien vloeibaar water nodig is voor elke bekende vorm van leven, vragen wetenschappers zich af of leven ooit heeft kunnen ontstaan op Mars, en als dat gebeurd is, wat is er dan van geworden toen het klimaat op Mars veranderde?" Zo wordt de hoop ooit sporen van leven op Mars te vinden op de NASA-site verwoord. "Microben die methaan produceerden uit waterstof en kooldioxide waren onder de vroegste vormen van leven op aarde," zei een astrobioloog. En dat het op aarde zo gegaan is maakt het volgens hem aannemelijk dat het ook een keer op Mars gebeurd is.

Al met al reden genoeg voor de NASA om nog vele miljarden de lucht in te schieten, op zoek naar kleine flatulente beestjes op het kale bolletje van onze buurman. En als ik het goed begrijp is de veronderstelling dat er ooit ergens in een warme modderpoel op aarde vanzelf leven ontstaan zou kunnen zijn, voldoende reden om aan te nemen dat het misschien, per ongeluk, toevallig ook op Mars gebeurd is... Waarop wordt dit gebaseerd? Op het feit dat er hier leven is? Is dat niet een cirkelredenatie en een Non-Sequiteur? Dit soort propaganda is eigenlijk gewoon keihard liegen dat het leven zoals wij dat kennen zomaar zou kunnen zijn ontstaan. Zelfs 150 jaar Darwin heeft ons nog geen bevredigend antwoord opgeleverd op de vraag HOE dit gebeurd zou moeten zijn. Het ontstaan van het eerste leven is zelfs voor de meest hardcore evolutionist nog steeds een groot raadsel, maar toch wordt het geloof dat er slechts water en 'organische moleculen' nodig zijn om leven te produceren nog steeds in leven gehouden. En het 'gewone' (niet wetenschappelijk opgeleide) volk moet al die onzin maar gewoon slikken.
Om toch maar met de vrolijke noot te eindigen waarmee dit artikel begon: ondanks alle onzekerheid is leven op Mars volgens NU.nl wel mogelijk... ('t is maar net hoe je het leest ;-)


[Terug naar index...]

Kijk uit voor laagvliegende giraffen
Geplaatst: 13 januari 2009

Stel je voor dat er een beest voorbij je rijtjeshuis komt, zo groot als een giraffe; hij kijkt even neer op de mussen in je dakgoot, neemt een aanloopje, spreidt zijn vleugels uit, zo breed als twee huizen naast elkaar en kiest het luchtruim. Een recente vondst maakt dit tot en realistisch scenario. Ten minste, als er voor de zondvloed rijtjeshuizen waren geweest... Waarschijnlijk alleen vůůr de zondvloed, want de vraag is of deze beesten, pterosauriŽrs genaamd, na de zondvloed net zo groot konden worden als ervoor. Meer daarover elders op deze site. Live Science brengt ons de meest recente vondst van de grootste pterosaurus die ooit gevonden is met een spanwijdte van 10 tot 12 meter, die de naam Quetzalcoatlus gekregen heeft. Volgens de onderzoeker zijn er aanwijzingen dat pterosauriŽrs niet alleen op de achterpoten stonden (zoals we tot nu toe in populaire films als Jurassic Park zagen), maar dat ze ook op hun knokkels liepen. Ze vouwden hun vleugels dan zo op dat ze als voorpoten konden dienstdoen. Ze zouden zo extra kracht kunnen zetten bij het opstijgen. Voorheen dacht men dat dergelijke zware beesten alleen vanaf hoge rotsen konden starten, of door zich in een ravijn te storten en gebruik te maken van de thermiek. Er zijn aanwijzingen dat de luchtdruk vroeger hoger was, waardoor het opstijgen voor dergelijke monsterachtige vliegbeesten veel gemakkelijker was dan nu. Na de zondvloed werd de luchtdruk beduidend minder, waardoor ze niet meer zo groot konden worden zonder in de problemen te komen. Dat zal ook, naast de jacht op deze 'draken', een van de redenen zijn geweest dat ze langzaamaan uitgestorven zijn. Er zijn echter ook nog mensen die vanuit hun evolutionistische denkkader menen dat ze niet hebben kunnen vliegen (PhysOrg 01-10-2008), maar in dit nieuwe artikel wordt gesteld dat ze het waarschijnlijk wel konden. Science Daily gaf toe dat aannames eeuwen lang ten grondslag hebben gelegen aan het idee dat deze beesten alleen maar konden zweven en niet vanaf de grond konden opstijgen (Het eerste pterosaurus fossiel werd ontdekt in 1784). PterosauriŽrs kenden een enorme vormenrijkheid. De kleinste bekende soort (Nemicolopterus) was niet groter dan 25 cm. Quetzalcoatlus was zo groot als een giraffe, en had een spanwijdte van 10,6 tot 12,2 meter. Als de illustratie klopt kon er een volwassen man onderdoor lopen met een Nemicolopterus in zijn hand. Onderzoeker Michael Habib vertelde National Geographic News dat het beest enorm sterk moet zijn geweest; niet slechts een "hang-glider met tanden", maar meer iets met de bouw van een Arnold Schwarzenegger. Over de evolutie van deze machtige beesten die ooit ons luchtruim trotseerden werd in de artikelen niets gezegd, afgezien van de vermeende ouderdom van de fossielen. En dat terwijl Habib in een "Centrum voor Functionele Anatomie en Evolutie" werkt. Andere websites spreken over "convergente evolutie" van het vliegen in pterosauriŽrs, vogels, vleermuizen en insecten. Dat houdt in dat het onafhankelijk van elkaar ontstaan zou moeten zijn.

Wat een ervaring moet dat zijn geweest om bij zo'n beest te staan wanneer hij opsteeg. De luchtverplaatsing zou je tegen de grond geslagen hebben. Welke geluiden zouden ze gemaakt hebben? Hoe zag hun huid eruit? Hadden ze strepen, kleuren, vlekken, lang haar? Het luchtruim dat we nu om ons heen hebben is erg verarmd sinds deze prachtige beesten verdwenen zijn.
Zijn pterosauriŽrs geŽvolueerd? Het was in ieder geval een diergroep met een enorme variatie. De Engelstalige Wikipedia, die over het algemeen sterk gekleurd is door evolutionistische aannames en erg pro-Darwin is, geeft toe dat de afstamming van de pterosauriŽrs "niet goed begrepen" wordt. Is het niet belangrijker of het daadwerkelijk heeft plaatsgevonden? Het artikel op Wikipedia gebruikt ook de term "convergente evolutie" als verklaring voor beharing bij sommige pterosauriŽrs. Het kon natuurlijk geen zoogdierenhaar zijn, want dat was nog niet geŽvolueerd... Maar is het een verklaring als je alleen maar beweert dat iets op verschillende plaatsen en in verschillende tijden ontstaan is, of als je zegt wat het niet is? Je moet laten zien hoe het gebeurd is, anders is het niet meer en niet minder dan geloof in een onverklaarbaar wonder dat niet ťťn keer maar meerdere keren heeft plaatsgevonden. Als er iemand is die mij een realistisch verslag kan geven van het ontstaan van het vermogen om te vliegen, mail mij dan op het onderstaande adres. Ik heb op het internet in ieder geval nog geen geloofwaardige beschrijving kunnen vinden. Tot nu toe heb ik alleen maar variaties op het thema "convergente evolutie" gezien, maar dat is een term die op zich niets verklaart. Het geeft wel aan dat Darwinisten slechts kunnen zeggen dat als hun theorie klopt, het vliegen meerdere keren geŽvolueerd moet zijn. Hoe? Geen idee. Maar als je moet geloven in een reeks onvoorstelbare wonderen, zonder dat daar een hogere macht bij betrokken mag zijn, klopt je theorie dan wel?


[Terug naar index...]

De kroonjuwelen van het Darwinisme
Geplaatst: 6 januari 2009
Bijgewerkt: 8 januari 2009

Dit jaar is Darwinjaar. In 2009 zullen we heel wat over Darwin horen. Nature maakt het ons gemakkelijk en zet alle 'feiten van evolutie' nog eens op een rijtje. Naar hun eigen zeggen "een hulpbron ... voor hen die de bewustwording van bewijsvoering voor evolutie door natuurlijke selectie wensen te verspreiden." Een galerij, samengesteld door Henry Gee (oud-redacteur van Nature), Rory Howlett en Philip Campbell, die ze 15 evolutionaire edelstenen hebben genoemd. Hier is hun reden voor deze uiteenzetting: "Aangezien de concepten en de zekerheden van Darwinistische evolutie nog steeds betwist worden, hoewel zelden door biologen, een kernachtige, bruikbare uitleg die mensen bij de hand kunnen houden, over waarom evolutie door natuurlijke selectie een empirisch gevalideerd principe is." Dit demonstreert volgens hen de "breedte, de diepte en de kracht van het evolutionistische denken." Hun lijst bevat 5 bewijsvoeringen vanuit de paleontologie, 6 vanuit de ecologie en 4 vanuit de genetica en moleculaire biologie.

Met deze uitstalling van Darwins 'edelstenen' worden voor de zoveelste keer de edele delen van de 'keizer zonder kleren' getoond. En een oplettende lezer, die niet geÔndoctrineerd is door alle hoempapa en uiterlijk vertoon (moeilijke woorden en ingewikkelde zinsbouw), zal al gauw uitroepen: "Hij heeft helemaal geen kleren aan!" En inderdaad, als je de argumenten goed bekijkt zie je dat ze stuk voor stuk slechts losse, dunne draadjes zijn die samen een volledig doorschijnend weefsel van loze argumenten vormen. Darwin is zo poedel als een hondje. Is dit echt het beste dat ze kunnen bieden? Schijnbaar wel. Darwins grootste pronkstuk, natuurlijke selectie, is slechts een kunstig versierde glazen stolp zonder inhoud. Weliswaar een vakkundig stuk geslepen glas, maar in de verste verte niet op de waarde te schatten die evolutionisten eraan toekennen. Natuurlijke selectie had nieuwe genetische informatie, structuur en functie moeten voortbrengen, maar het tegendeel bleek waar te zijn. Darwins denkbeeldige gemeenschappelijke voorouder van al het leven had geen vleugels, tanden, poten of hersens. Waar kwamen al deze dingen dan vandaan? Kunnen willekeurige mutaties en natuurlijke selectie het doen zonder doel of intelligent ontwerp? We zullen hun lijst eens nader bekijken...
1. De evolutie van walvissen.
De overgang van landdier naar walvis heeft naar hun zeggen slechts 'potentiŽle' overgangsvormen in het fossielenbestand, dus geen 'werkelijke'. Zeker niet de 50.000 overgangsvormen die er volgens David Berlinski zouden moeten zijn geweest om een koe-achtig dier naar een walvis te laten evolueren. Er zouden volgens de auteurs vele andere overgangsvormen kunnen worden getoond en ze leiden vervolgens de lezer af met de woorden: "er is reden genoeg om te denken dat er nog velen ontdekt zullen worden". Het was al een probleem in de tijd van Darwin. Hoeveel eeuwen moeten we nog wachten op al die overgangsvormen? En zelfs al heb je een aantal fossielen van 'mogelijke overgangsvormen', hoe weet je dan zeker dat die in de 'juiste volgorde' uit elkaar zijn voortgekomen?
2. De evolutie van vissen naar viervoeters.
Het volledig uitgekauwde fossiel, de 'overgangsvorm' Tiktaalik wordt hiervoor aangehaald. Zelfs dit ene voorbeeld heeft al vele problemen als vermeende overgangsvorm van vissen naar landdieren en zou net zo goed een unieke soort kunnen zijn. Dit is alleen maar een overgangsvorm voor je als je al gelooft in een evolutionaire afstamming. De vele vormen die nodig zijn om een geleidelijke overgang van vinnen naar poten aan te tonen ontbreken nog steeds. Daar komt nog bij dat er wel meer dieren zijn met kenmerken van verschillende soorten, zoals het vogelbekdier, een opmerkelijk zoogdier dat een aantal kenmerken deelt met vogels en reptielen. Dat verschillende dieren overeenkomstige kenmerken hebben en dat je die vervolgens in een bepaalde volgorde op een rijtje zou kunnen zetten, wil nog niet zeggen dat ze in die volgorde uit elkaar zijn voortgekomen. Zelfs niet wanneer je ze in die volgorde onder elkaar in het fossielenbestand vindt.
3. De evolutie van veren.
Met enkele mogelijke kandidaten voor overgangsvormen (waaronder uiteraard de vogel Archaeopteryx) en een aantal bizarre claims, wordt de evolutie van dino's naar vogels 'aannemelijk' gemaakt. Ze noemen de "ontdekking van gevederde dinosauriŽrs" alsof het een feit is en maken van Evolutie een persoonlijkheid die met "duizelingwekkende schakering van oplossingen" kan komen. Wat een enorm geloof hebben deze mensen in hun evolutiegod. Te geloven dat dino's al spontaan veren ontwikkeld hadden en er toevallig een gelegenheid kwam om die veren te gebruiken voor een rondvluchtje gaat het geloof van menig creationist ver te boven.
4. De evolutie van tanden.
Kleine variaties in de kiezen van knaagdieren zouden iets moeten zeggen over het ontstaan van deze ingenieuze stukken gereedschap? Het aangehaalde onderzoek ging over 'micro-evolutie' en is volkomen irrelevant met betrekking tot de oorsprong van tanden.
5. Het skelet van gewervelden.
Dit gedeelte van de uiteenzetting is een vreemde herformulering van de recapitulatie theorie (dat de evolutionaire geschiedenis zich herhaalt in embryo's). Het hele argument is gebaseerd op een cirkelredenering: Er is geen direct bewijs voor de evolutie van (of beter: het ontstaan van) een biologische 'familie', maar omdat een embryo in een vroeg stadium achtereenvolgens op een vis, een amfibie en een reptiel lijkt, is dat indirect bewijs voor zijn evolutionaire geschiedenis. Hoe relevant is dat? Creationisten hebben geen moeite met overeenkomsten tussen de verschillende soorten gewervelden.
6. Natuurlijke selectie in soortvorming.
Een voorbeeld van vissen die zich aanpassen aan hun omgeving. So what? Dan zijn ze goed ontworpen om zich te kunnen aanpassen. En er worden geen nieuwe organen gevormd. Niet relevant.
7. Natuurlijke selectie in hagedissen.
Een geval van micro-evolutie. Niet relevant.
8. Co-evolutie van watervlooien en hun parasieten.
Twee levende wezens leren samen te overleven. Geen nieuwe organen of genetische informatie. Micro-evolutie. Niet relevant.
9. Verschillen in wilde vogels.
Gaat alweer over kleine variaties binnen soorten, geen grote veranderingen. We noemen het soms micro-evolutie, maar eigenlijk is dat een misleidende term. Bij het woord evolutie denken veel mensen toch aan de overgang van vis naar landdier en van reptiel naar vogel, terwijl het slechts om het opnieuw rangschikken of het verlies van bestaande genetische informatie gaat. Niet relevant als bewijsstuk voor macro-evolutie.
10. Selectieve overleving in wilde guppies.
"Frequentieafhankelijke overleving" en aanpassing van een bestaande soort gup, geen macro-evolutie. Niet relevant.
11. Evolutionaire geschiedenis.
Dit gedeelte gaat er al bij voorbaat vanuit dat evolutie heeft plaatsgevonden. Een bepaald soort aal vangt zijn prooi iets anders dan andere alen. De auteurs hebben het over "de adembenemende oplossing van evolutie", maar noemen geen overgangsvormen of enig mechanisme dat deze 'vernieuwing' zou hebben geproduceerd. Ze nemen gewoon aan dat het gebeurd is. Ze beginnen dit argument met te zeggen dat evolutie vaak gebruik maakt van al aanwezige materialen en dat die op hun beurt weer het gevolg zijn van miljoenen jaren van evolutie. Als dat geen cirkelredenatie is...
12. Darwins vinken.
Goeie genade, dat kun je niet menen! De Darwinvinken zijn hťt klassieke voorbeeld van micro-evolutie. De vinken zijn altijd vinken geweest en zullen altijd vinken blijven. Kleine variaties (oscillaties om precies te zijn) in de snavels van vinken onder invloed van klimaatsveranderingen geven eerder blijk van een goed ontwerp. Dit is juist het punt waar Darwins grote denkfout begon: een ongeoorloofde extrapolatie van kleine veranderingen. (Eigenijk begon het voor Darwin bij spotlijsters. De vinken kwamen pas later in beeld, maar speelden wel een belangrijke rol in de ontwikkeling van zijn theorie. De vinken werden uiteindelijk populair gemaakt door David Lack, die er halverwege de vorige eeuw een boek over uitbracht. Maar waar het hier om gaat is juist waar het niet over gaat: macro-evolutie.)
13. Micro-evolutie ontmoet macro-evolutie.
"We kunnen uit het fossielenverhaal afleiden dat grote soort-naar-soort veranderingen, of macro-evolutie, ook voorkomen, maar die zijn natuurlijk moeilijker in actie te observeren." Nee echt? Het fossielenverhaal geeft ons de 'Cambrische Explosie' (gebruik dat zoekwoord maar eens op deze site), waaruit we helemaal niets kunnen 'afleiden'. We kunnen alleen maar constateren dat alle basisbouwplannen al vanaf het 'begin' (in de onderste lagen) aanwezig zijn. Voor de rest zien wij in het fossielenverhaal alleen maar heel veel dode beestjes, waaruit je niet eens kunt afleiden of ze wel aan elkaar verwant zijn (behalve wanneer ze van precies dezelfde soort zijn natuurlijk). Vervolgens gaat hun argument van deze gigantische schaal naar een vlekje op de vleugel van een fruitvliegje, waarbij een bepaald gen 'oeroud' en 'voorouderlijk' zou zijn in de ontwikkeling van de vleugel omdat het ook betrokken is bij pigmentatie... Waar is de verwantschap? Waarin zit de 'verbetering'? Ziet iemand anders ook die cirkelredenatie?
14. Weerstand tegen gif.
Een mutatie maakt bij twee verschillende beestjes een moleculair poortje kapot waardoor een gif niet meer binnen kan komen. Dus evolutie maakt dingen kapot... en dan...?
15. Variatie vs. stabiliteit.
Eens kijken of ze het beste voor het laatst bewaard hebben... Niet dus. Ze kennen doelmatigheid toe aan een doelloos proces. En dat wilde Darwin nu juist niet! Aan de ene kant beweren ze dat soorten gedurende miljoenen jaren grotendeels onveranderd blijven. Aan de andere kant krijgen we van ze te horen dat soorten vaak plotseling veranderen. Sommigen zouden zich afvragen of soorten "verborgen onder de motorkap" veranderen, wat op een bepaald moment voor een plotselinge verandering zorgt. Alsof ze hun verandering een poosje geheim houden, totdat de juiste omgevingsfactoren ze dwingen om die verandering door te voeren. Ze noemen dit "evolutionaire capaciteit". Maar iets bedenken en er dan een naam geven is geen argument natuurlijk. Dat heeft heel veel weg van de 'just so stories' van Kipling. Kipling zinspeelde ook herhaaldelijk op het werk van Charles Darwin.
Dit laatste argument sluit niet uit dat er een schepper geweest is die deze 'verborgen' veranderingen voorgeprogrammeerd heeft. Hij heeft dan in Zijn voorzienigheid het organisme de mogelijkheid gegeven om zich aan te passen wanneer het moeilijk wordt en zijn omgeving drastisch verandert. Een evolutionistische uitleg raakt hier kant nog wal en lijkt verdacht veel op het 'punctuated equilibria' argument van Stephen Jay Gould dat moest verklaren waarom er geen bewijs is voor evolutie. Je zou toch verwachten dat ze niet zulke argumenten zouden gebruiken in een betoog voor Darwin. Je zou ook niet verwachten dat ze het creationisten zo makkelijk zouden maken om hun argumenten te weerleggen.
Zo zien we dat ook Gee, Howlett en Campbell niet in staat zijn om een gedegen argumentatie op te bouwen voor de evolutietheorie. Er is genoeg te zeggen over kleine variaties, ook wel 'micro-evolutie' genoemd, maar het bestaan van 'macro-evolutie', de overgang van bijvoorbeeld een vis naar een reptiel, kan niet worden bewezen. Het evolutieverhaal is en blijft een 'just so story'.


[Terug naar index...]

Dino's: ťťn grote nepperij?
Geplaatst: 18 december 2008

Worden we voor de gek gehouden met de dino's? "Dino's zijn ťťn grote HOAX." Dat is de interpretatie die GEENSTIJL.nl geeft van een artikel in het Reformatorisch Dagblad. Het gaat om een recent in het Nederlands vertaald jeugdboek van Dr. Duane T. Gish: "Wat weten we van dinosaurussen?".
Geenstijl slaat een tamelijk cynische toon aan, wat niet zo vreemd is natuurlijk, want dat is hun 'stijl'. Ze schijnen echter bewust dingen verkeerd te willen interpreteren. Misschien om het extra belachelijk te laten klinken? Bijvoorbeeld: "Deze Amerikaanse *kuch* wetenschapper..." Dr. Gish is inderdaad een wetenschapper, maar als hij twijfelt aan het uitsterven van de dino's is hij ineens niet meer zo betrouwbaar? Er zijn meer wetenschappers die menen dat dino's nog steeds niet helemaal uitgestorven zijn. En "...hoe paleontologen de wereld bedriegen met hun sprookjes over dino's." Dat heeft Gish niet beweerd. Hij twijfelt geen moment over de feiten omtrent dino's, maar zet zijn vraagtekens bij het vermeende tijdstip van het uitsterven van deze beesten. "Want de reuzenhagedissen waren in werkelijkheid natuurlijk draken." Dit is niet zo vreemd, aangezien het woord 'dinosaurus' pas in 1842 is bedacht door Sir Richard Owen. Als iemand voor die tijd een dinosaurus had moeten beschrijven, zou het woord 'draak' zeer toepasselijk geweest zijn. Gish gelooft dat mensen inderdaad dino's hebben gezien en ze beschreven als 'draken'. Geenstijl: "Gish doet bovendien een boekje open over hoe wetenschappers dateringen vervalsen." Natuurlijk beweert Gish dat niet. Waar het om gaat is dat de uitkomsten van dateringen sterk afhankelijk zijn van de aannames over het constant zijn van de vervalsnelheid, de beginhoeveelheid van de radioactieve stoffen en dergelijke. Het is geen moedwillige vervalsing, maar het gevolg van verkeerde afspraken over de aannames.

Opmerkelijk is ook de hoeveelheid reacties die het stukje oproept. Grappig, maar soms ook schokkend om te lezen. Iemand die 'godsdienstfreaks' dood wenst en andere vormen van verbaal geweld. En waarom? Op grond van deze verkeerde representatie van creationisten en overduidelijke misverstanden? Is dit wat er leeft onder het Nederlandse volk? Als je bij het lezen van deze reacties nog niet inziet dat er een 'misvatverslaggever' nodig is, dan kan ik je niet meer helpen. Dit soort geslepen journalistiek brengt veel verwarring onder het volk. Probeer de dingen die Gish beweert eens met een open houding te lezen (zie ook op deze site: "Zijn dinosauriŽrs 'prehistorische' beesten?"). En als je iets niet snapt of als je vragen hebt, stuur dan gewoon eens een mailtje. Een misverstand ontstaat maar al te makkelijk en een eenvoudige vraag, gevolgd door een eerlijk antwoord kan dit misverstand helemaal uit de weg helpen. Wie durft er nog vragen te stellen? Of zijn we allemaal zo vastgeroest in onze vooronderstellingen en vooroordelen?


[Terug naar index...]

Zespotige minitank duidt op Schepper
Een artikel in het Reformatorisch dagblad. Zeer de moeite waard om te lezen.

[Terug naar index...]

En de spin zeide: er zij zijde!
Geplaatst: 15 december 2008

Een bericht op NU.nl, gebaseerd op een artikel op Telegraph.co.uk brengt ons het nieuws dat Britse wetenschappers draden van spinrag hebben aangetroffen in een stuk barnsteen dat ongeveer 140 miljoen jaar oud is. Hoofdonderzoeker Martin Brasier deed een niet al te verrassende uitspraak: "Het is wonderbaarlijk om zoiets verfijnds te zien dat al die miljoenen jaren heeft overleefd.Ē Inderdaad: wonderbaarlijk.
Het 'oeroude' web heeft volgens de wetenschappers dezelfde structuur als het spinrag van de hedendaagse kruisspin, die met spiraalvormige webben zijn prooien vangt. ďDe draden bestaan uit twee delen die zijn samengeweven net als bij een modern web," aldus Brasier. De ontdekking van het spinnenweb suggereert dat spinnen al langer bestaan dan tot nu toe werd aangenomen. Aangenomen dat spinnen hier door evolutie gekomen zijn natuurlijk. Het oudste spinnenweb dat tot nu toe was gevonden, dateerde volgens de evolutionistische tijdrekening van ongeveer 130 miljoen jaar geleden. Volgens het Engelse artikel ontstonden spinnen nog voor de bloeiende planten (zie ook het artikel van vorig jaar: "Diversificatie van planten ging veel te snel") en dat zorgt weer voor een uitdaging: wat vingen en aten ze voordat de vliegende insecten massaal onze planeet bestormden? Evolutionisten geloven namelijk dat de vliegende insecten pas 'tot bloei' kwamen toen de bloeiende planten ten tonele verschenen. Vanwege de evolutionistische aannames kunnen we het niet uit dit onderzoek afleiden, maar misschien komen wetenschappers er op deze manier achter dat spinnen ook op plantaardig voedsel hebben kunnen leven. Volgens de Bijbel aten alle beesten en mensen in het begin alleen plantaardig voedsel. Zelfs leeuwen kunnen in principe zonder vlees overleven, dus onmogelijk is het niet. De verklaring die in het artikel van de Telegraph wordt gegeven is dat de ontwikkeling van insecten, spinnen en bloeiende planten gelijk op ging. Ach, zo is met een beetje fantasie overal een mouw aan te passen. Dr. Samuel Zschokke, een expert in oude spinnenwebben aan de universiteit van Basel in Switzerland zei: "Spinnenzijde evolueerde mogelijk in het Devoon en het is mogelijk al 200 miljoen jaar gebruikt om webben te bouwen."

Dat is twee keer 'mogelijk' in ťťn zin, maar hoe 'mogelijk' is het? Waarom 'evolueerde' spinnenzijde? Wat deed de eerste spin (of een voorloper van de spin) die dat spul ontwikkelde ermee? Spinnen maken verschillende soorten (kleverig, niet kleverig, dik dun), maar welk soort zijde 'ontstond' het eerst en waarom? Hoe is het precies ontstaan? Welke mutaties en de daarop volgende natuurlijke selecties zijn er nodig om een bruikbaar goedje te krijgen? Bruikbaar waarvoor? En dan hebben we het alleen nog maar over dat al of niet kleverige goedje. Hoe is de rest van de spin ontstaan? Wie waren de voorouders? Waarom hebben ze acht poten? En hoe zit het met de gigantische verschillen tussen spinnen onderling? Als je even de tijd neemt om je te verdiepen in de enorme diversiteit en de bijzondere kenmerken die we vinden onder de spinnen, dan vraag ik mij af of er eigenlijk wel iemand is die een 'mogelijk' scenario voor het ontstaan van spinnen kan bedenken, laat staan dat het echt gebeurd is. En wat is dan de meest voor de hand liggende conclusie? Dat laat zich natuurlijk niet moeilijk raden: ontwerp. Het maakt niet uit hoe nadrukkelijk en hoe vaak men de woorden 'evolutie' en 'miljoenen jaren' in (populair) wetenschappelijke artikelen gebruikt, de eenvoudige boodschap van de Bijbel kan pas worden weerlegd als evolutie echt een 'bewezen feit' wordt. Tot nu toe hoor ik alleen nog maar zo-is-het-nu-eenmaal verhaaltjes. En dat is al zo lang ik mij er mee bezig houd (zo'n 25 jaar). Honderdvijftig jaar Darwin (Oorsprong der Soorten) heeft nog steeds geen geloofwaardig scenario opgeleverd. Schepping door de God van de Bijbel blijft voor mij intellectueel de meest bevredigende verklaring. Wonderbaarlijk maar waar.


[Terug naar index...]

Een maan in verwachting?
Geplaatst: 12 december 2008

Nu we het toch over manen hebben. Het is onrustig onder de huid van Europa (een andere maan van Jupiter; een zusje van Ganymedes zou je kunnen zeggen). Misschien is ze wel in verwachting, schijnt geoloog Jeff Kargel te denken. Hij zei: "Het belangrijkste is dat je vloeibaar water hebt - en aangezien deze nieuwe publicatie een energiebron toevoegt - des te beter voor het vooruitzicht op leven." We lezen deze opmerkelijke uitspraak aan het einde van een recent bericht op National Geographic News. Als een soort punchline dus. Waar het om gaat is dat Robert Tyler (een oceanograaf van de Universiteit van Washington) aan de hand van een computermodel heeft bepaald dat Jupiter grote vloedgolven onder het ijs van Europa veroorzaakt. Tot nu to leefde men in de veronderstelling dat Europa's baren niet zo woelig waren, maar zeer kalm. Volgens Tyler gaat het er echter woest aan toe. Hetzelfde zou ook kunnen gelden voor andere manen met oceanen, zoals Callisto en Ganymedes van Jupiter en Enceladus en Titan van Saturnus. Tyler is de eerste die voorstelt dat Europa, net als onze Aarde, getijden in watermassa's zou kunnen hebben. De NASA vond met het Galileo ruimtevaartprogramma aanwijzingen voor zoutachtig water op Europa, wat volgens sommigen betekent dat er leven zou kunnen voorkomen.

Begrijp ik het goed dat we voor het ontstaan van leven alleen maar energie en zout water nodig hebben? Nee, zo eenvoudig kan het natuurlijk niet zijn. Ik vereenvoudig het concept weliswaar expres tot in het absurde, maar dat is toch wel ongeveer wat ze zeggen. Als je gelooft dat het leven op een natuurlijke wijze, zonder inmenging van een Intelligente Ontwerper is ontstaan, moet je aannemen dat de 'basisbouwstenen van het leven' via een reeks chemische reacties bij elkaar gekomen zijn. Kun je dat niet op een of andere manier hard maken, dan heb je geen wetenschappelijke theorie, maar een ongegronde veronderstelling. Het lijkt zo makkelijk te zijn in de ogen van mensen als Tyler en Kargel: men neme een grote maan met water, voegen een snufje zout toe, brengen het geheel al roterend 'aan de kook' en... HET LEEFT!
Ik ben blij dat ik in dit land gewoon mag geloven in en spreken over iets dat intellectueel veel bevredigender is: "In het begin schiep God..." (Genesis 1:1 e.v.)


[Terug naar index...]

Zie de maan schijnt... jonger te zijn?
Geplaatst: 5 december 2008

De grootste maan in ons zonnestelsel is Ganymedes, de derde grote maan van Jupiter. Hij is groter dan Mercurius en heeft een oppervlak van donkere en lichte gebieden (plaatje), gegroefd terrein, abrupte veranderingen van de vorm van het landschap en heldere inslagen die littekens vormen in het ijzige oppervlak (galerij). Op zich aardig bijzonder, maar het vreemde van deze maan zit aan de binnenkant: hij heeft een intrinsiek magnetisch veld. Onderzoekers konden de aangenomen ouderdom (dezelfde als die van ons hele zonnestelsel) alleen maar verklaren door er "bijzondere omstandigheden" op toe te passen, die nou niet bepaald in overeenstemming zijn met de manier waarop hij volgens de theorieŽn gevormd zou zijn. Bland, Showman en Tobie kwamen (in Icarus van december 20081) met het standaard verhaal van een vloeibare kern waarin convectie zorgt voor een dynamo-effect. Maar voor een vloeibare kern is hitte nodig. Ze probeerden een manier te bedenken om de kern van de maan 4,5 miljard jaar vloeibaar te houden, want als hij afgekoeld zou zijn, zou hij geen magnetisch veld meer hebben. Ze maakten allerlei getijdenmodellen maar kwamen tot de conclusie: "We ontdekken dat er, in tegenstelling tot de verwachtingen, geen fysiek plausibele scenario's zijn waarin opwarming door getijden ...voldoende is... om het afkoelen van de kern te voorkomen." (technische termen weggelaten om het leesbaar te houden.)
De enige andere mogelijkheid was dat de hoeveelheid zwavel in de kern heel laag (minder dan 3%) of heel hoog (meer dan 21%) was. Geen van deze opties was denkbaar, maar ze zaten vast. "We moeten een beroep doen op de hierboven beschreven bijzondere omstandigheden om de aanwezigheid van het veld te verklaren." Ze probeerden nog een situatie te schetsen waarbij Ganymedes slechts 1 miljard jaar oud zou zijn; dan zou de kern nog steeds in beweging kunnen zijn. Maar ook dan moet je een beroep doen op, zoals ze zelf erkenden, "heel bijzondere omstandigheden" (heel veel of heel weinig zwavel, de kern moet heet geweest zijn bij de vorming, de mantel moet snel afgekoeld zijn, ...) Ze gaan hiermee in tegen een werk uit 2006 waarin gesteld werd dat het veld onder een groot aantal omstandigheden in stand gehouden kan worden.2
Dr. Russell Humphreys (een creationist die gelooft in een jong zonnestelsel) deed overigens voorspellingen over het magnetisme van Mercurius (Journal of Creation), die werden bevestigd door de metingen van de MESSENGER vlucht(CEH 9 juli 2008). Hij deed ook juiste voorspellingen over het magnetisme in de buitenste planeten. Het model van Humphreys gaat uit van een zonnestelsel dat duizenden jaren oud is en geen miljarden.


1.  Bland, Showman and Tobie, "The production of Ganymedeís magnetic field," Icarus 198 (Dec 2008), pp. 384Ė399, doi:10.1016/j.icarus.2008.07.011.
2.  reference cited by Bland et al: S.A. Hauck, J.M. Aurnou and A.J. Dombard, "Sulfurís impact on core evolution and magnetic field generation on Ganymede," J. Geophys. Res. 111 (2006) 10.1029/2005JE002557 E09008.

En zo is er weer een fenomeen dat niet past binnen de algemeen aangenomen veronderstelling dat het zonnestelsel 4,5 miljard jaar oud is. Creationisten die proberen aan bepaalde problemen te ontsnappen door toe te geven aan miljarden jaren, verwisselen gewoon het ene probleem met het andere. Hoe je er ook naar kijkt, er blijven altijd problemen die je onder ogen moet zien, maar denk niet dat een evolutionistische, naturalistische kijk eenvoudig en recht door zee is. Zij moeten een beroep doen op allemaal wonderbaarlijke en bijzondere omstandigheden om hun wereldbeeld te laten kloppen. Je moet in wonderen geloven, of het nou willekeurige of gerichte wonderen zijn. Het lijkt mij echter veel logischer om de pracht en precisie van ons zonnestelsel toe te kennen aan een gerichte, intelligente oorzaak. Deze publicatie geeft natuurlijk geen directe ondersteuning voor de opvatting dat Ganymedes een paar duizend jaar oud is, maar sluit het ook niet uit. Het geeft echter wel een geloofwaardige maximale ouderdomsgrens voor Ganymedes. Als je daar bovenuit wilt gaan, moet je een beroep doen op zeer vergezochte en bijzondere omstandigheden. Je kunt de geschiedenis van een maan of een planeet alleen maar met modellen proberen te reconstrueren. Modellen zijn simulaties waarin je nooit alle mogelijke eigenschappen en uitzonderingen kunt opnemen. Ze zijn altijd afhankelijk van de aannames en de interpretatie van degene die het model opgezet heeft. Als de feiten overeenstemmen met de voorspellingen die je kunt doen aan de hand van je model (zoals bij Dr Humphreys), dan heb je een goed model. Of je aannames dan juist zijn is vraag twee, maar ze worden wel aannemelijker. Hoe meer je een beroep moet doen op "bijzondere omstandigheden", hoe onbetrouwbaarder je model wordt en hoe twijfelachtiger je aannames worden. Vind je het echter geloofwaardig dat bijzondere en soms zelfs absurde omstandigheden moeten worden toegepast op bijna alle objecten in ons zonnestelsel (zoals het geval is)? Geef dan gewoon toe dat je gelooft in hoge ouderdom en noem het geen wetenschappelijk bewezen feit.


[Terug naar index...]

NEE creationisme JA Darwin
Geplaatst: 2 december 2008

Deze sticker met een "statement tegen de misleidende boodschap van het creationisme" moet 12 februari aanstaande de brievenbussen van alle anti-creationisten beschermen tegen een inval van een verfoeilijke brochure, schijnen de bedenkers te vinden. We lezen hun tirade op een speciaal daarvoor in het leven geroepen website. Het volgende is het geval: Kort voor de herdenking van Darwins geboortedag, op 12 februari 2009, moeten meer dan zes miljoen Nederlandse huishoudens de brochure "Evolutie of schepping Ė Wat geloof jij?" door de brievenbus krijgen. Meer informatie over deze huis-aan-huis actie vind je op de site van de initiatiefnemers. Het is goed om deze dingen eerst te lezen voor de beeldvorming. Kees van Helden (43), voorzitter van de Vereniging Bijbel en Onderwijs en een van de initiatiefnemers van de brochure is niet verbaasd over de tegenactie. "Ik had niet anders verwacht. Ik vind het geweldig. Onze doelstelling is een discussie aangaan en wij zouden dan ook graag in gesprek willen met de studenten." Volgens Van Helden kun je niet anders dan constateren dat zowel de schepping als de evolutie een geloof is. De site van de stickerbedenkers geeft het waarom van de tegenactie: "Wij zijn bezorgd omdat een groep conservatieve christenen hun verklaring voor de ontwikkeling van het leven, het zogenaamde creationisme, wil verspreiden in Nederland." Waarom zijn ze bezorgd? "De evolutietheorie gaf voor het eerst in de geschiedenis een plausibel antwoord op de vraag waar de mens vandaan komt. Conservatieve christenen accepteren de evolutieleer nog altijd niet."
 

Wellicht om de 'dwaasheid van het creationisme' te laten zien, is een stukje uit een aflevering van Pauw en Witteman op de site geplaatst. Ik voeg hem hiernaast ook even toe. Let vooral op de verbitterde en cynische houding van Midas Dekkers. En met name hoe hij om de hete brij heen draait en geen antwoord geeft op een zeer goede en steekhoudende vraag van arkbouwer Johan Huibers. Vrijwel dezelfde reactie als die van Richard Dawkins toen hem een gelijksoortige vraag gesteld werd, een korte stilte, gevolgd door een ontwijkend antwoord.

Ook opmerkelijk is hun simplistische weergave van het creationisme, duidelijk met de bedoeling om het belachelijk te maken. "Creationisme betekent dat dinosaurussen 6000 jaar geleden over de aarde liepen en niet, zoals wetenschappers ons vertellen, miljoenen jaren geleden. Daarnaast is volgens deze christenen de vrouw uit de man ontstaan en heeft hun god [opzettelijk met een kleine letter geschreven?] de aarde 6000 jaar geleden gemaakt en dat in maar zes dagen." Is het met deze sarcastische en totaal niet onderbouwde zin volgens hen afgedaan? Blijkbaar, want ze beweren vervolgens: "Het aan mensen presenteren van feitelijk onjuiste informatie als 'ook' een realistische visie op het leven op aarde is bedrieglijk en in onze ogen misleidend. Wij zijn niet tegen de vrijheid van meningsuiting, noch vinden we dat de creationisten hun mening niet mogen verkondigen. Het moet echter helder en duidelijk worden gemaakt dat het verhaal dat zij willen presenteren simpelweg niet waar is."

De trouwe lezer van deze site zal onmiddellijk de larie detecteren. Het creationisme 'betekent' in feite weinig anders dan dat we geloven dat ons universum gemaakt is door een Schepper. Een geloof dat door de feiten op zich niet wordt tegengesproken. Hooguit door mensen met meningen. Er zijn ook creationisten onder moslims en in andere religieuze stromingen, maar op deze site (SchepperEnZoon) verdedigen we de betrouwbaarheid van de Bijbelse geschriften, zonder uit te gaan van een kerk of beweging. Sterker nog, we willen de eenheid en samenwerking tussen allerlei verschillende Bijbelgetrouwe (groepen) mensen juist bevorderen. Dat de God Die in de Bijbel beschreven wordt 6000 jaar geleden mensen en dinosauriŽrs maakte, is onder andere duidelijk te lezen in Genesis. Dat mensen en dinosauriŽrs samen hebben geleefd wordt nader toegelicht op deze pagina: Zijn dinosauriŽrs 'prehistorische' beesten? De vrouw werd gevormd uit genetisch materiaal van de man. Het woord 'rib' is een vertaling van woorden die in het oorspronkelijke Hebreeuws 'een deel van de zij' betekenen. Adam noemt zijn vrouw dan ook "been van mijn gebeente en vlees van mijn vlees," waaruit blijkt dat God zowel bot als vlees uit Adams zij heeft genomen om een vrouw te vormen. Belachelijk? Stel daar dan eens tegenover wat deze evolutionisten geloven: dat de eerste cel, waaruit alle andere levende wezens moeten zijn voortgekomen, zonder ontwerper ontstond door het spontaan bij elkaar komen van levenloze chemicaliŽn, of zoiets. Ze weten het zelf eigenlijk ook niet en er is nog niemand die hiervoor een levensvatbaar scenario heeft kunnen bedenken (wat we terugzien in de reactie van Midas in het filmpje). Want kun je ooit hard maken dat zo'n mega-complex ding als een levende cel zomaar vanzelf ontstaan is? Ik ben het helemaal met Midas eens, daar heb je heel veel fantasie voor nodig. En wat is er mis met 'maar zes dagen'? Had een almachtige, niet aan tijd of ruimte gebonden God het hele spul niet in 6 minuten of 6 seconden kunnen maken? Door het in zes dagen te doen zette God zelf de trend voor de werkweek. Dit is een totaal loos argument in het hele schepping-evolutie debat. Wat blijft er dan over? Dat zij vinden dat het "feitelijk onjuiste informatie" is en "bedrieglijk" en in hun ogen "misleidend"; en dat "het verhaal simpelweg niet waar is"?
Ik heb al heel wat debatten met evolutionisten gevoerd, maar telkens weer komen deze loze kreten over tafel. En als je dan vraagt wat er feitelijk onjuist is aan de scheppingsgeschiedenis, komen de schijnbare tegenstrijdigheden in de Bijbel naar voren. Weerleg je die voor hun verbaasde ogen, dan komt vrijwel altijd de vraag "Als God... waarom dan al die ellende in de wereld?" (Zie de veel gestelde vraag "Waarom doet God er niets aan?"). Hieruit blijkt wat mij betreft dat het voor de meeste evolutionisten eigenlijk niet gaat om de waarheid van de theorie, maar het ontduiken van de realiteit van een Schepper, die door hen niet als een liefdevolle Vader gezien wordt, maar een verstoorder van hun vrijheid. Is niet elk mens een 'verloren zoon' die terug moet keren naar de Schepper? Iets om over na te denken.


[Terug naar index...]

Onzichtbaar, onmeetbaar, onverklaarbaar maar waar?
Geplaatst: 22 november 2008

"Nieuwe aanwijzing voor donkere materie gevonden." Dat klinkt erg veelbelovend. Maar direct in de volgende zin wordt het enthousiasme alweer gedempt. "Een meetinstrument op de Zuidpool heeft straling gemeten die mogelijk afkomstig is van donkere materie," schrijft Dennis Rijnvis voor NU.nl. Wat is 'donkere materie' en waarom wordt daar eigenlijk naar gezocht?
We hebben het er al eens eerder over gehad. Het begrip 'donkere materie' is in het leven geroepen om dingen te verklaren die niet lijken te kloppen wanneer je uitgaat van een Big Bang model van het universum. Een ballonvormig meetinstrument van de NASA, dat 40 kilometer boven de Zuidpool hangt, heeft een bijzondere meting verricht. Hieruit hebben wetenschappers afgeleid dat er ergens binnen een straal van 3000 lichtjaar bij ons vandaan een buitengewoon sterke stralingsbron zou moeten zijn. De straling is zo sterk dat het niet met standaard modellen verklaard kan worden. En zo hebben ze geconcludeerd dat het mogelijk van de tot nu toe onmeetbare, onzichtbare en onverklaarbare 'donkere materie' afkomstig zou kunnen zijn. Een artikel op Science Daily geeft de conclusie 'donkere materie' niet de eerste plaats, maar noemt het een 'alternatieve verklaring'. Dit artikel geeft een beschrijving van het 'probleem': Het universum bestaat uit materie en energie. 5% van de materie is zichtbaar, 70% van het universum wordt toegewezen aan 'donkere energie' (omdat de aard ervan niet bekend is) en de overige 25% moet bestaan uit onzichtbare (dus donkere) materie, omdat de zwaartekrachttheorie het wel voorspelt, maar we kunnen het niet waarnemen. De aard van deze onzichtbare materie kan men ('nog') niet verklaren, maar wetenschappers stellen zich hele kleine deeltjes voor die op elkaar inwerken en mogelijk de missende materie kunnen vertegenwoordigen. "De wederzijdse verwoesting van deze exotische deeltjes zou normale deeltjes, zoals elektronen, positronen, protonen en antiprotonen produceren, die kunnen worden waargenomen door wetenschappers," zei Eun-Suk Seo, die bij het onderzoek betrokken was. Donkere materie is binnen het materialistische wereldbeeld (dat heeft geleid tot de 'zwaartekrachttheorie') de enige manier om de bewegingen van grote sterrenstelsels te verklaren. "De zichtbare materie in de bekende sterrenstelsels kan namelijk niet genoeg zwaartekracht opwekken om de bewegingen van de stelsels te veroorzaken," aldus NU.nl. Een andere verklaring voor de gemeten straling is "een nog niet eerder gemeten, exotische bron zoals een neutronenster, een restant van een supernova of een zwart gat."

Vanwaar die fascinatie met 'donkere materie' en 'donkere energie'? Het lijken wel thermen uit de sciencefiction filmserie Star Wars: "The Dark Force..." En op dit moment is het ook niet meer dan dat: sciencefiction (wetenschapsfictie). Ik wil niet beweren dat er niets van waar is, of dat het niet zou kunnen, maar het lijkt tot nu toe nog steeds op een wanhopige poging van materialisten om de veel meer voor de hand liggende verklaring te ontwijken: het heelal is enkele duizenden jaren geleden geschapen en niet miljarden jaren geleden uit een 'oerknal' ontstaan. Er zijn zeer competente wetenschappers die via alternatieve modellen kunnen laten zien dat het hele 'donkere energie/materie' probleem opgelost kan worden door uit te gaan van een recent geschapen heelal. (Zie bijvoorbeeld Newton Physics van Paul Marmet, Barry Setterfield, "Letting Data Lead to Theory" en een Nederlandstalige uitleg van Setterfield door Rinus Kiel.)   "Het big bang-model voor het ontstaan van het heelal lijkt overeenkomsten te hebben met de bijbelse scheppingsgeschiedenis. Reden waarom het voor sommige seculiere wetenschappers nog steeds niet acceptabel is. Diezelfde schijnbare overeenkomsten hebben veel christen-geleerden ertoe gebracht, dit model voorzichtig te omhelzen. Maar wie dat doen, moeten er ook de hele filosofische entourage op de koop toe bij nemen. Inclusief de miljarden jaren, de opvattingen over het spontaan ontstaan van leven, etcetera. Niet echt iets waar christelijke wetenschappers (inclusief de theologen) blij mee zouden moeten zijn," aldus Kiel. GeÔnteresseerden kunnen zich verdiepen in Kiels uiteenzetting van het werk van Setterfield.
    Mijns inziens is de materialistische verklaring van 'de wetenschap' zo doorspekt van onverantwoorde aannames, dat het geen stand zal houden. Maar mensen die een scheppende God niet willen accepteren zullen toch steeds weer met een andere 'mogelijke verklaring' komen. "De wetenschap is progressief," zeggen ze dan. "Wij hebben God niet nodig om de gaten te verklaren." Maar wat nu als Hij er gewoon IS? Dan hoef je geen 'gaten' te 'verklaren'. Het is gewoon zo omdat God het zo geschapen heeft. Geen goedkope uitvlucht maar de meest voor de hand liggende verklaring. Wetenschappers als Setterfield laten zien dat je met de Bijbel in de hand heel goed wetenschap kunt bedrijven en dat er binnen dit Bijbelse denkkader nog genoeg te ontdekken en te verklaren valt. Maar met Genesis als uitgangspunt heb je in ieder geval geen behoefte aan allemaal toegevoegde exotische theorieŽn die 95% van de onzichtbare, onmeetbare en onverklaarbare gevolgen van een ondertussen volslagen berooide oerknaltheorie moeten redden.
Van uw misvatverslaggever.


[Terug naar index...]

Wie weent er om de weesgenen?
Geplaatst: 20 november 2008

Ter ondersteuning van de stelling dat alle (groepen van) levende wezens een gemeenschappelijke voorouder hebben, wordt vaak verwezen naar overeenkomstige structuren. Tegenwoordig vooral bij de genen (het Neodarwinisme). Maar stel nu dat er genen zijn die geen aanwijsbare voorouder hebben? Weesgenen dus. Dit zou perfect in de lijn der verwachting vallen wanneer je uitgaat van een scheppingsorde. Een Schepper kan bepaalde structuren in meerdere organismen gebruiken, maar Hij kan ook met hetzelfde gemak unieke elementen gebruiken, die in geen enkel ander organisme voorkomen. Overeenkomstige structuren kunnen nog gebruikt worden als bewijs voor een gemeenschappelijke afstamming (hoewel ze ook heel goed passen binnen een scheppingsmodel), maar totaal verschillende en niet-gerelateerde structuren spreken des te meer in het voordeel van schepping. Binnen een evolutionistisch ontstaansconcept kunnen deze structuren niet herleid worden. Een Duits team nam de weesgenen, die ook wel "Taxonomisch Ingeperkte Genen" ("Taxonomically Restricted GenesĒ - TRGs) worden genoemd, onder de loep. Ze onderzochten een gen in waterdiertjes (Hydra) dat een rol speelt bij de vorming van tentakels. Het gen is volkomen uniek bij de Hydra. Hun werk is gepubliceerd in PLoS Biology1 en Science Daily rapporteerde erover. De genen zijn geen 'bagage', maar zijn daadwerkelijk betrokken bij de totstandkoming van het organisme. Hun verklaring voor de evolutionaire geschiedenis van weesgenen was gehuld in vage termen zoals: "ze zijn mogelijk specifiek verkregen" en "een belangrijke stap die nog aanschouwelijk gemaakt moet worden is de rol van natuurlijke selectie in de fijn-afstelling van de expressie van [deze genen]..." (Klinkt dat niet enigszins bekend? In het vorige artikel spraken we over de fijn-afstelling van het universum. Past mooi in onze lijfspreuk: Megagroot tot microklein...)
Maar als natuurlijke selectie slechts kan afstellen, hoe zijn die genen dan ontstaan? De opmerkingen van de onderzoekers over macro-evolutie waren erg vaag en niet erg hoopgevend. Het begrijpen van de oorsprong van deze afwijkende genen is volgens hen een "belangrijke uitdaging in de biologie". Er zijn modellen voorgesteld die de evolutie van TRGs verklaren, maar TRGs zijn nog "niet goed onderzocht" en er wordt nog "niet veel van begrepen" vanwege een "gebrek aan homologie" en een missende "genetische basis". Verder gingen ze wel uitgebreid in op wat TRGs kunnen doen, maar niet waar ze vandaan gekomen zijn. Complexe genen ontstaan niet zomaar (zie het online boek Evolutie: Mogelijk of Onmogelijk?). Niet alleen de door dit team onderzochte waterdiertjes hebben dit soort genen. Ze zijn tot nu toe bij elk onderzoek naar genetische expressie ontdekt. Bij rondwormen bestaat meer dan 20% van het genoom uit TRGs. Bij de Ciona intestinalis bleek dat iets minder dan 20% te zijn. Verschillende soorten gist: 19% en 14%. Fruitvliegjes: 2,5%. Er zijn al honderden genomen geanalyseerd, maar het aantal TRGs neemt nog steeds toe. En hoe verklaren de schrijvers dat? "Ze zijn zeer waarschijnlijk in die klasse ontstaan." Hoezo, 'zeer waarschijnlijk'? Omdat ze ontstaan moeten zijn? Hiermee wordt evolutie aangenomen voordat het bewezen is. En dit soort termen worden regelmatig gebruikt: ze zijn "tevoorschijn gekomen", "ontsproten", "verschenen", enzovoort, maar niemand legt uit hoe. Het wordt altijd toegeschreven aan "toekomstig onderzoek", waar "nieuwe inzichten" verkregen kunnen worden in "hoe evolutie werkt".


1.  Khalturin, Anton-Erxleben, Sassman, Wittlieb, Hemmrich and Bosch, "A Novel Gene Family Controls Species-Specific Morphological Traits in Hydra," Public Library of Science Biology, Vol. 6, No. 11, e278 doi:10.1371/journal.pbio.0060278.

Wie heeft er nu nog niet door dat de evolutiefilosofie (het geloof in een enkele gemeenschappelijke voorouder voor alle levende wezens) bij elkaar gehouden wordt door bluffen en dubbelzinnigheid? De wetenschappers die deze filosofie telkens in hun publicaties verweven spelen woordspelletjes en maken elkaar blij met een dooie mus. Als je het niet met me eens bent probeer mij dan maar eens uit te leggen wat het uitleggend vermogen was van de vele evolutionistische veronderstellingen in deze publicatie. Weesgenen zijn een groot probleem voor de evolutiefilosofie, maar passen heel goed in een scheppingsfilosofie. Weesgenen zijn "niet goed onderzocht" en er wordt nog "niet veel van begrepen". Nou, ga ze dan onderzoeken! Mijn zegen heb je. Hier hebben we (naast bijvoorbeeld de Cambrische Explosie) weer een prachtige aanwijzing dat de soorten oorspronkelijk onafhankelijk van elkaar geschapen zijn en men danst er sierlijk omheen met allemaal ontwijkende woordspelingen. Wie weent er om de weesgenen? Wij niet, omdat we weten dat ze een Vader hebben. Degenen die het wel zouden moeten doen, steken hun kop in het zand, want vader Darwin biedt geen vertroosting. Ze zijn gewoon 'ontstaan', 'verschenen', poef, simsalabim. En dan beschuldigen ze de creationisten er nog van dat ze in wonderen geloven...

Bron: CEH 19 november 2008
[Terug naar index...]

Wanhopig proberen God te ontlopen
Geplaatst: 18 november 2008

Is er geloof in God nodig voor een verklaring van de nauwkeurige afstelling van het universum? Of kan de multiversumtheorie een alternatief bieden voor een eeuwige, godloze kosmos die zichzelf in stand houdt? Hoe komt het dat ons universum in alle opzichten afgestemd is op ons bestaan? Tim Folger besprak dit onderwerp in een interview met de kosmoloog Andrei Linde, beschreven in een artikel van Discovery Magazine. De aanhef vat goed samen waar het over gaat: "Ons universum is perfect op maat gesneden voor het leven. Dat kan het werk van God zijn, of het komt omdat ons universum er ťťn van velen is."
    Folger en Linde benadrukten regelmatig dat ons universum ontworpen lijkt te zijn. Ze bespraken de vele toevalligheden in de afstemming van vele variabelen, zoals het feit dat sterren en leven onmogelijk zouden zijn wanneer protonen slechts 0,2% zwaarder waren dan ze nu zijn. Sterren produceren energie door twee waterstof atomen samen te smelten tot een enkel heliumatoom. Tijdens die reactie wordt 0,007% van de massa van de waterstofatomen omgezet in energie. Als dat percentage bijvoorbeeld 0,006% of 0,008% zou zijn, dan zou het universum ongeschikt zijn voor leven. Een lager percentage zou resulteren in een universum met alleen maar waterstof en een hoger percentage zou geen waterstof meer overlaten. Dan zouden er geen sterren kunnen zijn zoals onze zon en geen water, wat nodig is voor het leven op aarde. Atoomkernen worden bij elkaar gehouden door de zogenaamde 'sterke kernkracht'. Als die kracht maar een klein beetje sterker was, zou er geeneens waterstof kunnen ontstaan en dus ook geen water of leven (aangenomen dat leven spontaan zou kunnen ontstaan natuurlijk). Zo zijn er "vele zeer, zeer vreemde toevalligheden," aldus Linde. Folger bracht naar voren dat natuurkundigen niet van toevalligheden houden. Om ze te ontwijken voelen sommige kosmologen zich gedwongen om te stellen dat ons universum slechts ťťn van "misschien wel een oneindig aantal universa" moet zijn. Wij bewonen gewoon een zeer, zeer zeldzaam en uitverkoren universum, waar de constanten precies goed zijn, zodat leven mogelijk is.
    Het idee wordt 'controversieel' genoemd; critici zeggen dat het niet eens kan doorgaan voor een wetenschappelijke theorie, omdat het bestaan van andere universa niet bewezen of gefalsifieerd kan worden. Voorstanders zeggen dat een 'multiversum' wel eens "de enige levensvatbare niet-religieuze verklaring" kan zijn voor deze verbluffende observatie dat de wetten van het universum allemaal op maat gemaakt lijken te zijn voor het 'ontstaan van leven'. Voor Linde is het een logische optie en hij ziet het idee dat God het zo gemaakt heeft niet zo zitten. Voor degenen die Engels kunnen lezen is het hele artikel wellicht interessant, waarin alle voors en tegens worden belicht. Op de derde pagina wordt God onder de loep genomen. We vinden daar een uitspraak van kosmoloog Bernard Carr: "Als er maar ťťn universum is, zou je mogelijk een fijn-afsteller moeten hebben. Als je God niet wilt, kun je maar beter en multiversum hebben." Linde is het meest geÔnteresseerd in 'bewustzijn', want volgens hem is het universum eigenlijk dood als niemand het observeert. Hij vraagt zich af of het universum, de natuurwetten en bewuste waarnemers een geÔntegreerd geheel vormen die tegelijk zijn 'verschenen'. Hij kon er desgevraagd ook niet zeker van zijn of de theorie van een multiversum ooit helemaal geaccepteerd zal worden.

Zelfs al zou de hele wetenschappelijke gemeenschap het 'accepteren', dan hoeft het nog niet waar te zijn. De gedachte laat mij maar niet los dat je met het idee van een multiversum de oplossing van het probleem alleen maar verder verschuift naar de fantasiewereld. Het is onmogelijk om voor te stellen hoe ťťn universum met alle juiste parameters ontstaat, dus dan zal het wel "ťťn van de vele mogelijke universa" zijn! Dat is net zoiets als vluchtend voor een leeuw schuilen in het hol van een beer (zoals de profeet Amos schreef in vers 5:19, over mensen die het oordeel van God proberen te ontlopen). Het probleem is er nu eenmaal. Het universum lijkt niet alleen ontworpen, het is ontworpen. Je kunt God niet ontlopen. De vragen blijven je achtervolgen en hoe verder je wegloopt van de meest voor de hand liggende antwoorden, hoe meer je in het duister tast. En de vraag "waarom is er iets in plaats van niets?" blijft aan je knagen. Het idee van een multiversum stelt dat er van alles kan gebeuren, overal, wanneer dan ook, zonder enige reden; en we kunnen er nooit achter komen waarom. Het is nou eenmaal gebeurd, dus we moeten het accepteren. Zo kruipt het materialistische, naturalistische geloof steeds verder de wetenschap in en ze laten het gewoon over zich heen komen. Als je het artikel leest krijg je haast het gevoel dat ze wanhopig de handen in de lucht gooien en verzuchten: "Is er dan echt geen enkele manier om aan de meest waarschijnlijke verklaring te ontsnappen dat God dit nauwkeurig afgestelde universum heeft gemaakt?" Maar hun middel is erger dan de kwaal: "het komt ergens vandaan, maar waar vandaan kunnen we nooit weten..." Met zo'n verklaring kun je net zo goed elke vorm van rationeel denken loslaten. Paulus zei al (in Romeinen 1:22,23): "Zich uitgevende voor wijzen, zijn ze dwaas geworden en hebben de heerlijkheid van de onvergankelijke God veranderd in de gelijkenis en het beeld van een vergankelijk mens..." Wie de prachtige beschrijving van de menselijke staat en het Goddelijke reddingsplan nog nooit heeft gelezen, moet die brief van Paulus aan de Romeinen maar eens doorlezen. Voor wie het lezen van de hele Bijbel teveel tijd kost is deze brief een goed begin.

Bron: CEH 17 november 2008
[Terug naar index...]

Zwaar weer op komst - we sluiten de tent
Geplaatst: 11 november 2008

"De Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA heeft een einde gemaakt aan de missie van de Marslander Phoenix," bericht men op Nu.nl Het schijnt dat de herfst is ingetreden op mars. Het weer is dan ook niet om over naar huis te schrijven: zandstormen en -89 tot -46 graden Celcius. Tijd om te stoppen dus. Maar wat heeft het opgeleverd?
Door de zandstormen en het weinige licht op Mars kan het voertuig niet genoeg zonne-energie opwekken om te functioneren. Gedurende de bijna 6 maanden waarin Phoenix gegevens verzamelde heeft het robotplatform onder meer het bestaan van water, ijs, sneeuwval en zout op de planeet aangetoond. En toen hoorden we weer het magische "L-woord": "Daaruit hebben wetenschappers geconcludeerd dat er ooit leven op Mars mogelijk is geweest." Voor de exacte bewoordingen kun je naar de (Engelstalige) site zelf gaan.
De aanwezigheid van water wordt ook gezien als "een eerste vereiste voor de vestiging van mensen op de planeet, waar een aantal landen naar streeft." Terwijl andere berichten juist de grote gevaren benadrukken (extreem 'klimaat' en straling), schijnt de hoop op marskolonies nog niet vervlogen te zijn.

Okť, ik zal niet gelijk gaan klagen over die 420 miljoen dollar... of doe ik dat nu toch? Ik ken nog wel een paar mensen in (onder andere) Afrika, India, Thailand, Oost Europa en Tibet die dit geld beter kunnen gebruiken; voor weeshuizen en andere waardevolle projecten. Ik geef maar een paar willekeurige voorbeelden. Ja, ik weet wel dat al die wetenschappers dan een andere baan moeten zoeken... Maar ik weet ook wel een paar plaatsen waar ze zich nuttig kunnen maken... Afrika en zo... je snapt me wel.
Goed, genoeg hierover. Nu de bewoordingen van Nu.nl. Wetenschappers hebben geconcludeerd dat er ooit leven op Mars mogelijk is geweest. Op grond waarvan? Water, ijs, sneeuwval en zout. Kijk je op de NASA-site zelf dan zul je inderdaad niet veel meer 'bewijs' vinden. Blijkbaar is alle hoop hierbij gevestigd op Evolutie en haar grote scheppingskracht. Moleculen kunnen volgens Evo-gelovigen spontaan (bacterieel) leven vormen, waaruit later allerlei andere levensvormen ontstaan. In de Blogs op de site komt de hoop op het ontdekken van dit 'eenvoudige' leven regelmatig naar voren. Het blijkt dan ook een van de belangrijkste doelen te zijn van deze missie: het ontdekken van (sporen of resten van) leven. We hebben hier al eens eerder wat over gezegd in dit artikel van 5 januari 2006, toen bleek dat we wellicht zelf het leven naar Mars gebracht hebben. Maar, afgezien daarvan, kan leven wel spontaan ontstaan? Voor een uitgebreid antwoord kun je het online boek Evolutie: Mogelijk of Onmogelijk? lezen. Voor de korte versie kun je gewoon je gezonde verstand gebruiken. Atomen en moleculen gaan gewoonweg niet vanzelf bij elkaar zitten zoals ze nu in levende organismen zitten. Net zo min als een muizenval (een heel eenvoudige machine) spontaan ontstaat uit een hoopje afval. Zelfs niet als alle onderdelen voorgevormd aanwezig zijn. En waarom zou het gebeuren? Een muizenval dient ergens voor en moet bediend worden. In levende organismen gaat dat nog een stap verder - die onderhouden zichzelf, planten zichzelf voort en ze hebben elkaar nodig. Machines (eiwitten) maken kopieŽn van lange reeksen informatie, die weer gebruikt worden om diezelfde machines te maken. Dat ziet er niet alleen ontworpen uit, het ziet er heel goed ontworpen uit. Dit kan alleen maar gemaakt zijn door een intelligent Persoon. De Bijbel geeft ons ook nog eens de juiste, logische redenen voor de oorsprong en het bestaan van leven, het doel en de bestemming. En hier zijn wij, mensen, die zich precies die 4 dingen afvragen: "Wie ben ik? Waar kom ik vandaan? Waarom ben ik hier? En waar ga ik naar toe?" Heb je jezelf wel eens afgevraagd waarom je in staat bent om deze vragen te stellen? Zou het kunnen zijn dat de Schepper, de God van de Bijbel dit in je gelegd heeft? Heb je wel eens overwogen om de Bijbel serieus te nemen?


[Terug naar index...]

Toch weer ingewikkelder dan we dachten...
Geplaatst: 5 november 2008

Verschillende nieuwsberichten onthulden recente ontdekkingen op het gebied van de genetica. Er worden steeds diepere niveaus van complexiteit ontdekt. Een diepgang waar tien jaar geleden nog niet eens aan gedacht werd, maar die nu aan het licht komt. Toen men het aantal genen in het menselijk genoom vaststelde kwam men niet verder dan ongeveer 20.000-30.000 genen. "We hadden verwacht dat iets dat zo geavanceerd, complex en intelligent is als wij, toch wel op zijn minst ongeveer honderdduizend genen zou hebben," zei een geneticus die werd aangehaald in Nature News.  Toch is er iets veranderd de afgelopen tien jaar. Er is ontdekt dat genen niet van ťťn plaats op het DNA komen, maar van meerdere plaatsen en dat van een gen meer dan ťťn soort RNA-kopie gemaakt kan worden, afhankelijk van hoe de stukjes aan elkaar gezet worden. Daar kunnen vervolgens weer verschillende eiwitmachines uit geproduceerd worden met "dramatisch verschillende functies". Op Science Daily werd zelfs gezegd dat ze tegenovergestelde functies kunnen hebben als ze in een ander soort cel tot uitdrukking komen. Het kopiŽren van DNA blijkt zelfs zo complex te zijn dat slechts 6% van onze genen een rechtstreekse kopie van een stuk DNA is. De meeste anderen worden in elkaar gezet met stukjes van verschillende locaties van een chromosoom. Op deze manier kun je honderden (misschien wel duizenden) verschillende producten krijgen van hetzelfde gen. Maar nu komt er een andere vraag om de hoek kijken: welke code bepaalt hoe die stukjes aan elkaar gezet moeten worden?
  Er blijkt een piepklein motortje betrokken te zijn bij het lange termijn geheugen. De onderzoekers waren verbaasd dat het opnemen van lange termijn herinneringen totaal afhankelijk was van dit ene eiwitmotortje. Dit lezen we in een artikel van Science Now. Dit roept alweer een vraag op: wie vertelt dit motortje wat hij moet doen en hoe?
  Het derde nieuwtje vinden we in het proces dat volgt op het kopiŽren van het DNA. Om DNA te kunnen kopiŽren moet het eerst opengemaakt worden. De twee helften van de keten worden door een speciaal motortje 'opengeritst', waarna het kopieerproces kan beginnen. Wanneer dat voltooid is moet het DNA weer 'dichtgeritst' worden. Zou dat niet goed gebeuren dan heb je als mens een groot probleem, aldus een artikel op Science Daily. Wetenschappers hebben nu een motortje ontdekt dat dit werkje verrassend effectief uitvoert. Ze waren "verbluft" toen ze ontdekten hoe dit machientje werkt. "Het kwam zelfs niet in ons op dat zulke enzymen bestonden," zeiden ze. "Eigenlijk hebben we tot nu toe nooit geweten wat er met DNA gebeurde wanneer het in de ontrolde positie bleef steken." Het is maar goed dat die machine weet wat hij moet doen. Als hij het niet zou doen zou het tot fatale ziektes leiden. Maar het mag ook niet in de weg zitten van de machines die het DNA ontrollen voor transcriptie. En weer is daar die grote vraag: wat vertelt deze machine waar de schade is en hoe hij het moet repareren?
Zijn er nog meer machines die DNA repareren? De wetenschappers denken van wel. Ze menen een hele nieuwe klasse van eiwitmachines ontdekt te hebben waar ze niets van wisten. "Dit opent een heel nieuw gebied voor onderzoek," zei een teamlid. "Er zijn maar heel weinig enzymen bekend die de structuur van DNA veranderen. En we hebben een totaal nieuwe ontdekt. We hadden niet verwacht dat dit in 2008 zou gebeuren. We hadden ze allemaal al gevonden moeten hebben." Een bemoedigende wetenswaardigheid voor jonge wetenschappers. Er is toch nog veel te ontdekken.

Geen van deze artikelen hadden het nodig om ondersteund te worden door evolutionistische opmerkingen. Er werd dan ook geen melding van gemaakt. Dit is wat wetenschap moet doen: ontdekken hoe de natuur werkt, met de instelling dat het goed ontworpen is. Vervolgens kijken wat er mis kan gaan en met oplossingen komen. In het artikel over de 'dichtritser' van het DNA werd gesproken over een eiwitmotor die "speciaal ontworpen" is. En dat is het. Hoe ging het met cellen toen ze dit machientje nog niet hadden? En hoe zou het moeten zijn ontstaan? Zo zijn er vele vragen waar evolutie geen antwoord op heeft en waarvoor een intelligente Schepper de meest logische verklaring is. Een Schepper die alles in ťťn keer goed in elkaar gezet heeft.

Bron: CEH 3 november 2008
[Terug naar index...]

Medicinaal magnetisme
Geplaatst: 28 oktober 2008

Een artikel op Nu.nl geeft aanleiding om een bekend creationistisch argument van de plank te halen: de afname van het aardmagnetisch veld. Wat is er aan de hand? Kan medisch onderzoek een bewijs leveren voor de Bijbelse geschiedenis? Daar is heel wat over te zeggen, maar eerst even de feiten op een rijtje. Er is een nieuwe medische techniek ontwikkeld die "mogelijk hoop" biedt "aan mensen die lijden aan een depressie. Het gaat om een methode waarbij een magnetische spoel op de schedel wordt geplaatst om activiteit in de hersenen te stimuleren." De behandeling met magnetisme werkt, maar men weet niet precies hoe. Er doen zich weinig of geen bijwerkingen voor en er zijn aanwijzingen dat de techniek ook helpt tegen hallucinaties (het horen van stemmen) en mogelijk ook tegen het trillen van mensen met de ziekte van Parkinson.

Het aardmagnetisch veld neemt af. Het neemt zelfs zo sterk af dat het nooit miljoenen jaren zo doorgegaan kan zijn. Wetenschappers die geloven dat de aarde heel oud is, zijn dan ook met de hypothese gekomen dat het veld regelmatig omkeert. Kijk maar eens op wikipedia aardmagnetisch veld en de hypothetische omkering ervan. Tot nu toe zijn voor een periodieke omkering geen definitieve bewijzen gevonden. Magnetische streeppatronen in de zeebodem zouden aantonen dat het magnetisch veld gedurende miljoenen jaren meerdere keren omgekeerd is. Dit is echter eenvoudig op andere manieren te verklaren en daar zijn goede creationistische modellen voor. Het patroon van magnetisatie in de zeebodem is erg onregelmatig en duidt eerder op een snel ontstaansproces, wat in het voordeel van een zondvloedmodel spreekt. Maar nu het punt waar het om draait. Als de aarde echt maar ongeveer 6000 jaar oud is (wat ik geloof op grond van het Bijbelse ooggetuigenverslag), dan zijn er geen lange perioden geweest waarin het magnetisch veld omkeerde (wat slechts hypothetisch is vanuit evolutionistische vooronderstellingen). In die optiek was het aardmagnetisch veld in het verleden alleen maar groter, met mogelijk wat fluctuaties tijdens de zondvloed. Uitgaande van de stelling dat dit door God met een doel geschapen is, namelijk dat de mens daarin beter kan leven en functioneren, kunnen we voorspellen dat onderzoeken zullen uitwijzen dat sterke magnetische velden een gunstig effect hebben op levende organismen. Waarom ben ik niet verbaasd wanneer ik dit bericht lees? Een minder sterk (of zelfs afwezig) magnetisch veld geeft ook minder bescherming tegen kosmische straling en verklaart waarom er steeds meer mutaties in genetisch materiaal optreden. Wanneer we dit terugrekenen, kunnen we veronderstellen dat de bescherming en het positieve effect van het aardmagnetisme bij de schepping optimaal waren.
God heeft de aarde geschapen met perfecte afmetingen en samenstellingen, een perfecte hoeveelheid en verhouding van ozon, zuurstof, waterstof, stikstof en kooldioxide in de atmosfeer, een perfecte luchtdruk en warmteverdeling op een aarde met precies de juiste rotatiesnelheid en afstand van de zon; en nog veel meer. We zullen zien dat onderzoeken op deze gebieden steeds weer bevestigen dat alle ideale waarden binnen de verwachting liggen van een Bijbels ontstaansmodel. Dit is pas echt zinvol wetenschappelijk onderzoek. Zo slaan we twee vliegen in ťťn klap. We zien steeds meer bewijs voor de betrouwbaarheid van de Bijbel, wat ons hoop en perspectief geeft, en ons leven wordt er ook nog eens aangenamer door.


[Terug naar index...]

Tanden en veren in de overgang
Geplaatst: 24 oktober 2008

Ons aller Nu.nl trakteert ons weer eens op een sterk verhaal over dino's. Ja dames en heren, de dino "evolueerde van carnivoor naar vegetariŽr," lezen we in de kop. Laat de Bijbel nu precies het tegenovergestelde beweren. Daar lezen we namelijk dat alle beesten en mensen oorspronkelijk vegetariŽrs waren. Later, waarschijnlijk pas na de zondvloed, gingen mensen en beesten aan elkaar knabbelen. Wie heeft er gelijk? Het nieuwsbericht vertelt dat een "schedel van een jonge dinosaurus die 190 miljoen jaar geleden leefde, heeft aangetoond dat dino's langzaam maar zeker van vleeseters veranderden in planteneters." Kon die schedel praten dan? Of lag er een briefje bij? Nee, maar een deel van de tanden van deze Heterodontosaurus is scherp en volgens het artikel "bedoeld om vlees mee te eten", terwijl een ander deel "gemaakt" zou zijn om planten te vermalen.

Wel grappig dat ze dat woordje 'gemaakt' er in hebben verwerkt. En dat in het licht van de evolutionistische toon van het stukje. Maar waaraan kun je nu zien dat deze schedel een evolutionaire verandering 'aantoont'? Het enige dat we aan deze schedel zien is dat de dino scherpe tanden had, maar ook tanden die geschikt zijn om planten te vermalen. Wie bepaalt dat de scherpe tanden 'bedoeld' zijn om vlees mee te eten? "Deze schedel toont aan dat de dinosaurus in het midden van de overgang zit", was de toelichting van onderzoekster Laura Porro. Er zijn vandaag de dag echter ook beesten die scherpe tanden hebben en geen vlees eten. Blijkbaar mogen onderzoekers tegenwoordig zelf bepalen wat de bedoeling was van onze Schepper, toen hij bepaalde eigenschappen aan zijn schepselen gaf.
  Een dergelijke redenatiefout vinden we ook uitgelicht en uitgelegd in een artikel op Creation Evolution Headlines van 22 oktober. Een vreemdsoortig fossiel, gevonden in China, wordt door onderzoekers een overgang van dinosaurus naar vogel genoemd. Natuurlijk moet dit gepaard gaan met sterk overdreven artist impressions. Bij dit soort visuele weergaven worden dingen als huid, veren, uitdrukking, kleuren en allerlei kleine details gewoon verzonnen. De BBC News zegt: "Nieuwe gevederde dinosaurus ontdekt" en National Geographic vraagt zich af: "Eerste dinosaurusveren voor de show, niet om te vliegen?" Andere interpretaties zijn mogelijk bij het opschrift van Live Science: "Vogelachtige dinosaurus had bizarre staartveren." In plaats van gewoon te accepteren dat niet aan elkaar verwante soorten gelijkenissen vertonen, wordt meestal domweg beweerd dat vogels uit dinosauriŽrs evolueerden. Dit nieuwe beestje, dat door de ontdekkers Epidexipteryx genoemd is, blijkt niet zo'n sterk bewijs voor evolutie te zijn als men doet vermoeden. De structuren die 'veren' genoemd worden, lijken alleen veren, maar hoeven dat niet te zijn. Ze kunnen ook anders geÔnterpreteerd worden. Volgens de BBC maakt deze vondst de evolutie van dinosauriŽrs naar vogels alleen maar ingewikkelder. Daar komt nog bij dat dit fossiel volgens Live Science slechts "een beetje ouder" is dan Archaeopteryx. Als het bijna even oud is als een volledig gevederde vogel die waarschijnlijk gewoon kon vliegen, dan kun je het geen overgangsvorm noemen. De link die evolutionisten leggen tussen dinosauriŽrs en vogels is verzonnen en kan niet bewezen worden. …ťn van de auteurs van het onderzoeksrapport zei dat dit fossiel geen directe voorouder van vogels kan zijn. "Het is ťťn van de dinosauriŽrs die de meest nauwe phylogenetische verwantschap heeft met vogels." Dit fossiel zegt meer over diversiteit dan over evolutie. Er zijn 'primitievere' wezens gevonden die al volledig gevormde veren hadden. Net zoals er nu onder de vogels grote variatie bestaat (denk aan struisvogels, albatrossen, en kolibries), was er een veel grotere variatie onder dinosauriŽrs dan men tot nu toe heeft vermoed. Dit fossiel kan net zo goed geÔnterpreteerd worden als een dinosaurus met bijzondere kenmerken die nog niet eerder gezien zijn in een fossiel. Gewoon een prachtig stukje van Gods schepping dat verloren is gegaan (waarschijnlijk tijdens de zondvloed). Lezen we de Bijbel erop na, dan zien we dat dood en verderf het gevolg is van onze eigenwijze, onafhankelijke houding. Laten we terugkeren naar de Schepper en Hem vragen om wijsheid en kracht, zodat we in ieder geval in onze directe omgeving kunnen redden wat er te redden valt.
Van uw misvatverslaggever.


[Terug naar index...]

Oorsprong in een oven? Wat heet!
Geplaatst: 22 oktober 2008

Vijftig jaar geleden deed de chemicus Stanley Miller zijn nu beroemde experiment, waarbij hij probeerde aan te tonen hoe de 'ingrediŽnten' konden ontstaan die nodig zijn voor het leven. De resultaten van zijn onderzoek waren toen niet bevredigend, maar ze zijn recentelijk opnieuw geanalyseerd en wetenschappers hebben een 'betere' bron voor de levensstarter gevonden: vulkanen. LiveScience rapporteert hierover in een artikel vol hoop op een beter begrip van de spontane vorming van leven. Miller vulde een stelsel van reageerbuizen met een mengsel waarvan hij vermoedde dat die voorkwam op de 'vroege aarde' en liet daar wat kunstmatige bliksem op los. Dit resulteerde na enkele weken in een bruine drab, waarin aminozuren bleken te zitten. Aminozuren zijn de basis bouwstenen van eiwitten. Nu hebben onderzoeker Jeffrey Bada en zijn team nog eens 10 extra aminozuren gevonden. In een kleine variatie op het oorspronkelijke experiment werd de atmosfeer in een uitbarstende vulkaan nagebootst. Volgens de onderzoekers heeft Stanley Miller iets over het hoofd gezien. Uit hun experimenten komen nu 22 aminozuren. TweeŽntwintig basisbouwstenen van het leven die spontaan zijn ontstaan, dat maakt het ontstaan van leven wel erg waarschijnlijk, of niet? De wetenschappers denken nu dat de oorspronkelijke samenstelling van de atmosfeer van de aarde ook nog eens anders was dan Miller dacht. Is de wens hier misschien de vader van de gedachte? Er moet een bepaalde samenstelling zijn om de bouwstenen te laten ontstaan. Het leven is ontstaan (aanname), dus moet die samenstelling er geweest zijn. Men stelt zich op een 'vroege aarde' veel vulkanen voor (aanname), dus was er een bepaalde samenstelling van de atmosfeer. Stel je die atmosfeer voor, voeg wat bliksem toe (want dat krijg je wanneer vulkanische as en ijsdeeltjes in botsing komen), en hup, je hebt leven... Of is het toch niet zo makkelijk?

Het lijkt wel een beetje op zo'n klassieke Frankenstein film. Een duistere atmosfeer, gerommel en lichtflitsen en dan ... "Het leeeeeeft!"
Stanley Miller is vorig jaar overleden, maar zijn geest waart nog rond in het Frankenstein-Miller laboratorium. Wat de wetenschappers schijnbaar nog steeds niet door hebben, is dat je voor het 'ontstaan' van leven nog zoveel meer nodig hebt. Al bestond de hele wereld uit (de juiste!) aminozuren die als een gek met elkaar reageerden, dan had je nog geen kans op het ontstaan van leven (lees het boek Evolutie: Mogelijk of Onmogelijk?) Aminozuren op zich stellen niks voor! Het zijn veel voorkomende moleculen, waarvan velen onder de juiste omstandigheden inderdaad spontaan kunnen vormen. Sommigen worden zelfs op meteorieten gevonden. Leven wordt niet gekarakteriseerd door de bouwstenen, net zo min als een huis door de stenen. Het gaat om de organisatie van de bouwstenen en hun functie in het geheel. Een architect bepaalt wat hij met de stenen doet. Zo heeft ook een Architect het leven gebouwd. Zonder bouwplan en de bewuste actie van het bouwen, ontstaat er niets. Wetenschappers doen hun uiterste best om situaties te creŽren waarin de bouwstenen spontaan zouden kunnen ontstaan, om vervolgens een voorstelling te maken van de atmosfeer van de 'vroege aarde', waarin dit heeft kunnen plaatsvinden. Maar ze kunnen nooit verklaren hoe duizenden functionele structuren van gelijkgerichte aminozuren vanzelf samen gingen werken om de meest 'eenvoudige' werkende cel te vormen. Zonder de genetische code, die bepaalt wat er aangemaakt wordt en hoe en wanneer het moet werken, krijg je geen zinvolle resultaten. Ze moeten de meest absurde mitsen en maren in hun theorie inbouwen om het waarschijnlijk te laten lijken. Het is echter de term "bouwstenen van het leven" die het hart van menig wetenschapper en wetenschapsjournalist sneller laat kloppen. Want als je bouwstenen hebt, dan is een gebouw niet ver meer, toch? Maar zonder bouwplan komt er geen bouwwerk. Zonder organisatie geen organisme. Niets in de natuur geeft ons enige aanleiding te geloven dat bouwstenen ooit vanzelf een functioneel bouwwerk zullen genereren. Chemische wetten staan niet toe dat die zogenaamde 'bouwstenen' (zoals koolstof, water en aminozuren) uit zichzelf een eiwit, laat staan een complete levende cel vormen. In een vulkaan zijn de bouwstenen onderhevig aan straling, oxidatie, hitte en verval. Aangezien aminozuren geen ketens vormen in water, moeten ze alternatieven verzinnen van afwisselend droge en natte perioden en de gevormde ketens moeten vervolgens weer beschermd worden tegen water. Dan moet er ook nog voor gezorgd worden dat ze niet door andere processen weer uit elkaar vallen of dat de verkeerde aminozuren in de ketens terecht komen. De onwaarschijnlijkheden stapelen zich in een snel tempo op tot in het absurde (online boek). Alle commotie rond die 'oorsprong van het leven' onderzoeken is niet meer dan dat. Er moet een enorme hoeveelheid bluf en visualisatie aan te pas komen om het te laten werken.

Bron: CEH 20 oktober 2008
[Terug naar index...]

Hoe kwamen de schildpadden uit de oersoep?
Geplaatst: 10 oktober 2008

We kennen allemaal die mooie computeranimaties waarbij eenvoudige levensvormen steeds verder evolueren. Van oersoep, naar amoebe, naar vis, naar amfibie, naar reptiel, naar vogel of naar zoogdier, naar aap en dan naar mens. Waar denken evolutionisten de schildpadden te plaatsen? In een artikel op New Scientist trachten ze de overgang van reptiel naar schildpad in beeld te brengen. Het opschrift luidt: "Fossiel openbaart hoe de schildpad zijn schild kreeg." Er mist echter iets in het artikel: een foto van het fossiel. Waar het fossiel precies geplaatst moet worden is ook niet duidelijk. Het artikel bevat uiteraard vele verwijzingen naar evolutie, weinig concreets. Het lijkt meer op zo'n sprookje dat moet verklaren 'waarom de olifant bang werd voor muizen' of 'waarom de haas het hazenpad koos'. Men stelt: "Gedurende miljoenen jaren groeiden rijen beschermende schilden geleidelijk samen en vast aan de ruggenwervels van het reptiel, zodat ze uiteindelijk een compleet schild vormden." En: "Schildpadden kwamen uiteindelijk voort uit iets dat leek op een gordeldier." (NB. gordeldieren zijn zoogdieren.) Toch gaven ze wel toe dat de complete ketting mist, niet alleen maar de schakel: "Een nieuw geÔdentificeerd fossiel zou een van de grootste mysteriŽn van de evolutie kunnen verklaren - de oorsprong van het schildpaddenschild." En wat de waarde van dit fossiel ook moge zijn, de fragmenten kunnen slechts "suggereren dat de vroegste schildpadden niet zo veel schild hadden."
Wat zijn de feiten? Twee paleontologen hebben in Triaslagen resten gevonden van een schildpad met een dun schild en ťťn van hen noemde het een proto-schildpad. In dezelfde lagen waar deze schildpad gevonden is zijn overigens ook schildpadden met volledig gevormde schilden gevonden, dus wie de voorouder van wie was is niet helemaal duidelijk. Op Wikipedia, dat toch over het algemeen behoorlijk pro-evolutie is, vinden we een even onduidelijk verhaal: "Schildpadden zijn ongeveer 200 miljoen jaar geleden ontstaan, maar wanneer precies is niet geheel duidelijk. Ze ontstonden waarschijnlijk in het vroeg-Trias en leefden al toen er nog dinosauriŽrs rondliepen."
Het artikel op New Scientist kan daar dus niets aan toevoegen en eindigt verrassend genoeg met de bekentenis dat schildpadden (overigens net als vele andere diersoorten) plotseling verschenen en 'miljoenen jaren' onveranderd zijn gebleven. Men ging er ook niet op in dat dit fossiel mogelijk een gemuteerde versie van een schildpad met volledig schild zou kunnen zijn. Hoe de schildpad zijn schild kreeg "blijft een mysterie", aldus het artikel. "Een volledig schild biedt mogelijk meer bescherming en stabiliteit... Om een of andere reden is het schildpad-zijn een idee dat voorbij kwam en gewoon heel goed werkt," zei een wetenschapper.

Deze opmerking verdient de hoofdprijs in 'de domste opmerking van de week'. Dat Darwinisten hier vandaag de dag ongestraft mee weg kunnen komen snap ik echt niet. Als we interpreteren wat hier staat, dan gebeurde er dus gewoon iets, dat een goed idee bleek te zijn. Wie kwam er dan met dat idee? O, het kwam zomaar op. Bij wie dan? Uit het niets? Uit een vorig idee? Waar kwam dat idee dan vandaan? Maar dat maakt blijkbaar niet uit. Het wonderbaarlijke ontwerp werkt gewoon. Punt uit. Kan jou het schelen hoe het er kwam. Evolutie is toch allang bewezen?
En zo werkt evolutie dus. Je zegt: "hokus pukus, een idee kwam voorbij..." en hup! Je trekt gewoon een schildpad uit je hoge hoed (of uit de oersoep). En het is gelijk 200 miljoen jaar een bestseller. Dit is een echte succesformule!
Wat we hier zien is niet de oorsprong van schildpadden, maar van een hoofdstuk in het grote verhalenboek van ome Darwin: "Hoe de pad een schild maakte om in te kruipen toen hij bang was... en hij leefde nog lang en gelukkig." Uitgebracht in een harde kaft.
Is wetenschap niet geweldig inspirerend?

Bron: CEH 9 oktober 2008
[Terug naar index...]

Het hele plaatje
Geplaatst: 8 oktober 2008

Evolutie is in de meeste wetenschappelijke publicaties slechts een kanttekening of een voetnoot. Soms wordt het helemaal niet genoemd. Toch lijkt het net alsof de hele wetenschappelijke gemeenschap het heeft geaccepteerd als de beste verklaring voor onze oorsprong. Ergens, diep, verborgen, ver weg en lang geleden begon een stukje RNA zich te vermenigvuldigen... Het lijkt wel een sprookje. En dat is het eigenlijk ook. Een sprookje voor volwassenen. "Mysterieuze stukjes DNA weerstaan eonen van evolutie," is de titel van een artikel op Science Daily.  Een paar wetenschappers vragen zich af waarom grote stukken niet-coderend DNA (ook wel ten onrechte junk-DNA genoemd) van muizen en mensen zoveel op elkaar lijken. Als je redeneert vanuit de evolutietheorie zou je verwachten dat deze ongebruikte informatie niet bewaard blijft. Deze stukken DNA zouden vanwege natuurlijke selectie op z'n minst gemuteerd moeten zijn. Toch schijnen ze bij alle zoogdieren hetzelfde te zijn. Muizen waarbij die stukken verwijderd zijn, kunnen een normaal leven leiden. Waarom zou natuurlijke selectie die delen zo goed bewaren als ze geen nut hebben voor de overleving van de soort? Niemand weet het. Volgens een onderzoeker is evolutie "erg leuk... je beantwoordt ťťn vraag en je krijgt er vijf anderen voor terug." Hij vond het "erg verrassend" dat die verwijderde delen geen effect hadden op de muizen en vond het niet logisch. Hij wil graag weten wat die 'ultra geconserveerde elementen' doen. Helemaal mee eens, maar wel vanuit een heel andere invalshoek. Ik wil graag weten waarom God het zo gemaakt heeft.
In de media krijgen we een bepaald beeld voorgeschoteld van de wetenschap. Volgens een drietal onderzoekers krijgen we een zeer vervormd beeld gepresenteerd, lezen we in een ander artikel op Science Daily.  Wetenschappelijke journaals geven een geselecteerd beeld en laten vaak een heleboel informatie weg. "Slechts een klein deel van alle onderzoeksresultaten worden uiteindelijk uitgekozen voor publicatie en deze resultaten zijn niet representatief voor de herhaalde metingen die wetenschappers doen in de echte wereld." Volgens hen geeft dit een zeer verstoord beeld en zien ze het als een "morele verplichting" om wat te doen aan de manier waarop wetenschappelijk onderzoek wordt beoordeeld en ontleed.

De evolutietheorie wordt voor de ogen van de voorstanders gefalsificeerd (natuurlijke selectie doet niet wat ze verwachten) en in plaats van in snikken uit te barsten, noemen ze het "erg leuk". De Efteling is ook "erg leuk", maar dat komt omdat je daar even kunt ontsnappen aan de harde werkelijkheid van alledag, niet omdat we daar waarheid vinden of omdat het iets toevoegt aan ons begrip van de werkelijkheid.
Het lijkt er heel sterk op dat de Darwin-minnende wetenschapsnieuwsbronnen onevenredig veel aandacht geven aan evolutionistisch getinte publicaties. Als er meer evenwichtig aandacht besteed zou worden aan wat er allemaal ontdekt wordt, zou de evolutiefilosofie veel meer op de achtergrond raken. De waarde van evolutionistisch onderzoek wordt grof overschat door de massamedia. Ik snap wel dat de mensen 'antwoorden' willen, maar wat nu als het totaalplaatje veel meer een ondersteuning voor het Bijbelse wereldbeeld blijkt te zijn...? Dat is wat ik hier wil laten zien. Blader gerust eens door de archieven. Genoeg stof tot nadenken zou ik zeggen.

Bron: CEH 7 oktober 2008 en CEH 8 oktober 2008
[Terug naar index...]

Dino's in de overgang
Geplaatst: 30 september 2008

PhysOrg claimt: "Een vleesetende dinosaurus uit ArgentiniŽ had ademhalingssysteem als een vogel." De overblijfselen van het 10 meter lange roofdier zou informatie verschaffen over hoe de longen van vogels ontstaan zijn. Een zeer boute bewering, maar is dat ook zo? InTheNews koos als titel: "DinosauriŽrs: ademden als vogels". De onderzoekers die de dino vonden hebben hem Aerosteon riocoloradensis genoemd, wat "luchtbotten uit de Rio Colorado" betekent. Wat is er zo bijzonder aan deze dino? De holtes tussen de botten lijken op de holtes die vogels hebben, waar hun zo karakteristieke ademhalingssysteem zit. De 'luchtzakken' in de longen dringen door in de botten, wat 'pneumatisering' genoemd wordt, waardoor holtes in de botten gecreŽerd worden. Vogels ademen niet zoals wij, maar door een ingenieus systeem van kleppen kunnen ze een continue luchtstroom in ťťn richting door hun longen persen, waardoor ze sneller zuurstof op kunnen nemen. Dit hebben ze vooral nodig wanneer ze op grote hoogte vliegen, waar minder zuurstof beschikbaar is, of wanneer ze lange afstanden moeten afleggen, waarbij een langdurige en continue krachtsinspanning vereist is. Bij vogels zetten de longen ook niet uit, maar zijn 'stijf'. Zoogdieren hebben vanwege een andere bouw van de longen moeite om op grote hoogte (zoals op een berg) adem te halen, omdat er op z'n minst een korte pauze tussen elke ademtocht zit, zodat het zuurstofgehalte in de longen niet constant is. (NB. Voor mensen die zich afvragen waarom God dan hoge bergen gemaakt heeft, waar het koud is en waar zoogdieren niet comfortabel kunnen vertoeven: Vůůr de zondvloed waren er nog geen hoge bergen, zoals nu. Mensen, zoogdieren, vissen en vogels zijn gewoon goed geschapen voor hun omgeving. Tijdens en na de zondvloed gingen de grote platen waaruit de aardkorst bestaat schuiven en botsen. Hierdoor ontstonden op sommige plaatsen grote hoogten en elders grote diepten.) In tegenstelling tot de stelligheid in de krantenkoppen, was de oorspronkelijke publicatie in PLoS ONE veel minder stellig over de mogelijke evolutionistische implicaties.1  De schrijvers claimden niet dat deze dinosaurus een ademhalingssysteem had als dat van vogels. Ze zagen overeenkomsten en opperden slechts een 4-stappen model voor de evolutie van de vogellong en beweerden dat die meerdere keren op verschillende manieren moet hebben plaatsgevonden. Ze gaven ook toe dat het niet mogelijk was om te bepalen hoe de longen precies hebben gewerkt en of de lucht, net als bij vogels in ťťn richting ging. Ze konden niet eens zeker zijn van de aanwezigheid van vogelachtige 'luchtzakken' in de dino. Deze vondst is niet de eerste en ook niet de enige met holtes in de botten. De Diplodocus had ze ook. De meningen verschillen nogal over de mogelijke functie van de holtes in de botten, zoals: warmteregeling, gewichtsvermindering, balans en andere functies die niets met ademhaling te maken hebben.


1.  Sereno et al, "Evidence for Avian Intrathoracic Air Sacs in a New Predatory Dinosaur from Argentina," Public Library of Science ONE, 09/30/2008, 3(9): e3303 doi:10.1371/journal.pone.0003303.

Je kunt niet iets bewijzen door aan te nemen dat het heeft plaatsgevonden. Wat ze willen bewijzen is dat de dinosauriŽrs vanwege de holle botten en het mogelijk op dat van vogels lijkende ademhalingssysteem voorlopers waren van de vogels. Dat is onmogelijk, omdat het niet herhaalbaar is. En dan te bedenken dat je eigenlijk moet bewijzen hoe ademhaling en botten Łberhaupt ontstaan zijn! Maar dat terzijde. Heeft iemand ooit een dinosaurus in een vogel zien veranderen, of het proces gevolgd waarin dat zou moeten zijn gebeurd? Nee. Er zijn alleen wat dinosaurusbotten gevonden die holtes bevatten, waardoor er enige gelijkenis bestaat met vogels. Overeenkomsten zijn geen bewijs dat de ene uit de andere voortkwam. Dat is pure fantasie. Het is verbluffend hoeveel evolutiebluf je in dit soort verhalen tegenkomt. Kijk ook maar eens in het artikel over vogels op Wikipedia, hoe ze hun weg door de oorsprong van de vogellongen en hun lichte botten bluffen. Ze speculeren er flink op los en vragen zich steeds af hoe (en niet ůf) vogels uit dinosauriŽrs zijn geŽvolueerd. Kortom, de veronderstelde evolutie van dino naar vogel is gebaseerd op geloof.
Dit doet mij ook even denken aan slimme kraaien die gereedschappen gebruiken om bij voedsel te komen (zie The Telegraph), waar ik al eerder over geschreven heb in het artikel "Apen geŽvolueerd door gebruik van gereedschap?". Dit in tegenstelling tot de bewering dat de dinosaurus T-Rex vaak als domme bruut gezien wordt, omdat hij zulke kleine hersenen had (niet veel groter dan een walnoot - zeg maar het brein van een kraai :) Het maakt blijkbaar niet uit hoe groot de hersenpan van een beest is. Hoe slim ze zijn, hangt af van andere dingen die we wellicht nog niet kunnen doorgronden. Gelukkig is er op dat gebied nog veel te onderzoeken en zijn er nog veel dingen in Gods schepping waarover we ons kunnen gaan verbazen. Kan ik bewijzen dat God de aarde en het leven gemaakt heeft? Nee, ik geef toe dat ik dat geloof op grond van wat er in de Bijbel staat. Maar ik heb goede redenen om te geloven dat die Bijbel betrouwbaar is. En wetenschappers die hun conclusies baseren op hun evolutionistische vooringenomenheid, zullen zichzelf steeds weer op hun achterhoofd krabben, waarbij ze zich voor de zoveelste keer afvragen: "Hoe kan dŪt nou weer? Nu moeten we de theorie alweer helemaal omgooien..."

Bron: CEH 29 september 2008
[Terug naar index...]

En voeg nog een beetje sterrenstof toe...
Geplaatst: 26 september 2008

Een kleine bloemlezing van recente artikelen laat zien dat het er niet echt duidelijker op wordt met betrekking tot het ontstaan van planeten en de 'broodnodige' zuurstof op onze planeet. Sommige wetenschappers geloven schijnbaar nog steeds dat een planeet zou kunnen ontstaan uit een om een ster draaiende stofwolk. Rotsachtige bollen ontstaan in het stof (van hun brein), om na aanzienlijk lange perioden het toneel te vormen voor het ontstaan van leven. Is het echt zo eenvoudig? We weten dat er planeten rond een aantal sterren draaien. Misschien hebben de meeste sterren wel een of meer planeten. Vooral kunstenaars vinden het prachtig om daar de meest fantastische plaatjes bij te verzinnen. In werkelijkheid zijn er nog wel wat probleempjes te overwinnen. EurekAlert berichtte over problemen met zuurstof. De verhoudingen van zuurstof isotopen in een meteoriet verschillen veel van die in andere objecten in ons zonnestelsel, zoals Aarde, de maan en Mars. Een oorzaak daarvoor kunnen wetenschappers niet geven; althans niet vanuit hun uniformitaristische denkkader. Verschillende mogelijke oorzaken zijn al de revue gepasseerd, zoals de invloed van UV-straling en een supernova, maar die werden verworpen. Science Daily kwam ook met een artikel over dit feit, maar ook daar werd geen verklaring gegeven. De verhoudingen in de meteoriet op zich zeggen nu eenmaal niets over het ontstaan van deze samenstelling, zo stelde een onderzoeker.
Volgens een artikel van Astrobiology Magazine zijn kometen niet zo 'schoon' als we vroeger dachten. Dit stelt wetenschappers voor het lastige vraagstuk hoe ze dan zo 'vuil' geworden zijn. Volgens de gangbare theorie van de vorming van ons zonnestelsel hadden ze veel zuiverder moeten zijn. Ook Science Daily was het er mee eens dat de theorieŽn over de geschiedenis en evolutie van het zonnestelsel moeten worden herzien. Ze hadden met het betreffende onderzoek graag het materiaal willen vinden dat stamt van voor de vorming van ons zonnestelsel, maar ze vonden elementen die ze niet verwachtten. Hoe zijn deze objecten dan gevormd, en waar komen ze vandaan?
Het vormen van planeten is nog nooit waargenomen, maar de vernietiging wel, volgens artikelen op Space.com en Science Daily. Twee Aarde-achtige planeten van een zon-achtige binaire ster, 300 lichtjaar hier vandaan, zouden op elkaar gebotst zijn. "Astronomen hebben nog nooit eerder zoiets gezien. Blijkbaar kunnen enorme catastrofale botsingen voorkomen in een volwassen planetair systeem." Een kunstzinnig kunstwerkje op Astronomy Picture of the Day geeft ons een blik in dit exotische zonnestelsel. De planeet die het meest op de voorgrond staat vertoont echter wel verdacht veel overeenkomsten met onze aardbol... (Eigenlijk is de botsing niet waargenomen maar afgeleid uit stof.) Maar goed, laten we aannemen dat er inderdaad twee planeten op elkaar gebotst zijn; kan daaruit worden afgeleid hoe ze zijn ontstaan? Niet dus. Er werd in het artikel gespeculeerd dat onze maan zou zijn ontstaan door een botsing en dat dinosaurussen door een botsing zouden zijn uitgestorven. Ze waren verbaasd dat planeten konden vormen rond een binair systeem en dat de botsing plaatsvond in een dergelijk 'volwassen' systeem. Iemand vroeg zich af of zo'n botsing dan ook in ons zonnestelsel zou kunnen plaatsvinden. Het gaat hier duidelijk niet om de vorming van planeten, maar eerder om de vernietiging ervan.
Science Daily noemde ons zonnestelsel naar aanleiding van een computermodel "behoorlijk bijzonder", omdat het met rotsachtige planeten in bijna cirkelvormige omloopbanen zo stabiel is. Aangenomen dat planeten kunnen ontstaan uit een schijf met kosmisch stof, zullen er meestal ruige dingen gebeuren. De ster 'eet' zijn planeten op, grote objecten slingeren kleine objecten uit het systeem weg en de overgebleven objecten houden er meestal elliptische banen op na, waardoor er geen leven mogelijk is. Van de honderd tests was er niet ťťn die een systeem produceerde zoals dat van ons. Alleen onder precies de juiste omstandigheden, waarbij alle begininstellingen exact goed gezet worden, kon een zonnestelsel als dat van ons worden samengesteld. De simulatie heeft de onderzoekers wel laten zien hoe bijzonder ons stelsel is en tot op zekere hoogte inzicht verschaft in wat het bijzonder maakt.
Space.com maakte het vormen van planeten wel erg eenvoudig, met een artikel genaamd: "Zonnestelsels onder constructie". Het gaat om drie geobserveerde sterren waar mogelijk planeten aan het vormen zijn. De onderzoekers hebben nog geen planeten waargenomen, maar leidden de aanwezigheid af van de eigenschappen van de stofwolken. Gaten in het stof, waar de planeten zouden kunnen zitten, werden indirect bepaald en ze gebruikten "planeetvormingsmodellen" om de aanwezigheid van deze onbekende werelden te projecteren. Een cirkelredenatie als je het mij vraagt.

Wat we zien in deze voorbeelden is dat destructieve (geen creatieve) processen betrokken zouden moeten zijn bij het vormen van geordende systemen. Botsingen brengen over het algemeen geen orde, maar wanorde en vernietiging. De creatieve processen bevinden zich alleen maar in de gedachten van de onderzoekers die de modellen verzinnen. Op deze manier proberen ze misschien hun wereldbeeld te rechtvaardigen, waarin een heel geordend universum met een perfect werkend zonnestelsel en een precies goed gepositioneerde aarde met exact de juiste samenstelling van chemische elementen werd gevormd, waarop leven ontstond en evolueerde tot wat het nu is. Alles ging langs 'natuurlijke weg'; wat dat dan ook betekenen mag. Als ze zich daar prettig bij voelen, laten ze het dan een geloof noemen en geen wetenschap. De wetenschap vereist dat ze zich beperken tot waarnemingen die meetbaar en herhaalbaar zijn. Als je goed hebt opgelet, hebben we tot nu toe nog geen definitieve aanwijzingen of het stof rond de sterren zich tot planeten aan het vormen is, of dat het stof is ontstaan door botsende planeten die al bestonden. Dat laatste zou overigens de meest logische conclusie zijn die we uit de feiten kunnen trekken, mede gezien de statistische thermodynamica die we hier op toe kunnen passen. Stofdeeltjes gaan niet zomaar samenklonteren. Het is veel waarschijnlijker dat ze nog verder uit elkaar vallen, dan dat ze planeten gaan vormen. Een model is geen bewijs. Je kunt niet aannemen wat je wilt bewijzen. De vorming van planeten is geen exacte wetenschap; sterker nog, het is op dit moment helemaal geen wetenschap, maar een geloof dat tegen de feiten ingaat.

Bron: CEH 24 september 2008
[Terug naar index...]

Toch een beetje bruut?
Geplaatst: 22 september 2008

De foto bij een artikel van National Geographic News laat een artist impression zien van een Neanderthaler vrouw, met de meest extreme 'bad hair day' die je jezelf kunt voorstellen. Haar gezicht heeft een trieste uitdrukking, is vies en getaand en het lijkt wel of haar linker schouder ernstig verbrand is. Nu zijn visualisaties voor het grote publiek heel aantrekkelijk (en bij forensisch onderzoek zijn ze ook heel nuttig), maar hoeveel weten we nu echt van de Neanderthalers? Volgens het artikel hebben de onderzoekers DNA uit 43.000 jaar oude botten gehaald. Hieruit konden ze concluderen dat in ieder geval sommige Neanderthalers rood haar, een blanke huid en sproeten hadden. Het is natuurlijk heel mooi dat deze eigenschappen uit DNA kunnen worden bepaald, maar kun je daar ook uit opmaken dat iemand zichzelf slecht verzorgt? Of moeten we deze uiterlijke kenmerken toch toeschrijven aan de vooringenomen ideeŽn over Neanderthalers? De reproductie op de foto is van Wilma, genoemd naar de roodharige vrouw van de steentijdheld Fred Flintstone. Ze is geconstrueerd met behulp van replica's van vrouwelijke Neanderthaler botten (heupen en schedel) en de resultaten van het DNA-onderzoek. De ontbrekende botten zijn aangevuld met naar vrouwelijke afmetingen verschaalde botten van mannelijke Neanderthalers.

We zagen eerder deze maand al dat de reputatie van Neanderthalers als 'brute beesten' onterecht was en dat de afbeeldingen van deze volwaardig moderne mensen vaak zeer suggestief zijn. Desondanks zien we in dit recente artikel toch weer een typische 'wilde' afgebeeld. Toch is deze weergave weer net iets menselijker dan haar voorgangers. Zal er nog een dag komen dat Neanderthalers gewoon met gekamd haar en gewassen, gladde gezichten worden afgebeeld? Ik betwijfel het. Maar wetenschappelijk gezien is daar niets op tegen, tenzij je (mogelijk vanuit een evolutionistisch wereldbeeld) gelooft dat deze mensen minder ontwikkeld waren.
Mijns inziens is er ook niets op tegen om deze mensen te zien als afstammelingen van Noach, die na de zondvloed hun toevlucht moesten zoeken in de grotten en spelonken van onherbergzame gebieden. De afwijkingen die in de Neanderthaler botten zijn geconstateerd, kunnen worden toegeschreven aan ziektes die mensen oplopen wanneer ze langere tijd in een koude, donkere en vochtige omgeving moeten leven, zoals rachitis. De verschillen met moderne mensen zijn makkelijk te verklaren als mogelijke variaties binnen de soort 'mens' die God oorspronkelijk schiep.


[Terug naar index...]

Gevaarlijke stof in omloop
Geplaatst: 17 september 2008

Dihydrogeenmonoxide is een kleurloze, geurloze een smaakloze substantie. Er sterven jaarlijks duizenden mensen aan. De meeste van deze sterfgevallen worden veroorzaakt door het inademen van DHMO, maar dat is niet het enige gevaar. Langdurige blootstelling aan de vaste vorm van deze stof kan ernstige weefselschade veroorzaken. Symptomen die bij het innemen ervan kunnen optreden zijn onder andere: extreem zweten, urineren, een opgeblazen gevoel, misselijkheid en braken. Voor mensen die ervan afhankelijk geworden zijn, zal plotselinge geheelonthouding zelfs tot de dood leiden.

Dihydrogeenmonoxide:
* ook wel bekend als hydroxylzuur, een belangrijk bestanddeel van zure regen
* komt in zeer hoge concentraties voor in bier
* draagt bij aan het broeikaseffect
* kan ernstige brandwonden veroorzaken
* is betrokken bij de erosie van landschappen
* versnelt corrosie en roestvorming bij metalen
* kan storingen in elektrische circuits veroorzaken
* heeft een negatief effect op remmen van auto's en (motor)fietsen
* is gevonden in kankergezwellen

De besmetting heeft al epidemische proporties bereikt!
Grote hoeveelheden DHMO zijn al gedetecteerd in rivieren, meren en reservoirs over de hele wereld, zelfs in het ijs op Antarctica.
De schade die door DHMO veroorzaakt wordt loopt al in de miljarden.

Ondanks het grote gevaar, wordt dihydrogeenmonoxide veel gebruikt:
* als koelstof en oplosmiddel in de industrie
* in kerncentrales
* bij de productie van plastic bekertjes
* als blusmiddel
* bij dierproeven
* bij verspreiding van pesticiden (ook na het wassen blijft DHMO besmetting aanwezig)
* als toevoeging bij vele vormen van 'junkfood'

Bedrijven dumpen gebruikt DHMO in rivieren en oceanen, maar er kan niets aan gedaan worden om te stoppen, want het is nog steeds legaal.
Het kan niet langer getolereerd worden, deze ellende moet stoppen!
De regering weigert iets aan de productie, distributie of het gebruik van deze chemische stof te doen, vanwege "het belang voor de economie en de gezondheid van deze natie."
Vele discutabele bedrijfjes en misdaadorganisaties, krijgen jaarlijks tonnen DHMO aangeleverd, via een geavanceerd ondergronds netwerk, met medeweten van de regering.
Velen slaan grote hoeveelheden op voor later gebruik.
Het is nog niet te laat! We kunnen verdere besmetting nu stoppen.
Zorg dat u meer te weten komt over deze gevaarlijke chemische stof.

Tot slot: Laat u niet voor de gek houden! Sommigen zullen u proberen
wijs te maken dat het hier slechts om gewoon WATER gaat!

En dat is het ook!
Hoe lang duurde het voordat je het doorhad?
Hoe vaak laten wij ons niet beÔnvloeden door mooie, slimme bewoordingen? Hoe vaak worden wij niet schaamteloos gemanipuleerd door reclames, campagnes, complottheorieŽn, heersende denkbeelden, de meerderheid, betweters, roddels en vaak zelfs goedbedoelende medeburgers. Laat je niet voor de gek houden en blijf op je hoede! Lees de lariedetector en wapen jezelf tegen manipulatieve misvattingen en dominante denkpatronen.
Van uw misvatverslaggever ;)


[Terug naar index...]

Sporen van evolutie?
Geplaatst: 17 september 2008

Spore. Een nieuw computerspel met tegenstrijdige elementen. Het is een "Creature Creator", een "persoonlijk universum", waarin vervolgens evolutie moet plaatsvinden. Je moet stammen oprichten, beschavingen opbouwen, werelden scheppen en de kosmos verkennen. Maar wat heeft dat nou met evolutie te maken? De omschrijving van het spel wisselt steeds tussen deze twee 'schijnbaar' tegenstrijdige termen: schepping en evolutie. Alsof deze twee begrippen vredig naast elkaar kunnen bestaan. "Spore bestaat uit vijf spellen, die elk aansluiten bij een fase in de evolutie: cel, wezen, stam, beschaving en ruimte." En dan "CREňER [nadruk in origineel] je universum van microscopisch tot macrokosmisch - Van de amoebes in de getijdenpoel tot succesvolle beschavingen en intergalactische ruimtesche- penÖ" Vervolgens krijgen we de zin "Alles ligt in jouw handen." Waardoor je het idee krijgt dat het over een simulatie van schepping gaat, compleet met god (die rol mag je zelf op je nemen) die zorgt voor zijn of haar schepping. Maar dan gaat het direct in de volgende zin weer de andere kant op: "Laat je wezen EVOLUEREN [nadruk in origineel] in vijf fases - Hier geldt natuurlijke selectie," gevolgd door: "want je keuzes [nadruk van mij - AVG] beÔnvloeden volgende generaties en bepalen uiteindelijk het lot van je beschaving."

Het is duidelijk dat de makers van het spel geen idee hebben waar ze over praten. Wat is het nou? Een scheppingsspel of een evolutiespel? Of maakt het niet uit; als je maar lol hebt? De vraag is echter wat voor effect het op het denken van jonge mensen heeft. Is het echt onschuldig vermaak, of blijft er iets hangen van de gesuggereerde evolutionaire processen? Dit doet mij denken aan de geavanceerde 'computerspelletjes' die door geleerden worden 'gespeeld', om evolutie te 'bewijzen'. Af en toe hoor je van een computersimulatie die moet aantonen hoe evolutie heeft plaatsgevonden. (Zie bijvoorbeeld de artikelen van 16-05-'07, 13-11-'07 en 15-05-'08) En het klinkt heel imponerend als je hoort dat ze allemaal eigenschappen en kenmerken van organismen in een computerprogramma hebben gestopt, waarmee ze hebben aangetoond dat evolutie echt wel kan plaatsvinden. Een computer liegt toch niet? Misschien niet, maar hij is wel geprogrammeerd door (intelligente) mensen met hun eigen wereldbeeld en gedachten over hoe het programma zou moeten werken. Dit spel bewijst dus iets heel belangrijks, als je er over nadenkt. Want wat er eigenlijk gebeurt is dat je wezens CREňERT, die vervolgens door 'natuurlijke' (lees: voorgeprogrammeerde) selectie al dan niet blijven leven of zich aanpassen aan hun omgeving. Dit is ook de enige manier waarop het werkt. Wel opvallend dat de begrippen 'natuurlijke selectie' en 'evolutie' weer eens (ten onrechte) als synoniemen gezien worden. Evolutie in de zin van verandering en aanpassing aan de omgeving, past heel goed binnen een scheppingsmodel. Evolutie van 'eenvoudige cel' naar complex organisme is echter nooit waargenomen, wordt niet ondersteund door het fossielenverhaal en is ook onmogelijk. Het is overigens ook niet zo dat een enkele cel eenvoudig is. Het vanzelf ontstaan van een amoebe of bacterie is ondenkbaar en wederom niet mogelijk.
Met deze dingen in het achterhoofd: veel speelplezier! ;)


[Terug naar index...]

Loopvogels onafhankelijk geŽvolueerd?
Geplaatst: 11 september 2008

Loopvogels, zoals de Afrikaanse struisvogels, de Australische kasuarissen en emoes, de Nieuw-Zeelandse kiwi's en de Zuid-Amerikaanse Nandoes, zijn volgens een artikel op Science Daily niet aan elkaar verwant. Er was geen niet-vliegende gemeenschappelijke voorouder. Ze hebben hun vermogen om te vliegen onafhankelijk van elkaar verloren, door wat wetenschappers "parallelle evolutie" of "convergente evolutie" noemen. Dit zou ook betekenen dat emoes nauwer verwant zijn aan vliegende vogels dan struisvogels, ook al lijken ze er veel op. Het 'oude' evolutionistische idee moet hierbij het onderspit delven. Volgens het artikel werden loopvogels vroeger gezien als een "schoolboek voorbeeld" van allopatrische soortvorming, waarbij uit een bepaalde soort verschillende andere soorten voortkomen die "verdere evolutionaire verandering" ondergaan, waardoor ze uiteindelijk heel verschillend worden van elkaar. De niet-vliegende voorouder zou op het fictieve oercontinent Gondwana gewoond hebben, dat opsplitste in Afrika, Zuid-Amerika, AustraliŽ en Nieuw-Zeeland. De nakomelingen zouden daarna hun karakteristieke vormen gekregen hebben. Bij de nieuwe analyse - deel van het "Assembling the Tree of Life" (ATOL) project van de National Science Foundation - wordt gesuggereerd dat de vooroudervogels na het opbreken van Gondwana naar hun respectievelijke continenten vlogen, alwaar ze onafhankelijk van elkaar hun vermogen om te vliegen verloren. Hierdoor ontstaan volgens het artikel nieuwe vragen, zoals: "Waarom evolueerden deze vogels in zulke overeenkomstige organismen, in zulke verschillende milieus?"

Niet kunnen vliegen is een verlies van functionaliteit. Dat is veel makkelijker te verklaren dan het vermogen om te vliegen zelf. Daarvoor is namelijk een toename van informatie, een toename van functionaliteit nodig. De nieuwe vragen, die vanuit een evolutionistisch oogpunt veel moeilijker te beantwoorden zijn, komen voort uit een combinatie van observatie van de huidige situatie, de aanname van miljoenen jaren en het geloof in een mythisch oercontinent - Gondwana. De eenvoudige verklaring (gemeenschappelijke afstamming) is ook vanuit creationistisch (Bijbels) oogpunt geen enkel probleem. Tijdens en na de zondvloed ontstonden de huidige continenten door de werking van de aardkorst, het wegstromende water. De basissoorten uit de Ark verspreidden en vermenigvuldigden zich en veranderden (degenereerden) in hun huidige vormen. Verspreiding over de verschillende continenten was toen nog mogelijk omdat ze gedeeltelijk door ijs en door landbruggen aan elkaar verbonden waren. Zo zijn onder andere de kangoeroes in AustraliŽ beland. De grote verschillen tussen dieren zijn beter te verklaren door onafhankelijke scheppingsdaden en de logische gevolgtrekking dat de oorspronkelijk geschapen soorten genetisch zo rijk waren, dat ze vele verschillende soorten konden voortbrengen. Wetenschap is de zoektocht naar de waarheid achter de dingen en het verwerven van kennis. Zou de waarheid ook gevonden kunnen worden door kennis te nemen van de Bijbelse geschiedenis? De schrijvers van deze oude teksten waren er duidelijk van overtuigd dat ze de waarheid verkondigden, omdat ze ooggetuigen waren van de beschreven feiten. (NB. Mozes, de schrijver van de eerste 5 boeken van de Bijbel, is 'slechts' de redacteur geweest van de zeker 10 verschillende bronteksten van Genesis. De oorsprong van de eerste 11 hoofdstukken van Genesis ligt nog voor het ontstaan van IsraŽl, waaruit Mozes voortkwam.)

Bron: CEH 10 september 2008
[Terug naar index...]

Gekko was 40 miljoen jaar eerder al gekko
Geplaatst: 5 september 2008

Het klinkt allang niet zo gek meer. Alweer een beestje dat er bij zijn allereerste verschijning precies zo uitzag als zijn huidige soortgenoten. Deze keer is het een gekkopootje in amber dat de gemoederen bezighoudt. Volledig gekko, 40 miljoen jaar ouder dan het oudste gekkofossiel tot nu toe. Amber is het gefossiliseerde boomsap dat wereldwijde bekendheid kreeg door de Jurassic Park films. Een beestje, gevangen in amber, vervolgens begraven onder een laag sediment, blijft zeer goed bewaard. Het stukje amber met de gekkovoet wordt op 100 miljoen jaar oud geschat. Volgens evolutionisten kwamen de gekko's na de dino's. Door deze vondst zijn ze genoodzaakt te geloven dat het beestje 35 miljoen jaar samen met dinosauriŽrs geleefd heeft. Het voetje heeft dezelfde structuur als die van hedendaagse gekko's, waardoor ze het wonderlijke Spidermanvermogen hebben om zich vertikaal en zelfs ondersteboven, bijvoorbeeld langs het plafond, voort te bewegen. De onthulling vinden we op Science Daily, waar men nu beweert "dat gekko's zeker al 100 miljoen jaar geleden in AziŽ waren en dat ze tegen die tijd al hun bizarre voetstructuur hadden geŽvolueerd." Het gaat volgens de ontdekkers om een jong exemplaar, dat ongeveer 30 cm lang had kunnen worden. Vergelijkbaar met hedendaagse soorten. Volgens het artikel is het niet precies bekend hoe oud deze diergroep is, of wanneer ze hun plakvoetjes kregen. Maar kan men aan dit fossiel zien dat gekko's deze eigenschap aan evolutie te danken hebben? Niet direct natuurlijk. Het exemplaar is 100% gekko en het enige verschil is de veronderstelde 100 miljoen jaar, waarmee de gekko ook nog eens 40 miljoen jaar verder terug geplaatst moet worden op hun tijdlijn. Hoe deze ontdekking dan ook "meer licht" moet werpen op "de evolutie en de geschiedenis" van deze "oeroude hagedissen", zoals we in het artikel lezen, is niet duidelijk.

Deze kan worden toegevoegd aan het onderdeel "Fossielen en hun verhaal." Hoe diep we ook graven in het fossielenbestand, we zien telkens weer dat beesten altijd geweest zijn wat ze nu zijn. Natuurlijk zijn er verschillen, maar alleen binnen de soorten, zoals we die nu ook zien bij kippen, paarden en honden. Meer en meer moeten dit soort ontdekkingen 'licht' laten schijnen op evolutie. Maar hoe meer licht er schijnt, hoe duidelijker het wordt dat bijvoorbeeld vleermuizen, degenkrabben, kwallen, bombardeerkevers, ribkwallen, trilobieten, het zenuwstelsel en vele andere organismen niet echt veranderd zijn en vanaf het begin complex waren. We zien nergens bewijs dat het ene in het andere beestje veranderd is. Alle eigenschappen die ze hebben, hadden ze al vanaf het begin. Gekko was altijd even gekko. En het enige waar dit soort ontdekkingen licht op laten schijnen is dat de Bijbel een betrouwbaar beeld geeft van de geschiedenis. Een geschiedenis die begint met de woorden "In het begin schiep God de hemel en de aarde. De aarde was vormloos en leeg; duisternis lag over de diepte, en de geest van God zweefde over de wateren. Toen zei God: 'Er moet licht zijn!' En er was licht.".

Bron: CEH 3 september 2008
[Terug naar index...]

Reputatie van Neanderthalers onterecht
Geplaatst: 2 september 2008

De nieuwssite nu.nl trakteert ons op een voor creationisten niet geheel onverwachte onthulling: "De reputatie van Neanderthalers als domme beesten die zijn uitgestorven omdat de moderne mens hen te slim af was, is onterecht." Neanderthalers waren net zo slim, of misschien wel slimmer dan wij. De BBC en Science Daily brachten het nieuws ook naar voren. Britse wetenschappers aan de Universiteit van Exeter onderzochten opgegraven gereedschap en gebruiks- voorwerpen van deze uitgestorven 'prehistorische' mens. ('Prehistorisch' met betrekking tot dingen die hier op aarde hebben plaatsgevonden, bestaat niet binnen een Bijbels denkkader - Red.) Ze concludeerden aan de hand van overeenkomsten en verschillen dat de Neanderthalers technologisch minstens net zo geavanceerd en efficiŽnt waren als Homo sapiens (onze veronderstelde voorouder). Waar het op neerkomt is dat de mythe van de 'domme holbewoner' verleden tijd is. De hoofdauteur van het onderzoeksrapport gaf toe dat het lang een verkeerde aanname is geweest dat Homo sapiens meer ontwikkeld waren dan de Neanderthalers en ze daarom van het toneel verdreven hebben. Er moet nu gezocht worden naar andere redenen waarom de Neanderthalers uitgestorven zijn. De suggestieve weergaven van Neanderthalers als brute, voorovergebogen, harige aapmensen, moeten nu eigenlijk veranderd worden. Als je vandaag de dag een reconstructie-expert zou loslaten op een schedel van een Neanderthaler (zonder te vertellen dat het om een 'prehistorisch' mens gaat), dan zou er een veel moderner uitziend model uitkomen. Wetenschappers die geloven dat wij geŽvolueerd zijn uit aapachtige voorouders, willen graag een meer aapachtig uiterlijk zien. Kunstenaars die de Neanderthalers voor hen uitbeelden gaan mee in dit geloof en doen er dan soms nog een schepje bovenop. Hieruit ontstaan de meest fantasierijke voorstellingen. Men weet nu echter dat Neanderthalers net zo goed waren in het jagen en ook geen problemen hadden met hun communicatie. Geen gegrom en een woordenschat van enkele lettergrepen dus. De 'holbewoners' waren net zo intelligent als wij.

Bij deze onze nederige excuses aan onze Neanderthaler broeders en zusters, voor het jarenlange misverstand en de totaal verkeerde representaties in boeken en musea! Neanderthalers waren afstammelingen van Noach en zijn gezin, die de zondvloed overleefde. Na de toren van Babel verspreidden groepen mensen zich over de aarde, waarvan de Neanderthalergroep er ťťn was. Hun specifieke bouw is niet meer dan een variatie (mogelijk gecombineerd met een ziektebeeld, veroorzaakt door inteelt), waarvan we vandaag de dag nog vele voorbeelden zien. Denk bijvoorbeeld aan de vele duidelijke verschillen tussen Aboriginals, Chinezen, Indianen, Europeanen en Afrikanen.
  Deze onthulling is weer een schakel in de ontzenuwing van de misvatting dat mensen van aapachtige wezens afstammen, gebaseerd op een evolutionistisch wereldbeeld. Hoewel dit vaak beweerd wordt, is het nooit bewezen. De feiten ondersteunen veel meer het Bijbelse wereldbeeld.


[Terug naar index...]

De jacht op het God-deeltje is geopend
Geplaatst: 29 augustus 2008
Bijgewerkt: 30 augustus 2008

Tot nu toe hebben ze het niet kunnen vinden, maar wetenschappers zijn er zeker van dat het Higgs-boson (bijgenaamd het "God-deeltje") bestaat. Op dit moment wordt een apparaat klaargemaakt dat dit deeltje zou moeten gaan detecteren. De Schotse natuurkundige Peter Higgs, die het deeltje in de zestiger jaren al voorspelde verwacht veel van het experiment. Hij is overigens niet zo blij met de naam God-deeltje. Aangezien de nu 79-jarige professor atheÔst is, maakt deze bijnaam voor 'zijn' boson hem boos, aldus een artikel op News Daily. De LHC (oftewel Large Hadron Collider) is een zogenaamde deeltjesversneller. Het is een 27 km lange 'buis', gevuld met een schat aan hypermoderne apparatuur, die in een grote cirkel onder Frans en Zwitsers grondgebied loopt. Hij moet deeltjes met grote snelheid tegen elkaar aan laten botsen. Dit maakt het mogelijk om andere (kleinere) deeltjes zichtbaar te maken. (Zie ook Kennislink.nl 1 en Kennislink.nl 2.) Op deze manier zijn met de voorloper van deze nieuwe versneller al heel wat deeltjes ontdekt. Maar om het Higgs boson te ontdekken was meer energie nodig. Het project heeft ondertussen zo'n 3,75 miljard euro gekost en op volle toeren verbruikt de versneller bijna 10% van de energievraag van het hele Kanton GenŤve. De wetenschappers willen hiermee een soort mini Big Bang opwekken om de (uiteraard veronderstelde) vroegste stadia van het heelal na te bootsen. Het Higgs-boson wordt verantwoordelijk gehouden voor het feit dat materie en leven kan bestaan. Alle andere deeltjes zijn namelijk massaloos. Zonder dit deeltje (of iets vergelijkbaars) kan niet verklaard worden hoe alles bij elkaar blijft zitten. Vandaar de bijnaam "God-deeltje". Higgs gelooft (hoopt en bidt misschien wel stiekem) dat de LHC het deeltje snel zal vinden. Als de deeltjesversneller het boson niet vindt, "zal ik heel, heel erg verbaasd zijn," zei Higgs.

Waar gaat het hier nou eigenlijk om? De voortgang der wetenschap? Waarom moet dat zoveel kosten? Wat is het resultaat? Een deeltje waarvan niemand weet of het er eigenlijk wel is, en als het er is, wat dan? Hebben we dan bewezen dat God niet nodig is om de boel bij elkaar te houden? Hebben we dan de oorsprong van het heelal beter door? Wat heeft de oorsprong van het heelal te maken met het ontdekken van een deeltje? Als het Higgs boson bestaat, hebben we toch niet bewezen dat een bovennatuurlijke oorsprong van het heelal geen realiteit is? En als het niet bestaat, zouden wetenschappers dan niet gewoon blijven zoeken totdat ze toch voor 'alles' een verklaring hebben? Waarom is het zo moeilijk voor mensen om de Bijbel als ooggetuigenverslag van de gehele geschiedenis te zien? Waarom proberen zoveel wetenschappers God te ontlopen? Is het echt zo moeilijk (of onwetenschappelijk) om te accepteren dat we hier niet voor niets zijn, en dat de Schepper een bedoeling met ons leven heeft? Is wetenschap niet de zoektocht naar waarheid? Ik krijg sterk het idee dat veel mensen de wetenschap misbruiken om hun naturalistische wereldbeeld te bevestigen. Ik durf te beweren dat een eerlijke beoefening van de wetenschap het bestaan van God en de betrouwbaarheid van de Bijbel niet tegenspreekt, maar eerder bevestigt.


[Terug naar index...]

Exploderende chromosomen
Geplaatst: 25 augustus 2008

Voordat een cel deelt moet al het DNA goed worden gekopieerd en ingepakt tot de bekende X-vormige chromosomen. Professors aan de universiteit van Chicago maakten Science Daily duidelijk dat dit lijkt op het "inpakken van een complete garderobe in een schoenendoos". De cel heeft daarbij echter een extra probleempje. Het hele DNA is negatief geladen, waardoor het zichzelf afstoot; het wil dus niet echt lekker opgerold worden. In meercellige organismen wordt dit probleem opgelost doordat er een soort neutraliserende moleculen zijn (histonen genoemd), waar het DNA omheen gekruld wordt. Hierdoor worden nucleosomen gevormd, die worden opgerold en nog eens opgerold, zodat de chromosoomvormen ontstaan. Een klasse van algen (de dinoflagellaten) gebruikt een andere methode: ze neutraliseren de negatief geladen DNA strengen met positief geladen ionen van calcium en magnesium. Het team van onderzoekers was verbaasd over deze uitzondering op de regel. Ze vroegen zich af of "dit misschien de eerste en erg efficiŽnte stap in de richting van het neutraliseren van het DNA was, lang voordat histonen in het spel kwamen."
Dat statement was echter niet meer dan een suggestie, want het verklaart niet waarom dinoflagellaten veel meer DNA hebben dan mensen.
Een interessant detail is de manier waarop ze ontdekten dat de algen van deze ionen gebruik maken. Toen de wetenschappers de positief geladen ionen uit het DNA van de algen verwijderden, gebeurde er iets dramatisch: de chromosomen explodeerden.

Vonden deze wetenschappers een opeenvolging van levensvormen waarin de methode met positieve ionen langzaam overging in een levensvorm waar histonen voor neutralisatie gebruikt werden? Nee. Hun evolutionistische geloof schrijft voor dat ze hun verbeelding gebruiken en speculeren om een verhaal te verzinnen waarin verschillende organismen aan elkaar gekoppeld worden door gemeenschappelijke afstamming. Er zijn zeker nog wel een paar puzzeltjes op te lossen. Waarom hebben deze algen zoveel meer DNA dan mensen? Waarom zouden ze een ander systeem gebruiken om DNA te neutraliseren? Maar laat je door die vraagstukjes niet van de hoofdvraag afleiden: hoe genetische informatie ontstaan is, die systematisch en correct gekopieerd wordt, om vervolgens in een kleine ruimte te worden ingepakt met een zeer grote compressieverhouding. Als je bedacht hebt hoe je een complete garderobe in een schoenendoos kunt krijgen, kun je in ieder geval van ťťn ding zeker zijn: dat het niet door een evolutionistisch proces ging.

Bron: CEH 24 augustus 2008
[Terug naar index...]

Hoe oud is ver?
Geplaatst: 21 augustus 2008

Een artikel op nu.nl zal bij de meeste mensen niet direct deze vraag oproepen, maar probeer de aanhef van het artikel eens kritisch te lezen: "De Leidse astronoom Marijn Franx gaat sterrenstelsels bekijken die 13 miljard jaar geleden hun licht uitzonden. Dat is een half miljard jaar na de oerknal." Want, zo stelt de schrijver van het artikel: "Het heelal is 13,5 miljard jaar oud." Punt. Met behulp van nieuwe telescopen, infrarood camera's en een onderzoekssubsidie van 1,5 miljoen euro, kan Franx zich de komende tijd helemaal uitleven. Wij zijn zeer benieuwd wat het oplevert.

Welke vragen komen er nu in je op? Bij mij gaan er dan gelijk een paar lichtjes branden: Hoe weet je zeker dat het 13 miljard jaar geleden was? Was er iemand bij? Hoe komen ze aan die ouderdom? Staat het in een geschiedenisboekje? Wat is die 'oerknal' eigenlijk precies? Komt daar echt alle materie vandaan? Is dit het begin van alles geweest? Hoe is die oerknal begonnen dan? Was er niets voor die knal? Hoe zijn die sterrenstelsel gevormd, als alles uit elkaar vliegt? Welke verhouding van krachten produceerden de eerste sterrenhopen? Wat gebeurde er met tijd en ruimte in die gigantische elementaire krachtmeting?
Deze vragen zijn natuurlijk allemaal al eens gesteld, maar stelt de gemiddelde krantenkoppensneller die ook? "Er is bewijs dat de vroegste sterrenstelsels 13 miljard jaar geleden ontstonden. Nu kunnen we deze fase eindelijk nauwkeurig onderzoeken", aldus Franx. Dat bewijs zit in de huidige lichtsnelheid en de afstand die het licht in een jaar aflegt (een lichtjaar). Het verste object in de ruimte staat 13,5 miljard lichtjaar hier vandaan, dus is het heelal 13,5 miljard jaar oud, zo redeneert men. Einstein gebruikte in zijn berekeningen de lichtsnelheid (c) als een constante, maar is dat ook zo? De werkelijke afstand van hier naar die sterrenstelsels is niet met honderd procent zekerheid te bepalen, maar daarover wordt eigenlijk niet getwijfeld. Er gaan de laatste jaren echter wel steeds meer stemmen op dat die lichtsnelheid in het verleden wel eens veel hoger geweest kan zijn. Dat zou betekenen dat het heelal niet zo oud is als men nu denkt. Deze manier van ouderdomsbepaling zie je ook terug in de geologie. Er wordt vanuit gegaan dat processen altijd zo snel zijn gegaan als ze nu gaan. Daarbij wordt geen rekening gehouden met een wereldwijde overstroming zoals de Bijbelse zondvloed. Zo gaat het ook met het heelal en de lichtsnelheid. Men wil bewust geen rekening houden met de mogelijkheid dat alles tot stand gekomen is door een Veroorzaker die Zich buiten tijd en ruimte bevindt, zoals de God van de Bijbel. Lezen we Genesis letterlijk, dan zouden de aarde en het heelal 'slechts' ongeveer 6000 jaar oud zijn. Maar sterren staan zeker veel verder dan 6000 lichtjaar bij ons vandaan! Een veel hogere lichtsnelheid bij de schepping zou deze schijnbare tegenstrijdigheid teniet doen. Het verschijnsel van 'roodverschuiving' zou (net als het 'dopplereffect', dat geluiden lager klinken bij geluidsbronnen die van je af bewegen) duiden op een uitdijend heelal, maar de theorie van de 'kwantumroodverschuiving' geeft een alternatief waarbij rekening gehouden wordt met een afnemende lichtsnelheid. Zie voor een nadere uitleg wikipedia, waar deze theorie 'pseudo-wetenschappelijk' wordt genoemd en met een paar vage tegenargumenten wordt afgedaan. De reden voor het woord 'pseudo' is dat de theorie rekening houdt met een bovennatuurlijke oorsprong van het heelal; en dat wordt door de wetenschappelijke gemeenschap niet geaccepteerd. Men wil alles naturalistisch verklaren, dus zonder de mogelijkheid van een God te overwegen. Het is maar net wat je gelooft: is er wel of geen God, Die alles gemaakt heeft? Toch zijn de aanwijzingen voor een afnemende lichtsnelheid heel sterk. Het feit dat vroegere metingen onnauwkeuriger waren, kan niet alles verklaren. Vroeger werd de lichtsnelheid gemeten door directe observatie, waardoor de uitkomsten niet zo precies waren. Maar toch lijkt de lichtsnelheid af te nemen, wanneer je alle waarden achter elkaar in een grafiek zet. Tegenwoordig wordt bij het meten van de lichtsnelheid gebruik gemaakt van atoomklokken. Atomaire processen worden beÔnvloed door de lichtsnelheid; dus als de lichtsnelheid afneemt, zou zo'n atoomklok ook langzamer gaan lopen. Dat is net zoiets als de uitzetting van een koperen staaf meten met een koperen meetlat. Ze zetten allebei evenveel uit door de warmte, dus meet je geen verschil. Dit verschijnsel is ook direct van invloed op het meten van radioactieve vervalsnelheden, waarmee men ouderdom tracht te bepalen. Hiermee zou dus ook (gedeeltelijk, zie het artikel van 4 augustus) verklaard kunnen worden waarom de ouderdom van gesteenten vaak zo hoog geschat wordt.
Lees ook maar eens dit stukje van Rinus Kiel. De afname van 'c' is overigens niet de enige creationistische theorie die het 'probleem' van een jong en tegelijk groot heelal zou kunnen verklaren. Lees voor meer informatie dit artikel en dit artikel (Engelstalig).
We weten eigenlijk nog maar zo weinig over het heelal. Naturalistisch denkende astronomen hebben in de loop der tijd ook regelmatig nieuwe dingen moeten verzinnen om de gangbare (Big Bang) theorie op te lappen: inflatie, donkere energie, donkere materie... Waar het op neerkomt is dit: Welk model geloof jij? Een model dat aan elkaar hangt van menselijke stellingen, waarbij God niet mag meedoen, of een model dat gebaseerd is op het betrouwbare Boek der Boeken, dat je uiteindelijk bij God brengt? Durf je de uitdaging aan, of laat je jezelf meeslepen door het kolkende water van meningen in de media en zie je wel waar je terecht komt?


[Terug naar index...]

Mensen en dino's naast elkaar in de Sahara
Geplaatst: 15 augustus 2008

Ze zochten naar dinosaurusbotten, maar ze vonden menselijke skeletten en artefacten. Dit lezen we in artikelen van National Geographic en de Los Angeles Times.  Een gedeelte van de Sahara dat nu ook wel de "Groene Sahara" genoemd wordt, was duizenden jaren geleden een vruchtbaar landschap met veel water, bomen en bloemen. De gevonden skeletten duiden op de aanwezigheid van mensen uit twee verschillende stammen. De oudste stam bestond uit grote mensen van rond de 2 meter, die duidelijk zeer gespierd waren. De stam die er volgens de onderzoekers ongeveer 1000 jaar later gebivakkeerd heeft, bestond uit mensen die wat kleiner van stuk waren. De voorwerpen die bij de begraafplaats gevonden zijn, duiden op vissende en jagende mensen.
Er zijn ongeveer 200 graven gevonden, waarvan er ťťn een aandoenlijk tafereel laat zien; een stille getuige van een tragisch voorval: "Een vrouw, mogelijk een moeder, en twee kinderen, te ruste gelegd met de handen in elkaar, armen naar elkaar toe, op een bed van bloemen." Dat ze op bloemen gelegd zijn is af te leiden uit de pollen die eronder gevonden zijn. We kunnen alleen maar gissen wat er aan deze begrafenis vooraf gegaan is.
Het gebied, dat officieel Gobero heet, is voor het eerst ontdekt in 2000 door Paul Sereno (Univeriteit van Chicago) en zijn team. Ze hebben de resultaten van het onderzoek gepubliceerd in PLoS ONE na een aantal seizoenen van opgravingen.1  Het Belgische dagblad De Standaard heeft er een Nederlandstalig artikel over. Hierin lezen we dat in diezelfde omgeving ook fossielen zijn gevonden van (naar evolutionistische tijdrekening) 110 miljoen jaar oud. In het artikel lopen perioden van 10.000 jaar en 110 miljoen jaar geleden schijnbaar door elkaar heen. Het is ook een beetje vreemd gegaan. Sereno was op zoek naar dinosaurusbotten, toen hij tot zijn grote verbazing en verrassing op de menselijke resten stuitte. Hij vond in de regio ook een bizarre, koeachtige dinosaurus, genaamd Nigersaurus en een 'superkrokodil', ter grootte van een bus, aldus National Geographic.


1.  Sereno et al, "Lakeside Cemeteries in the Sahara: 5000 Years of Holocene Population and Environmental Change,Ē Public Library of Science ONE, 3(8): e2995 doi:10.1371/journal.pone.0002995.

Dit is een intrigerende ontdekking. De botten van mensen en dinosauriŽrs werden (helaas) niet door elkaar heen gevonden, maar het is wel merkwaardig dat ze bijzonder dicht bij elkaar gevonden zijn. Hier moeten evolutionisten wel een antwoord op geven. Ze willen ons laten geloven dat er 65 miljoen jaar tussen mensen en dino's zat. Ze classificeren de lagen en leiden de ouderdom af van de botten die ze erin vinden. Dit moet dan overeenkomen met hun veronderstelde plaats in het evolutieverhaal. Maar waar zijn nu alle perioden tussen deze twee tijdperken gebleven? Die zijn hier ver te zoeken. Deze vondst past echter heel goed in een Bijbelse context. De dinosaurusbotten zijn wellicht begraven door de zondvloed, maar de menselijke resten zijn duidelijk van na de zondvloed. Toen mensen zich over de aarde verspreidden (na de toren van Babel), settelde een groep migranten zich in deze rijkelijk begroeide, vruchtbare streek. DinosauriŽrs die in dat tijdperk na de zondvloed leefden en deze mensen lastigvielen, zijn mogelijk door hen gedood, resulterend in legenden van 'drakendoders'. Deze mensen kunnen er een aantal eeuwen comfortabel gewoond hebben, alvorens de Egyptische beschaving begon. De vele meren, die na de zondvloed voor vruchtbaar land zorgden, droogden op, waardoor de mensen uit die streek werden verdreven (mogelijk richting de Nijl of andere vruchtbare gebieden). Bij hun vertrek lieten ze de nu ontdekte graven achter. Volgens de onderzoekers duurde het 1000 jaar voordat er weer mensen in die streek woonden. Een opmerkelijk detail is dat de tweede stam de graven van de eerste stam niet verstoord heeft bij het begraven van hun doden. Misschien waren de graven gemarkeerd. Het verschil tussen de groepen moet nog verder onderzocht worden, maar het is de moeite waard om deze ontwikkeling in de gaten te houden. Afgezien van de interpretaties van 10.000 en 110 miljoen jaar, is er niets dat een Bijbels scenario uitsluit. Eerder een aantal dingen die het aannemelijk maken. Kan het hiaat van 65 miljoen jaar tussen de dino's en de mensen gerechtvaardigd worden? Laten we uitkijken naar meer verbaasde gezichten van door evolutiedenken geÔndoctrineerde wetenschappers en hopen dat ze tot inkeer komen... Beter nog: laten we voor ze bidden.

Bron: CEH 14 augustus 2008
[Terug naar index...]

Blinden hebben juichen van apen geleerd
Geplaatst: 13 augustus 2008

"Juichen zit in menselijke genen," lazen we vandaag in een artikel op de nieuwssite Nu.nl. "Het overwinningsgebaar waarbij atleten twee handen in de lucht steken, zit ingebakken in de mens." Amerikaanse onderzoekers zijn tot deze conclusie gekomen door blinde sporters te bestuderen. Blinde atleten tonen na een overwinning precies dezelfde lichaamstaal als atleten die wel kunnen zien: hoofd omhoog, borst naar voren, handen in de lucht. Deze dingen kunnen ze niet afgekeken hebben, omdat velen van hen al sinds hun geboorte blind zijn. Dit heeft de onderzoekers ertoe gebracht te geloven dat dit universele, aangeboren gebaren zijn. Lichaamstaal die bij het verliezen hoort lijkt overigens niet aangeboren te zijn, maar eerder cultuurgebonden. Sporters uit westerse landen tonen na een nederlaag minder vaak gebaren van schaamte. Mogelijk komt dit door de meer individualistische cultuur in het westen.
Tot zover ging het artikel netjes over feiten en logische conclusies. Maar toch bleef een korte evolutionistische geloofsbelijdenis niet uit: "De psychologen beschouwen het juichen met twee handen in de lucht als een 'dierlijke' manier om dominantie te tonen, die we hebben geŽrfd van onze aapachtige voorouders."

Die opmerking vindt zijn oorsprong niet in de voorhanden zijnde feiten, maar in het heersende wereldbeeld van deze tijd. Er is geen wetenschappelijk bewijs dat mensen (en apen) van aapachtige voorouders afstammen. Het is een denkbeeld dat ontstaan is vanuit een evolutionistisch denkkader. Deze manier van denken is de wetenschap ingeslopen, omdat de meerderheid van de wetenschappers met elkaar hebben afgesproken dat verklaringen binnen de wetenschap alleen naturalistisch van aard mogen zijn. Het concept van een scheppende God biedt geen goede verklaring, omdat het bestaan van God niet kan worden aangetoond binnen de door hen zelf bepaalde wetenschappelijke grenzen. Lijkt mij verdacht veel op een cirkelredenatie.
In het fossielenverhaal ontbreekt het benodigde spoor van overgangsvormen tussen aapachtigen en mensen. Er is volgens een aantal wetenschappers wel genetisch bewijs. Echter het zogenaamde 'onomstotelijke' bewijs dat op het moment de ronde doet, is geen bewijs. Het gaat erom dat apen en mensen op bepaalde overeenkomende locaties in hun DNA dezelfde stukken 'ingevoegd virusmateriaal' hebben. Dit zijn gedeelten die geen functie lijken te hebben, maar ze zitten er wel. Bij zowel apen als mensen op dezelfde plek. Dit bewijst volgens de voorstanders van de 'aapachtige vooroudertheorie' dat wij dezelfde voorouders hebben als apen. Die stukken 'virusmateriaal' kunnen wel lijken op een stukje virus, maar hoeven dat natuurlijk niet te zijn. Als ze wel van virussen zijn, kan het best zijn dat apen en mensen tijdens of na de zondvloed getroffen zijn door dezelfde virussen, waarvan stukjes zich op dezelfde locaties in het DNA nestelden. Het kan ook zijn dat deze stukken DNA deel uitmaakten van het oorspronkelijke ontwerp, maar dat ze nu niet meer functioneel zijn. Met andere woorden: een observatie leidt niet altijd tot een enkele eenvoudige conclusie. Er zijn inderdaad overeenkomsten tussen aap en mens, maar daarnaast zijn de verschillen wel zo gigantisch groot. Ongeveer 6% verschil in het DNA (zie de artikelen "Verschil tussen mens en aap verviervoudigt" en "Verschil mens en chimpansee nog groter dan gedacht"). Dit zou neerkomen op zo'n 180 miljoen DNA-letters. Zelfs het voormalig vermeende verschil van 1,5% komt nog neer op zo'n 45 miljoen tekens. Dat verschil in informatie moet door toevallige mutaties toch overbrugd worden (als we aannemen dat mensen van aapachtige wezens afstammen), waarbij elke tussenstap niet door natuurlijke selectie mag worden geŽlimineerd. Dit is zeer onwaarschijnlijk, zo niet onmogelijk. Zelfs het spontaan ontstaan van slechts 1 functioneel gen is nog nooit aangetoond. Hoe je de feiten interpreteert wordt voornamelijk bepaald door je wereldbeeld. En welk wereldbeeld leidt tot de meest bevredigende conclusies? Overweeg eens of dat misschien het Bijbelse wereldbeeld zou kunnen zijn. Volgens mij kun je er niet omheen: Elk facet van het leven ziet er ontworpen uit; het is ontworpen. En alleen de Bijbel geeft een solide rationeel denkkader voor de interpretatie van de feiten.


[Terug naar index...]

Nieuwe camera imiteert oog
Geplaatst: 08 08 08

Wetenschappers zijn erin geslaagd om een flexibele optische sensor te maken die op een gebogen oppervlak kan worden bevestigd. Dit maakt een totaal nieuwe manier van fotograferen en filmen mogelijk. De techniek is afgekeken van de natuur. Het menselijk oog heeft een beeldsensor die gebogen is, waardoor er vrijwel geen vervorming van het beeld optreedt. Dit hebben camerafabrikanten tot nu toe nog niet voor elkaar gekregen. Nu wordt er in Nature1  melding gemaakt van een nieuwe technologie. In de beschrijving van de publicatie staat dat het menslijk oog een opmerkelijk optisch instrument is, met vele aantrekkelijke ontwerpkenmerken, zoals de gekromde vorm van de detector. Het oog is ook in staat om met behulp van betrekkelijk weinig afzonderlijke componenten een heel breed gezichtsveld op te nemen, waarbij weinig vervorming optreedt. Ze vermelden dat een dergelijke configuratie met de huidige technologie zeer moeilijk voor elkaar te krijgen is. Door de optische sensors buigzaam te maken kan deze techniek verbeterd worden. Dit resulteert in toepassingen die tot nu toe nog niet mogelijk waren. In een ander rapport in Nature,2 merkt een wetenschapper op dat huidige technieken ook last hebben van ongelijkmatig verdeelde lichtsterkte. Met de nieuwe techniek wordt ook dit probleem opgelost.
Wat kunnen we van deze uitvinding verwachten? Er zullen zeer compacte medische instrumenten voor kijkoperaties komen. We kunnen denken aan ultracompacte camera's met betere resultaten in bijvoorbeeld mobieltjes, laptops en andere gadgets. Maar ook camera's die een 'fisheye' blikveld van 360 graden hebben. Uiteraard wordt er ook gelijk aan toepassingen in het leger of bij geheime missies gedacht.
De UK Telegraph noemt de mogelijke toepassing van dit soort elektronica in het menselijk lichaam; denkend aan de cyborgs uit sciencefiction verhalen.
Zie ook het bericht op Science Daily voor een plaatje.


1.  Rogers, Ko et al, "A hemispherical electronic eye camera based on compressible silicon optoelectronics," Nature 454, 748-753 (7 augustus 2008) | doi:10.1038/nature07113.
2.  Takao Someya, "Optics: Electronic eyeballs," Nature 454, 703-704 (7 augustus 2008) | doi:10.1038/454703a.

De beschrijvingen die de betrokken wetenschappers geven van het oog, zijn doorspekt van ontwerpprincipes. Evolutionisten houden hier wijselijk hun mond. Als deze uitvinders hun 'siliconenogen' nu 90 jaar goed kunnen laten werken, zelfreinigend, zelfreparerend, zichzelf scherpstellend, richtend en aanpassend aan donker en licht; als ze ervoor kunnen zorgen dat ze automatisch beelden herkennen en verwerken en automatisch focussen op bruikbare informatie; als ze de camera's dan ook nog zo kunnen maken dat ze stereobeelden van twee keer 126 megapixel beeldresolutie combineren, bewegende beelden kunnen laten herkennen en zichzelf kunnen laten reproduceren; dan kunnen ze gaan tippen aan de prachtig ontworpen instrumentatie die de Schepper in onze oogkassen heeft geÔnstalleerd.
Ere Wie ere toekomt!
Trouwens, als we het toch over duurzaamheid hebben: wat dacht je van een dergelijk instrument dat 969 jaar goed blijft functioneren? Volgens de Bijbel werd Methusalem zo oud. We weten niet of hij aan het einde van zijn leven minder goed ging zien, maar dan waren er evengoed nog vele andere knap ontworpen machines en instrumenten in zijn lichaam die het wel zo lang hebben uitgehouden. Denk er maar eens over na.

Bron: CEH 7 augustus 2008
[Terug naar index...]

Water in woestijngrot verrast wetenschappers
Geplaatst: 4 augustus 2008

De Atacama woestijn in Chili is een van de droogste plekken op aarde. Er valt hooguit 1 mm regen per jaar. Maar wetenschappers hebben zojuist een grot ontdekt waar water in staat, lezen we op Live Science. Hoe komt dat water daar?
Een van de grotten die onderzocht zijn bevat zelfs een grote hoeveelheid fossielen. Honderdduizenden botten waren zichtbaar in de wanden van de grot. De botten waren vermengd met boomtakken. Deze dingen wijzen op een vochtig klimaat dat daar in het verleden geheerst moet hebben. Volgens het onderschrift zijn de botten van hoefdieren (grazende dieren dus). Dan moet er ook gras gegroeid hebben in die omgeving.
De reden dat deze grotten onderzocht worden is omdat het SETI instituut (die zoeken naar buitenaards leven) wil weten hoe de grotten op Mars moeten worden bekeken. Ze hopen daar namelijk leven te vinden, maar ze willen eerst weten met welke instrumenten en hoe ze die grotten het beste kunnen onderzoeken.
Of er leven op Mars is valt nog te bezien, maar in de Atacama woestijn was in ieder geval volop leven. Wat het team nu probeert te bepalen is of de botten daar door prehistorische mensen gedumpt zijn of dat ze het gevolg zijn van een grote overstroming. Ze waren in ieder geval verbaasd over de immensheid van de afzetting.

Honderdduizenden fossielen en boomtakken en een natte grot. En dat in de droogste woestijn van deze aarde. Denk ook eens aan de ontdekking dat Antarctica ooit een tropisch klimaat had. Er zijn nog veel ontdekkingen die gedaan kunnen worden, maar dit soort ontdekkingen laten steeds weer zien dat de Bijbelse visie op de geschiedenis van onze planeet zo gek nog niet is. Stel je maar eens een wereldwijde overstroming voor, die bomen en beesten bij elkaar veegt en begraaft onder een dikke laag sediment. Na die overstroming treden er gigantische veranderingen in het klimaat op, die ijskappen en woestijnen tot gevolg hebben. Ingesloten meren lopen over, door verschuiving en verzakking van de aardplaten, waardoor grote geulen (canyons), troggen en bergruggen ontstaan... Probeer het eens op die manier te zien.
  En dan nog even dit: Er zijn geen miljoenen jaren nodig om het aardoppervlak te vormen tot wat het nu is. Het kan allemaal snel gevormd zijn. Bij dateringsmethoden worden verhoudingen gemeten, waaruit conclusies getrokken worden. Er zijn een aantal verhoudingen te bedenken (bijvoorbeeld van radioactief materiaal) waarmee een ouderdom van miljoenen jaren bewezen zou kunnen worden, als (en dat is een hele grote ALS) de beginverhouding bekend zou zijn geweest. Was er in het begin al minder radioactief materiaal aanwezig dan we vandaag de dag waarnemen bij vergelijkbare processen, dan zou de geschatte ouderdom hoger uitkomen dan de werkelijke ouderdom. Maar er mag ook geen radioactief materiaal uitgelekt zijn, want dan zou de ouderdom ook hoger uitkomen. En stel dat de vervalsnelheid van radioactieve elementen groter geworden is, of misschien tijdelijk groter is geweest. Er zijn echter vele andere processen op deze planeet die de huidige waarden binnen duizenden jaren bereiken en zo een oude aarde onwaarschijnlijk maken. Het bepalen van ouderdom is geen exacte wetenschap. Ik zeg niet dat het bepalen van een ouderdom onwetenschappelijk is, begrijp me goed, maar ik wil wel de gangbare opvattingen over het verleden van deze planeet aan de kaak stellen. De enige manier om zeker te zijn van de ouderdom van een object is wanneer je er een geschiedenisboek naast kunt leggen. En we hebben een geschiedenisboek dat terug gaat tot aan het begin van tijd en ruimte: Feiten.

Bron: CEH 21 juli 2008
[Terug naar index...]

Zacht weefsel weer eens door de mangel
Geplaatst: 1 augustus 2008

In het Nederlands Dagblad stond gisteren een artikel waarin de ontdekking van zacht weefsel in dinosaurusbotten in 2005 in twijfel wordt getrokken. Renť Fransen denkt met stelligheid te kunnen beweren dat het 'zachte weefsel' een bacteriŽle vervuiling blijkt te zijn. "De vondst van zacht weefsel in fossiele botten van een Tyrannosaurus rex was in 2005 groot nieuws." Zo schrijft hij. "De botten waren naar schatting 68 miljoen jaar oud en het was de vraag hoe het zachte weefsel al die tijd intact kon blijven. Creationisten stelden dat het zachte weefsel een bewijs was dat de fossielen nooit miljoenen jaren oud konden zijn."
Dit zou inderdaad het geval zijn, maar we zijn nog niet klaar...
Hij gaat verder: "Gisteren publiceerden Amerikaanse onderzoekers in het internettijdschrift PLoS ONE1  dat het niet gaat om echt dinosaurusweefsel, maar om vervuiling door bacteriŽn." Ze zouden een soort 'biofilm' hebben afgezet. Het onderzoek werd geleid door Thomas Kaye van het Burke Museum of Natural History in Seattle. Hij en zijn collega's vonden structuren in het bot, die hier en daar loslieten. Die kwamen overeen met wat de onderzoekers verwachten van een biofilm. Het collageen dat in de fossiele resten aanwezig was kan volgens de onderzoekers ook door bacteriŽn gevormd worden. Met behulp van de koolstof-14 methode werd het zachte materiaal op zo'n vijftig jaar oud geschat.
Helaas voor ons creationisten dus... of toch niet?
Aan de bezwaren en de verdediging tegen die bezwaren is al eens uitvoerig aandacht besteed in het artikel Zacht weefsel in dinosaurusbotten betwijfeld en verdedigd, van 11 november 2006. Dit artikel van PLoS voegt daar niet veel nieuws aan toe. De nieuwssites Science Daily, PhysOrg en Reuters besteedden er ook aandacht aan.
New Scientist vermeldt echter ook nog dat de ontdekster van het zachte weefsel, Mary Schweitzer, nog niet overtuigd is. Haar onderzoeken wezen uit dat het dinosauruscollageen leek op dat van kippen en het collageen van de mammoet leek op dat van olifanten. Kaye gaf daar volgens haar geen goede verklaring voor. Kaye gaf toe: "Wij zijn geen experts op dit gebied. We gaan ook niet in tegen het feit dat hun instrumenten eiwitten hebben gedetecteerd. We bieden een alternatieve verklaring."
De originele publicatie ging wat dieper in op de aanwijzingen dat de eiwitten van hedendaagse bacteriŽn afkomstig zijn. Ze zijn ook in staat om structuren te produceren die op bloedvaten lijken. Dit is echter niet eenvoudig te zien door ze onder een microscoop te leggen en de methoden die gebruikt zijn om het te bepalen of dit bij de fossielen ook het geval is geweest, kunnen op verschillende manieren geÔnterpreteerd worden. Maar omdat bacteriŽn in staat lijken te zijn om deze structuren te produceren menen ze toch een goede alternatieve verklaring te hebben voor het zachte materiaal en dat het niet van de oorspronkelijke dinosaurus afkomstig hoeft te zijn.
National Geographic rapporteert dat Mary Schweitzer bij haar standpunt blijft. Ze geeft daarvoor de volgende tegenargumenten: (1) Er zijn geen biofilms gevonden met vertakkende holle buisjes zoals ze die vond in het T-Rex bot. (2) De zwaartekracht zou ervoor zorgen dat de buisjes aan de onderkant dikker waren, wat niet het geval was bij hun vondst. (3) BacteriŽn die methaan ademen zijn nog nooit in bot waargenomen. (4) Het team van Keye is nog niet ingegaan op de chemische bewijsvoering die zij voor het zachte weefsel heeft aangedragen.
Keye wilde niet ontkennen dat er echt dinosauruseiwit in het bot zit. Hij vroeg zich alleen af waarom er dan zo weinig van is.
Een paleontoloog van het National Museum of Natural History vond dat er voor beide argumenten iets te zeggen was en dat hij niet wist waar hij zijn geld op moest inzetten als hij erom moest wedden.


1.  Kaye, Gaugler and Sawlowicz, "Dinosaurian Soft Tissues Interpreted as Bacterial Biofilms," Public Library of Science One 3(7): e2808 doi:10.1371/journal.pone.0002808.

Je moet inderdaad afgaan op wat de feiten te bieden hebben. En als zou blijken dat het zachte weefsel niet of nauwelijks van de dino zelf afkomstig is, dan moeten we ons daar bij neerleggen.
Er blijven echter nog steeds vragen openstaan. Er zouden nog steeds delen van het oorspronkelijke weefsel aanwezig kunnen zijn. De argumenten die naar voren gebracht zijn in het artikel van 11 november 2006 blijven nog steeds van kracht. Het bacterie-argument wordt daar ook al in behandeld. Waarom zouden bacteriŽn het wel 68 miljoen jaar in dat bot kunnen uithouden? Als de biofilms jong gedateerd worden en bacteriŽn er nog steeds in rondzwemmen, zou dat betekenen dat ze daar al die tijd hebben gezeten. Hoe waarschijnlijk is het dat de biofilm al die miljoenen jaren de vorm van het originele dinosaurusweefsel heeft kunnen behouden? En zelfs zo dat het onderzoekers voor de gek kan houden? Zelfs al zou Keye gelijk krijgen, dan nog zijn er goede argumenten dat het bot jong is en geen miljoenen jaren oud.
En zelfs al zouden we deze slag verliezen, het creationisme is hier niet van afhankelijk. Het zou interessant zijn, maar we hebben geen zacht weefsel nodig om de miljoenen jaren te ontkrachten. Evolutionisten hebben die miljoenen jaren wel keihard nodig. Zonder die lange perioden wordt evolutie van microbe naar microbioloog erg ongeloofwaardig. Daarom zullen evolutionisten hun miljoenen jaren ook altijd vurig blijven verdedigen en elke kans benutten om creationisten belachelijk te maken.

Bron: CEH 30 juli 2008
[Terug naar index...]

Oog voor ontwikkeling
Geplaatst: 31 juli 2008

Het vorige artikel was nog niet af of ik hoorde van een programma dat History Channel 5, 6 en 10 augustus zal uitzenden, waarin de evolutie van het oog zal worden behandeld. De beschrijving van het programma geeft al heel wat stof tot nadenken:

Ze zijn de meest bruikbare en dominante uitvindingen van evolutie. Vijfennegentig procent van alle levende wezens zijn uitgerust met ogen en ze komen in vele verschillende vormen voor. Leer hoe de voorouders van kwallen mogelijk de eersten waren die lichtgevoelige cellen evolueerden. Ontdek hoe dinosauriŽrs ogen evolueerden die ze hielpen om succesvolle jagers te worden. En leer ten slotte hoe primaten unieke aanpassingen voor hun ogen evolueerden, die ze in staat stelden om hun nieuwe leefomgeving beter te kunnen benutten en hoe het vermogen om kleuren te zien hen hielp om voedsel te vinden.
Dit programma zal deel uitmaken van een serie van 13 afleveringen, genaamd 'Evolve'. Deze eerste aflevering gaat dus over het oog. Er bestaat bij mij grote twijfel of ze meer oog voor de details zullen hebben dan voorgaande evolutiesprookjes met betrekking tot dit wonderlijke en onherleidbaar complexe orgaan.
Evolueren wordt alleen in deze inleiding al meerdere keren als werkwoord gebruikt. Kwallen evolueerden ogen; een kunst die dinosauriŽrs blijkbaar eveneens beheersten. En de primaten konden er ook wat van. Die kregen het zelfs voor elkaar om kleurenvisie te evolueren. Knap hoor. En dat niet alleen, evolutie zelf schijnt een persoon te zijn die "uitvindingen" kan produceren. Wie doet er nou eigenlijk het werk? De levende wezens of meneer evolutie zelf? Deden ze het nou expres, of ging het allemaal toch per ongeluk? Wie of wat gaf natuurlijke selectie iets om op te selecteren, om de 'best aangepaste' te laten overleven? De terminologie is op z'n best misleidend. Natuurlijk wordt bij deze serie weer uitbundig gebruik gemaakt van visualisatie. Die visualisaties zijn echter het product van intelligente mensen die hun verklaring proberen te verkopen met een mooi plaatje. Zo'n plaatje hoeft natuurlijk niet de werkelijkheid te vertegenwoordigen. Geschiedenis wordt het beste vertegenwoordigd door geschreven verslagen (zoals de Bijbel). Wanneer mensen die niet (denken te) hebben, gaan ze speculeren en proberen een gevolgtrekking te doen uit de waarneembare werkelijkheid. Deze werkelijkheid heeft echter op zich geen datumstempel en vertoont op zich geen volgorde van gebeurtenissen. Fossielen en artefacten zijn niet samen met een geboorte- of aankoopbewijs begraven. Het is duidelijk dat History Channel de betrouwbaarheid van het Bijbelse verslag niet erg hoog in het vaandel heeft, gezien het programma dat erna zal komen: "De Grote Overstroming van Noach". Hierin wordt het verhaal gezien als een mythe.

Over de Ark van Noach en de Grote Overstroming is genoeg te vinden op deze site, dus graaf het eens door... De popularisatie van evolutie moet het voornamelijk hebben van dingen als visualisatie, suggestie en propagandatactieken. Zonder de mooie plaatjes en de knap geschreven verhaaltjes komen ze niet ver. De praatjes en de plaatjes vullen bij hen de gaatjes. Zeg maar gaten... nee, kraters. Carl Sagan had er ook al zo'n handje van. Wat hij niet kon verklaren werd opgevuld met een mega-spetterende animatie. Ik weet nog dat ik als jonge tiener met ingehouden adem naar zijn serie Cosmos heb zitten kijken. Nu vraag ik me af hoe ik me daar zo door heb laten inpalmen. Het hele heelal ontstond voor mijn ogen en een enkele cel veranderde in een mum van tijd in het ene na het andere beest, totdat daar uiteindelijk die indrukwekkende geschoren aap liep. Het aantal kraters dat hier overbrugd moest worden was fenomenaal, maar op een of andere manier zie je dat niet, zonder het nodige inzicht en de bescheiden hulp van bijvoorbeeld de lariedetector. Ook op YouTube vind je indrukwekkende animaties, vergezeld van geanimeerde betogen voor het evolutiegeloof. Bekijk ze maar eens en verbaas je over de enorme sprongen die gemaakt worden in de logica. Alleen al het gemak waarmee over het ontstaan van de eerste lichtgevoelige cel heen gesprongen wordt.
Plaatjes en praatjes vullen geen gaatjes, maar ik durf te beweren dat de Bijbel een betrouwbaar verslag bevat van de geschiedenis van deze aarde en ons mensen. Durf je het aan om dit te onderzoeken? Begin dan eens hier te lezen.


[Terug naar index...]

Blinde salamanders geven inzicht
Geplaatst: 28 juli 2008
Bijgewerkt: 29 juli 2008

In een stuk van atheÔst Christopher Hitchens op Slate.com getiteld: "Losing Sight of Progress", blijkt weer eens temeer hoe naÔef sommige mensen kunnen zijn. In zijn betoog voor de evolutie van het oog ziet hij blijkbaar de denkfouten in zijn zogenaamde 'inzicht' niet...
Volgens hem zijn wij (creationisten, die hij het woord 'intelligent' in de term 'Intelligent Design' niet eens gunt) blind voor de "de-evolutie" van het gezichtsvermogen. Hoe moeilijk het ook is voor evolutionisten om de evolutie van het oog te verdedigen, er is volgens de aanhangers van deze theorie 'uit het rijk der duisternis' altijd wel een lichtpuntje te vinden. Okť, genoeg licht- en ooggrapjes. Hitchens heeft naar een documantaire over grotsalamanders gekeken en had opeens een "eureka!" ervaring. Zijn geweldige evolutionaire inzicht: grotsalamanders hebben 'gewone' gezichten, maar hun ogen zijn slechts kleine deukjes... Eureka? Ja, want de mooie voorleesstem van Sir David Attenborough zei dat het miljoenen jaren geduurd had voordat de ogen deze vorm hadden. Daarna haalde hij Michael Shermer aan, die de evolutie van het oog uitlegt. Dat komt ongeveer hier op neer: Eerst ontstond er een eenvoudige lichtgevoelige plek. Toen een deukje en daarna een holte, waarin de lichtgevoelige cellen zich terugtrokken. Die holte sloot zich bijna en liet een opening over die later de iris zou vormen. Over de holte groeide een doorzichtig weefsel, dat later de lens, het hoornvlies zou worden. De holte vulde zich met vloeistof en later vormde vanzelf de overige onderdelen, zoals het netvlies en de spieren voor het bewegen van het oog. Zoiets zou je mooi kunnen visualizeren in een documentaire. Voor veel mensen is dat al genoeg om het aannemelijk te maken. De verbindingen met de hersenen en de mogelijkheid om de beelden te interpreteren moeten ergens gedurende dit proces geŽvolueerd zijn. Om te kunnen geloven dat een dergelijk complex systeem uit een paar 'eenvoudige' lichtgevoelige cellen is ontstaan, moet je wel een grote fantasie hebben. En dan hebben we het nog niet eens over het ontstaan van die cellen zelf! We weten nu dat cellen helemaal niet eenvoudig zijn. De werking van een enkele cel (als 'bouwsteen') is nog vele malen ingewikkelder dan de werking van het hele systeem (van bouwstenen) bij elkaar. Hoe die eerste lichtgevoelige cel zou moeten zijn ontstaan blijft dan ook meestal onaangeroerd. En als er al over gefantaseerd wordt, is het in vage termen. Creationisten (zoals ik) zeggen natuurlijk dat God het oog perfect gemaakt heeft, maar Hitchens beweert (naar het schijnt haast triomfantelijk) dat wij het verliezen van het gezichtsvermogen van deze salamanders alleen kunnen verklaren met de Bijbeltekst uit het boek Job: "De Heer heeft gegeven, de Heer heeft genomen..." Alsof het aan God ligt dat deze beesten geen gezichtsvermogen meer hebben.
Hiermee valt hij door de mand. Hij heeft blijkbaar nog steeds het onjuiste beeld van creationisten, dat ze niet 'geloven' in natuurlijke selectie. Dit principe is echter nooit een probleem geweest. Natuurlijke selectie is een door God gegeven wetmatigheid die variatie binnen de door Hem geschapen soorten mogelijk maakt. Zie bijvoorbeeld Handelingen 17:24-26, waar staat dat alle volken zijn voortgekomen uit ťťn mens. En zie maar eens hoe verschillend mensen kunnen zijn. Deze salamanders zijn hun ogen kwijtgeraakt doordat ze die in het donker niet meer nodig hadden. Net zoals blanke mensen minder pigment en donkere mensen meer pigment gingen aanmaken doordat ze in een zonniger of minder zonnig klimaat terecht kwamen. Het wel of niet voorkomen van bepaalde eigenschappen wordt eenvoudig veroorzaakt doordat bepaalde genen wel of niet tot uitdrukking komen. Zelfs Richard Dawkins (die ondertussen beter zou moeten weten) vraagt zich nog af waarom God "salamanders met rudimenten van ogen" zou maken. Dan had Hij toch net zo goed blinde salamanders kunnen maken? Waarom Hitchens Dawkins om een reactie vroeg en niet iemand van een prominente creationistenorganisatie is tekenend.
Hitchens gaf openlijk toe dat hij zelf niet in staat was om iets meer te zeggen over de vorming van lichtgevoelige cellen, oogvlekken en lenzen. En dat van een prominente atheÔst.

Voor iemand die ons het licht in de ogen niet gunt is hij wel erg kortzichtig (Sorry, ik kon het niet laten). Het is duidelijk dat hij de argumenten van creationisten niet goed kent. Hitchens lijkt mensen belachelijk te willen maken die geloven dat soorten altijd geweest zijn wat ze nu zijn. Zonder enige nuance schaart hij die onder 'de creationisten'. Zoals hierboven reeds gezegd, is dit een kortzichtige gedachtegang, die alleen gebruikt wordt om de tegenstander voor gek te zetten. Ik ken geen creationisten die zo denken. Binnen het creationistisch denkkader is juist heel veel ruimte voor variatie. Creationisten geloven echter wel dat basisgroepen zoals appels nooit sinaasappels zullen voortbrengen (bij wijze van spreken). Paarden blijven paarden, rozen blijven rozen, honden blijven honden. Het leven op aarde is zo gemaakt dat het voortbrengt 'naar zijn aard' (Genesis 1:11,12,21,24,25). Binnen de basistypen die God schiep kan wel variatie voorkomen. Het zal echter nooit gebeuren dat een nieuwe soort ontstaat door spontane toevoeging van informatie, die er voorheen niet was. Zelfs al zou er een tijdsbestek van miljoenen jaren beschikbaar zijn geweest. Het gebruik van ogen in een omgeving zonder licht kost alleen maar energie, dus is het logisch dat de salamanders hun ogen na verloop van tijd zijn kwijtgeraakt. Zo werkt natuurlijke selectie. Het heeft een functioneel voordeel voor de nakomelingen om geen energie te verspillen aan een gezichtsvermogen. God heeft ze oorspronkelijk wel goed geschapen: met ogen. Het vermogen om zich aan te passen aan de omgeving wordt vaak gebruikt als argument dat evolutie alle soorten heeft voortgebracht. Toch is het juist een bewijs van goed ontwerp. Stel dat je een computerprogramma installeert dat zich automatisch aanpast aan het besturingssysteem van je computer, ongeacht of het nu DOS, MAC, UNIX, Windows, Linux, OS2, of wat dan ook is. Dat bewijst alleen maar dat het een zeer goed ontworpen programma is. Programmeurs zullen dit kunnen beamen. Dan is het toch absurd om te beweren dat de salamanders een bewijs zijn van slecht ontwerp of zelfs dat God niet bestaat?
Hitchens geeft duidelijk blijk van een slechte kennis van het Bijbelse wereldbeeld. Zijn kinderlijke retoriek ten spijt, en hoe frustrerend het ook is om verkeerd begrepen te worden, laten wij christenen niet vergeten dat hij, en velen met hem, onze gebeden nodig hebben. Laten we bidden dat het bolwerk achter dit wereldbeeld vernietigd wordt en ze de Ene zullen ontmoeten die hen het licht in hun ogen geschonken heeft.

Bron: AiG News to Note - nummer 2
[Terug naar index...]

"Jonge sterrenstelsels" wel erg magnetisch
Geplaatst: 21 juli 2008

Space.com laat ons weten dat wetenschappers weer eens "heel verbaasd" zijn. Dit keer is het over het ontstaan van magnetische velden in 'jonge' sterrenstelsels. In het 'gevestigde' wereldbeeld dat het heelal langzaam ontstaan is, moeten ook magnetische velden ergens vandaan komen. Stelsels die heel ver weg staan worden geacht ouder te zijn, vanwege het veronderstelde feit dat licht (met de huidige snelheid van het licht) er een bepaalde tijd over heeft gedaan om hier te komen. Hierbij moeten wel een aantal aannames gedaan worden. Bijvoorbeeld: de lichtsnelheid moet door de geschiedenis heen altijd hetzelfde gebleven zijn en 'tijd' en 'ruimte' moeten overal in het heelal en altijd dezelfde betekenis hebben gehad. Maar als er een schepping geweest is, gaan er andere effecten meespelen, waar deze wetenschappers duidelijk geen rekening mee gehouden hebben. (Zie ook de veel gestelde vraag: Kan God evolutie gebruikt hebben?)
"De magnetische velden in deze sterrenstelsels waren erg sterk, minstens zo sterk als ze vandaag zijn, in een tijd dat de leeftijd van het universum slechts een derde van de huidige leeftijd was," zei onderzoeker Francesco Miniati van het Zweedse federale instituut van technologie. "Dat legt de evolutie van magnetische velden aan sterke banden... we waren verbaasd dat deze sterrenstelsels al zo vroeg zulke sterke magnetische velden hadden."
Zie je de aannames die Miniati doet? Hij gaat er vanuit dat de leeftijd van de geobserveerde sterrenstelsels bekend is. Hij neemt blijkbaar ook zonder meer aan dat ze ontstaan en geŽvolueerd zijn volgens natuurlijke processen. Volgens Space.com moeten wetenschappers nu met een "verbeterde verklaring" komen voor het ontstaan van magnetische velden in sterrenstelsels.

Telkens weer die verbazing van wetenschappers... "Het ziet er zo jong uit!" De 'oudste' objecten in ons universum hebben allemaal kenmerken die ze eigenlijk heel 'jong' laten lijken.
Of zijn ze dat misschien ook?
Ik heb wel een betere verklaring: "In het begin schiep God..." Ongeveer 6000 jaar geleden.


[Terug naar index...]

Onze unieke planeet
Geplaatst: 17 juli 2008

De moderne astronomie en de mogelijkheid om uitstapjes te maken in de ruimte, stellen ons in staat om de aarde van een afstand te bekijken en ons af te vragen hoe bijzonder onze planeet eigenlijk is, vergeleken met andere planeten. Sommige astronomen dachten dat de aarde niet zo bijzonder was en dat er vele planeten gevonden zouden worden met vergelijkbare omstandigheden, waar zeer waarschijnlijk ook leven zou voorkomen. Die veronderstelling wordt echter steeds minder waarschijnlijk, zo lezen we in een artikel van Clara Moskowitz op Space.com, waarin ze schrijft dat de aarde toch wel heel bijzonder is. Wat maakt de aarde zo bijzonder?

  1. Vloeibaar water in overvloed - maar niet zoveel dat de continenten onder water staan. Waarom? Dat is een groot raadsel voor (naturalistische) wetenschappers.
  2. Plaattektoniek, geologische activiteit en de onlosmakelijke band die deze dingen schijnen te hebben met het water op de aarde. Zonder die activiteit en de aanwezigheid van water is leven niet mogelijk.
  3. Een magnetisch veld dat het oppervlak beschermt tegen schadelijke straling.
  4. Voor zover wij weten de enige planeet waarop leven voorkomt.
  5. De enige planeet waarop intelligent leven voorkomt.
  6. De enige planeet waarop intelligente wezens leven die in de ruimte kunnen reizen.
  7. Een milieu dat water een lange tijd vloeibaar heeft gehouden
  8. Een veilige afstand van onze ster; niet te warm, niet te koud, precies goed.
  9. Een koolstofsilicaat cyclus die al een lange tijd werkzaam is.
  10. Precies de goede grootte om een atmosfeer te kunnen vasthouden en toch een bewoonbaar oppervlak te hebben.
  11. Een maan die precies groot genoeg is en de juiste afstand heeft om de schuine stand en rotatie van de aarde stabiel te houden, zodat de temperaturen binnen acceptabele grenzen blijven.
  12. Een maan die voor eb en vloed zorgt.
  13. Een planeet als Jupiter in de buurt die als een soort "bezem" het ruimte-afval opveegt. Hij breekt grote kometen af en 'zuigt' kleinere deeltjes op.

Het tegelijk voorkomen van deze eigenschappen worden ook wel eens het 'Goudhaartje effect' genoemd. Volgens het sprookje kwam zij in het huis van de beren en vond steeds drie dingen waarvan er eentje precies goed was. Moskowitz heeft de hoop dat astronomen ooit miljarden planeten zullen vinden die op onze aarde lijken, maar haar opsomming van unieke kenmerken van onze thuisplaneet is toch wel indrukwekkend. In ons zonnestelsel is er geen planeet of maan die ook maar in de buurt komt van deze noodzakelijke eigenschappen. Ze kon niet ontkennen dat tot nu toe nog geen enkele van de ongeveer 300 buiten ons zonnestelsel ontdekte planeten levensvatbaar is. Meestal zijn het hete gasreuzen, zoals Jupiter, die veel te dicht bij hun ster staan om ooit leven te kunnen bevatten. In een dergelijk systeem zou een planeet als onze aarde het niet eens redden. Er zouden in ons melkwegstelsel vele planeten kunnen zijn die op dezelfde afstand van hun zon zitten, die ongeveer even groot zijn en misschien zelfs enkele andere overeenkomsten hebben met onze aarde, maar het is zeer onwaarschijnlijk dat er eentje is waarop aan alle voorwaarden voor een leefbaar milieu voldaan wordt. En dan moet er vervolgens ook nog eens leven op ontstaan... (Lees maar eens hoe onwaarschijnlijk dat is - red.) Clara Moskowitz vond het "onduidelijk of de ontwikkeling van leven hier misschien een eenmalig iets is geweest", of dat "het iets is dat eigenlijk wel overal gebeurt waar de omstandigheden goed zijn."

De 'lijst' van mevrouw Moskowitz is nog niet eens compleet. Op de DVD The Privileged Planet van Illustra Media worden nog meer bijzonderheden van onze planeet en haar omgeving vermeld. Er is bijvoorbeeld precies genoeg zuurstof in onze atmosfeer en de verhouding met andere gassen is ook precies goed om leven mogelijk te maken. Het blijkt dat er ook in ons sterrenstelsel (de Melkweg - onze omgeving dus) een beperkt gebied is waarin een planeet als de aarde zou kunnen voorkomen. Het centrum en de 'armen' van de Melkweg zouden te gevaarlijk zijn en in de rand zijn niet genoeg zware elementen aanwezig, waardoor er in verhouding maar een klein gedeelte van de Melkweg bewoonbare planeten kan bevatten. (Zie ook de vrij recente ontdekking dat het heelal toch niet homogeen is.) Waar het op neerkomt is dat we ons op een bevoorrechte plaats in het heelal bevinden. Er zijn tot nu toe nog geen andere planeten gevonden waar de omstandigheden zodanig zijn dat het leven zoals wij dat kennen er zou kunnen voortbestaan, laat staan ontstaan. Bedenk wel dat het niet om een paar voorwaarden gaat, maar dat aan alle voorwaarden moet worden voldaan: de hoeveelheid water, zuurstof, stikstof, koolstof, dikte van de aardkorst, afstand naar zon en maan, plaats in het sterrenstelsel, enz.
  Dan zijn er ook nog eigenschappen die geen aanwijsbare 'reden' hebben, maar gewoon mooi zijn voor ons. Neem bijvoorbeeld het feit dat de maan regelmatig voor de zon langs 'schuift' en de zonneschijf zodanig bedekt dat je precies de zogenaamde 'corona' ziet. Een prachtig schouwspel dat ik zelf een keer heb mogen meemaken. Al deze dingen, gecombineerd met het zogenaamde 'antropisch principe' (dat alle eigenschappen afgestemd lijken te zijn op de mens), geeft ons een hele sterke basis om te geloven dat de aarde en de mens die haar bewoont een unieke planeet is. Ik durf zelfs te beweren dat er voldoende bewijsmateriaal aanwezig is om zeker te zijn van een liefdevolle, creatieve Schepper, die dit alles met een doel gemaakt heeft. Check it out!

Bron: CEH 13 juli 2008
[Terug naar index...]

Missende miljoenen
Geplaatst: 12 juli 2008

Afdrukken van pigmentcellen zijn gevonden in fossiele veren (dit soort cellen zorgen bijvoorbeeld ook voor kleuring in onze huid). Wat betekent dit? Populaire nieuwsmedia als Science Daily, Live Science, PhysOrg en BBC News lijken er aardig van overtuigd te zijn dat het ons iets kan vertellen over hoe vogels uit dinosauriŽrs geŽvolueerd zijn. Er worden wat beweringen gedaan en wat feiten gepresenteerd. Als je wilt weten wat er echt aan de hand is moet je de feiten en de beweringen goed kunnen scheiden, want vaak gaat men met de beweringen veel verder dan de feiten toelaten.

Wat wordt er beweerd?
BBC: "Het complex gekleurde pluimage van uitgestorven vogels, die eens over de hoofden van dinosauriŽrs scheerden, wordt mogelijk spoedig zichtbaar gemaakt." Live Science: "Kunstenaars kunnen nu misschien dinosauriŽrs en oervogels en -zoogdieren in hun ware kleuren schilderen, dankzij de ontdekking van pigmentresiduen in gefossiliseerde veren." Science Daily: "De sporen van organisch materiaal die gevonden zijn in fossiele veren zijn overblijfselen van pigmenten die eens kleur gaven aan vogels, aldus wetenschappers van Yale..." Hierdoor ontstaat de mogelijkheid "om te bepalen wat de oorspronkelijke kleuren waren van gefossiliseerde vogels en hun voorouders, de dinosauriŽrs." Een andere wetenschapper van Yale merkte op (in Live Science): "Nu we hebben aangetoond dat melanine gepreserveerd kan blijven in fossielen, hebben wetenschappers een manier om bijvoorbeeld de originele kleuren van gevederde dinosauriŽrs betrouwbaar te bepalen."

Wat is er gevonden?
De wetenschappers van Yale konden bepalen dat sommige afdrukken van koolstof in het steen van sporen van melanocyten afkomstig waren. Deze cellen bevatten het pigment melanine. Melanine wordt geacht snel te vergaan, maar koolstofafdrukken van melanine waren nog steeds identificeerbaar in kleurstroken van een fossiele veer van 100 miljoen jaar oud en een fossiele vogel uit Denemarken van 55 miljoen jaar oud (volgens de evolutionistische tijdrekening natuurlijk). Maar 'dinosaurusveren' zijn niet gevonden.
Niemand schijnt zich echter af te vragen hoe die kwetsbare eiwitstructuren 100 miljoen jaar konden overleven. Een van de onderzoekers beweerde gewoon dat ze oud zijn omdat ze bestaan. Hij zei: "Het begrijpen van deze organische overblijfselen in fossiele veren toont ook aan dat melanine miljoenen jaren verval kan weerstaan." Alleen BBC News liet een lichte twijfeling horen en haalde een onderzoeker aan die zei: "Maar goed, hoe breng je dat in een lijn met het wel bekende feit dat meerderheid van organische moleculen binnen duizenden jaren vervallen?" (Waarbij we dus tussen de regels door kunnen lezen dat ze niet miljoenen jaren bewaard kunnen blijven.) Het vage antwoord van de onderzoeker was: "Op een of andere manier zijn [de melanosomen] bewaard gebleven en gedurende het conserveringsproces vervangen, waardoor er een erg levensechte representatie van de kleurstroken geconserveerd wordt."
Uiteindelijk twijfelde niemand aan de ouderdom van de fossielen en ging men (zoals gebruikelijk) weer direct over op mogelijke toepassingen van deze onderzoekstechniek om bijvoorbeeld de kleur van vacht of ogen van prehistorische beesten te kunnen bepalen. Je zou het haast als een afleidingsmanoeuvre gaan zien. Toch bleef duidelijk de verbazing uit de berichtgeving spreken, omdat ze het "voor onmogelijk geacht hadden" dat dit soort informatie uit zo'n oud fossiel kon worden gehaald.

Verbazing, verbazing en nog eens verbazing. Iedere keer zie je weer de verbaasde en schichtige ogen van onderzoekers achter een rapport vol met mooie en moeilijke woorden, die moeten verbloemen hoe moeilijk het is om de verhalen van miljoenen jaren in stand te houden. Het verschil tussen observatie en aannames is af en toe zo groot dat je door de aannames de observaties niet meer ziet. Vraag jezelf gewoon eens af hoe het mogelijk is dat wetenschappers tot nu toe gewoon hebben geaccepteerd dat organische moleculen binnen duizenden jaren vervallen, en dat ze dan zomaar accepteren dat er toch iets meetbaars van achterblijft in een miljoenen jaren oud fossiel... Zou het ook kunnen zijn dat de aanwezigheid van organische moleculen in fossielen erop wijst dat de fossielen helemaal geen miljoenen jaren oud zijn? Zouden ze misschien ook duizenden jaren oud kunnen zijn?
Hetzelfde dilemma zie je in andere takken van de wetenschap. Bevolkingsgroei en DNA onderzoek leiden bijvoorbeeld tot maxima van duizenden jaren, tenzij je gaat aannemen of veronderstellen dat er daarvoor iets gebeurd is waardoor er toch meer tijd verstreken kan zijn. Een ander sterk voorbeeld vinden we in recente resultaten van onderzoeken aan de manen en ringen van Saturnus. Helaas ontbreekt mij de tijd om de vele voorbeelden hier uit te werken, maar de kleine bloemlezing van wetenschappelijke artikelen en deze bescheiden commentaren moeten een oprechte zoeker toch enigszins op weg kunnen helpen. Gelukkig ben ik niet de enige, dus bezoek ook eens de Verwijzingen. Lees- en denkvoer genoeg, denk ik.

Bron: CEH 9 juli 2008
[Terug naar index...]

Cellen blijven wetenschappers verbazen
Geplaatst: 8 juli 2008

Kijk eens hoe een cel deelt (filmpjes en plaatjes genoeg op het internet). Als alles goed gaat, deelt hij precies in het midden. Hoe weet die cel wat zijn midden is? Volgens een artikel op PhysOrg volgt hij een eiwit-contourkaart. Het delen van een cel is een proces dat zeer secuur moet worden uitgevoerd en dat van vitaal belang is voor al het leven. Elke molecuul in de cel moet gedurende het proces weten wat zijn plaats is en hoe hij daar moet komen. Voor sommige moleculen lijkt het navigeren door de cel op een lange tocht door een uitgestrekt landschap vol obstakels. Wij mensen hebben een topografische kaart of GPS met navigatiesoftware nodig om onze weg te vinden. We moeten ook weten waar we naar toe willen en onze ogen gebruiken om herkenningspunten te zoeken. De cel blijkt gebruik te maken van signaalmoleculen die op strategische punten zijn geplaatst, zodat ze dienstdoen als bakens. De onderzoekers kwamen erachter dat die moleculen een soort verloop hebben dat het sterkst is in het midden van de cel; daar waar de deling moet plaatsvinden. De eiwitten en enzymen die nodig zijn om de deling te laten plaatsvinden kunnen zo 'voelen' waar ze moeten zijn om hun taken voor de celdeling uit te voeren.

Heel mooi dat de cel dit allemaal zo doet, maar even een vraagje tussendoor: wie heeft die signaalmoleculen verteld dat ze daar moesten gaan zitten? Dat deden ze vast niet per ongeluk vanzelf. Het verklaart dus nog niets over de oorsprong van dit wonderbaarlijke proces. Het is net zoiets als zeggen: ik heb de weg naar jullie huis helemaal zelf gevonden... met behulp van mijn GPS... En wie heeft die GPS dan geprogrammeerd? Er is duidelijk meer aan de hand dan wetenschappers op dit moment kunnen zien.

En dan is er weer iets nieuws ontdekt in het flagellum. Je weet wel, dat "kleine maar krachtige" staartachtige buitenboordmotortje waarmee bacteriŽn zichzelf voortbewegen. Het blijkt dat dit wondertje van biologisch technisch vernuft een soort 'koppelingspedaal' heeft om zichzelf te ontkoppelen wanneer hij 'in zijn vrij' moet. Het eiwit dat ervoor verantwoordelijk is, zet de motor in een neutrale stand. Dat doet hij door de rotor van vorm te laten veranderen, waardoor hij loskoppelt van de door protonen aangedreven motor. Als je de berichten hierover leest, zie je allemaal technische termen. De woorden "motor" en "machine" worden regelmatig gebruikt, want dat is het gewoon. Waarom vinden sommige mensen het dan toch nodig om er een evolutieverhaaltje aan vast te knopen? De leider van het onderzoeksproject zei dat hij het toch wel "aardig cool" vond dat evoluerende bacteriŽn en menselijke ingenieurs op een gelijksoortige oplossing gekomen waren voor hetzelfde probleem.
Nieuwssites die erover rapporteren: NSF News, Nano.org, Photonics.com, PhysOrg en Science DailyARN belicht het van een intelligent design kant.

Kan een proces van willekeurige mutaties en natuurlijke 'selectie' iets 'ontwerpen'? Welke mutaties zijn daar dan voor nodig en wie 'selecteert' de 'goede' mutaties? Een buitenboordmotor van een snelle speedboot is toch ook niet vanzelf ontstaan? Voor het maken van een dergelijke machine zijn slimme ontwerpers en vaardige monteurs nodig. Het kan best zijn dat de leider van het project zegt dat hij het "aardig cool" vindt dat de natuur iets kan ontwerpen, maar dat geeft hem nog geen gelijk. Het wordt ook niet meer waar als je er langer naar kijkt. Hij zal toch moeten verklaren hoe het gegaan zou moeten zijn.
Natuurlijk gaat alle eer uiteindelijk naar de Schepper, die geen miljoenen jaren, 'nuttige' mutaties en natuurlijke 'selectie' nodig heeft. De verwondering over de bijna onvoorstelbare complexiteit van het flagellum is voor mij in ieder geval een goede reden om Hem te danken en te prijzen.

Bronnen: CEH 5 juli 2008, CEH 24 juni 2008
[Terug naar index...]

Stamboom van de vogels vliegt het raam uit
Geplaatst: 4 juli 2008

Evolutiebiologen dachten te weten hoe de evolutionaire stamboom van de vogels er uit moest zien. Ze hadden het helemaal verkeerd. Genetica heeft hun ideeŽn achterhaald en helemaal omver gegooid. Dit lezen we in een artikel van Science Daily. Het DNA van vogels is met elkaar vergeleken en de conclusie is dat vogels waarvan men eerst dacht dat ze verwant waren aan elkaar, nu totaal anders geclassificeerd moeten worden. New Scientist, Reuters en het blog Living the Scientific Life geven er elk hun eigen draai aan. Het uiterlijk van vogels is geen indicatie meer voor waar ze bij horen of waar ze uit geŽvolueerd zouden zijn. Vele biologieboeken en vogelgidsen zouden moeten worden herschreven. De onderzoekers brengen ook weer eens de ondertussen bekende stelling naar voren dat dezelfde ingewikkelde systemen van vlucht of gedragspatronen meerdere malen geŽvolueerd moeten zijn. Er zijn echter ook wetenschappers die deze uitkomst moeilijk kunnen geloven en proberen de verwarrende gegevens op een logische manier te verklaren. Zij zeggen dat het evolutionaire verleden van vogels altijd al een lastig vraagstuk geweest is, omdat ze ergens tussen 65 en 100 miljoen jaar geleden heel snel ontstaan zijn. Eigenlijk verschenen alle hoofdgroepen in "slechts enkele miljoenen jaren" (volgens evolutionaire begrippen een hele korte tijd dus) en daarom zijn er tussen die groepen ook "bijna" geen overgangsvormen bekend. Zo proberen ze dus hun gezicht te redden, met betrekking tot het gebrek aan bewijs. "Het ging gewoon te snel, daarom hebben we geen fossielen van de overgangsvormen." En bovendien moeten ze weer een beroep doen op de onwaarschijnlijke stelling dat zeer ingewikkelde organen meerdere keren onafhankelijk van elkaar ontstonden.

Dit valt onder het kopje "we hadden het helemaal bij het verkeerde eind". Gooi het vogelboekje maar in de prullenbak, breng de biologieboeken maar naar de rommelmarkt en vergeet alles wat de leraar je heeft verteld over de evolutie van vogels. Nu weten we "de waarheid" over hoe ze geŽvolueerd zijn. En zo houden ze zichzelf van de straat. Met onze belastingcenten. Maar laat ik daar nu maar niet over beginnen. Nu hebben ze de kunst van classificatie verplaatst naar het lab met reageerbuisjes. Dat is wel slim. Nu kan 'het gewone volk' er niets meer van zeggen. Nu kunnen ze zeggen: "Wij weten hoe het zit; jullie snappen dit toch niet..." Gewone vogelspotters hebben niets meer te zeggen over de relaties tussen vogels want nu hebben we de inzichten van de 'verlichte wetenschapper' nodig om het te begrijpen. Of zou het kunnen zijn dat het gebrek aan bewijs voor 'overgangsvormen' en het 'door elkaar gehusselde genenbestand' een ander verhaal vertellen?... Een Schepper die de vogels schiep en daarbij op een creatieve manier gebruik maakte van de 'bouwstenen' misschien?

Bron: CEH 26 juni 2008
[Terug naar index...]

Wetenschappers proberen patronen te plaatsen
Geplaatst: 2 juli 2008

De ontwikkeling van patronen in huid, haren en veren van dieren is een lastige puzzel. Waar, wanneer en waarom worden die patronen gevormd? Denk aan de patronen op vleugels van vlinders, zoals we die zien in een illustratie op Science Daily, of de strepen van een zebra. Hoe vormen die patronen vanuit een enkel bevrucht eitje, waaruit tegelijkertijd hart-, lever- en bloedcellen ontstaan? Een onderzoeker van de Johns Hopkins universiteit zei: "Hoewel dit al jaren bestudeerd wordt, is er nog steeds veel wat we niet begrijpen."
  Terwijl de cellen zich ontwikkelen is het net alsof sommige genen in een soort machtsstrijd verwikkeld zijn, waarbij soms de ene en soms de andere wint. Die strijd gaat door totdat er ťťn domineert in elke cel. Zo verschijnt er hier een zwarte streep en daar een witte. Dit is slechts een gedeeltelijk antwoord natuurlijk. Het verklaart hoe er een patroon kan ontstaan waar nog geen patroon is, maar het geeft geen antwoord op de vraag waarom het precies zů gaat dat je een herkenbaar patroon krijgt, zoals de 'ogen' op de vleugels van vlinders en de kleurschakeringen in pauwenveren. Er is iets dat de cellen vertelt waar ze heen moeten, maar wat? Daar is meer onderzoek voor nodig.

We hebben slimme, jonge mensen nodig die de wetenschap induiken met een 'ontwerp mentaliteit'. Alleen maar ontdekken hoe een patroon tijdens de ontwikkeling van een embryo gevormd wordt, geeft er nog geen verklaring voor. Leidt het ontcijferen van een geheimschrift tot de conclusie dat het vanzelf geŽvolueerd is? Nee, het leidt tot nieuwe manieren om bewuste communicatie te begrijpen. Wanneer je er vanuit gaat dat patronen ontworpen zijn om iets te communiceren, dan kun je het mysterie ontrafelen van de ontwerpprincipes waarop de pauwenstaart, tijgerstrepen en vlindervleugelogen gebaseerd zijn. Evolutionisten hebben daar niets aan toe te voegen, behalve fabeltjes.
  Deze bloeiende tak van genetisch onderzoek kan leiden tot nuttige inzichten. Als we eenmaal begrijpen wat de ontwerpprincipes zijn, kunnen doctoren bijvoorbeeld meer inzicht verkrijgen in de ontwikkeling en verspreiding van kankercellen. In de nanotechnologie kan de techniek gebruikt worden bij het samenstellen van microscopische machines. Programmeurs kunnen de principes gebruiken in 'fuzzy-logic'. Er zijn vele toepassingen te bedenken. Dus, jonge mensen, wees wijs, word wetenschapper met een ontwerpmentaliteit. Ontdek de creatieve complexiteit van de schepping. Misschien vind je wel iets dat het leven van miljoenen mensen aangenamer kan maken. En geef dan de eer aan Hem, aan Wie je niet alleen al die schoonheid te danken hebt, maar ook nog eens het vermogen om er van te genieten.

Bron: CEH 23 juni 2008 Zwarte doos geeft geheimen niet prijs
Geplaatst: 27 juni 2008

Stop een keten van aminozuren in deze "zwarte doos" en hup, in een handomdraai produceert hij een eiwit. Hoe doet hij dat? Een moleculaire machine, beschreven in artikel op Science Daily laat wetenschappers versteld staan met haar trucje. Misschien is deze 'chaperonine' daarom wel 'TRiC' genoemd. TRiC is onderdeel van een klasse van moleculaire machines die polipeptiden (zoals de ketens ook wel genoemd worden) begeleiden, wanneer ze loskomen uit het ribosoom (de vertaalmachine) waar ze zijn samengesteld. De meeste aminozuurketens kunnen zichzelf opvouwen, maar ongeveer 10% heeft een chaperonine nodig, die dienst doet als een soort privť kleedkamer. De vorm van een eiwit is van essentieel belang voor de functie die het heeft. Het artikel laat zien dat TRiC lijkt op een ton met twee deuren, die open en dicht gaan als de sluiter van een camera. Wetenschappers kunnen echter nog niet zien wat er van binnen precies gebeurt, wanneer de magische doos gesloten is. Ze noemen het een "vouwmachine" waar "ruw eiwit" ingaat en dat zich daarbinnen "de mysteries van moleculair origami zich ontvouwen of, beter gezegd, opvouwen." Na dit onzichtbare, mysterieuze proces wordt het goed opgevouwen eiwit aan de andere kant naar buiten geduwd. Een "zeer complex mechanisme." Het is opmerkelijk dat er veel meer onjuiste manieren zijn om het eiwit op te vouwen dan (de enige) juiste. Hoe deze machine het voor elkaar krijgt om elk eiwit op de juiste manier op te vouwen is vergelijkbaar met het oplossen van een Rubik's Cube... in het donker, zonder handen. Niet alleen de vorm van de doos is belangrijk, maar de twee deuren moeten ook nog eens precies op tijd open en dicht gaan, zodat het eiwit precies een bepaalde tijd binnen is, anders krijg je een misvormd product. Judith Frydman van Stanford ontdekte TRiC al in 1992 en probeert sindsdien uit te vinden hoe het werkt. Frydman omschrijft TRiC als een "zeer grote machine" (voor moleculaire begrippen natuurlijk) waarin alles met elkaar verbonden is. Elk deel van de machine communiceert met andere delen. Eerst dachten zij en haar team dat de deuren openden als flappen van een kartonnen doos, maar later ontdekten ze het irismechanisme. Ze denkt dat de draaiing van de deur invloed heeft op het vouwproces, maar tot nog toe blijft het geheim van de werking een groot mysterie, verborgen in deze intrigerende 'zwarte doos'.

En meneer Charlie D. van de evolutietheorie, gaat u maar eens verklaren hoe de eiwitmachines zijn ontstaan, die eiwitmachines maken om eiwitmachines te maken, maar dan zonder de machines om ze te maken. (En niet stiekem een paar uit je hoge hoed of mouw toveren hŤ.) Goocheltrucs intrigeren ons, niet omdat we geloven dat er echt iets magisch gebeurt, maar omdat we willen weten hoe de truc werkt. TRiC inspireert Frydman en haar collega's om de truc te gebruiken voor mogelijke "therapeutische doeleinden". En daar gaat het toch om bij de wetenschap? Dingen ontdekken die ons leven aangenamer, leuker en interessanter maken.
 
Kijk eens naar deze computer- animatie van het sluitermecha- nisme. Hoe kan zoiets vanzelf ontstaan? Bedenk wel dat dit alleen nog maar de deur is. De hele vouwmachine zit daar nog achter. Hoe en waarom zou dit allemaal vanzelf moeten zijn gegaan? We kunnen heel goed zonder een evo-verhaaltje.
Sterker nog, wie dankt de Schepper voor dit soort comp- lexe machines met bewegende delen, die andere machines maken volgens een ingewikkeld bouwplan? Zonder dit wonder- tje van techniek kunnen onze cellen geen eiwitten produceren en houden wij op te bestaan.

Bron: CEH 16 juni 2008
[Terug naar index...]

Lang leve Enceladus
Geplaatst: 20 juni 2008

Sinds de ontdekking van erupties op Enceladus (het kleine maantje van Saturnus met zijn diameter van nog geen 500 kilometer) in 2005, hebben wetenschappers geprobeerd om die activiteit te verklaren. Ze hebben zich te pletter gezocht naar een mogelijke energiebron voor de geisers, maar hebben er geen gevonden. Het lijkt alleen maar moeilijker te worden voor ze. Een artikel op Space.com bericht ons dat dit kleine maantje helemaal bevroren had moeten zijn. Het enige dat ze kunnen zeggen is dat de geisers slechts 30 miljoen jaar actief hebben kunnen zijn. Dat is minder dan 1% van de veronderstelde leeftijd van het zonnestelsel (4,6 miljard jaar). Een mogelijke energiebron, die de geisers weer zou kunnen oppeppen kan niet gevonden worden. Noch getijdenwerking, noch radioactief verval kunnen voor voldoende energie zorgen, gezien de grootte van Enceladus en de aard van zijn omloopbaan. Volgens James Roberts is er geen enkele mogelijke combinatie van parameters die toestaat dat er zich een oceaan met een stabiele temperatuur onder het ijs van Enceladus bevindt. Wetenschappers moeten terugvallen op imaginaire excentrieke omloopbanen, die niet door observaties, nog door de huidige feiten ondersteund worden. Aan de andere kant moeten ze ook nog verklaren waarom grotere manen (zoals Mimas) geen activiteit vertonen, hoewel ze aan grotere getijdenwerkingen blootstaan.

De algemeen geldende veronderstelling dat het zonnestelsel 4,6 miljard jaar oud is, kan van de tafel. Maar ze willen gewoon niet toegeven. Hoe lang moeten ze hun modellen nog aanpassen en bijwerken om Enceladus heet te houden, voordat ze er achter komen dat het geen zin heeft? Hoeveel meer bewijs wil je nog hebben dat de maan (eigenlijk ons hele zonnestelsel) gewoon jong is? Bedenk dat ze hetzelfde trucje met Uranus en Pluto moeten uithalen. Er zijn vele fenomenen in ons zonnestelsel die de maximale leeftijd beperken tot veel minder dan 4,6 miljard jaar. Het enige dat de naturalistische veronderstellingen in de lucht houdt is de hete luchterupties uit de monden van de wetenschappers die willen verdedigen. Dat kunnen ze niet eeuwig volhouden...

Bron: CEH 19 juni 2008
[Terug naar index...]

Lang leve het zaad
Geplaatst: 20 juni 2008

Een zaadje, begraven onder puin van het fort van Herodes de Grote heeft wortel geschoten en groeit nu uit tot een palmboom. Science Now en National Geographic News brengen ons dit verbluffende nieuws. Hoe kan een zaadje dat zo oud is, toch nog wortel schieten? Dit is echt een wereldrecord. Het IsraŽlische onderzoeksteam heeft de boom Metusalem genoemd, naar de man die volgens het verslag van Genesis de hoogste leeftijd ooit bereikte en 969 jaar oud werd. Met de C14 methode zijn andere zaadjes uit dezelfde voorraad op leeftijden van 1995-2110 jaar geschat.

Dit zaadje heeft tweeduizend jaar onder het zand gelegen en is nog steeds in staat om leven voort te brengen. Het groeit al twee jaar lang en lijkt een mooie gezonde boom te worden. Stel je een computergestuurde drukpers voor die stilgezet wordt omdat de drukkerij failliet is gegaan, dan tweeduizend jaar later per ongeluk door iemand ontdekt wordt, aangezet wordt en gelijk doorgaat met het drukken van de blaadjes waar hij mee bezig was. Je hoeft niet erg veel van machines te weten om te beseffen dat er in werkelijkheid niet veel zal gebeuren. Verroeste onderdelen, verloren data en vele andere mankementen zullen de kans op een succesvolle herstart onmogelijk maken. Nu is dit zaadje, met een vele malen complexere machinerie, gewoon 'aangeslagen' en doet het perfect. Dat zegt toch wel iets over de Ontwerper van dit supersterke staaltje van toptechniek.

Bron: CEH 18 juni 2008
[Terug naar index...]

AtheÔst verandert van gedachten: er is toch een God
Geplaatst: 17 juni 2008

Zijn naam is Antony Flew. Hij was gedurende 50 jaar een zeer invloedrijke atheÔst en heeft nu een boek geschreven (Amazon.com: THERE IS NO A GOD) waarin hij openlijk afstand doet van zijn voormalige overtuiging. AtheÔsten als Richard Dawkins en Christopher Hitchens stonden op zijn schouders bij hun pogingen om God onderuit te halen. Nu gelooft hun voorganger echter in een Schepper. Antony Flew is een 'ouwe rot in het vak' van de filosofie en heeft in 1950 zelfs nog gedebatteerd met C.S. Lewis. Uit die tijd stamt een principe dat hem uiteindelijk, na meer dan 60 jaar atheÔst te zijn geweest, van gedachten deed veranderen, zo zegt hij: "de bewijzen te volgen waar ze heen leiden". Hij beschrijft de debatten die hij met gelovigen gevoerd heeft. Sommige van die debatten werden door duizenden bijgewoond. In die debatten werd hij steeds meer geconfronteerd met de bewijzen voor een Intelligente Ontwerper van het universum. Hij is er nu van overtuigd dat recente wetenschappelijke ontdekkingen wijzen op een Creatieve Intelligentie, Die verantwoordelijk is voor de oorsprong van het leven. Over DNA zei hij: "...intelligentie moet betrokken geweest zijn om deze buitengewoon diverse elementen te laten samenwerken." Hij is er nu absoluut van overtuigd dat een heleboel tijd en een reeks 'toevalligheden' geen leven kunnen produceren. De kans dat leven spontaan ontstaan is zo absurd klein dat het flauwekul genoemd kan worden. Flew noemt zijn ontdekking van het Goddelijke een 'pelgrimstocht van de rede', niet van geloof. Hij zegt ook geen bovennatuurlijke ervaring of wonder te hebben ervaren. Wel heeft hij een appendix opgenomen met een artikel van bisschop Tom Wright, met argumenten voor de opstanding van Jezus. "Verreweg de beste verdediging die ik ooit heb gezien voor het accepteren van het christelijke geloof." Volgens Flew is het christendom de religie die het meeste respect verdient. De andere appendix van het boek is een kritische beschouwing door Roy Abraham Varghese van het "nieuwe atheÔsme", vertegenwoordigd door mensen als Dawkins, Sam Harris, Lewis Wolpert en anderen. Varghese beschuldigt deze 'atheÔstische evangelisten' ervan dat ze de dingen negeren die juist relevant zijn voor de vraag of God bestaat. Zoals daar zijn: rationaliteit, bewustzijn, het kunnen denken in concepten (het vermogen om onszelf uit te drukken in taal en dat ook te begrijpen) en de menselijke persoonlijkheid, het centrum bewustzijn en acties. Alle bewijzen die we nodig hebben zijn volgens Varghese direct beschikbaar voor ons. Alleen een opzettelijke weigering om ernaar te 'kijken' is verantwoordelijk voor atheÔsme in elke vorm.
Het boek van Flew is een grote uitdaging voor iedereen, om te gaan 'kijken' en de bewijzen te volgen waar ze heen leiden.

Antony Flew, of ieder ander die bewust durft te kijken, is niet ver weg van een persoonlijke ervaring met God. De schepping bevat namelijk niet alleen overduidelijk bewijs voor het bestaan en de creativiteit van God, maar ook voor Zijn betrokkenheid en zijn karakter. De Bijbel openbaart ook nog eens Zijn wil, voor wie horen wil...

Bron: Joel News Worldwide
[Terug naar index...]

Haalt de computer het menselijk brein in?
Geplaatst: 15 juni 2008

IBM heeft de petaflops barriŤre doorbroken. Pardon? Wat is dat nu weer? Het is computertaal en het betekent dat ze een computer hebben gemaakt die duizend maal miljoen maal miljoen berekeningen per seconde kan maken. Hiermee is de rekenkracht van onze hersenen geŽvenaard. Beter gezegd: sommige complexe berekeningen die plaatsvinden in onze hersenen kunnen nu nagebootst worden. Het woordje peta past in het rijtje: kilo (duizend), mega (miljoen), giga (miljard), tera (triljoen), peta (quadriljoen) en dan zijn er nog de termen exa, zetta en yotta; telkens duizend keer meer dan de vorige. FLOPS staat voor floating point (drijvende komma) berekeningen per seconde. De computer heeft de naam "Roadrunner" gekregen, kostte tot nu toe ongeveer 120 miljoen dollar en staat in het Los Alamos National Laboratory. Het zou nu mogelijk moeten zijn om zeer complexe problemen op te lossen. In een artikel op Science Daily lezen we over een toepassing. Roadrunner kan namelijk met een speciaal ontwikkeld programma visuele informatie verwerken die tot nu toe nog geen enkele computer aankon. Wij kunnen met behulp van onze ogen en hersenen een vriend in een menigte herkennen, of een complexe verkeerssituatie overzien. Met het testprogramma PetaVision kan men in Roadrunner een dergelijk proces imiteren. Een onderzoeker zei dat de machine nu al berekeningen doet die voorheen slechts in onze verbeelding mogelijk waren. Hij zei er niet bij hoeveel petaflops hun hersenen hebben moeten uitvoeren voor die verbeelding. Misschien wel exaflops, zettaflops of yottaflops, als je je nog iets kunt voorstellen bij zulke grote getallen.

Zie je wat hier gebeurt? Er zitten tientallen jaren van intelligente planning, ontwerp en ervaring in het ontwikkelen van een monsterlijk groot stuk metaal, dat nog maar net in staat is om een stukje van de werking van je hersenen te evenaren. Deze door mensen gemaakte machine vult een hele ruimte met metalen kasten, draden, printplaten, chips en ventilatoren. Het heeft een hoop elektriciteit nodig en een heel team van systeembeheerders en programmeurs om het te laten werken. Ons brein bestaat daarentegen uit biologisch weefsel en weegt hooguit 1,5 kilo. Het is zelfonderhoudend en bevind zich op een mobiel platform. Het doet heel wat meer dan alleen visuele informatie verwerken. De miljarden zenuwcellen regelen de werking van je hart, longen, spijsverteringsorganen, milt, lever, klieren, het immuunsysteem en tientallen andere processen die op de achtergrond draaien, zonder dat je er bij na hoeft te denken. Ze reageren ook nog eens op allerlei inputsignalen van gehoor, reuk, smaak, tast, balans en temperatuur, tot visuele informatie, gebruik makend van herinneringen, gedachten, gevoelens en nog veel meer. Dat alles speelt zich af in een ruimte van slechts 1350 cc. Je hoeft het nergens op aan te sluiten, je hebt er geen koelinstallatie voor nodig, je kunt het meenemen naar het strand, of op een wandeling door de bergen. Je kunt er mee gaan skiŽn, zwemmen, hardlopen of skydiven. En het werkt op een zak chips en een glas water!
    In dit artikel had men de lof moeten zingen van onze hersenen, maar nee, ze verheerlijkten het toppunt van menselijk vernuft. Terwijl onder hun schedeldak de meest verbazingwekkende supercomputer van het universum huist! We zien hier al helemaal geen lof voor de Maker van deze machtige, multifunctionele machine. In tegendeel, de algemeen geaccepteerde mythologie van vandaag de dag is dat die hersenen min of meer per ongeluk geŽvolueerd zijn door miljoenen jaren van ongeleide, willekeurige processen.
    Leer de echte lessen te zien in dit soort wetenschapsnieuws. De belangrijkste les is niet altijd degene die opgehypt wordt.

Bron: CEH 13 juni 2008
[Terug naar index...]

Evolutie maakte het brein dat evolutie bedacht
Geplaatst: 11 juni 2008

Uitvinders gebruiken vaak van alles en nog wat om hun hersenkronkels in iets tastbaars om te zetten. Lege blikjes, legoblokjes, luciferhoutjes, oude fietsen, vuilniszakken, noem maar op. Elk los onderdeel, nuttig of afgedankt, bruikbaar of onbruikbaar wordt aangewend om een nieuw, werkend, nuttig of slim ding te maken. Er zijn mensen die geloven dat evolutie ook in staat is om dat te doen. Hoewel het uitvinden van iets nieuws normaal gesproken logisch denkwerk vereist, gelooft een evolutionist dat nieuw biologisch vernuft door een niet-denkend proces kan ontstaan. Maar wat zou de uitvinder denken als we hem zouden vertellen dat zijn brein het gevolg is van dit breinloze proces? De denker is ontstaan door gedachteloze processen. Dat is wat evolutionisten ons vaak in hun artikelen proberen wijs te maken. Science Daily en PhysOrg geven ons weer een paar koekjes van dat deeg. (Zie ook het originele persbericht). Hun conclusie was dat herseninhoud alleen niet de beslissende factor is bij het menselijk denkvermogen. Eerst moesten er meer complexe synapsen (de koppelingen tussen neuronen) evolueren. Sommige van deze complexe overgangen vinden we gek genoeg ook in gist, dat als een primitief organisme gezien wordt. Het denkt tenslotte niet. Maar mensen, die ook gebruik maken van deze dingen, wel. De eerste keer dat synapsen zouden zijn geŽvolueerd, was bij het ontstaan van meercellige dieren, een miljard jaar geleden, zeiden ze. "Het aantal en de complexiteit van eiwitten in de synapsen explodeerde voor het eerst toen meercellige dieren opkwamen, zo'n miljard jaar geleden." Dat zou dan nog voor de Cambrische explosie zijn geweest, toen al het leven nog ťťncellig was. Een volgende explosie deed zich volgens hen voor bij de komst van gewervelden. Darwinistische evolutie zou "verbetering" hebben "gegenereerd" van een verzameling eiwitten in gist tot complexe synapsen in zoogdieren die kunnen denken en leren. Deze conclusie trokken de onderzoekers, gebruik makend van hun 'gegenereerde' hersenen, en waanden zich "ťťn stap dichter bij het begrijpen van de logica achter de complexiteit van menselijke hersenen." Hoeveel stappen er precies hebben plaatsgevonden en welke stappen nog zouden kunnen volgen, werd niet verder uitgewerkt.

Hoe is het toch mogelijk dat elke ontdekking van complexiteit gelijk in een Darwinistisch hokje geduwd wordt? Gist heeft eenvoudige synapsen, bij meercellige dieren zijn ze iets ingewikkelder en bij zoogdieren nog iets complexer. Dat hoeft natuurlijk niet te betekenen dat ze uit elkaar ontstaan zijn. Gist heeft geen hersens nodig, toch? Net als elk ander argument waarbij overeenkomsten worden aangehaald, is dit argument loos. Dat verschillende dieren overeenkomstige bouw hebben, of overeenkomstige systemen voor overdracht van informatie, wil nog niet zeggen dat ze dezelfde voorouder hebben. Een meer logische conclusie zou zijn dat ze dezelfde Ontwerper hebben. Staan de onderzoekers er niet bij stil dat ze dit scenario van de oorsprong van hun brein bedenken met hun brein? Waar is ergens dat vermogen om te denken dan ontstaan? Kan een denkproces ontstaan uit een niet-denkproces? Is het eigenlijk wel mogelijk dat een complex proces ontstaat uit een minder complex proces? Kan informatie toenemen, zonder intelligente inmenging? Deze wetenschappers hebben zichzelf ervan overtuigd dat er geen 'plan' is en dat de dingen die ze onderzoeken niet ontworpen zijn: Alles is het gevolg van toeval. Onderdelen ontstaan gewoon. Neuronen verschijnen in niet-denkende cellen, zonder zich ervan bewust te zijn dat ze ooit gebruikt worden door wetenschappers die ze gebruiken om rationeel te denken. Hoe kun je ooit zeker weten of dit waar is, als je zelf het gevolg bent van die willekeur? Denk er eens over na of het denken zin heeft. Dan heb je het over concepten en die zijn niet fysiek. Je kunt gedachten niet reduceren tot neuronen, eiwitten en genen. Zowel het willen als het weten komen ergens vandaan, maar als je dat willens en wetens verwerpt, ga je in tegen de waarheid. Zelfs wanneer je die waarheid nog niet kunt bevatten. Wat is waarheid? Een oeroude vraag, met een antwoord dat zijn oorsprong heeft buiten tijd en ruimte: het Woord van God.

Bron: CEH 9 juni 2008
[Terug naar index...]

Over kevers en computers
Geplaatst: 6 juni 2008

De prachtige kleuren van vlinders, kevers en vogels (zoals de pauw) worden niet veroorzaakt door pigment, maar door microscopisch kleine, zwarte vlakjes. Hoe en waarom ze dit doen is iets dat zowel wetenschappers als computerontwerpers bezighoudt. Susan Milius schreef hierover deze week in Science News.1
    Het effect zelf berust op een soort optische illusie. De vlakjes op de vleugels van vlinders en de veren van vogels breken het licht zodanig dat sommige frequenties worden weerspiegeld en andere niet. Onderzoekers hebben een kever bekeken die, vanuit alle richtingen gezien, alleen maar groen licht weerkaatst. Science Daily en PhysOrg rapporteren hierover. Door steeds een klein beetje van een stukje van het schild 'af te schaven' en er met een elektronenmicroscoop een foto van te maken, konden ze achterhalen hoe de driedimensionale kristalstructuur van het oppervlak eruit ziet. Iriserende oppervlakken vertonen normaal gesproken verschillende kleuren, maar bij deze kever is de weerkaatsing van het licht in alle richtingen vrijwel alleen maar groentinten die qua golflengte heel dicht bij elkaar liggen. Ze waren verbaasd dat het op de structuur van diamant leek en verwonderden zich over de "ingenieuze ontwerpstrategie" van de kever. (Een kever als 'ontwerper'? Er zijn mensen die kevers als goden zien, maar om een dergelijke uitspraak uit de mond van een wetenschapper te horen is wel wat vreemd.) "De natuur gebruikt eenvoudige strategieŽn om structuren te ontwerpen," werd ook ronduit beweerd. "Moeder Natuur" wordt op deze manier blijkbaar ook als een soort godheid gezien. Hoe al die prachtige structuren zichzelf (of elkaar collectief) zouden hebben ontworpen wordt echter nooit uitgelegd. Het blijft een 'raadsel' en 'toekomstige ontdekkingen' zullen 'meer licht werpen' op dergelijke moeilijke vraagstukken. Met andere woorden: de bewering dat "de natuur" of "de kever" het gedaan hebben is niets anders dan bluf. Meestal worden dergelijke evolutionistische opmerkingen ook tussen neus en lippen door gemaakt en gaat men vaak snel over op mogelijke technologische toepassingen die ons leven aangenamer moeten maken. Want het is toch wel 'zo slim ontworpen', dat wij er zelf nog niet achter zijn hoe we het moeten reproduceren. Het produceren van een synthetisch kristal met dergelijke eigenschappen zou uiteindelijk kunnen leiden tot computers die vele duizenden malen sneller zijn dan de computers die we nu hebben, omdat ze dan werken met licht in plaats van elektriciteit. Op dit moment is onze technologie echter nog niet zover dat we dergelijke computers binnenkort in de winkel kunnen verwachten. Er zijn volgens de onderzoekers nog legio andere toepassingen te bedenken. Deze ontdekking zou dezelfde impact kunnen hebben als de uitvinding van de laser.
    In haar artikel speculeerde Susan Milius over mogelijke redenen waarom dieren dit soort kristallen gebruiken. De simplistische benadering is het aantrekken van de andere sekse. Het lijkt echter tamelijk kostbaar voor pauwen en motten om een grote hoeveelheid van deze precies uitgelijnde structuren op te bouwen, alleen maar om er wat flitsender uit te zien. Hoe groot is de kans dat door het opvallende uiterlijk juist vijanden worden aangetrokken? Het is ook niet duidelijk of al die mooie kleuren wel door het eenvoudige brein van de wederhelft worden opgemerkt. Een bioloog die in het artikel aan het woord gelaten wordt, gaf toe dat het misschien niet zo zeer een betekenis had, als wel gewoon mooi was.


1.  Milius, Susan, "How They Shine," Science News, 173:28, pp. 26-29, June 7, 2008.

Ik vind het erg inspirerend om te lezen over al die geweldige ontwerpen in de natuur. De meeste wetenschappelijke publicaties gooien daar echter standaard een evolutiesausje overheen. "Vogels, kevers, vlinders en vele andere wezens evolueerden..." en vul het zelf maar aan. Vervolgens praten ze verder in termen als "technologische hoogstandjes", "goed ontworpen apparaten", "hoge mate van effectiviteit" en ga zo maar door. En dat alles door "miljoenen jaren van vallen en opstaan".
Darwinisten, deze lichtshow kunnen jullie niet stelen. Dit is Intelligent Ontwerp tot op het bot. Als wij onze beste technologische hoogstandjes moeten afkijken van de natuur, dan kan ik maar ťťn conclusie trekken: de grote Ontwerper was ons voor.

Bron: CEH 5 juni 2008
[Terug naar index...]

Planten 'denken' hetzelfde?
Geplaatst: 2 juni 2008

"Wanneer planten hetzelfde 'denken'" is de titel van een persbericht op de site van het National Science Foundation. We vinden het verhaal ook op ScienceDaily. In het vorige artikel zagen we evolutionisten zonder verdere uitleg beweren dat "levendbarendheid" 12 keer onafhankelijk kon ontstaan. Hoe dat precies werkt krijgen we hopelijk te horen in dit verhaal, want hier is een "fundamentele bouwsteen" slechts twee keer 'ontstaan'. Lignine is een complex molecuul dat verantwoordelijk is voor de sterkte van hout. Het wordt gemaakt door complexe enzymen in planten, maar de evolutionaire stappen die vooraf zouden moeten zijn gegaan aan het ontstaan van dit molecuul, zijn niet bekend. Het is niet eens precies bekend hoe het molecuul nu wordt gemaakt. Kijkend naar de complexiteit van dit proces is het al moeilijk voor te stellen hoe een dergelijk molecuul ťťn maal vanzelf moet zijn ontstaan, laat staan twee keer. Toch is dat wat de onderzoekers beweren. Volgens de evolutietheorie komen verschillende soorten uit verschillende 'takken' van de 'Stamboom van het Leven'. Dit complexe molecuul 'verschijnt' in twee van die takken, schijnbaar zonder 'voorouders'. In hun eigen woorden: "Fundamenteel bouwsteen in bloeiende planten evolueerde onafhankelijk, maar toch bijna identiek in oerplanten." Kijk voor een paar prachtige plaatjes van dit wonderlijke goedje op de site van NSF.
Zoals in het vorige verhaal, vinden we ook hier geen uitleg. Hoe het gegaan zou moeten zijn is blijkbaar niet zo belangrijk als hun verbazing dat het twee (of zelfs twaalf) keer op nagenoeg dezelfde manier gebeurd is. In beide voorbeelden wordt Darwins Stamboom van het Leven niet in twijfel getrokken, ondanks de feiten en ondanks de afwezigheid van een antwoord op de vraag of het wel op die manier heeft plaatsgevonden. In het artikel wordt alleen een parallel getrokken met het onafhankelijk ontstaan van vliegmechanismen in vogels en vleermuizen (ze vergaten de insecten nog, waar ook verschillende vormen van vlucht voorkomen).

Evolutionisten geloven in wonderen. Ze geven het openlijk toe. Ze spelen een flauw psychologisch spelletje met creationisten door te zeggen dat je geen wonderen mag betrekken bij de beoefening van wetenschap. Ze noemen creationisme een "pseudo-wetenschap, als het al een wetenschap is," maar zich verschuilend achter een 'theorie' kunnen ze met de meest absurde uitspraken en gedachtegangen komen. Waarom zou geloof in God en het beoefenen van wetenschap niet samen kunnen gaan? Het naturalisme heeft niet overal een antwoord op. Sterker nog: de Bijbel toont ons een Ontwerper die overal boven staat en een perfect ontwerp heeft gemaakt. Het is een feit dat niemand ooit heeft waargenomen dat organismen vanzelf complexer worden. Er komt nooit meer informatie bij. Elke volgende generatie moet het doen met de informatie van de vorige generatie. Het is een wonder dat de schepping nog in een redelijk goede staat verkeert. De overlevingsmechanismen die God erin gebouwd heeft blijken zeer sterk te zijn. De mens onttrok zich aan de levenbrengende kracht van God en wilde zijn eigen boontjes doppen. Sinds die tijd ging alles op z'n retour. Daar waar mensen God aanroepen, kan er weer herstel komen (genezing en zelfs betere oogsten zijn mogelijk, veel mensen en zelfs hele volksstammen kunnen daarvan getuigen). Het verbaast mij telkens weer hoe evolutionisten zonder blikken of blozen kunnen beweren dat complexe organen als een baarmoeder of ogen zomaar konden ontstaan, laat staan dat dit meerder malen op verschillende manieren of zelfs op dezelfde manier ontstond. Nee, deze dingen zijn een levend bewijs voor een intelligente, creatieve God. Punt.

Bron: CEH 30 mei 2008
[Terug naar index...]

Baren in de woelige baren
Geplaatst: 29 mei 2008

Een artikel in het dagblad Trouw gaat over een vis die 380 miljoen jaar geleden geleefd zou hebben en levende jongen ter wereld bracht. "Het meest opmerkelijk van de vondst is de leeftijd: 380 miljoen jaar. Dat is 200 miljoen jaar ouder dan het tot nu toe oudste bewijs van levend baren." Dat is een behoorlijke bijstelling! Lars van den Hoek Ostende, paleontoloog van Natuurhistorisch Museum Naturalis zei: "Zoín mooi fossiel, zo mooi intact, prachtig driedimensionaal bewaard, daar doe je als museum een moord voor." Maar ondanks dat kon hij zijn geloof in macro-evolutie toch levend houden: "Levendbarendheid heeft Moeder Natuur wel vaker uitgevonden. Alleen al bij de vissen zeker twaalf keer, onafhankelijk van elkaar." Dat is nog eens een voorbeeld van een groot geloof. Het is niet ťťn keer, maar wel twaalf keer vanzelf gegaan. En elke keer "uitgevonden" door Moedertje Natuur (met hoofdletters!) Het fossiel toont een vis met een klein visje erin, die met een navelstreng aan de moedervis vastzit, maar volgens Van den Hoek Ostende moeten we niet meteen aan een placenta denken: "De onderzoekers suggereren wel dat de navelstreng aan een soort dooierzakje vastzat, maar dat is allemaal niet gefossiliseerd, dus daar zit heel veel interpretatie in.Ē

Opmerkelijk dat de 'ouderdom' van 380 miljoen jaar niet wordt vergezeld van het woord 'interpretatie' en het schijnbaar volledig ontwikkelde geboortesysteem wel. Het is blijkbaar toch moeilijk voor te stellen dat volledig ontwikkelde systemen in hele 'oude' aardlagen worden gevonden. Het verbaast mij niet natuurlijk, maar het is wel heel opmerkelijk dat de berichtgeving rondom deze vondst met zoveel sussende woorden gepaard gaat. En weer moet de 'theorie' tot het uiterste worden bijgesteld. De Bijbel niet. Die blijft zoals hij is: standvastig, onwankelbaar. God schiep blijkbaar vissen die baren en vissen die eieren leggen. Het onderscheid dat wij proberen te maken tussen 'zoogdieren', 'reptielen' en 'vissen', is niet zomaar te vergelijken met de Bijbelse benamingen. Dolfijnen voldoen aan de Bijbelse beschrijving van 'vissen' en vleermuizen aan de beschrijving van 'vogel'. De ene zwemt in het water en de andere vliegt in de lucht. Wanneer je echter de Bijbel gaat lezen vanuit een modern evolutionistisch wereldbeeld, krijg je conflicten met de classificatie. In een Bijbels wereldbeeld heeft God alle vrijheid om goed werkende 'componenten' te gebruiken waar Hij wil. Soms denk ik wel eens dat God expres beesten als het vogelbekdier heeft gemaakt om toekomstige evolutionisten dwars te zitten. Het vogelbekdier heeft van alles wat: zwemt als een otter, graaft als een mol, heeft een staart als een bever, heeft een 'snavel' en geen oorschelpen, net als een eend (een vogel dus), maar toch een harige vacht, bewaart voedsel in wangzakken als een hamster, legt eieren als een reptiel, voedt haar jongen met melk als een zoogdier (hoewel het iets anders werkt) en heeft een ingewikkelde elektrische sensor in de snavel, net als een lepelsteur (een vis). Maar ach, als je gelooft dat een ingewikkeld systeem als "levendbarendheid" twaalf keer onafhankelijk en vanzelf kan ontstaan, dan ben ik bang dat zelfs het vogelbekdier je niet meer bewust zal maken van de soms dolkomische creativiteit van onze Schepper.


[Terug naar index...]

De Ark wordt hoe langer hoe voller...
Geplaatst: 27 mei 2008
Bijgewerkt: 29 mei 2008

Regelmatig duiken er anti-Bijbel artikelen op. Dit maal meent Alister Doyle, in een artikel op de site van Reuters, het op zich te moeten nemen om de betrouwbaarheid van het zondvloedverhaal te betwijfelen. Het ontdekken van miljoenen 'nieuwe soorten' is daarvoor de aanleiding. Verder worden nog moderne zeetransportregels aangehaald. De miljoenen soorten zouden nooit in de boot gepast hebben (op zich een juiste deductie). De 'expert' die aangehaald wordt om dit verhaal te dragen is James Edwards, hoofd van een project dat soorten in kaart brengt. "Het is natuurlijk fysiek onmogelijk," waren de woorden van Edwards. Waarbij je jezelf zou kunnen afvragen of meneer Edwards eigenlijk wel bekend is met de argumenten van bekende creationisten als John Woodmorappe en Tim Lovett, die zich bezig hebben gehouden met de vraag of de geschiedenis van de zondvloed en de Ark wetenschappelijk houdbaar is. Dat de aarde op dit moment mogelijk wel 100 miljoen soorten dieren herbergt is voor Doyle en Edwards blijkbaar reden genoeg om aan te nemen dat het 'dus niet kan'. De hoeveelheid ruimte die volwassen koeien, olifanten en neushoorns nodig hebben wordt aangehaald als reden dat de Ark al snel vol gezeten zou hebben. Ze kijken bijvoorbeeld ook naar de verschillende omstandigheden waarin dieren nu leven en gaan eraan voorbij dat de basistypen waar de huidige soorten van afstammen wel eens in een veel gelijkmatiger klimaat konden hebben geleefd. Na de zondvloed veranderde het klimaat en daarmee ook de kenmerken van de soorten die over de hele aarde migreerden. Het vreemde van het geval is dat in het artikel een heel stuk gewijd wordt aan een interview met David Menton, emeritus professor anatomie van Washington University, die werkt bij de creationistische organisatie Answers in Genesis. Hoewel hij een aantal goede argumenten aanhaalt, worden de beste argumenten niet genoemd. Het valt te betwijfelen of Menton deze punten niet duidelijk genoemd heeft.
De belangrijkste argumenten zijn: 1) Noach hoefde alleen ademende landdieren en vogels mee te nemen, geen insecten, wormen, vissen en andere zeedieren. 2) Noach hoefde alleen hoofdtypen mee te nemen, waaruit later weer alle soorten zouden kunnen ontstaan (denk aan soorten honden, paarden, kippen en dergelijke). God wist welke dieren (basistypen) hiervoor het beste konden worden meegenomen. 3) Noach kon jonge dieren meenemen, die minder ruimte innamen, minder aten, meer sliepen, en uiteindelijk voor meer nakroost zorgden. 4) Berekeningen van de oppervlakte van de ark gaan gauw mank omdat Noach vele kooien voor vogels en andere kleinere dieren opgestapeld kon hebben, waardoor de totale laadcapaciteit aanmerkelijk groter was dan je op het eerste gezicht zou denken. Denk aan knaagdieren, die toch een groot deel van alle zoogdieren vertegenwoordigen. 5) God wilde de beesten redden, dus Hij kan ze in een winterslaap gesust hebben, zodat de overlevingskans optimaal was. De Bijbel sluit dat niet uit (denk aan DaniŽl in de leeuwenkuil, waar een engel de muilen van de leeuwen sloot, terwijl ze zeer hongerig waren). 6) Voedsel en temperatuur waren geen probleem want alle dieren en mensen waren vegetariŽrs voor de zondvloed en het klimaat was gelijkmatig. Mutaties na de zondvloed resulteerden in een gevarieerder eetpatroon en verandering van klimaat liet dieren diversifiŽren en zich aanpassen aan extreme leefomstandigheden. 7) De hele bewoonde wereld was ťťn groot continent. Alle dieren konden naar de ark lopen of vliegen en werden door God gestuurd, dus Noach had daar geen omkijken naar.
Dit zijn de argumenten die de grootste bezwaren het hoofd kunnen bieden. Verder wordt wel eens spottend gezegd dat acht mensen nooit een jaar lang voor 16.000 beesten konden zorgen (het maximum aantal dieren dat in de ark zat, rekening houdend met de ruimste schatting van alle basistypen). Daarbij wordt meestal geen rekening gehouden met de vindingrijkheid van Noach en zijn zonen. Ze konden bij de bouw van de ark allerlei handige systemen geÔnstalleerd hebben voor ventilatie, mestverwerking, voedseltransport, opvang en distributie van regenwater en noem maar op. Dan gaan we er wel vanuit dat de beesten continu gevoed en verschoond moesten worden en dat ze niet in een soort winterslaap verkeerden. Veel beesten konden in groepen gehouden worden, wat ook weer ruimte bespaart. Een vraag die je ook vaak hoort stellen is of er ook dinosauriŽrs in de ark zaten en hoe die gigantische dieren allemaal meekonden. Geen probleem, als je beseft dat jonge dino's niet zo groot waren en het aantal basistypen niet zo omvangrijk was als paleontologen (die graag een dinosaurussoort op hun naam willen hebben) beschrijven. Denk wederom aan de grote hoeveelheid hondenrassen die toch allemaal afstammen van ťťn soort. Er is nog veel meer over te zeggen, maar mensen die echt geÔnteresseerd zijn kunnen de boeken van John Woodmorappe en Tim Lovett lezen, of bij andere creationistische sites naar gelijksoortige artikelen zoeken. Die zijn er genoeg.

Eens in de zoveel tijd is er toch weer iemand die het probeert. Maar telkens weer blijkt dat de Bijbel de tand des tijds en elke kritiek kan doorstaan. Vrijwel elk bezwaar tegen de betrouwbaarheid van de Bijbel is met redelijk eenvoudige tegenargumenten te weerleggen. Wij houden u op de hoogte.


[Terug naar index...]

De maan ligt onder vuur
Geplaatst: 23 mei 2008

De kraters op de maan lijken heel oud. Astronomen proberen eruit op te maken hoe lang geleden de maan door inslagen geteisterd werd. Amateurastronomen beweerden regelmatig flitsen gezien te hebben, maar werden door serieuze astronomen uitgelachen. "Nu niet meer", lezen we in een artikel op Space.com en op PhysOrg. Astronomen van de NASA besloten om het eens wat nader te bekijken en zagen in de afgelopen 2,5 jaar meer dan 100 flitsen. Er zijn meer inslagen tijdens meteorietenregens, maar ze komen het hele jaar door voor. De explosies zijn inderdaad makkelijk te zien met een amateur-telescoop in de achtertuin en soms behoorlijk krachtig. Je kunt je afvragen waarom er nooit eerder naar gekeken is, maar NASA wil graag weten wat het risico is bij een eventuele nieuwe missie naar de maan. De kans dat een astronaut iets op z'n kop krijgt is vrij klein, maar een dergelijke inslag slingert behoorlijk wat stof in het rond. En dat gaat niet bepaald zachtzinnig. Het is vergelijkbaar met het afschieten van kogels in alle richtingen. Aangezien er op de maan geen luchtweerstand is en de aantrekkingskracht van de maan slechts 1/6 van de aarde is, kunnen afgeschoten objecten heel ver reiken. Dit is een aardige domper op de feestvreugde voor maanmissie-planners. Het roept nog een vraag op: hoe groot was het risico bij de eerste maanlanding? Hebben ze geluk gehad, of valt het wel mee? Of hebben maanlander-complottheorie-denkers toch gelijk? Zie ook deze video van een heldere explosie (inzet).

Het artikel ging niet in op de vervolgvraag: als inslagen zo vaak voorkomen, hoeveel zijn er dan geweest gedurende de ongeveer 4 miljard jaar dat de maan zou hebben bestaan? En wat voor effect zouden de explosies gehad hebben op het maanoppervlak? Een kleine berekening op een kladblaadje: 100 inslagen over 2,5 jaar is 40 inslagen per jaar, maal 4 miljard is 160 miljard inslagen. Dan hebben we nog niet de inslagen meegerekend die ze niet gezien hebben omdat ze op dat moment in de schaduw plaatsvonden, tijdens bewolkt weer of aan de achterkant van de maan, die we nooit te zien krijgen. Het aantal inslagen kan minstens twee keer zo groot zijn. Zeker als je meerekent dat de inslagfrequentie in het verleden waarschijnlijk nog hoger was. Toch zien we grote delen van de maan met betrekkelijk weinig inslagkraters. Sommige zeeŽn zijn nog bijna net zo glad als toen ze zogenaamd miljarden jaren geleden door lava ontstonden. Zou er van een dergelijke langdurige, continue stroom van inslagen niet iets meer zichtbaar moeten zijn? En waar is het stof dat de miljarden inslagen over het maanoppervlak verspreid zouden moeten hebben? De astronauten die de maan bezocht hebben zagen verrassend weinig stof. (voor insiders: misschien moet het maanstofargument toch weer uit de kast.) De aarde wordt ook continu gebombardeerd, maar gelukkig voor ons verbranden de meeste fragmenten in de atmosfeer. Dit geeft ons wel regelmatig mooi en veilig vuurwerk ter viering van onze bevoorrechte planeet.

Bron: CEH 21 mei 2008
[Terug naar index...]

Functie voor rudimentaire organen: creationistenmeppers
Geplaatst: 21 mei 2008

Volgens evolutionisten zijn 'rudimentaire organen' nog in ontwikkeling, of zijn het nutteloze overblijfselen van ons evolutionaire verleden. Laura Spinney heeft echter een nieuwe toepassing gevonden voor een stel rudimentaire organen: ze kan er creationisten mee om de oren te slaan. Dit lezen we in een artikel op de site NewScientist.com. Zijn er echt lichaamsdelen waar je zonder kunt? Ja hoor. Sommige mensen redden het aardig zonder vingers, tanden, benen of zelfs hersens (in figuurlijke zin dan). Sommige mensen denken dat het in onbruik raken van een lichaamsdeel een bewijs is voor evolutie, in plaats van te laten zien hoe ze Łberhaupt ontstaan zijn door mutaties en natuurlijke selectie. Spinney is er blijkbaar een van. Ze gaf een lijst van "vijf dingen die mensen niet meer nodig hebben" als bewijs voor de theorie van Darwin. Ze vindt dat het argument onterecht is aangevallen door "creationisten die zo graag willen ontkennen dat rudimentaire organen (en dus ook evolutie) bestaan..."
Is dat wel zo? Zij denkt blijkbaar van wel. (Een Bijbels wereldbeeld laat wel degelijk ruimte voor het mogelijk in onbruik raken van organen, die oorspronkelijk goed geschapen zijn door God, maar later hun functie verloren hebben door degeneratie als gevolg van de vloek die de mens over zich gehaald heeft.) Ze noemt onder andere kippenvel, het bobbeltje bovenaan de oorschelp, het stuitje (als ex-staart) en verstandskiezen. Elk van deze structuren is volgens haar een bewijs dat wij afstammen van dieren en dat we niet geschapen zijn. Spinney moet wel belijden dat de appendix waarschijnlijk niet meer op de lijst thuishoort. Die lijkt toch een functie te hebben in het regelen van de darmflora. Een vergelijkbare functie moet waarschijnlijk ook toegerekend worden aan de amandelen, die nog niet zolang geleden (zestiger jaren) op grond van evolutionistische veronderstellingen resoluut verwijderd werden bij chronische keelaandoeningen (zoals dat bij ondergetekende ook gebeurd is). Kippenvel heeft volgens Spinney misschien een nieuwe rol toebedeeld gekregen, zoals het signaleren van emoties of het verhogen van het plezier bij het luisteren naar mooie muziek.

Merkwaardig dat evolutionisten nog steeds met dit argument komen. Het verliezen van een functie of een orgaan als bewijs voor de evolutie van bacterie naar bakker of van microbe naar microbioloog. Vertel ons maar eens hoe we aan onze huid, onze oren, ruggengraat en tanden zijn gekomen, voordat je ons vertelt waarom we bepaalde delen ervan niet meer nodig hebben. En waarom zou natuurlijke selectie ons van die delen willen verlossen? Is het in onbruik raken van een onderdeel genoeg reden om het in volgende generaties te verliezen? Waarom zijn we het na 300.000 jaar menselijke evolutie nog niet kwijtgeraakt? We weten dat veranderingen heel snel kunnen plaatsvinden als de selectiedruk maar groot genoeg is. Dat is ingebouwd door onze Schepper, zodat er na de schepping snel en veel verschillende vormen zouden ontstaan (binnen het hoofdtype wel te vertaan - denk aan hoeveel verschillende honden, kippen en paarden er zijn). In het verleden hebben evolutionisten nog veel meer organen betiteld als 'rudimentair', die stuk voor stuk een belangrijke functie bleken te hebben. Vanuit een Bijbels wereldbeeld gezien had alles in levende organismen ooit een perfecte functie. Sommige van die functies kunnen als gevolg van de 'val' van de mens verloren gegaan zijn. Een creationistische benadering van Spinneys 'lijst van vijf' is heel eenvoudig: we weten niet meer wat de functie was, maar ze zijn oorspronkelijk door God gemaakt om ons perfect te laten functioneren. Heeft Spinney experimenten gedaan waarbij de onderdelen operatief verwijderd zijn, om te kijken wat er gebeurt? Volgens mij zou ze toch niet lekker meer zitten als haar stuitje verwijderd was... Nee, zonder gekheid, ze zegt dat de stuit een overblijfsel is van een vroegere staart, maar dat het nu dient als aanhechtingspunt voor (overigens zeer nuttige!) spieren. (Dat nut mag je zelf bedenken, maar het heeft iets met naar het toilet gaan te maken.) Is er bewijs voor dat een staart langzaam in een stuit is veranderd? Nee, dat is een evolutionistische aanname. Er zijn geen fossielen van overgangsvormen tussen een aapachtige voorouder met een staart en de mens met de stuit. Je hoort evolutionisten ook nog steeds beweren dat een menselijk embryo tijdens de ontwikkeling een staart heeft. Dit is gewoon niet waar. Het uitsteeksel dat je tijdens de ontwikkeling ziet, is de ruggengraat zelf. De rest van het lichaam blijft in dat groeistadium (de eerste maand) gewoon iets achter. Er zijn gevallen bekend van baby's die met een vergroeiing geboren worden die op een staart lijkt. Een dergelijk 'staart' bestaat uit huid en vet en lijkt alleen oppervlakkig op een staart, maar bevat geen botten, spieren en zenuwen.
    Volgens Spinney willen creationisten heel graag ontkennen dat rudimentaire organen en evolutie bestaan. Laten we dat eens omdraaien. Misschien willen evolutionisten wel heel graag ontkennen dat er in het leven zoiets bestaat als complexe, gespecificeerde, doelgerichte (toegepaste) informatie. Met andere woorden: ze willen ontkennen dat het leven is geschapen met een doel). Ik stel voor om het Darwinisme een rudimentaire filosofie uit een atheÔstisch verleden te noemen.

Bron: CEH 20 mei 2008
[Terug naar index...]

Dezen of genen?
Geplaatst: 18 mei 2008

Regelmatig komen er onderzoeksresultaten naar voren die veel beter passen in een Bijbels wereldbeeld dan in een naturalistisch wereldbeeld. Dit zien we ook weer in een aantal recente artikelen van Science Daily.
  Artikel 1: Wetenschappers hebben altijd aangenomen dat de pauwmevrouw zich meer tot de pauwmeneer aangetrokken voelt naarmate hij 'mooier' is. Mooiere mannetjes worden gekozen, minder mooie mannetjes sterven uit en de pauw wordt gedurende miljoenen jaren van evolutie steeds 'mooier'. Maar we weten helemaal niet of de pauwmevrouw al dat moois van de pauwmeneer ziet. Wetenschappers aan de universiteit van Uppsala ontdekten roet in het eten van die evolutionistische veronderstelling. Want in 39% van de gevallen die ze bestudeerden namen de vogels kleuren anders waar dan wij. Deze resultaten betekenen dat onderzoeken met betrekking tot seksuele selectie in meer dan een derde van de gevallen anders moeten worden geÔnterpreteerd omdat men er vanuit ging dat vogels hetzelfde zien als wij. Zou het ook kunnen zijn dat pauwen gewoon altijd mooi geweest zijn? Of zelfs mooier? Zie ook het gedeelte over de pauw. Het is veel waarschijnlijker dat God de pauw zo mooi gemaakt heeft zodat wij ervan kunnen genieten.
  Artikel 2: Een moleculaire machine, genaamd myosine-2, die in onze spieren verantwoordelijk is voor de samentrekkende beweging, komt in twee diersoorten voor die evolutionair gezien uit totaal verschillende takken voortkomen: de kalkoen en de Sint Jakobsschelp. In mensen komt dit motoreiwit ook voor en zou ernstige ziekte veroorzaken, of zelfs de dood, wanneer er ook maar iets aan zou mankeren. In het kerstmaalgevogelte heeft het een andere functie dan in het zeebanketschelpje, maar de structuur is hetzelfde. De ontdekking werd "raadselachtig" en "verbazingwekkend" genoemd. Een professor aan de universiteit van Leeds weet blijkbaar meer over evolutie dan dat wat hij voor zijn neus ziet gebeuren: Hij legt uit dat ze niet verwacht hadden dat het eiwit in het schelpdier nog dezelfde functies had. Omdat niet alle functies nodig zijn, hadden ze verwacht dat evolutie ze eruit zou hebben geselecteerd. "Het feit dat de Sint Jakobsschelp alle functies van zijn myosine-2 gedurende honderden miljoenen jaren heeft behouden, zegt ons dat deze manier van vouwen (eiwitten worden 'opgevouwen' - red.) van fundamenteel functioneel belang is in spieren en dat we er niet zoveel vanaf weten als we zouden moeten weten." Zou het ook zo kunnen zijn dat God met myosine gewoon zo'n goed werkend systeem had bedacht dat Hij het in meerdere levende wezens op verschillende manieren heeft ingezet? Dat zou iedere slimme constructeur doen. Je hoeft toch ook niet twee keer het wiel uit te vinden? Voor geÔnteresseerden: kijk maar eens naar deze filmpjes op YouTube (vooral deze). Probeer je daarbij eens voor te stellen hoe zoiets om een of andere vage reden vanzelf zou moeten zijn ontstaan, vervolgens 'schijnbaar' vakkundig ingebed is in verschillende systemen en hoe dat honderden miljoenen jaren zo gebleven is, terwijl de rest van de DNA-wereld vrolijk doormuteerde van vis naar visser.
  Artikel 3: Genetisch verschillen mensen en muizen maar 15% van elkaar. Toch blijkt dat de interactie tussen de eiwitten die uit die genetische informatie voortkomen enorm moet verschillen. Experimenten aan de universiteit van Michigan hebben uitgewezen dat ze 22% van 120 genen die bij mensen van essentieel belang zijn konden 'uitzetten' in muizen, zonder dat ze daar zichtbaar last van hadden. Hieruit kan worden opgemaakt dat het blijkbaar veel belangrijker is hoe eiwitten op elkaar reageren, dan hoe het DNA in elkaar zit. Dit opent een hele nieuwe tak van mogelijke onderzoeken: Hoe reageren eiwitten op elkaar en wat voor effect heeft dat op het uiteindelijke resultaat? Wat bepaalt nou echt hoe we eruit zien en hoe we functioneren? En hoeveel weten we nou eigenlijk echt? Hoeveel wonderbaarlijke geheimen herbergt Gods prachtige schepping nog voor ons wetenschappelijke oog? Welke rijkdommen van kennis en inzicht liggen nog op ons te wachten?
  Artikel 4: Mensen hebben slechts 72% meer genen dan een fruitvliegje. Maar het aantal eiwitinteracties is wel 10 keer zoveel. Hierdoor wordt het idee dat dieren op grond van genetische verschillen kunnen worden vergeleken zeer twijfelachtig. "Het begrijpen van het menselijke genoom is bij lange na niet genoeg om te verklaren wat ons zo laat verschillen van eenvoudiger schepselen," verklaarde een onderzoeker van het Imerial College in Londen, "onze studie wijst uit dat eiwitinteracties een van de sleutels zouden kunnen bevatten om uit te pluizen hoe het ene organisme verschilt van het andere." Maar hoe weten we wanneer we alle sleutels hebben? Hoe kunnen we weten of nieuwe evolutionistische aannames, gebaseerd op dit soort onderzoeken, toekomstige onderzoeken zullen overleven?

De Bijbelse visie, dat God het zo gemaakt heeft, is voor veel mensen blijkbaar toch nog 'te eenvoudig om waar te zijn'. Maar stel nou dat de meest eenvoudige verklaring toch de juiste is? Iets om over na te denken...

Bron: CEH 15 mei 2008
[Terug naar index...]

Red de Cambrische Explosie!
Geplaatst: 15 mei 2008

Een Professor in de biologie en geologie, Charles Marshall, heeft 29 april een nieuwe theorie gelanceerd, die moet verklaren waarom het 'vroege leven' zo snel is geŽvolueerd van wezens met alleen maar zachte delen naar dieren met tanden en botten. Hij gelooft dat harde delen ontstonden uit de behoefte om van zich af te kunnen bijten, volgens een artikel van Science Daily. We hebben het wel vaker gehad over het 'plotseling' verschijnen van vrijwel alle belangrijke diergroepen. Dit wordt ook wel de 'Cambrische Explosie' genoemd, omdat die basis 'bouwplannen' al in ťťn van de diepste aardlagen voorkomen: het Cambrium. (Volgens evolutionisten was dat 542 - 490 miljoen jaar geleden; geologisch gezien een vrij korte periode - derhalve een 'explosie'). Marshall beweerde al eerder dat 'noodzaak' (zoals de drang om te overleven) een goede drijfveer was voor evolutie. Maar is noodzaak alleen voldoende? Moet er geen intelligentie bij te pas komen om die noodzaak te interpreteren en er actie op te ondernemen? Hebben blinde, onintelligente cellenkolonies wel de behoefte om te overleven? Kan het ze wat schelen? En als die drang er dan toch is, waar komt dan de informatie vandaan om ogen, poten of tanden te ontwikkelen?
  Volgens Marshall was het "een toename van interacties tussen soorten, zoals predatie, waardoor een escalerend evolutionair proces gedreven werd, dat leidde tot de ontwikkeling van tanden, klauwen en een grote verscheidenheid aan kenmerken die we vandaag de dag onder de dieren van de aarde zien." Hij gelooft dat "... de explosie gedreven werd door het prille begin van interacties tussen volwassenen... Misschien de evolutie van kaken of ingewanden die groot genoeg waren, of de evolutie van iets als chitine, zodat ze konden bijten in plaats van alleen maar gemeen zuigen."
  Marshall erkende in ieder geval wel dat in het Cambrium alle hoofdgroepen zonder tussenvormen gevonden worden en noemde de Cambrische Explosie 'uniek'. Hij gebruikte een computerprogramma, waarin hij 6 genetische basisregels en 4 vormen van selectiedruk op een "eenvoudige voorouder" losliet. Het model produceerde 20 verschillende typen die volgens het artikel door onderzoekers werden teruggevonden in het fossielenverhaal; wat dat dan ook moge betekenen. Er werd niet vermeld hoe die 'typen' eruit zagen en wat de overeenkomsten met de realiteit waren. De vraag is echter in hoeverre computerprogramma's gezien kunnen worden als een betrouwbare weergave van wat er in het verleden gebeurd is. Je kunt met een computer immers elke denkbare (fictieve) situatie creŽren die je wilt. En in hoeverre kun je de uitkomst van het programma vergelijken met levende wezens, die vele malen complexer zijn? Dit brengt ons opnieuw bij de vraag hoe een noodzaak kan leiden tot nieuwe functionaliteit.

Wetenschapsverslaggevers praten dit soort flauwekul zomaar na. Kritische vragen worden meestal niet gesteld. Evolutie is gewoon een feit en elke vage 'bevestiging' is er weer een. Ze zijn blijkbaar heel snel tevreden. En aangezien er eigenlijk nauwelijks mensen zijn die er iets tegenin brengen, wil ik de lezer vriendelijk verzoeken om deze site aan zoveel mogelijk mensen door te geven. Het motto is: "Jij laat je toch ook niet voor de gek houden?"
  Sommige mensen zien Evolutie schijnbaar als een soort godheid die in staat is om allemaal verschillende soorten ledematen, zintuigen en ingewanden te produceren. De behoefte om een ander te bijten is blijkbaar reden genoeg om tanden te ontwikkelen, of zelfs een "explosie van leven" te ontketenen, lezen we in het artikel. Instant tanden. Natuurlijk! We laten gewoon chitine ontstaan en tanden vormen en laten er gelijk een stel kaken bijkomen om ze in te zetten, spieren om ze te bewegen en iets om ze aan vast te maken. En - o ja - ook nog even een centrum in de hersenen, met wat zenuwen die de kaakspieren vertellen dat ze moeten samentrekken als er een lekker hapje voorbij zwemt. Simpel toch? Hoe onmogelijk wil je het hebben? De schrijver van het artikel geeft in het begin aan dat het Cambrium een periode van 52 miljoen jaar vertegenwoordigt. In die periode zouden alle basisvormen moeten zijn ontstaan. Het lijkt op die manier wel een lange periode (als je het hele Cambrium als de 'explosie' ziet), maar het feit blijft bestaan dat er in die lagen geen voorlopers van die basisvormen gevonden worden. Er zijn geen pre-trilobieten; ze verschijnen volledig gevormd, met al hun functionele delen. Ze zijn in de onderste lagen zelfs complexer dan verderop in het fossielen verhaal (zie artikel van 30-07-2007). Eigenlijk geldt dat voor alle levende wezens. We zien alleen maar bewijzen dat organismen nu minder complex zijn dan de wezens die verantwoordelijk zijn voor de fossielen die we vinden. Het maakt niet uit hoeveel miljoenen jaren je verzint voor het fossielenverslag, er is geen opgaande lijn te bespeuren. Alleen al aan dit simpele feit kun je zien dat Darwins theorie niet klopt. Darwin was zich ervan bewust dat een gebrek aan fossiel bewijs zijn theorie volledig teniet zou kunnen doen. En hoewel het probleem alleen maar groter wordt, blijven zijn aanhangers steeds weer met lapmiddelen komen om het aannemelijk te maken. Ondertussen maken ze creationisten belachelijk, terwijl de aardlagen en fossielen juist helemaal in overeenstemming zijn met het verslag van de Bijbel: complexiteit en duidelijk gescheiden soorten tot in de onderste lagen (speciale schepping) en grote hoeveelheden levende wezens, begraven in over de hele wereld door water afgezette aardlagen (zondvloed). Komen er verontschuldigingen van de kant van de evolutionisten? Enig teken van nederigheid of overwegen van alternatieven? Nee. Ze doen net alsof de critici niet bestaan. Kijk maar eens naar het artikel (als je Engels kunt lezen), je ziet geen enkele vorm van kritiek op het Darwinisme. Er wordt alleen maar gepraat over hoe evolutie zou hebben plaatsgevonden, niet of het wel heeft plaatsgevonden. Dat is wat je op deze site wel vindt: hier stellen we aan de kaak of er eigenlijk wel een evolutie van molecuul naar mens is geweest. Maak deze site bekend en laat eens weten wat je ervan vindt. Alvast bedankt!

Bron: CEH 10 mei 2008
[Terug naar index...]

Twee mutaties verantwoordelijk voor de pest
Geplaatst: 13 mei 2008

In een artikel op Science News lezen we dat de bacterie die de pest veroorzaakt maar twee mutaties verschilt van zijn relatief onschuldige voorganger. Hieruit blijkt dat er niet veel voor nodig is om een bacterie gevaarlijk te maken. Biochemicus Michael Behe schreef in zijn boek The Edge of Evolution hoe onwaarschijnlijk het is dat twee mutaties samen een nieuwe functionaliteit opleveren. In dit geval is er echter geen nieuwe functionaliteit ontstaan, maar heeft de bacterie iets verloren, waardoor hij zich kwaadaardig gaat gedragen. De balans is blijkbaar heel makkelijk te verstoren. Maar waarom horen we nooit iets over mutaties die een nieuwe functie opleveren?

Dit verhaal laat weer eens zien hoe slim evolutionisten de feiten in hun theorie passen. Het lijkt net of de resultaten van dit soort onderzoeken in hun voordeel spreken. Want er is toch iets veranderd? En evolutie gaat toch over verandering? Er gebeurt toch iets nieuws? Ja, maar die verandering was ten kwade en niet ten goede. Die evolutie maakte geen nieuwe soort bacterie en wat er gebeurde was het gevolg van een falend gen. Laten we eens kijken wat twee mutaties kunnen doen. We laten iemand met een auto door een park vol met mensen rijden. Als die persoon een beetje voorzichtig rijdt zal het wel lukken om dat zonder ongelukken te doen. Nu brengen we twee eenvoudige mutaties aan: we zetten het gaspedaal vast op de hoogste stand en blokkeren de remmen. Het grote voordeel hiervan is dat hij veel sneller door het park heen is. Het nadeel is echter dat de bestuurder onderweg mogelijk wat moeite heeft met het ontwijken van de mensen.
  Een conclusie die een gelovige uit het onderzoek kan trekken is dat God de pest niet gemaakt heeft, maar dat het een gevolg is van latere mutaties. De lastige vraag is echter waarom God toegelaten heeft dat miljoenen mensen aan deze rotziekte zijn overleden. Hetzelfde kun je bijvoorbeeld zeggen over beesten die agressief of giftig zijn. De wetenschapper die alleen maar kijkt naar een natuurlijke oorzaak voor de dingen die hij ziet, kan niet bepalen waarom dingen gebeuren, alleen maar waardoor. Een naturalistische benadering van de feiten kan geen antwoord geven op de waaromvraag. Volgens een naturalist gebeuren dingen gewoon; er is geen reden voor. Toch gaat zo'n benadering in tegen de feiten. Aangezien alles dat begint te bestaan een oorzaak moet hebben en materie en tijd een begin hebben, moet het waarneembare veroorzaakt zijn door een tijdloze, materieloze Veroorzaker (Hebr. 11:3). De feiten ondersteunen slechts dat iets ingewikkelds alleen maar kan ontstaan uit iets dat nog ingewikkelder is. Het maaksel is nooit meer dan zijn maker. Ons bewustzijn, ons gevoel voor 'waarheid', 'goed' en 'fout', 'lief' en 'stout' moet ergens vandaan komen. Iemand die enkel naturalistisch denkt, kan geen zinnige uitspraak doen over de oorsprong van dit soort dingen. Voor atheÔsten en materialisten is waarheid een relatief begrip. Onze gedachteprocessen zijn volgens hen het gevolg van miljarden jaren evolutie en chemische reacties tussen neuronen in de hersenen. Als er niemand betrokken is geweest bij het in elkaar zetten van het heelal, de aarde en mensen, waar komen de natuurwetten dan vandaan; en wie bepaalt dan wat 'waar' is? Wie zegt dat wat je waarneemt ook de 'realiteit' is? Als je die weg bewandelt heb je geen enkele hoop dat je ooit iets zult begrijpen of iets zeker kunt weten. Als onze speculaties de waarheid moeten gaan bepalen, dan blijf je altijd afhankelijk van de verklaring van de ene uitlegger, totdat er iemand komt die het 'beter' uitlegt. We hebben een Standaard nodig. Een Persoon die het allemaal uitlegt. We vinden die Persoon in de Bijbel. Het enige boek dat ons de Waarheid presenteert op een manier die niet te weerleggen is en een houvast biedt in alle situaties van ons leven. De Bijbel laat ons een alomtegenwoordige Schepper zien, Die een perfecte wereld maakte, waarin Hij de mens plaatste om ervoor te zorgen. De mens kreeg een eigen keuze (was geen willoze robot die automatisch alles deed wat God wilde) en koos voor zelfstandigheid. Dit bracht een vloek over de hele aarde en resulteerde uiteindelijk in veel ellende (zie ook de veel gestelde vragen). God is en blijft de Rechter en zal rechtvaardig oordelen. Op dit moment is de aarde onderworpen aan verval. De mensen die hun vertrouwen op God stellen en zich met Hem laten verzoenen door het offer van Jezus Christus te accepteren en voor Hem te leven, hebben hoop op een geweldige toekomst. Meer dan dat, ze krijgen een relatie met de Schepper van het leven, waardoor hun dagelijkse leven meer inhoud krijgt. God had ook gelijk de hele mensheid kunnen uitroeien, maar dat heeft Hij niet gedaan. Hij geeft ons de tijd om de juiste keuze te maken. Wil je bij Hem horen, of wil je tot het einde van je leven opstandig blijven tegenover Hem? De rechtvaardige Rechter heeft de schuld voor onze rebellie op Zich genomen. De weg is vrij. Wie wil kan komen.
  Als je een echte scepticus bent, zul je met deze korte verklaring natuurlijk geen genoegen nemen, maar als je de uitdaging aandurft, ga dan eens serieus te werk en zoek uit of de Bijbel echt zo onbetrouwbaar is als je denkt. Mijn ervaring is dat mensen voor een dergelijke uitspraak meestal geen geldige of logische argumenten hebben, maar dat hun bezwaren tegen de Bijbel hoofdzakelijk gebaseerd zijn op teleurstellingen, gebrek aan kennis, of dingen die ze gehoord hebben van anderen (zonder het zelf te onderzoeken). Neem een voorbeeld aan Lee Strobel, die ooit een atheist was. Toen zijn vrouw een christen werd, zou hij wel eens even bewijzen dat het christendom niet kon kloppen. Zijn zoektocht bracht hem uiteindelijk tot de overtuiging dat de Bijbel betrouwbaar is. Onderneem deze tocht en je zult het zelf ontdekken. Je moet natuurlijk wel bereid zijn om je vooroordelen aan de kant te zetten en het bewijs te volgen waar het je heenleidt. Wat heb je te verliezen? Je waardigheid? Als je kunt bewijzen dat de Bijbel niet betrouwbaar is heb je gewonnen, maar als je het tegendeel ontdekt, heb je een schat gevonden die nooit meer vergaat!

Bron: CEH 8 mei 2008
[Terug naar index...]

DNA goed georganiseerd
Geplaatst: 8 mei 2008

Ons DNA zit goed in elkaar. Een artikel op Nu.nl geeft ons wat interessante details. En ik vraag me af hoe mensen bij het lezen van deze dingen nog kunnen denken aan evolutie. De ruimtelijke organisatie van het DNA is een ongelooflijk complex gebeuren en is iets waar wetenschappers al tientallen jaren mee bezig zijn.
  DNA bestaat uit een aantal slierten met een totale lengte van wel twee meter en zit in een 'behuizing' (de celkern) van slechts een honderdste millimeter. Dat is net zoiets als proberen een draad van 4 kilometer in een knikker te proppen, aldus het artikel. "Bas van Steensel en zijn collega's van het Nederlands Kanker Instituut - Antoni van Leeuwenhoek Ziekenhuis (NKI-AVL) in Amsterdam geven deze week de resultaten van hun onderzoek weer in het wetenschappelijk tijdschrift Nature." Van Steensel heeft al eens aangetoond dat het zogenaamde 'junk' (afval) in het DNA waarschijnlijk toch geen afval is, maar een belangrijke rol speelt bij het oprollen van de slierten (zie NRC.nl, waar ze aan deze verbluffende feiten toch nog een evolutie-draai weten te geven).
  Voordat de cel zich deelt, worden de slierten DNA opgerold, opgerold en nog eens opgerold totdat ze de karakteristieke X-vorm hebben. Dat zijn de vormen die we chromosomen noemen. Nu blijkt dat de binnenwand van de celkern bij de organisatie ook een belangrijke rol speelt. Uit het recente onderzoek "blijkt dat scherp afgebakende blokken met uitgeschakelde genen zich aan de binnenwand van de celkern binden."
  "De onderzoekers laten zien dat de DNA-keten in de menselijke celkern zich in delen aan de nucleaire lamina bindt. Dat is een netwerk van eiwitten aan de binnenkant van de celkern, dat dienst doet als kapstok. Zij ontdekten bovendien dat zich aan die lamina geen willekeurige stukjes DNA binden, maar zeer grote, duidelijk afgebakende blokken met daarin uitgeschakelde genen."
  Deze duidelijke afbakening van blokken DNA "doet vermoeden dat achter de organisatie van het DNA een gecodeerd bouwplan schuilgaat."
  Dat klinkt bekend he? Die zin zou zo van deze site kunnen komen, maar nee, hij komt rechtstreeks uit het artikel van Nu.nl. En hoe meer men ontdekt op dit gebied, hoe minder waarschijnlijk of aannemelijk het evolutieverhaal wordt. Van Steensel "vindt het een fascinerende gedachte dat de positionering van genen niet willekeurig is. Kennelijk worden genen die in een bepaald celtype geen functie hebben aan de rand van de kern geparkeerd en daar inactief gemaakt, terwijl de actieve genen zich in het midden van de kern bevinden."

Waar komen de instructies vandaan die deze organisatie sturen? Wie heeft het DNA geprogrammeerd? Hoe kan een programma dat duizenden functionele machines maakt, zonder programmeur tot stand komen? Bedenk daarbij dat die machines weer ingezet worden bij de productie van dezelfde soorten machines. Hoe kun je geloven dat een dergelijk systeem zonder intelligentie is ontstaan? Sommige wetenschappers zitten zo vastgeroest in het idee dat het leven vanzelf ontstaan is, dat het ze niet meer uitmaakt hoe complex het allemaal is. Als je er eenmaal van overtuigd bent (ik noem het een religieuze overtuiging) dat we het resultaat zijn van een 'kosmisch ongelukje', dan is het blijkbaar geen optie meer om te overwegen of het misschien anders gegaan is. We zien zoveel aanwijzingen dat de cellen waaruit al het leven bestaat zo knap in elkaar zitten. We zien zo duidelijk dat er een 'bouwplan' achter moet zitten. Elke keer worden er nieuwe niveaus van complexiteit ontdekt. Het DNA is zelfs zo complex dat het volgens sommige wetenschappers nog minstens honderd jaar duurt voordat we het allemaal hebben ontrafeld. Dat lijkt me toch niet echt iets waarbij gelijk de gedachte in je opkomt van "o, dat zal wel vanzelf gegaan zijn". Mensen kom uit de waan, dit is niet spontaan ontstaan, maar door een Schepper gedaan!


[Terug naar index...]

OrchideeŽn, een typisch voorbeeld van evolutie
Geplaatst: 1 mei 2008

"OrchideeŽn kunnen beschouwd worden als het toppunt van plantenevolutie," schreven David Roberts [Royal Botanic Gardens, Kew] en Kingsley Dixon [Kings Park and Botanic Garden, Australie] in Current Biology.1  Maar sommige feiten die ze deelden met betrekking tot deze wonderbaarlijke planten, zijn lastig te passen in de evolutietheorie. Er zijn 880 geslachten en misschien wel 25.000 soorten. Ze vertegenwoordigen 6-11% van de bloeiende planten in de wereld. Darwin schreef er in 1862 een boek over, waarin hij schatte dat de hele aardbol in drie generaties bedekt zou zijn met orchideeŽn, als al hun nakomelingen zouden overleven. Ze produceren enorme hoeveelheden kleine zaadjes die door de wind over lange afstanden kunnen worden meegenomen en komen bijna overal op de wereld voor. Sommigen overleven in woestijnen, velen in de tropen en sommigen zelfs zonder vaste grond (op andere planten of bomen). Bij sommigen vindt er geen fotosynthese meer plaats, omdat ze leven van hun gastheer. Er zijn er zelfs die een ondergronds bestaan leiden.
OrchideeŽn onderhouden een opmerkelijke symbiose met hun bestuivers. Sommigen belonen hun bestuivers met nectar, maar een derde van de soorten 'misleiden' hun bestuivers door ze te lokken zonder een beloning te geven. Er is een soort met een uitsteeksel dat op een stukje van een vrouwelijke wesp lijkt. Als er een mannetjeswesp op landt, wordt hij door de bloem op zijn rug gegooid, waarbij de stamper wordt bevrucht met het stuifmeel dat de wesp heeft verzameld. OrchideeŽn zijn vaak ook op een complexe manier afhankelijk van andere planten en schimmels. De diversiteit in grootte, vorm, leefomgeving en onderlinge afhankelijkheid is echt enorm bij deze plantengroep. En vanwege die diversiteit zijn orchideeŽn zeer geschikt voor onderzoek naar evolutie. Je zou dan ook verwachten dat er veel over bekend is. Roberts en Dixon noemden echter een aantal problemen:
 - De verwantschap met andere bloeiende planten uit de hoofdgroep waartoe ze behoren, kan niet echt goed bepaald worden.
 - Ze kunnen ook niet bepalen in welk deel van de wereld de planten oorspronkelijk moeten zijn ontstaan.
 - Er is niet voldoende fossiel bewijs. De enige fossiele overblijfselen van orchideeŽn zijn enkele stuifmeelklompjes die gevonden zijn op de rug van een bij, gevat in amber, waarvan men beweert dat het 76-84 miljoen jaar oud is. Maar die ouderdom is een aanname, gebaseerd op de veronderstelde ontstaansgeschiedenis van bijen.
 - Van het 'toppunt' van plantenevolutie zou je mogen verwachten dat ze zichzelf een stabiele plaats in het ecosysteem zouden hebben verworven. Echter, orchideeŽn "vallen triest genoeg onder de meest bedreigde van alle bloeiende planten."
 - Om de hoge mate waarin orchideeŽn 'verleiding' toepassen te verklaren zijn "vele hypothesen naar voren gebracht." Dit doet vermoeden dat het Darwinisme hier geen pasklaar antwoord op heeft.
  Kortom, er is nog steeds veel te leren over de orchideeŽn. We weten nu veel over patronen, maar wat nodig is voor een evolutionistische verklaring voor de oorsprong, is hoe de diversificatie precies werkt, aldus de schrijvers.


1.  David L. Roberts and Kingsley W. Dixon, "Primer: Orchids," Current Biology, Volume 18, nummer 8, 22 april 2008, pagina's R325-R329, doi:10.1016/j.cub.2008.02.026.

De trouwe lezer van deze site zal ondertussen al wel kunnen raden wat het antwoord op dit bericht is... Evolutie wordt weer aangenomen en niet bewezen. Deze prachtig geschapen planten hebben zeer ingenieuze mechanismen om zaadjes te verspreiden en bevruchting te doen plaatsvinden. Wat we zien is diversificatie binnen een specifieke hoofdgroep. Dit is iets waar een creationist helemaal geen moeite mee heeft. God heeft waarschijnlijk een orchidee-achtige plant gemaakt met een enorme rijkdom aan mogelijke variaties, als de andere planten en dieren die God maakte. Evolutionisten kunnen ook niet komen met een duidelijke reeks genetische verbeteringen van een ander organisme, dat de voorloper van de orchidee zou moeten zijn geweest. Ze kunnen alleen maar aantonen dat er variatie binnen de soort heeft plaatsgevonden, die vrijwel alleen maar te wijten is aan het verlies van functionaliteit, niet de toename ervan. Er ontstaat geen nieuw genetisch materiaal uit het niets. Wat 'Darwin' moet verklaren is de oorsprong van de orchidee, maar dat is na bijna 150 jaar Darwin nog steeds niet gebeurd. Alle variaties zijn orchideeŽn en blijven orchideeŽn. Er ontstaat geen nieuw soort bloeiende plant. Darwin, die zelf ook zeer actief was met het kweken van orchideeŽn, noemde de oorsprong van bloeiende planten een "afschuwelijk mysterie". Jammer voor je Charles, dat is het nog steeds. Ik ben zelf ook stapelgek op deze planten en ik zeg: ere wie ere toekomt. Prijs God voor deze prachtige bloemen! (De foto van de orchidee is door mijzelf gemaakt).

Bron: CEH 28 april 2008
[Terug naar index...]

Feiten en fictie, dat is wat ik zie
Geplaatst: 25 april 2008

Waar eindigen de feiten en begint de fictie? Bijvoorbeeld in de volgende artikelen over sterren in een gaswolk: BBC News en Galex. Een vergelijkbare situatie vinden we in artikelen over de evolutie van de placenta: Science Daily en Live Science. Je zou beide gevallen kunnen zien als een 'kip en ei verhaal': wat was er eerder de ster of de nevel, de placenta of het ei? Volgens de onderzoekers van een sterrenstelsel, M83 genaamd, worden er in de rand van het stelsel jonge sterretjes geboren. Dat is een aanname, niemand kan dichtbij genoeg komen of lang genoeg wachten om de sterren te zien vormen. Overigens bevat naar hun eigen zeggen elke pixel in de foto mogelijk honderden tot duizenden sterren. Wat maakt ze er dan zo zeker van dat daar sterren zijn, laat staan geboren worden? Vervolgens verbazen de wetenschappers zich erover dat het in de rand van het stelsel gebeurt, waar ze het helemaal niet verwacht hadden. Er zou daar niet genoeg materiaal zijn voor nieuwe sterren. Toch vonden ze daar het 'spul' waarin sterren volgens hen gevormd worden. Toen kwam de pure fictie: "De astronomen speculeerden dat de jonge sterren die gezien zijn in de uiterste regionen van M83, gevormd konden zijn onder omstandigheden die lijken op die van het vroege universum, een tijd dat de ruimte nog niet verrijkt was met stof en zwaardere elementen. Maar dit proces wordt niet goed begrepen." Ja, nogal wiedes. Het ontstaan van sterren is niet iets dat wordt waargenomen, maar wordt geacht plaats te vinden. Dus worden er manieren verzonnen waarop het 'zou kunnen' plaatsvinden. Toch hoor je dan een wetenschapper zeggen: "Het is absoluut verbijsterend dat we zo'n enorme hoeveelheid jonge sterren vinden..." Plotseling is het geen vraag meer, maar een weet.
  Dan die placenta's en eieren. Wetenschappers (en journalisten) gebruiken de term "vinden" en "ontdekken" regelmatig in verband met dingen die eigenlijk slechts theorie zijn. Zo ook hier. "Zij ontdekten dat de placenta in twee verschillende stadia ontwikkelt. In het eerste stadium... activeren de cellen van de placenta hoofdzakelijk genen die zoogdieren gemeen hebben met vogels en reptielen. Dit doet vermoeden dat de placenta oorspronkelijk geŽvolueerd is door genen die een nieuwe bestemming kregen en die door de vroege zoogdieren geŽrfd zijn van hun directe voorouders toen ze 120 miljoen jaar geleden verschenen." De placenta is volgens hen ontstaan uit het vlies aan de binnenkant van een eierschaal. Zo stappen ze over van een ontdekking naar pure speculatie. In het tweede stadium gaat de ontwikkeling per soort anders. Logisch, zeggen ze, omdat elk dier een andere set genen "nodig heeft". Is het 'nodig hebben' dan gekoppeld aan de evolutie ervan? Ja, want "een zwangere orka heeft andere dingen nodig dan een muis, waardoor ze met verschillende hormonale oplossingen moesten komen om hun problemen op te lossen." Dus evolutie 'verzon' oplossingen... Ik dacht dat een proces niet kon denken... Maar, dit is blijkbaar toch de verklaring, want die twee verschillende zwangerschappen hebben toch echt verschillende placenta's nodig. De onderzoekers hebben echter niets zien evolueren, ze nemen het gewoon aan. De verhalen over hoe het gegaan zou zijn worden erbij verzonnen. De zoogdieren "vonden" gewoon nieuwe manieren om dezelfde genen te gebruiken. Toch zul je ze regelmatig horen zeggen dat ze geen idee hebben hoe het precies gegaan is. "Wetenschappers hebben ook geen idee, voor zover het evolutie betreft," lezen we aan het begin van het artikel van Live Science, maar verderop: "De placenta is zo'n verbazingwekkend complexe structuur, en het komt alleen bij zoogdieren voor, maar we hadden geen idee wat de evolutionaire oorsprong was." Nu wel dan? "Er is nog veel onbekend. De placenta van zoogdieren vindt zijn oorsprong in een cel... waar dat type cel vandaan kwam kunnen we slechts raden. Dus blijven we zoeken naar iets in het genoom, om een begrip te krijgen van hoe het tot stand is gekomen."

Proberen uit te leggen hoe de ongelooflijk ingewikkelde placenta, die negen maanden lang alle vitale organen van de baby vertegenwoordigt, uit een bepaalde soort cel is ontstaan. Proberen te verklaren hoe sterretjes geboren worden uit waterstofgas... Een gebed zonder end als je het mij vraagt... Ik heb een beter gebed: "God van hemel en aarde, geef mij wijsheid om Uw schepping te doorgronden en de wetenschap te gebruiken tot Uw eer, zodat mensen gaan zien hoe geweldig knap en inventief U bent!"

Bronnen: CEH 21 april 2008 en CEH 20 april 2008
[Terug naar index...]

Nature hakt ID in de pan
Geplaatst: 21 april 2008

Een vogelverschrikker omver gooien is niet zo moeilijk, maar wat nu als ze zo levensecht zijn dat je ze niet herkent als vogelverschrikkers (zie de lariedetector voor het 'vogelverschrikker' argument). De Intelligent Design beweging wordt regelmatig ten onrechte belachelijk gemaakt door naturalisten, maar de doorsnee leek doorziet hun argumenten vaak niet. Je zou ook verwachten dat in wetenschappelijke (lees: objectieve) documenten verschillende uitgangspunten die gebruikt worden bij het zoeken naar verklaringen (ID en naturalisme bijvoorbeeld) een eerlijke kans krijgen. Beter nog: dat de tegenstander van jouw standpunt ook zijn zegje kan doen. Echter, geen van beide benaderingen vinden we in de meest recente editie van Nature, waarin Matthew Bennett and Jeff Hasty Intelligent Design alleen maar in een negatief daglicht stellen.1
De twee wetenschappers beschouwden een experiment dat beschreven wordt in hetzelfde nummer, waarbij een team van Europese genetici een genetisch netwerk hadden gemanipuleerd om te zien hoe dit de 'evolutie' (lees: verandering) van de genen zou beÔnvloeden. Ze lieten eiwitten met elkaar reageren die dat normaal niet zouden doen.2  Als je het woord 'evolutie' leest wordt overigens niet altijd gepraat over het evolueren van een vis in een reptiel, maar een onbevangen lezer zou dat verband wel kunnen leggen (wat meestal ook gebeurt - en ook in de wetenschappelijke lectuur is niet altijd duidelijk wat men op een bepaald moment precies bedoelt met 'evolutie'). Er ontstonden bij het experiment geen nieuwe structuren, functies of organellen. Ze bevestigden alleen "de mogelijkheid dat organismen kunnen evolueren door de architectuur van hun genetische netwerk te veranderen." Dus van 'macro evolutie' was zeker geen sprake. Bennett en Hasty vonden dit echter een prachtige aanleiding om ID een "populaire misvatting onder de tegenstanders van de evolutietheorie" te noemen. Volgens hen was met dit experiment bewezen dat er niet zoiets bestaat als 'onherleidbare complexiteit'. Deze term is door Michael Behe voor het eerst gebruikt in zijn boek Darwin's Black Box. Het houdt in dat sommige biologische structuren zo ingewikkeld in elkaar zitten dat ze onmogelijk zonder bewust, intelligent ontwerp kunnen zijn ontstaan. De twee vonden de vergelijking met klokken en elektronische circuits maar belachelijk, want die zijn er toch voor gemaakt om vervangen te moeten worden wanneer ze kapot gaan. Zo werkt de economie. Nee, biologische 'machines' worden alleen maar zo genoemd omdat het ter wille van de 'instructie' af en toe wel handig is om ze zo te zien. De natuur kan het zich niet veroorloven om bij de eerste de beste deuk total loss te zijn. Organismen moeten "willekeurige mutaties, verwijderingen en recombinaties kunnen verdragen." Het experiment toonde volgens hen aan "hoe robuust de genetische code kan zijn."


1.  Matthew R. Bennett en Jeff Hasty, "Systems biology: Genome rewired," Nature 452, 824-825 (17 April 2008) | doi:10.1038/452824a.
2.  Isalan et al, "Evolvability and hierarchy in rewired bacterial gene networks," Nature 452, 840-845 (17 April 2008) | doi:10.1038/nature06847.

Het genoom overleeft doordat er kwaliteitscontrole wordt toegepast op de code in het DNA. Dit wordt gedaan door een aantal ingewikkelde biologische machines. (Hoe moet je het anders omschrijven?) Deze mechanismen duiden juist op een grotere mate van complexiteit dan de machines die wij mensen zelf gemaakt hebben. Hoeveel machines maken wij nou die zichzelf repareren? Laat staan reproduceren! Vakbladen als Nature laten zelden ID mensen aan het woord. Zo ook deze keer niet. Deze wetenschappers hebben niets zien evolueren. Ze deden wat experimenten onder kunstmatige omstandigheden en keken hoe 'robuuste organismen' overleefden. Is er langs natuurlijke weg nieuw functioneel genetisch materiaal ontstaan? Nee. Hebben ze bewezen dat hun gemuteerde organismen 'in het wild' kunnen overleven? Nee. Dit is geen 'evolutie', dit is semi-intelligent rommelen met de natuur. Overleven heeft op zich niets met evolutie te maken. Je kunt een natuurramp overleven, maar daarna ben je nog steeds dezelfde persoon als voorheen. Voor evolutie van eenvoudig naar complex is het nodig dat er nieuwe dingen ontstaan, zoals ogen, vleugels, sonar en al die andere mooie dingen die door dit fictieve proces zouden moeten zijn gevormd. Het is wel grappig dat critici graag zeggen dat ID geen wetenschap is omdat het niet testbaar is. Maar hoe vaak is aangetoond dat vleugels, ogen en sonar kunnen ontstaan in organismen die zulke dingen niet hebben?
Vooralsnog heb ik er als 'gelovige' geen enkele moeite mee om al dat moois om mij heen toe te schrijven aan de intelligente, vindingrijke, liefdevolle God van de Bijbel.

Bron: CEH 19 april 2008
[Terug naar index...]

Oudste boom is 9550 jaar oud?
Geplaatst: 18 april 2008

Een artikel op nu.nl laat geen twijfel bestaan: "De oudste nog levende boom is een 9550-jarige Spar. De naaldboom staat in het Centraal-Zweedse district Dalarna..." Ja, want onderzoekers "hebben de exacte leeftijd van de spar vastgesteld door koolstof in het hout te analyseren." Dus daar kunnen we niet meer omheen. De aarde is toch ouder dan 6000 jaar en we kunnen het verslag van Genesis met een korreltje zout nemen. Of niet? God weet zelf toch wel hoe Zijn schepping in elkaar zit? De feiten van de natuur kunnen Gods woorden daarom niet tegenspreken. De scheppingsgeschiedenis in Genesis en de daarop volgende geslachtsregisters laten niet toe dat de aarde veel meer dan 6000 jaar oud is (sommigen denken hooguit 10.000 jaar, op basis van 'gaten' in de geslachtsregisters). Het lijkt echter vast te staan: de C-14 methode is een beproefde manier om de ouderdom van eens levende organismen te bepalen. Daar zijn de meningen echter over verdeeld. De C-14 methode is gebaseerd op het principe van radioactief verval. Een bepaald percentage van het koolstof in de natuur is radioactief. Normaal heeft een koolstofatoom 6 protonen en 6 neutronen. Radioactief koolstof heeft 6 protonen en 7 neutronen (C-13) of 8 neutronen (C-14). Een radioactief koolstofatoom 'vervalt' vanzelf naar N-14 (een neutron verandert in een proton) en de snelheid van dat verval is bekend: na 5730 jaar is de helft van het C-14 verdwenen. Nog eens 5730 jaar en de helft van die helft is ook verdwenen. Zo kun je theoretisch uitrekenen hoe lang geleden een organisme is gestopt met het opnemen van C-14. Mits je precies weet hoeveel C-14 er aanwezig was aan het begin van het proces en mits dat proces altijd met dezelfde snelheid gegaan is. (Men meet eigenlijk de verhouding tussen C-14 en C-12) Maar daar zit hem nu net de kneep. Elk levend organisme neemt koolstof op, dus ook het radioactieve C-14. De hoeveelheid die opgenomen wordt is voor elk levend organisme even groot. Wanneer het organisme sterft, stopt de opname van koolstof (dus ook van C-14) en zal de hoeveelheid C-14 gaan afnemen (vervallen). Het probleem zit hem nu in de aannames. Men weet namelijk niet hoeveel C-14 er oorspronkelijk in de boom en in de atmosfeer zat. (De wetenschappers hebben overigens niet de leeftijd van een afzonderelijke boom bepaald maar van een wortelstelsel - zie dit artikel.) Men weet ook niet of de C-14 in het dode materiaal altijd even snel vervallen is. De delen van het wortelstelsel die de hoogste ouderdom opleveren kunnen stammen uit een tijd dat de wortels een veel kleinere hoeveelheid C-14 opnamen dan vandaag de dag het geval is. Als je aanneemt dat de opgenomen hoeveelheid C-14 over de gehele leeftijd van de wortels hetzelfde gebleven is, schat je ze veel te oud. Als het verval ergens in de afgelopen tijd sneller is gegaan (bijvoorbeeld tijdens de extreme omstandigheden van een wereldwijde overstroming: de zondvloed), dan schat je de wortels uiteraard ook te oud. In een Bijbels model was de hoeveelheid C-14 in de atmosfeer voor de zondvloed (in verhouding tot C-12) vele malen kleiner dan nu het geval is, omdat de aarde onder andere door een sterker magnetisch veld werd beschermd tegen de kosmische straling die de aanmaak van C-14 veroorzaakt. Als je gelooft dat de verhouding altijd hetzelfde geweest is, houd je dus geen rekening met extreme veranderingen die de aarde volgens de Bijbel heeft doorgemaakt. Een wortelstelsel zou een zondvloed kunnen overleven door, na losgewoeld te zijn, rond te drijven en zich naderhand weer ergens te nestelen. Ook vulkaangassen kunnen invloed hebben op de gemeten 'ouderdom'. Vulkaangassen bevatten ook kooldioxide, maar daarin is de koolstof niet radioactief. Tijdens de zondvloed moet er ook veel vulkanische activiteit geweest zijn, waardoor er veel niet-radioactief koolstof in de atmosfeer terecht gekomen is. Dat maakt het heel aannemelijk dat er een tijd lang in verhouding veel minder C-14 in de atmosfeer zat. Bomen zullen in die periode ringen gevormd hebben die veel ouder lijken dan ze zijn. Daar komt nog bij dat er voor de zondvloed veel meer koolstof in levende organismen geweest moet zijn, gezien de enorme hoeveelheid gefossiliseerd materiaal die nu in de aardlagen begraven ligt. De interpretatie van wat je meet is dus afhankelijk van wat je gelooft met betrekking tot vervlogen tijden. Sterker nog: de C-14 methode geeft ons vandaag de dag sterke aanwijzingen dat de aarde jong is. Zie ook dit artikel van Mike Riddle voor verdere studie (Engelstalig)

"Meten is weten" zei mijn praktijkleraar hout- en metaalbewerking altijd. En dat is waar, maar daarbij moet je toch altijd aannemen dat jouw meetlatje en het meetlatje van de maker van de bouwtekening precies dezelfde maat aangeven. Daar kun je bij ouderdomsbepalingen echter niet vanuit gaan. Het 'meetlatje' is tijdens de zondvloed vervormd. Voor de zondvloed was hij anders, omdat er toen een andere verhouding tussen C-14 en C-12 was. Het komt toch weer neer op de bekende tekst uit 2 Petrus (3:3-7): "Dit moeten jullie eerst weten, dat er in de laatste dagen spotters zullen komen, die alleen maar hun eigen zin willen doen, en zeggen: ĎWaar is de belofte van Zijn komst? Want vanaf de dag, dat de vaderen gestorven zijn, blijven alle dingen hetzelfde van het begin van de scheppingí. (Die overtuiging noemen we vandaag de dag het uniformitarisme) Want ze willen bewust niet zien dat door het Woord van God hemelen van oudsher waren, en aarde werd gevestigd uit water en in water, waardoor de wereld die er toen was werd vernietigd, omdat ze overstroomd werd met water." De geologische feiten ondersteunen deze tekst en alle details van Genesis 6, 7 en 8, waar de zondvloed beschreven wordt. Kijk gerust verder op deze site, of nodig mij eens uit (zie kader op de voorpagina). Gods Woord is betrouwbaar. Bestudeer het maar. De Waarheid zal je vrijmaken.


[Terug naar index...]

In de hoogte en in de diepte: onvoorstelbaar ontworpen
Geplaatst: 15 april 2008

Wat hebben motten en ribkwallen met elkaar gemeen? Ze zetten wetenschappers voor een groot raadsel. De grootste uitdaging is nog wel het verenigen van deze wonderen van vernuft met een naturalistisch wereldbeeld. Hoe zou dit vanzelf moeten zijn ontstaan?

1) De mot: Hij weegt niet meer dan een blaadje papier, maar hij doet dingen die je een blaadje papier niet zult zien doen. Hij kan in het donker navigeren en in een paar nachten, met een snelheid van meer dan 50 kilometer per uur, over een afstand van 300 km precies de juiste plek vinden waar hij naartoe moet. Science Daily heeft een artikel over migrerende motten, die hoog in de lucht vliegen en lange afstanden afleggen om bij hun broedplaats te komen. Ze schijnen de juiste dag uit te zoeken om te gaan vliegen, teneinde de wind in hun voordeel te kunnen gebruiken. Dat is op zich nog niet zo bijzonder, maar wat de onderzoekers echt verbaasde was dat de motten niet aan de wind overgeleverd waren. De windrichting hoeft niet precies zo te zijn dat ze naar hun doel worden geblazen, want hoewel ze de wind gebruiken om hun snelheid te verhogen, komen ze ook op hun bestemming als de wind niet helemaal meezit. Ze compenseren tijdens hun vlucht en moeten dus beschikken over een soort kompas, vergelijkbaar met dat van migrerende vogels.

 
2) De ribkwal: Deze wonderbaarlijke wezens geven en reflecteren licht, hebben weefsels, ingewanden en een zenuwstelsel en zijn in 'honderden miljoenen jaren' niet veranderd (lees dit artikel van vorig jaar april nog maar eens). Als Darwins 'Stamboom van het Leven" al aan het verwelken was, is hij nu echt aan het verrotten. Aan de basis van de boom had het meest simpele leven moeten zitten, maar PhysOrg brengt ons een ander scenario. Wetenschappers kwamen, gebruik makend van meer dan 100 computers, tot de "schokkende conclusie" dat niet de sponsdieren, maar de ribkwallen de 'oudste' complexe levensvormen zijn. Het is "zo schokkend dat we in eerste instantie dachten dat er iets helemaal fout gegaan was", zei Casey Dunn, woordvoerder van het onderzoeksteam. "De aanwezigheid van de relatief complexe ribkwal aan de basis van de stamboom van het leven, doet vermoeden dat het eerste dier waarschijnlijk complexer was dan voorheen werd gedacht," aldus Dunn. De sponsdieren werden als de eerste meercellige levensvormen gezien, maar dat een in verhouding zeer complex dier als de ribkwal die positie gaat innemen is hoogst opmerkelijk. Een artikel op Science Daily liet Dunn verder aan het woord voor een evolutionistische verklaring. Volgens hem zouden de ribkwallen onafhankelijk hun eigen complexiteit hebben ontwikkeld, of de sponzen zijn in de loop der tijd minder complex geworden. In het artikel worden we ervan verzekerd dat de vroegste ribkwallen er heel anders uitzagen, al klaagt Dunn wel over het gebrek aan fossiel bewijs hiervoor. (Zie nogmaals het artikel van 3 april 2007).

Waar zijn nou toch al die feiten waardoor evolutionisten zo zeker van zichzelf zijn? Als het eerste meercellige dier een roofdier was, wat moest het dan eten? Hoe stevig staat die Stamboom van het Leven eigenlijk? Zou het eigenlijk wel iemand opvallen als hij omviel? Waarom reageren Darwinisten zo geschokt op oud nieuws? Waarom blijven ze vasthouden aan een omvallende boom? Waarom zien ze niet dat het allemaal zo geweldig mooi ontworpen is? Waarom laten ze de feiten niet gewoon voor zichzelf spreken, in plaats van telkens weer met een verklarend smoesje te komen. ("Wat vreemd, de eerste meercellige dieren waren complexer. Dan moeten ze later complex geworden zijn en die andere later minder complex. Zo, opgelost." Hiermee wordt de 'verklaring' alleen maar minder geloofwaardig. Want in het eerste geval moet je aannemen dat bepaalde ingewikkelde mechanismen meerdere keren, onafhankelijk van elkaar zijn ontwikkeld. En in het tweede geval moet je toch nog gaan verklaren hoe er in het begin een grotere complexiteit kon zijn geweest.) En wie kan een vliegmachine maken die zo licht is als een origamivogeltje? Wie kan die machine 300 km laten vliegen en hem, ondanks een zijwind, op de juiste plaats laten aankomen? Wie geeft die machine de benodigde computergestuurde navigatiemiddelen, minuscule servomotoren en sensoren? Hoe maak je dat allemaal zo klein dat hij niet gelijk neerstort door het gewicht? Wie zorgt ervoor dat hij zichzelf reproduceert, zodat de kopietjes dezelfde afstand terugvliegen en dezelfde handelingen verrichten, zonder dat iemand ze hoeft te programmeren of bij te stellen? Hoe is dit allemaal vanzelf ontstaan? En hoe is dat in verschillende soorten levende wezens (zoals vogels en motten) onafhankelijk van elkaar ontstaan?
  Zou het ook kunnen zijn dat hier Iemand achter zit die jou de vrije wil gegeven heeft om te beslissen of je de feiten in een menselijke filosofie probeert te passen of te geloven wat er in het Grote Geschiedenisboek staat? Zou het ook kunnen zijn dat de boodschap van de Bijbel die falende filosofieŽn ver overstijgt? Ga het eens bestuderen en ontdek het zelf. Ik heb in de ruim 24 jaar dat ik het bestudeer nog geen betere verklaringen gevonden voor het bestaan, het functioneren en praktisch alle hoe, wat en waarom vragen van het leven.

Bronnen: CEH 12 april 2008, CEH 11 april 2008, Wikipedia Sponzen en Wikipedia Ribkwallen
[Terug naar index...]

E-volutie
Geplaatst: 11 april 2008

We waren al bekend met termen als E-mail, E-learning en E-books, nu is het tijd voor E-volutie. Jawel, ook evolutie kan tegenwoordig via de computer. PhysOrg, EurekAlert en Science Daily geven ons het E-nieuws. Het is afkomstig van een publicitie in PLoS Biology door Brian Paegel en Gerald Joyce.1  Er wordt beweerd dat deze twee wetenschappers een computergestuurd systeem hebben ontwikkeld dat evolutie kan laten plaatsvinden zonder menselijke inmenging. Darwin op een chip, wat een inspirerend idee! De "evolutiemachine" zou willekeurige mutaties kunnen genereren en daarop natuurlijke selectie toepassen. Beginnend met een groot aantal RNA enzymen van een op voorhand bepaalde grootte, die op een bepaalde manier worden losgelaten in het systeem, waarop verschillende bewust gekozen acties worden uitgevoerd... dat klinkt toch wel een beetje 'gestuurd'. Maar ik wil niet al te kritisch zijn. De mensen die het kunnen, raad ik zeker aan de oorspronkelijke publicatie van PLOS-B te lezen. Kijk ook eens naar de Materials and Methods sectie, waar je bijvoorbeeld kunt lezen dat ze een laptop gebruiken om het proces te sturen. Wat er overblijft nadat je alle intelligent ontworpen technologische snufjes voor lief hebt genomen, is een oplossing waarin het RNA een beetje veranderd (ze zeggen 'verbeterd') is. Wat we in werkelijkheid nodig hebben om evolutie van chemicaliŽn naar levende wezens enigszins geloofwaardig te maken is het spontaan ontstaan van een werkende reeks RNA (niet een van tevoren uitgezochte), die zichzelf verbetert en reproduceert. Vervolgens moeten er stap voor stap hele 'fabrieken' (cellen) ontstaan van samenwerkende enzymen, eiwitten, hormonen, lipiden en vele andere stoffen. Sommigen van die cellen bewegen zich voort met behulp van bijna verliesloos draaiende motortjes, bestaande uit tientallen onderdelen, die alleen maar kunnen werken als alle delen aanwezig zijn en op een goede manier met elkaar samenwerken. De "principes van Darwinistische evolutie" zouden van "fundamenteel" belang zijn voor het "begrijpen" van "biologische organisatie". Toch is er blijkbaar nog niet veel van het bovenstaande "begrepen" en het valt te betwijfelen of de evolutiemachine van deze ijverige wetenschappers veel zal toevoegen aan dat inzicht. Ze zijn er echter van overtuigd dat hun product studenten vanaf nu in staat stelt om tijdens de biologieles evolutie in actie te zien.


1.  Brian Paegel and Gerald Joyce, "Darwinian Evolution on a Chip," Public Library of Science: Biology, Vol. 6, No. 4, e85 doi:10.1371/journal.pbio.0060085, 8 april 2008 gepubliceerd.

Binnenkort kan iedere biologiestudent tijdens de les zijn eigen oersoepje koken. Zorg echter wel dat je de benodigde ingrediŽnten in de juiste volgorde in de soep doet. En vergeet niet op het juiste moment de juiste klepjes open en dicht te doen. O ja, zorg voor de juiste temperatuur en er mag ook geen vuiligheid bijkomen. Lees de publicatie maar eens en probeer te achterhalen op hoeveel punten het experiment wel degelijk door menselijk ingrijpen beÔnvloed wordt. Alleen al het feit dat ze beginnen met een RNA keten (enzym) en dat het mengsel op een bepaalde temperatuur gehouden moet worden. De enzymen in je lichaam werken ook het beste bij 37 graden Celsius. Een paar graden erboven of eronder en je gaat eraan onderdoor. Verschillende soorten enzymen werken ook nog eens nauw samen en kunnen weer niet zonder allerlei andere ingewikkelde moleculen. Zullen we dat ook allemaal zien ontstaan? En als we nou eens niet beginnen met een prachtig ontworpen stukje RNA, wat gebeurt er dan? Hoe ontstonden de kijkende, horende, ruikende, proevende, voelende, denkende multimediamachines die wij 'mensen' noemen? Welke chemische processen liggen ten grondslag aan het (zonder enige vorm van intelligente leiding) vormen van al het leven? Daar is geen bevredigend antwoord op. Het enige proces dat een dergelijk samenspel van levende organismen kan voortbrengen is de wil van een oppermachtig, intelligent Wezen. Isaac Newton zei ook al zoiets; en hij wist nog niet eens wat wij allemaal weten. Want hoe meer we te weten komen, hoe onwaarschijnlijker de evolutiehypothese wordt. Het wordt ook steeds duidelijker dat de mensen die in deze filosofie willen geloven, dat niet doen op grond van een reeks onbetwistbare bewijzen en loepzuivere logica. Er moeten andere redenen zijn. Misschien heeft het iets te maken met mogelijk gezichtsverlies. Je kunt tenslotte niet zomaar tegen je collega's ingaan, of terugkomen op iets dat je al jaren beweert. Maar volgens mij zit er meer achter. Zou het ook kunnen zijn dat je door toe te geven dat de natuur geen natuurlijke oorsprong, maar een intelligente Maker heeft, ook de consequenties daarvan onder ogen moet zien? Zou het ook kunnen zijn dat er daadwerkelijk een Schepper is die alles gemaakt heeft en dat de Bijbel Hem op de juiste manier laat zien? De ware wetenschapper wil weten wat waar is. Als jij (U) dat bent, lees dan verder, volg de links op deze site en onderzoek het. Ik kan met volle overtuiging zeggen dat het de moeite waard is: God laat Zich vinden.

Bron: CEH 8 april 2008
[Terug naar index...]

Kijk uit voor vallende aminozuren!
Geplaatst: 8 april 2008

OorsprongtheorieŽn hebben het probleem dat alle aminozuren in de eiwitten van levende wezens linksdraaiend zijn. Dat lijkt nu eindelijk opgelost. Aminozuren zijn er in linksdraaiende en rechtsdraaiende vormen (gespiegeld aan elkaar). Toch gebruikt het leven uitsluitend de linksdraaiende vorm. De oplossing wordt geboden in een artikel van Science Daily, waarin wordt beweerd dat de linksdraaiende aminozuren van meteorieten afkomstig zijn. Waar hebben we het eigenlijk over? Eiwitten zijn complexe moleculen die bestaan uit ongeveer duizend tot soms bijna een miljoen atomen. De atomen zijn gerangschikt in groepen die we aminozuren noemen. Hiervan worden 20 variaties in eiwitten gebruikt. Het aantal aminozuren in een eiwit kan variŽren van ongeveer 100 tot wel 50.000. Daar waar aminozuren vrij in de natuur voorkomen, zien we linksdraaiende en rechtsdraaiende door elkaar. De grote vraag is nu: hoe kan een natuurlijk proces, zonder de hulp van DNA, ribosomen en een hele reeks andere ingewikkelde moleculen en micromachines, alleen de linksdraaiende aminozuren uit een 'organische oersoep' kiezen? (En dan hebben we het er dus nog niet over hoe later dat hele moleculaire machinepark zou moeten zijn ontstaan.) De suggestieve titel van het artikel is: "Meteorieten leverden de 'zaden' van het linksdraaiende leven op aarde af". Blijkbaar is het zaad in goede aarde gevallen, of er was voldoende kunstmest aanwezig. Het lijkt wel een sprookje. Je leest ongeveer dit: 'Heel, heel lang (drie of vier miljard jaar) geleden was de aarde heet, droog en levenloos. Toen plofte er plotseling, zonder waarschuwing, met grote snelheid een meteoor op de woestijnvlakte neer. Deze geweldige inslag was misschien wel de drager van het chemische zaadje dat leven bracht op aarde...' Vol spanning lezen we verder en krijgen een verrukkelijk sciencefiction verhaal, een hoop technogezwets en kloeke kwinkslagen, eindigend met de hoopvolle uitspraak dat als het hier op aarde gebeurd is, er ook wel een andere planeet in het heelal kan zijn waar deze meteorieten zijn ingeslagen. En misschien waren daar ook wel de juiste omstandigheden (een beetje water en alle andere dingen die je nodig hebt) voor het ontstaan van leven. Ja, want "de hitte van een woestijn, een beetje water en meteorietinslagen waren mogelijk genoeg om de eerste benodigdheden voor leven te bakken", zo lezen we. De draaiing van de aminozuren zou zijn veroorzaakt door de verschillende soorten gepolariseerd licht van neutronensterren dat de meteorieten zou hebben beschenen. Levende organismen laten de keuze voor linksdraaiende aminozuren niet aan toeval over. Daarvoor is een meervoudige kwaliteitscontrole aanwezig, zodat 100% zuiverheid gegarandeerd wordt. Hoe de 'organische oorsoep' de overwegend linksdraaiende aminozuren van de meteorieten zou hebben vermenigvuldigd wordt niet duidelijk uit het artikel. Linksdraaiende en rechtsdraaiende aminozuren zouden een verbinding zijn aangegaan, waarna ze met het water verdampten, zodat uiteindelijk alleen linksdraaiende aminozuren overbleven. Hierop zouden levende organismen "uiteindelijk" zijn gaan selecteren. Dat houdt dus in dat de ingewikkelde machinerie van de cel, die deze 'selectie' moet uitvoeren er al is. Zoals gebruikelijk wordt het ontstaan daarvan weer niet verklaard. Het is echter een gigantische sprong van een eenvoudige reeks aminozuren naar een werkende cel; zeg maar gerust dat er een onoverbrugbare kloof is tussen die twee stadia.

Heel erg vergezocht is nog zwak uitgedrukt. En toch komen ze daar steeds weer op terug. Darwin kwam met een mooi verhaal van veranderende beestjes en veronderstelde dat dit helemaal terug kon worden gevoerd tot een 'eenvoudige cel'. Darwin zelf wist overigens nog niets van die cel. DNA en moleculaire machines waren voor hem volkomen onbekend. Het NEO-Darwinisme probeerde daar een mouw aan te passen, maar dat is tot nu toe nog niet echt gelukt. Lees voor de duidelijkheid maar eens de hoofdstukken 3 en 4 van het online boek Evolutie: Mogelijk of Onmogelijk?
Door dit soort artikelen hoeft de oplettende lezer zich natuurlijk niet te laten neppen; met wat kennis van zaken en de Lariedetector in de hand. Maar veel wetenschapsverslaggevers mogen van mij in de hoek voor het vertellen van sprookjes alsof het wetenschap is. Foei.

Bron: CEH 8 april 2008
[Terug naar index...]

De geboorte van een planeet...
Geplaatst: 4 april 2008

Of toch niet?
Waar eindigt wetenschap en begint sciencefiction? Nou, in dit artikel op nu.nl bijvoorbeeld, gebaseerd op een artikel van BBC News. Feit en fictie worden hier weer flink door elkaar gehaald. Een grote bal van stof en gas zou een babyplaneet zijn, "die waarschijnlijk zal uitgroeien tot een gasplaneet als Jupiter". De 'jongste' die tot nu toe is waargenomen. Een mooie computeranimatie fleurt het Engelse bericht op en maakt het verhaaltje nog 'geloofwaardiger'. Wat hebben ze gevonden? Een gaswolk met een ster en een planeet die 'geheel volgens de verwachting' in een 'jong stadium van ontwikkeling' zijn. Maar waar halen ze die wijsheid vandaan? Wat zijn de feiten? Waren ze erbij toen het systeem ontstond? Nee, volgens nu.nl wordt de ster HL Tau "omringd door een schijf van gas en stof. Observaties lieten zien dat de schijf een gebied bezit waar veel gas en stof te vinden is, wat erop duidt dat er daar een nieuwe planeet gevormd wordt." De wetenschappers 'vermoeden' dat het systeem nog geen 100.000 jaar oud is. De schijf van stof, waar de planeet zich zou vormen, is "zeer dicht en helder", waardoor het volgens de wetenschappers een "uitstekende plaats" is om te zoeken naar planeten die 'aan het vormen zijn'. Ze vonden ook een extra heldere "homp" materie. Mogelijk is er volgens hen 1.600 jaar geleden een andere ster (XZ Tau) langsgekomen, die een 'ruk' gaf aan de stofwolk, waardoor de planeet kon ontstaan. De ontdekking werpt ook weer 'nieuw licht' op de vorming van sterren, omdat het toch weer anders zou zijn gegaan dan ze dachten. In plaats van deeltjes die aan elkaar gingen kleven, zou deze planeet gevormd zijn door een instabiliteit van de zwaartekracht binnen de wolk.

Oefening: Lees de artikelen en tel het aantal aannames dat gedaan wordt. Ten eerste is er de aanname dat sterren en planeten spontaan zouden kunnen ontstaan, ondanks alle praktische en onoverkomelijke problemen bij de standaard modellen en het simpele feit dat een daadwerkelijke vorming nog nooit is waargenomen. Het geobserveerde systeem zou lijken op een stadium van de vermoedelijke vorming van een zonnestelsel, maar dan toch weer een beetje anders. Dan is er de mogelijke 'aanzwengeling' door een passerend systeem, de 'vermoedelijke ouderdom', en ook nog de hypothetische 'instabiliteit' van de zwaartekracht in de wolk. Maar er zijn er vast nog meer, zoals in een artikel van National Geographic News over dit onderwerp, waarin men beweerde dat ons zonnestelsel vťťl ouder is, wel 4,5 miljard jaar. In dit artikel leek de beschrijving iets eerlijker, omdat gezegd werd dat men "geloofde" dat het stelsel minder dan 100.000 jaar oud is. Verder waren de uitlatingen ook iets vager dan in de versie van BBC News.
  Het model van een gaswolk van waterstof en helium die door draaien en samentrekken spontaan in een ster met planeten verandert wordt nog steeds in stand gehouden, omdat het de beste verklaring is die ze hebben. Kleine, rotsachtige planeetjes zouden in dit model dichter bij de ster moeten staan en grote 'gasreuzen' (zoals Jupiter, Saturnus, Uranus en Neptunus) verder weg. Bij de meeste andere zonnestelsels die tot nu toe ontdekt zijn staat er juist een grote planeet dicht bij de ster. Dit is niet in overeenstemming met het verwachte model, maar wel met creatieve variatie binnen een scheppingsmodel. Dat een ster zou ontstaan uit een samentrekkende gaswolk is niet erg waarschijnlijk omdat daarbij de temperatuur en de druk zo hoog oplopen dat verdere samentrekking wordt tegengegaan. Sterker nog, een draaiende schijf die zich samentrekt gaat sneller draaien (net als een schaatser die zijn armen naar binnen trekt), waardoor materiaal in het systeem juist weer weggeslingerd wordt. De meeste sterren draaien echter helemaal niet zo snel. (De snelheid en draairichting van de objecten in ons zonnestelsel voldoen overigens ook niet aan de verwachtingen. Alle objecten zouden dezelfde kant op moeten draaien, maar dat is niet het geval.) En de afstelling van de verhoudingen tussen snelheid, omvang, dichtheid en temperatuur luisteren zo nauw dat je niet ontkomt aan de noodzaak van een Ontwerper. Er is nog een probleem: toenemend magnetisme bij het samentrekken van een gaswolk, waardoor hij zichzelf weer uit elkaar drukt. Probeer maar eens twee magneten met de overeenkomstige polen tegen elkaar aan te duwen.
  Vanuit een creationistisch oogpunt hebben we helemaal geen problemen met het 'vormen' van sterren. God heeft ze gevormd (Genesis 1:14-16). Hij heeft de gasdruk, temperatuur en draaisnelheden zo op elkaar afgestemd dat het allemaal perfect werkt.
  De regelrechte bluf die uit dit soort artikelen spreekt is werkelijk verbluffend. Het schrijven van sciencefiction is blijkbaar niet alleen voorbehouden aan schrijvers van romans.


[Terug naar index...]

ATP synthase getemd
Geplaatst: 2 april 2008 Wat zou je denken van minder lang wachten op vliegvelden? Snellere diagnose van ziekten? Het snel detecteren van biologische wapens? Dat is binnenkort wellicht mogelijk, dankzij een opzienbarende samenwerking tussen mens en natuur. In een artikel van Science Daily wordt een nieuwe techniek aangekondigd die gebruik maakt van het kleinste motortje ter wereld, dat we allemaal in onze cellen hebben: ATP synthase (slechts 10-12 nanometer groot). Het is een echt draaiend motortje, dat actief is in cellen van mensen, dieren en planten, en zorgt voor de energie die we nodig hebben om te leven. Wetenschappers hebben het nu voor elkaar gekregen om die draaiende beweging van een gedeelte van de motor in een niet-biologische omgeving te benutten. Ze hebben het al voor elkaar gekregen om een microscopisch klein rood knipperlichtje te maken.

Zoals gebruikelijk werd er weer geen poging gedaan om uit te leggen hoe dit wondertje van biologische techniek zou zijn geŽvolueerd. Het zal je niet verbazen dat de Intelligent Design beweging dit machtig mooie minuscule motortje heeft geadopteerd als zijnde een "onherleidbaar complex mechanisme" (dat betekent dat er geen manier te bedenken is waarop dit mechanisme door een natuurlijk proces zou kunnen zijn ontstaan). Er wordt door evolutionisten wel gesuggereerd dat een aantal van dit soort ingewikkelde machines (ook wel enzymen genoemd) een gemeenschappelijke 'voorouder' hebben, omdat ze op elkaar lijken. Maar dat verklaart natuurlijk niet hoe ze zouden zijn ontstaan en hoe al die machines een cruciale rol zijn gaan spelen in het complexe geheel. Het argument wordt dan uitgebreid met wilde speculaties over chemicaliŽn die spontaan bepaalde onderdelen hebben kunnen vormen, waardoor vervolgens na vele toevallige reacties het complete mechanisme ontstond. Door zich zo te begraven in details vergeten ze dat dit onderdeeltje ook nog perfect moet samenwerken met duizenden andere mechanismen. Die samenwerking is niet alleen complex, maar ook nog eens onherleidbaar. Elk onderdeel moet zijn werk op het juiste moment, op precies de juiste snelheid en op de juiste manier doen. Elk ander onderdeel moet dan ook aanwezig zijn om het werk voort te zetten of af te maken. Om de problemen te omzeilen wordt meestal een beroep gedaan op heel erg verschrikkelijk veel tijd. De vraag is echter of de 'benodigde' miljarden jaren er wel zijn geweest. De geschiedenis geeft ons geen enkele aanleiding om dat te geloven. Zelfs de vorming van aardlagen, de afstand die het licht van sterren moest afleggen en andere 'langdurige processen' zijn geen bewijs voor de vermeende hoge ouderdom van de aarde. Daar komt nog bij dat de spontane vorming van ook maar ťťn eenvoudig machientje nog nooit waargenomen is. En denk er eens over na: als we zo'n ouderwetse koffiemolen vinden op een rommelmarkt; dan denken we toch ook niet dat die vanzelf is ontstaan? We nemen gewoon aan dat het door iemand ontworpen en gemaakt is. Waarom? Omdat het de enige logische verklaring is. Het ziet er ontworpen uit, dus is het ontworpen. De onderdelen van een koffiemolen vallen niet zomaar in elkaar tot een werkend geheel. Datzelfde geldt voor ATP synthase. En dan nog wat: voegt het ook maar iets zinnigs toe aan het hele wetenschappelijke avontuur van ontdekking, beschrijving en toepassing, door er een naturalistisch verhaaltje omheen te verzinnen? Wat schieten we eigenlijk op met die evolutionistische 'zo-is-het-gekomen' verzinsels? De meest logische conclusie is: ontwerp. Een heel goed ontwerp. Daarvoor is een Ontwerper nodig die boven zijn ontwerp staat. Die Ontwerper heeft ook een doel met jouw leven. Kijk eens naar deze filmpjes en oordeel zelf:

ATP energiecentrale:

DNA opslag en productie:

Bron: CEH 27 maart 2008
[Terug naar index...]

Genen gaan te rap in reptiel
Geplaatst: 27 maart 2008

Je zou verwachten dat levende fossielen niet zo snel zouden 'evolueren'. Maar een reptiel in Nieuw Zeeland, dat '200 miljoen jaar' onveranderd is gebleven, 'evolueert' op DNA niveau toch sneller dan alle andere tot nu toe onderzochte beesten. Dit lezen we in een artikel op EurekAlert, over de Tuatara. Levende fossielen (relicten) zijn beesten die nu nog leven en nagenoeg niet afwijken van hun soortgenoten die zogenaamd miljoenen jaren geleden leefden. Volgens evolutionisten zou zo'n beestje dan zo 'goed' of 'sterk' zijn, dat het niet meer verder hoeft te evolueren. Als dit echt het geval zou zijn, zou je dus verwachten dat er op moleculair niveau niet zo veel verandert. Want het evolutieproces zou zich juist in de genen afspelen. Volgens het artikel gaat de evolutie van dit reptiel verrassend genoeg veel sneller dan die van beren, leeuwen, ossen en paarden, die toch verondersteld worden in een veel kortere tijd geŽvolueerd te zijn vanuit eenvoudiger voorouders. Nu beweren de auteurs dat de snelheid van moleculaire evolutie en die van morfologische evolutie (de uiterlijke vorm) niets met elkaar te maken hebben. Die conclusie lijken ze uit de resultaten van dit onderzoek te trekken. Maar als moleculaire verandering geen vormverandering teweegbrengt, hoe zijn olifanten en giraffen dan ontstaan?
Volgens Wikipedia betekent de naam Tuatara 'stekelige rug' in het Maori en worden er sinds 1974 pogingen gedaan deze soort voor uitsterven te behoeden. Hoe kan het dat dit beestje 200 miljoen jaar overleefd heeft en nu toch nog met uitsterven bedreigd wordt?

In plaats van te erkennen dat hun uitgangspunten niet kloppen, verzinnen ze er weer een nieuwe veronderstelling bij. Want evolutie is waar, hoe je het ook went of keert. Zo denk je dat ze een betrouwbaar mechanisme hebben voor hun vage beweringen, en zo tasten ze blijkbaar weer volkomen in het duister. Het reptiel is in '200 miljoen jaar' niet veranderd en toch verandert het nu, maar niet in een andere soort, terwijl andere beesten in veel kortere tijd iets totaal anders werden. Verandering aan de binnenkant heeft 'dus' niets te maken met verandering aan de buitenkant... Dit is niet het enige beestje waarbij ze deze gebrekkige logica moeten toepassen (zie de fossielen). Maar als die vage hypothese van Gould waar is, dat evolutie in korte, snelle groeispurten gaat, met lange perioden van stilstand ("punctuated equilibrium"), dan is dit een mooie testcase. Kunnen we nu eindelijk eens evolutie in actie zien... Een nieuw soort vliegend reptiel? Eentje met wielen misschien? Nee wacht, eentje met straalaandrijving, dat lijkt me leuk!
Okť, even voor de beledigde evolutionisten: ik weet wel dat dit geen goed argument is, het was een cynisch grapje, maar kijk nu eens kritisch naar jullie eigen verhaal. Je kunt toch niet blijven beweren dat een reptiel uit een vis is ontstaan, terwijl je niet eens ťťn duidelijk voorbeeld kunt vinden van een overgangsvorm tussen die twee totaal verschillende diergroepen. Denk nog eens terug aan het pijnlijke verhaal van de Coelacanthus. Zou er misschien ook iets mis kunnen zijn met dat hele concept van miljoenen jaren? Zou het hele concept van de evolutietheorie en de 'oorsprong der soorten' ook ťťn grote misvatting kunnen zijn? Bevat de Bijbel niet een veel aannemelijker scenario?

Bron: CEH 24 maart 2008
[Terug naar index...]

Wraak en weldaad zonder Darwin
Geplaatst: 25 maart 2008

Biologie is niet het enige vakgebied dat van Darwinistische aannames aan elkaar lijkt te hangen. De psychologie is ook vaak doorspekt van evolutionistische vooronderstellingen. In een paar recente wetenschappelijke publicaties staat Darwin echter met een mond vol tanden. De invloed van Darwin heeft al menig psycholoog ertoe gebracht om evolutionistische uitspraken te doen over het ontstaan van oorlog, altruÔsme, muziek, taal, cultuur, en vele andere menselijke eigenaardigheden. Zowel de goede als de slechte eigenschappen (tot aan moord en verkrachting toe) worden ingepast in de veronderstelde ontwikkeling van de mens, sinds hij 'uit Afrika' trok. Alles wordt toegeschreven aan dingen als aanpassing aan de groep, individuele selectie, of beide.
  Nu zien we in een publicatie in Nature.1 , met de titel "Winnaars straffen niet", een studie over wraak nemen. In de zoektocht naar de evolutionaire oorsprong van dit opmerkelijke menselijke gedrag vingen de onderzoekers bot. Een logische oorzaak kon niet gevonden worden. Wraak gaat vaak ten koste van de persoon zelf en heeft ook nog eens een slechte invloed op de groep, bleek uit het onderzoek. Het lijkt in alle opzichten zinloos te zijn en het zou niet voor selectie vatbaar moeten zijn. De sterkste overleeft, maar de sterkste is meestal juist niet degene die wraakzuchtig is: "winnaars straffen niet" en leven, maar "verliezers straffen en sterven". Het zou "mogelijk om andere redenen geŽvolueerd" zijn. Welke reden dat precies moest zijn konden ze natuurlijk niet met zekerheid zeggen en ze moesten zich beperken tot enkele suggesties. Hoe dan ook, het is interessant dat 'Darwin' op dit moment geen goede verklaring heeft voor deze vreemde menselijke eigenschap. In hetzelfde nummer van Nature,2 noemden twee Duitse recensisten het hele geval een lastige "evolutionaire puzzel". Het behoeft geen nadere uitleg dat de Bijbel voor het fenomeen uiteraard een eenvoudige en logische verklaring heeft.
  Een andere publicatie in Science 3  ging over het geven van geld. Daarin werd niet eens een poging gedaan om een Darwinistische verklaring te geven. Het blijkt dat het aan anderen uitgeven van geld (dus het niet voor jezelf houden) een mens gelukkiger maakt. Verschillende experimenten toonden aan dat de ondervraagde mensen die geld weggaven op meerdere vlakken in hun leven gelukkiger waren dan andere proefpersonen die het geld aan zichzelf uitgaven.
  Ze haalden nog net niet de woorden van Jezus aan: "het is beter te geven dan te ontvangen", maar het is duidelijk dat hier weer een Bijbels principe bevestigd is door de experimentele wetenschap. Het verlangen naar veel geld, zonder het te willen delen met anderen wordt in de Bijbel zelfs "de wortel van allerlei kwaad" genoemd. De schrijvers van de publicatie durfden aan het eind zelfs te beweren dat het promoten van 'pro-sociaal' uitgeven uiteindelijk een heel volk gelukkiger zou kunnen maken.


1.  Dreber, Rand, Fudenberg, en Nowak, "Winners donít punish," Nature 452, 348-351 (20 maart 2008) | doi:10.1038/nature06723.
2.  Manfred Milinski en Bettina Rockenbach, "Human behaviour: Punisher pays," Nature 452, 297-298 (20 maart 2008) | doi:10.1038/452297a.
3.  Dunn, Aknin and Norton, "Spending Money on Others Promotes Happiness," Science, 21 maart 2008: Vol. 319. no. 5870, pp. 1687-1688, DOI: 10.1126/science.1150952.

De wetenschap bevestigt de Bijbel. Of het nou over biologie, natuurkunde, geschiedenis, aardrijkskunde, of psychologie gaat. Menselijke verklaringen en filosofieŽn lijken meer op een kapotte klok. Ze lijken af en toe te kloppen (eens in de 12 uur geeft de klok de goede tijd aan), maar de Bijbel hoeft nooit bijgesteld te worden. Misschien moeten we bij bepaalde gevallen even kijken of we de tekst wel goed hebben geÔnterpreteerd, maar over het algemeen is de Bijbel vrij duidelijk over de juiste interpretatie van de feiten. We hebben de wetenschap (of eigenlijk de overijverige wetenschappers die de feiten evolutionistisch willen verklaren) niet nodig om ons te vertellen hoe we ons moeten gedragen. Daar had God allang de juiste richtlijnen voor gegeven. En, beste dominees, voorgangers en huiskerkleiders, jullie hoeven je niet bezwaard te voelen bij de aankondiging van 'liefdegaven', 'het offer', 'de collecte', of hoe je het ook wilt noemen. Je maakt er mensen alleen maar gelukkiger mee.

Bron: CEH 21 maart 2008
[Terug naar index...]

Bouwstenen van het leven geven leven?
Geplaatst: 24 maart 2008

In ons universum bestaat alles uit atomen en moleculen. Ook alles wat leeft. Je zou kunnen zeggen dat elk molecuul en elk atoom dat in een levend organisme aanwezig is, gezien kan worden als een bouwsteen van het leven. Koolstof is bijvoorbeeld heel belangrijk voor het leven, maar het is ook een bouwsteen van cyanide en een aantal andere giftige en dodelijke stoffen. Het zit hem dus niet alleen in de aanwezigheid van een aantal eenvoudige basisbouwstenen, het gaat erom hoe ze in het complexe 'bouwwerk' zitten. Een hoopje scrabbleletters kunnen door een kind dat niet kan lezen aan elkaar gelegd worden, maar de kans is groot dat het eindresultaat niets betekent. Het leven kan echter vergeleken worden met een zeer uitgebreide encyclopedie (DNA) waarvan de informatie door moleculaire machines gelezen wordt, die de bouwstenen via een dynamisch proces op de juiste manier in elkaar zetten. Evolutionisten geloven dat de bouwstenen (onder de 'juiste omstandigheden) vanzelf in de juiste volgorde gaan zitten. Niemand zal echter beweren dat silicium samen met arseen, boor, gallium en fosfor (onder de juiste omstandigheden) spontaan een complexe computerchip zal vormen. Zo zullen 'organische moleculen' ook nooit zomaar leven vormen, maar toch is het voor evolutionisten nodig om dit te geloven, anders hebben ze geen basis voor hun theorie. Ze gebruiken dan ook graag het woord 'organisch' bij deze moleculen, zodat het lijkt alsof ze daarvoor 'bestemd' zijn, alsof ze automatisch leven zullen produceren wanneer ze op de juiste manier en in de juiste volgorde bij elkaar komen. Ze praten over een 'oersoep' van 'prebiotische componenten' en wekken de suggestie dat het denkbaar is dat hieruit 'eenvoudige' levende organismen ontstaan.
  Zo ook weer in een artikel van EurekAlert, waar gesuggereerd wordt dat slechts de aanwezigheid van de juiste hoeveelheid zuurstof op bepaalde momenten in een ver verleden het leven mogelijk maakte. Zuurstof kan echter ook dodelijk zijn als het in ons lichaam niet precies door de juiste enzymen op de juiste manier verwerkt wordt. Datzelfde geldt voor koolstof. Op zich is dat atoom pas nuttig voor een organisme als het ook weer in de juiste verbinding op de juiste manier verwerkt wordt. Waarom hoor je dan in de media overal het L-woord (leven) wanneer er methaan wordt gevonden in de omgeving van een nabije ster? Methaan is de meest eenvoudige koolstofverbinding (een molecuul dat bestaat uit 1 koolstofatoom en 4 waterstofatomen), dat eenvoudig gevormd wordt en veel voorkomt in ons zonnestelsel. Het wordt geproduceerd als bijproduct in levende organismen (afval dus), maar vormt geen onderdeel van de voedingsstoffen voor het leven. Toch zien overenthousiaste verslaggevers het graag als een mogelijk opstapje voor nieuw leven. In een artikel van BBC News werd hierover gerept, hoewel de wetenschappers moesten toegeven dat leven op de planeet in kwestie vanwege de hitte niet mogelijk was. Toch moest Dr Giovanna Tinetti wel zeggen dat ze het veel te arrogant zou vinden als wij zouden denken dat wij de enigen zijn die in het universum leven. Sinds wanneer is arrogantie een argument voor het wel of niet spontaan ontstaan van leven? Deze planeet is te heet. Als een planeet te ver van zijn zon afstaat is hij te koud. Ze zoeken naar een planeet die niet te warm is en niet te koud. Die zit in de zogenaamde "Goudlokje-zone": precies warm genoeg om water te kunnen bevatten. En daar zijn we weer bij de aloude veronderstelling dat water toevoegen voldoende is om leven te krijgen... Een soort oer-aanmaaksoep dus. Bij Science Daily kwam een wetenschapper van de NASA met het idee dat dit een "cruciale stap" is voor het onderscheiden van "prebiotische moleculen" op andere planeten. Op Space.com was het L-woord niet van de lucht, evenals bij National Geographic, waar deze ontdekking gezien werd als iets dat in de toekomst kan helpen bij het zoeken naar leven.
  Eiwitten bestaan uit lange ketens van bepaalde aminozuren. Deze moleculen zijn ook gebaseerd op koolstof. Er zijn eenvoudige, maar ook heel ingewikkelde aminozuren. Van alle mogelijke combinaties zijn er voor het leven maar twintig in gebruik. Het zijn echter niet de moleculen op zich die leven veroorzaken maar de specifieke volgorde waarin ze aan elkaar zitten. Die volgorde wordt bepaald door de informatie in het DNA, die op een zeer ingewikkelde manier gelezen en gebruikt wordt. Het vinden van een stelletje losse aminozuren in meteorieten maakte wetenschappers helemaal opgewonden, lezen we op Eurekalert (1) en Eurekalert (2). Ze suggereerden dat 3.8 tot 4.5 miljard jaar geleden een gestage regen van meteorieten de juiste bouwstoffen aandroeg, waardoor leven kon ontstaan in de oceaan. Het probleem dat water een vijandige omgeving is voor de verbindingen tussen aminozuren wordt hierbij gemakshalve altijd even terzijde geschoven. Ja, want "we weten" ten slotte dat het leven ontstaan is; en leven heeft aminozuren nodig; aminozuren komen met meteorieten mee, dus moet dat wel de oorzaak zijn...
  Water is altijd goed voor het losmaken van het L-woord. Dat zien we weer in een artikel van het Jet Propulsion Lab, waar stof rond sterren, vermengd met water, voor de wetenschappers een aanleiding was om te beweren dat dit "licht zou kunnen werpen op de oorsprong van leven in ons eigen zonnestelsel". Strooi het poeder om een ster, voeg water toe, even roeren en...

Het vinden van koolstof, zuurstof, water en aminozuren op zich heeft niets te maken met de juiste omstandigheden voor het ontstaan van leven. Wat telkens weer mist is de toevoeging van het meest belangrijke ingrediŽnt: intelligentie. Zonder een intelligente samenstelling van de benodigde componenten is er geen leven. Het zomaar ontstaan van leven heeft tot nu toe alleen nog maar plaats gevonden in de (zeer knap ontworpen) koppen van uiterst complexe levensvormen die wij mensen noemen. Het voorstellingsvermogen van de mens is een geweldig middel om je te verplaatsen in de belevingswereld van anderen en om een situatie van te voren in te schatten. Het is echter niet bedoeld om een wereld te verzinnen zonder Degene waarvoor wij verantwoording moeten afleggen. De schepping zit knap in elkaar. Leven kan alleen bestaan omdat alle onderdelen op een perfecte wijze op elkaar zijn afgestemd. De enige logische Veroorzaker van dit alles is de God van de Bijbel.

Bron: CEH 19 maart 2008

[Terug naar index...]

Het moet niet gekko-er worden
Geplaatst: 19 maart 2008

Zoals we al eerder zagen, zijn gekko's een bron van inspiratie. Het verhaal krijgt echter nog een staartje: op Science Daily en PhysOrg wordt beschreven hoe een vallende gekko ervoor zorgt dat hij (net als een kat) mooi op zijn pootjes terecht komt. Hij doet dat echter niet zoals een kat met een draaiing van de rug, maar hij maakt gebruik van zijn staart, waarbij de rug juist recht blijft. Het blijft een wonderlijk beest. Zijn plaktenen kunnen hem een meter per seconde omhoog of ondersteboven laten lopen, langs de gladste oppervlakten (zoals glas). Daarbij hechten zijn poten door Van der Waalskrachten in 5/1000 van een seconde, om weer los te laten in 15/1000 van een seconde. En dat doen die pootjes dan 30 keer per seconde, terwijl de gekko recht omhoog loopt. Als hij dan toch zijn grip verliest, kan hij zich met behulp van zijn staart in enkele duizendsten van een seconde recht draaien. Diezelfde staart houdt hem dan ook nog recht totdat hij landt. Ze kunnen zo zelfs een beetje sturen. De onderzoekers kwamen hier achter door de gekko in een windtunnel te plaatsen. De staart werkt ook nog als een stabilisator bij het beklimmen van glibberige oppervlakken en wanneer hij (tot wel 60 graden) achterover leunt, gebruikt de gekko hem net als een fietsstandaard. Volgens de onderzoekers is de werking van de gekkostaart al nuttig bij het ontwerpen van klimmende robots, maar het zou ook goed gebruikt kunnen worden voor onbemande zweefvliegtuigen en in de ruimtevaart.


Oorspronkelijke publicatie: Jusufi, Goldman, Revzen and Full, "Active tails enhance arboreal acrobatics in geckos," Proceedings of the National Academy of Sciences USA, 17 maart online gepubliceerd, 10.1073/pnas.0711944105.

Geen enkele vermelding van evolutie, alleen maar intelligent ontwerp. Mooi he? Wie zou dat toch allemaal verzonnen hebben?

Bron: CEH 17 maart 2008
[Terug naar index...]

Toch 6000 jaar oud?
Geplaatst: 14 maart 2008

Dit keer geen bericht uit de seculiere hoek, maar een artikel van Answers in Genesis dat mijn aandacht trok. Deze organisatie heeft hoog geschoolde wetenschappers in dienst die ondanks (of misschien wel dankzij) hun hoge intelligentie niet bang zijn om te beweren dat de aarde 'slechts' 6000 jaar oud is. Eťn van die mensen is Dr. Jason Lisle, de schrijver van het artikel, die blijkbaar citeert uit zijn boek "Taking Back Astronomy".
  Lisle legt uit dat de aarde en het heelal volgens de Bijbel (Exodus 20:11) in 6 dagen gemaakt zijn. Als je de geslachtsregisters van Adam (de eerste mens) tot Jezus Christus achter elkaar zet, kom je op grofweg 4000 jaar en als je daar de 2000 jaar van onze jaartelling bij optelt, krijg je dus ongeveer 6000 jaar voor de leeftijd van de aarde. Vandaag de dag zijn er veel mensen die dit niet serieus willen nemen. Geologen en astronomen claimen ten slotte meestal een leeftijd van 4,5 miljard jaar voor de aarde, wat ook op de meeste scholen geleerd wordt. Lisle vraagt zich af waarom zoveel wetenschappers de geschiedenis volgens de Bijbel negeren. Hij noemt vijf redenen:
  1. Cirkelredenatie: Veel wetenschappers geloven dat de aarde oud is omdat ze denken dat andere wetenschappers dat ook geloven. Hoewel ze vaak heel goed weten dat de feiten niet goed te rijmen zijn met een hoge ouderdom. Vaak denken geologen dat astronomen de antwoorden hebben vanwege hun kennis van het heelal en andersom denken astronomen de antwoorden te vinden bij geologen omdat zij menen te 'weten' dat de aarde oud is. De psychologische druk om mee te doen met de meerderheid is vaak erg groot.
  2. Evolutie: De meeste (zo niet alle) wetenschappers die in miljarden jaren geloven, geloven ook in evolutie van moleculen naar mensen. Evolutie vereist veel tijd en kan niet gebeurd zijn in 6000 jaar. Toch is het nog nooit waargenomen dat leven spontaan ontstond uit niet levende materie, noch dat een organisme evolueerde in een complexere soort. Deze 'wonderlijke sprongen' worden mogelijk gemaakt door die denkbeeldige lange perioden, want "de tijd zelf verricht de wonderen" (George Wald). Dat tijd alleen ook niet voldoende is, wordt vaak gemakshalve over het hoofd gezien. Evolutionisten moeten geloven in veel tijd, hun wereldbeeld staat niet toe dat de aarde slechts enkele duizenden jaren oud is, zelfs al is er geen bewijs voor de vermeende hoge ouderdom.
  3. Big Bang: Mensen die in miljarden jaren geloven, denken vaak ook dat de speculatieve 'Big Bang' theorie kan verklaren hoe ons heelal is ontstaan. Helaas hebben ook veel christenen zich deze theorie laten aanpraten. Wat de meeste mensen niet weten is dat de Big Bang ook grote problemen kent. Niet in het minst het feit dat de kosmische achtergrondstraling veel te regelmatig is. Delen van het heelal die volgens de theorie zo ver van elkaar staan dat er geen uitwisseling van (warmte-) straling mogelijk is geweest, blijken toch even 'warm' te zijn.
  4. Aannames: Naturalisme (de natuurwetten verklaren alles) en uniformitarisme (alles ging geleidelijk en langzaam) zijn veel voorkomende aannames. Het naturalisme laat uiteraard niet toe dat God de bovennatuurlijke Veroorzaker is. Dingen die op bovennatuurlijke wijze tot stand gekomen zijn, zullen in de ogen van een naturalist ouder lijken. Denk aan een volledig gevormde man (Adam) die na geschapen te zijn bijvoorbeeld 30 jaar oud lijkt. Datzelfde geldt natuurlijk ook voor het heelal. Veranderingen in de natuur gaan nu vaak langzaam (zoals vorming van bergen en radioactief verval). Daarom denken veel mensen dit te kunnen doortrekken in een ver verleden. Hierbij worden alle bewijzen genegeerd die laten zien dat deze processen in een recent verleden ook snel gegaan kunnen zijn. Ze zullen zeker het idee van een wereldwijde overstroming (zondvloed) ontkennen.
  5. Verre sterren: Het meest gehoorde bezwaar is natuurlijk het feit dat sterren zo ver weg staan. Het licht van die sterren moet er miljarden jaren over gedaan hebben om hier te komen. We zien ze, dus moeten ze al miljarden jaren bestaan, zo luidt de redenatie. Dit zou dan weer de Big Bang theorie ondersteunen. Er zijn echter verschillende manieren waarop het licht van de verst staande sterren hier in een paar duizend jaar heeft kunnen komen. Lisle haalt hiervoor een aantal bronnen aan en gaat er verder niet op in. (De belangrijkste argumenten verwijzen naar de effecten van relativiteit tijdens de scheppingsweek.) Maar wat hij eigenlijk wil zeggen is dat het hier om een denkfout gaat. Het argument van het verre sterrenlicht is gebaseerd op uniformitaristische en naturalistische aannames. Het gaat er vanuit dat het licht hier op een natuurlijke manier, met een constante snelheid, over een constante afstand gekomen is, waarbij ook nog eens de tijd constant was. Kunnen we wel logisch concluderen dat deze dingen altijd constant geweest zijn? Als je al bij voorbaat aanneemt dat de oorzaak van ons heelal niet bovennatuurlijk kan zijn, kun je nooit accepteren dat God alles in 6 dagen gemaakt heeft. Dan argumenteer je alleen op je eigen voorwaarden. Het is belachelijk om te zeggen dat een bovennatuurlijk ingrijpen niet mogelijk is, omdat het niet natuurlijk verklaard kan worden. Dat is weer een cirkelredenatie. Je kunt je wel afvragen of God natuurlijke middelen gebruikt heeft om de sterren te maken (en zo ja, hoe), maar als dat niet voor de hand ligt, is de logische conclusie dat het op een bovennatuurlijke manier gegaan is. Daar komt nog bij dat de snelheid van het licht juist een probleem is voor de Big Bang! Dit wordt het 'horizon probleem' genoemd.
  Verder argumenteert Lisle dat het geloof in miljarden jaren veel christenen ertoe heeft gebracht om water bij de wijn te doen waar het de betrouwbaarheid van de Bijbelse scheppingsgeschiedenis betreft. Vaak probeert men dan de miljarden jaren in het eerste hoofdstuk van Genesis in te passen. Daarvoor moet je gaan goochelen met het woord 'yom' (dag), om te proberen er lange perioden van te maken. De juiste vertaling van dit woord in de gegeven context is gewoon een dag van 24 uur, maar je krijgt ook problemen met de volgorde. Volgens de Bijbel werden de vruchtdragende bomen op de derde dag gemaakt, de sterren op de vierde dag en de vissen op de vijfde dag. Volgens de naturalistische benadering kwamen er eerst sterren, toen de vissen en daarna pas vruchtdragende bomen. Waar het volgens Lisle uiteindelijk om gaat is dat je moet beslissen wie je vertrouwt. De interpretaties van mensen of de Bijbel. Hierbij moet je volgens hem wel bedenken dat de Bijbel altijd de juiste informatie geeft waar het over dingen gaat die met astronomie te maken hebben. Meningen en interpretaties van mensen veranderen steeds, maar de Bijbel is al duizenden jaren onveranderd en ongeŽvenaard.

Het is waar dat mensen vandaag de dag het idee van een jong universum belachelijk maken, maar diezelfde mensen maken vaak ook het geloof in Jezus Christus als Schepper en Zoon belachelijk. De Bijbel is tot nu toe alleen nog maar bevestigd. Feiten spreken altijd in het voordeel van de Bijbel, of zijn neutraal. Hoe kijk jij naar de feiten? Doe je de naturalistische bril op? Of kijk je naar de feiten vanuit een Bijbels wereldbeeld? Die laatste benadering is onwankelbaar en altijd trefzeker. De eerste benadering zal je elke keer weer dwingen om je visie te veranderen, of nieuwe aannames te doen, omdat het niet te rijmen is met de feiten. Bedenk wel: als je niet kiest, kies je toch. Niemand kan ťťn van beide benaderingen 'bewijzen', maar ťťn van beide benaderingen is wel de juiste. Ze kunnen niet allebei waar zijn.


[Terug naar index...]

Wat was er eerder: ei of kip?
Geplaatst: 10 maart 2008

De aloude vraag lijkt heropend bij het lezen van artikelen op LiveScience, EurekAlert (1) en EurekAlert (2). We lezen dat Darwin het bij het verkeerde eind had... tenminste over de oorsprong van onze huiskip. Hij bestudeerde de kippen als model voor evolutionaire veranderingen en dacht dat de gedomesticeerde kippen die wij kennen allemaal afstammen van het rode Kamhoen (zie WikiPedia) en zag deze als 'oerkip'. De gelige kleur in de poten van de kip wordt echter veroorzaakt door een gen dat niet voorkomt in het rode Kamhoen, maar in het grijze Kamhoen, dat gezien wordt als een andere soort. Dat schijnt het wat lastig te maken. Verder werd door de wetenschappers geopperd dat het gen ook "belangrijk" is voor de evolutionaire ontwikkeling van pigmentatie in soorten; zoals de roze kleur van de flamingo, de gele poten van veel roofvogels, zoals adelaars, valken en haviken, de roze spieren van de zalm en zelfs de huidskleur van mensen.

Hoezo, "belangrijk in de evolutie"? Dat gen kan best in zalmen en mensen voorkomen en voor pigmentatie zorgen, maar wat zegt dat over evolutie? Als je aanneemt dat ze een gemeenschappelijke voorouder hebben, komt dat gen volgens jou daarvandaan, maar als je aanneemt dat ze dezelfde Ontwerper hebben, heeft Hij gewoon een gelijksoortig onderdeeltje gebruikt. Onder fossielen vinden we geen wezens die half hagedis, half kip zijn. We vinden ook geen dieren die half kip, half adelaar zijn, samen met alle andere benodigde tussenvormen. Datzelfde geldt voor zalmen en mensen. Kortom, er is helemaal geen bewijs voor gemeenschappelijke afstamming. Alleen maar speculatie. Vogels zijn altijd vogels geweest, vissen zijn altijd vissen geweest, en mensen zijn... uh hoe noem je het ook al weer als ze niet verder kijken dan hun neus lang is? O ja, kippig.
Of zijn ze nou gewoon ei-genwijs?
Laat je niet voor de gek houden... Evolutie is niet zo vanzelfsprekend.


[Terug naar index...]

Een rivier die omhoog stroomt?
Geplaatst: 7 maart 2008

Wetenschappers onderzoeken de Grand Canyon nu al 140 jaar. Je zou toch denken dat ze er nu wel een aardig goed beeld van hebben. Niet dus. De rol die de Colorado rivier heeft gespeeld bij het uitslijten van het landschap is nog steeds een "klassiek mysterie in de geologie", volgens Joel Pederson in een artikel in GSA Today1 (een tijdschrift van de Geological Society of America). Een gedeelte van het Colorado Plateau, waar de rivier doorheen stroomt, is namelijk hoger dan de rest: het Kaibab plateau. Als de Colorado rivier de Canyon inderdaad heeft uitgesleten, zoals seculiere geologen veronderstellen, dan moest hij eerst over een behoorlijke heuvel heen. Rivieren stromen normaal gesproken niet de heuvel op, dus moet er een oplossing voor dit dilemma gevonden worden. Het eerste waar je aan denkt is natuurlijk dat het Kaibab Plateau later omhoog gekomen is, maar die theorie stuit op problemen bij dateringen. Het Plateau zou er namelijk eerder zijn geweest dan de rivier. Voor een eventuele eerdere of andere rivieren is geen bewijs (zoals een rivierdelta). Pederson probeert wel een verklaring te vinden, maar loopt tegen twee problemen aan: (1) dateringen van formaties, gebaseerd op de geologische tijdschaal en (2) de aanname dat de formatie langzaam heeft plaatsgevonden, gedurende lange perioden. Hij ging niet in op eerdere onderzoeken die lijken aan te tonen dat de Canyon veel jonger is dan gedacht (CEH 30 november 2007). Hij ging ook helemaal niet in op het werk van creationistische geologen, die een catastrofale vorming voorstellen (de zondvloed).


1.  Joel L. Pederson, "The mystery of the pre-Grand Canyon Colorado RiveróResults from the Muddy Creek Formation," GSA Today Vol 18, Issue 3 (maart 2008), pp. 4-10.

Pederson kan voor zijn goede fatsoen in een blad van de GSA ook niet beginnen over creationistische geologie. De GSA heeft een duidelijke uniformitaristische inslag. Mensen die een catastrofistische kijk op de Canyon hebben worden vaak weggehoond door hun collega geologen. Toch blijkt steeds vaker dat formaties als de Grand Canyon wel degelijk snel kunnen ontstaan. Maar seculiere geologen blijven gevangen in hun uniformitaristische denkwereld. Ze kunnen schijnbaar niet anders. Creationistische geologen als Walt Brown en Steve Austin hebben aangetoond dat de Grand Canyon na de zondvloed ontstaan kan zijn doordat ingesloten meren ten noordoosten van de Canyon een dambreuk veroorzaakten. Hun modellen verklaren hoe de rivier door het plateau sneed zonder een delta achter te laten. Dit scenario verklaart ook een hoop andere geologische structuren. Bij Mt. St. Helens is ook een Canyon ontstaan toen een modderstroom door een dam heen brak (zie de zondvloed), wat door Steve Austin goed wordt onderbouwd in zijn boek "Grand Canyon: Monument to Catastrophe").
  Seculiere geologen negeren dit dus volkomen, omdat ze ervoor gekozen hebben de aarde als 'oud' te zien en geologische processen als 'langzaam'. Ergens in de negentiende eeuw hebben mensen als James Hutton deze ideeŽn populair gemaakt en sindsdien is het blijven hangen, in stand gehouden door invloedrijke personen. Bij nader onderzoek stuit men steeds op bewijzen voor catastrofale vorming, maar het schijnt geen indruk op ze te maken. Het hele idee van 'oude aarde' en 'langzame processen' past natuurlijk goed in het Darwinistische denkbeeld dat het leven door vele kleine veranderingen over een lange tijd ontstaan is. Die twee disciplines houden elkaar dan ook heerlijk de hand boven het hoofd. En probeer er maar eens tussen te komen met een Bijbels wereldbeeld. Je wordt compleet weggestemd. Hun argumenten stoelen echter meestal op een het-beste-wat-we-hebben verklaring. Het creationistische model is echter zeer goed onderbouwd en wint steeds meer terrein, ondanks dat het volslagen genegeerd wordt door mensen als Pederson. Hij nam niet eens de moeite om de modellen van Austin en Brown te bespreken, laat staan te weerleggen. Ach, misschien zou hij wel door de GSA verbannen zijn als hij ze genoemd had. De theorie van een dambreuk kan overigens best genoemd worden zonder 'creationistisch te klinken', omdat het helemaal stoelt op bekende natuurkundige processen. De zondvloed is echter wel de beste verklaring voor de gigantische binnenmeren die nodig zijn voor de formatie van de Grand Canyon.

Bron: CEH 5 maart 2008
[Terug naar index...]

Het probleem van de wortel
Geplaatst: 5 maart 2008

Hoe vinden wortels hun weg door harde grond of zelfs door steen? Waarom duwen ze de plant tijdens het groeien niet uit de grond? Dit zijn vragen die alleen kinderen en wetenschappers stellen. Het antwoord hierop is echter ingewikkelder dan je zou denken. Science Daily geeft ons het verhaal, waarin professor Liam Dolan van het John Innes Centre in Norwich zijn bevindingen verwoordt. Wortels hebben een soort vacht van kleine haartjes. Die haartjes stellen de wortel in staat om zijn weg door de grond te vinden, zoals iemand in het donker op de tast zijn weg vindt. Dit gebeurt door middel van een complex systeem van eiwitten en signalerende moleculen. Als de wortel een obstakel tegenkomt, groeit hij net zo lang opzij totdat hij een nieuwe opening vindt. De plant blijft netjes op zijn plaats omdat de haartjes de wortel in de grond verankerd hebben, zodat hij niet kan verschuiven. "Dit opmerkelijke systeem geeft planten de flexibiliteit om een complexe omgeving te onderzoeken en te koloniseren, zelfs in grond waar je het minst van zou verwachten," aldus professor Dolan. "Het verklaart ook hoe zaailingen zo snel kunnen groeien wanneer ze zich gevestigd hebben."

De wortel van het probleem dat wij niet meer zijn zoals God ons bedoeld heeft, ligt voor een groot deel in het feit dat we geen vragen meer stellen. Onze trotse onafhankelijkheid scheidt ons van onze Schepper. Hij kan ons dan geen advies meer geven en we maken er vaak een rommeltje van (of erger, helaas). Als we zouden beseffen dat God onze Maker is, dat Hij de natuur om ons heen beter kent dan wij ooit zullen kunnen bevatten, dan zouden we eerst bij Hem en Zijn Woord te rade gaan voordat we een belangrijke beslissing nemen.
Van het kleinste stukje onkruid tot de grootste boom: planten zijn een wonder op zich. Sommige planten zijn in staat om door de hardste grond heen te groeien en zelfs graniet te breken. Californische Redwoodbomen kunnen voedingsstoffen van diep uit de grond tot meer dan 100 meter hoogte oppompen. Hoe doen ze dat? Het zijn dingen die we nog maar net beginnen te begrijpen. Als je alleen maar door een microscoop naar planten kijkt, mis je de grootste wonderen. Je kunt zien dat wortels zich een weg banen door de aarde, maar wat er precies gebeurt zie je pas op nano-schaal (op moleculair niveau). Het is gewoonweg wonderlijk. Wat bezielt mensen toch om te gaan beweren dat dit allemaal vanzelf is ontstaan? Dingen die niet leven doen dit niet. Alleen levende planten en bomen worstelen zichzelf een weg door de grond en zoeken een weg omhoog naar het licht, tegen de zwaartekracht in. Levende organismen gaan tegen de natuurwetten in door energie op te nemen en het te benutten volgens voorgeprogrammeerde, systematische processen. Er worden uiterst ingenieuze moleculaire machines gebouwd die allemaal ingewikkelde taken verrichten om het organisme in leven te houden. We weten nu dat ook 'eenvoudige' plantjes gebruik maken van deze technieken om zich een weg door de aarde te banen. Wie had dat gedacht? Probeer je niet schuldig te voelen wanneer je dit voorjaar je tuin van onkruid ontdoet...

Bron: CEH 4 maart 2008
[Terug naar index...]

'Oplossing' geen verrassing voor creationisten
Geplaatst: 3 maart 2008

Bij LiveScience weten ze hoe ze moeten bluffen. De fossielen van de Burgess Shale zijn al lang een bron van heftige discussies, maar nu is de 'oplossing' toch echt gevonden, nadat de aardlagen millimeter voor millimeter zijn onderzocht onder de microscoop. Laat die 'oplossing' nou toevallig erg veel lijken op wat creationisten al lang beweren: ze zijn niet langzaam begraven, maar "dikke lagen [van versteende modder] werden allemaal tegelijk gecreŽerd, met zandkorrels en schelpfragmenten ertussen, die normaal naar de bodem zouden zijn gezonken". Toch ontkennen ze dat het bestaan van dit soort aardlagen een sterk bewijs is voor een wereldwijde zondvloed. Ze praten over het plotseling verschijnen van "alle belangrijke basisgroepen van dieren", wat overigens een sterk bewijs voor 'plotselinge' schepping is. Maar door die bijzondere gebeurtenis 500 miljoen jaar in het verleden te plaatsen (aan het begin van een 'periode' die ze het 'Cambrium' noemen - zonder daarvoor bewijs te leveren), klinkt het ineens aannemelijk. Of toch niet? Er wordt ook plompverloren beweerd dat (meercellig) leven zomaar ontstond, wat een scheikundige, natuurkundige, biologische en statistische onmogelijkheid is, al zou je er 500 miljard jaar voor uittrekken. Jan Zalasiewicz, een geoloog aan de Universiteit van Leicester in Engeland, gaf toe dat het plotseling ontstaan van al dat leven nog steeds "een mysterie" is.

Zie je hoe ze het steeds weer voor elkaar krijgen? De bewering dat het leven 'zomaar' ontstond wordt er gewoon tussen gedrukt. Nooit bewezen. Nooit verklaard. Het is een filosofie. Het is een wereldbeeld. Een "mysterie" noemen ze het... In de Burgess Shale zijn zelfs zachte delen van organismen bewaard gebleven. Hoe is het mogelijk dat afdrukken van zacht weefsel 500 miljoen jaar bewaard blijven? Zou het ook kunnen zijn dat de Cambriumlagen niet zo oud zijn als ze denken? Hoe meer we naar de feiten kijken en hoe meer er bekend wordt, hoe meer we zien dat die feiten veel beter in het verslag van de Bijbel passen. Wetenschappers hebben ontdekt dat het heelal een begin heeft; dat is precies wat de Bijbel ons leert. Materie is voornamelijk opgebouwd uit licht (God zei: "laat er licht zijn"), uit energie, uit een samenstelling van trillende 'krachten' in een voor de rest volkomen lege ruimte, die atomen vormen. Die atomen vormen weer moleculen, en die weer lange ketens met informatie (bijvoorbeeld eiwitten en DNA). Eigenlijk zijn dit woorden, zinnen en zelfs complete boeken. In feite zijn eenvoudige moleculen ook woorden: ze kunnen gezien worden als een reeks letters. Volgens de Bijbel is alles gemaakt door het gesproken Woord van God. Het bestaan van DNA als informatiedrager is een vrij recente ontdekking en het bevestigt de Bijbelse waarheid dat de aarde en het leven door woorden tot stand gekomen zijn. Het leven ontstond blijkbaar plotseling (Cambrische explosie) en afgezien van de tijdschaal die door veel wetenschappers wordt aangehouden, wordt hiermee de Bijbelse waarheid bevestigd dat al het leven in een 'korte tijd' verscheen. Veel van de profetieŽn die in de Bijbel staan zijn al uitgekomen (lees erover in de profetieŽn). Mensen worden ook vandaag de dag nog genezen en levens worden compleet veranderd wanneer ze in aanraking komen met de waarheden van de Bijbel, belichaamd in een Persoon: Jezus Christus (zie kader op de voorpagina). Lief Nederland, we hebben weer een reformatie nodig. We moeten terug naar het Woord. Laten we de Bijbel weer gaan vertrouwen en de Schepper van hemel en aarde aanroepen, zodat hij ons weer kan aannemen als 'zoon' (een titel: 'erfgenaam' - die ook voor dochters geldt natuurlijk ;-)
Onderzoek het, lees deze site en volg de links!


[Terug naar index...]

Steeds minder 'junk' in het DNA
Geplaatst: 27 februari 2008

In een artikel op Kennislink.nl (van 25 februari 2008) lezen wij dat het aantal genen in menselijk DNA minstens 2x zo groot is als wetenschappers dachten. Het aantal genen dat codeert voor eiwitten is vastgesteld op ongeveer 30.000, maar er zijn er nog minstens evenveel die andere belangrijke dingen doen in de cel. Het blijkt dus dat we minstens twee keer zoveel 'nuttig' DNA hebben dan gedacht. Toen ze ontdekten dat er 'maar' 30.000 genen zorgden voor eiwitten, bestempelden veel wetenschappers het overige DNA als 'evolutionair afval'. Sergei Denissov, die 5 maart op dit onderwerp zal promoveren, "gelooft dat zelfs het kleinste stukje DNA zijn functie heeft in een menselijke cel".

Heeft iemand het woord 'evolutie' gelezen, of iets dat daar mee te maken heeft? Zoals ik al vaker heb opgemerkt: hoe dieper ze in de programmacode van het leven kijken, hoe minder je over evolutie hoort. Alles blijkt zo onvoorstelbaar complex in elkaar te zitten dat het niet eens meer voor te stellen is hoe het vanzelf zou kunnen zijn ontstaan. Toen Darwin zijn theorie opstelde had hij geen flauw benul van wat er honderd jaar later allemaal ontdekt zou worden. Hij zou niet eens een vergelijking hebben kunnen maken met computers, want die waren er toen nog niet. Sinds het uitkomen van de 'Oorsprong der Soorten' is ons begrip van de cel gegroeid van een 'klein ondefinieerbaar dingetje' tot een 'compleet zelfstandige stad' met arbeiders, fabrieken, krachtcentrales, warenhuizen, infrastructuur en een bibliotheek. We weten dat zulke dingen niet vanzelf ontstaan, maar het resultaat zijn van intelligentie en vakmanschap. Waarom zouden we dan iets anders zeggen van de cel? Waarom zouden we ook maar een moment twijfelen aan het nut van elk stukje DNA? Als je ziet hoe knap het allemaal in elkaar zit, is de enige logische conclusie dat er een Schepper achter zit Die goed werk heeft afgeleverd.
  "Ik zal u prijzen omdat ik zo ontzagwekkend en bijzonder gemaakt ben. Wonderbaarlijk zijn uw werken... (Psalm 139:14)


[Terug naar index...]

Menselijk brein raadsel voor evolutionisten
Geplaatst: 25 februari 2008

"Wetenschappers tasten volledig in het duister" en "we weten niets van de evolutie van het brein." Dit zijn de woorden van niemand minder dan Richard Lewontin. Hij zei dit in een presentatie tijdens de jaarlijkse samenkomst van de American Association for the Advancement of Science. James Randerson vatte de presentatie samen in een blog op de site van de Guardian. Het menselijk denken is blijkbaar nog steeds een zwarte bladzijde in de evolutionaire geschiedenis. Uit Randersons samenvatting blijkt dat het handje vol fossielen van veronderstelde mensachtige voorouders niet veel inzicht verschaft over de mogelijke evolutionaire stappen. Elk van die fossielen kan net zo goed een zijtak zijn in plaats van een voorouder. Ze zijn nog moeilijk te interpreteren ook, bekende Lewontin. Logisch, want hoe moet je mentale vermogens afleiden uit de schedel van een fossiel? Je kunt hem niets meer vragen. Het is al lastig om te achterhalen of ze rechtop liepen of niet. We kunnen wel kijken wat natuurlijke selectie nu doet in mensen, maar we kunnen er volgens Lewontin niet zeker van zijn of dit ook zo werkte bij 'onze voorouders'. Alle mooie plaatjes en voorstellingen in (populair) wetenschappelijke bladen, programma's en musea ten spijt; hoe onze 'voorouders' eruit zagen en wat ze dachten blijft een groot raadsel voor evolutionisten. Ze hebben "grote problemen" om te bepalen "hoe ons meest gecompliceerde en mysterieuze orgaan tot stand kwam."

Deze presentatie is een serieuze bekentenis! Laten we het dan ook serieus nemen. Een van de meest vooraanstaande evolutionisten, Richard Lewontin, geeft duidelijk te kennen dat al die zogenaamde zekerheid over onze 'aapachtige voorouders' volledig uit de lucht gegrepen is! Al die kunstenaars die zich zo vol overgave hebben gestort op prachtige displays in musea en suggestieve plaatjes voor de cover van National Geographic Magazine worden hartelijk bedankt voor hun deelname aan de promotie van Paleofantasyland. Het avonturenpark waar een rechtop staand aapje met een intelligente blik voor zich uit staart, terwijl ze met een nu vrije hand aan haar kin nadenkend over haar nazaten uitkijkt. En dat alles gereconstrueerd vanuit een half skelet en het hoog ontwikkelde(?) brein van een kunstenaar. Denk nog maar eens aan deze bekentenis als je weer eens zo'n plaatje ziet, of door een museum loopt. Denk er nog maar eens aan als je weer een documentaire ziet over een chimpansee die een paar eenvoudige taaltrucjes heeft geleerd. Aapachtige voorouders die via een onpersoonlijk proces, spontaan geŽvolueerd zijn in schrijvers, dichters, filosofen en redenaars? Nee, geef mij maar die goede oude Bijbel met de eenvoudige uitspraak: "En God schiep de mens naar Zijn beeld; naar het beeld van God schiep Hij hem; man en vrouw schiep Hij hen... En de Here God had de mens geformeerd uit het stof van de aarde, en de adem van het leven in zijn neusgaten geblazen; zo werd de mens tot een levende ziel." (Gen 1:27 en 2:7)

Bron: CEH 22 februari 2008
[Terug naar index...]

Geloof wordt onderzocht
Geplaatst: 22 februari 2008

NU.nl laat ons weten dat onderzoekers 2,5 miljoen euro gaan uitgeven aan een onderzoek naar het geloof in God. Is het geloof aangeboren of aangeleerd? Vragen ze zichzelf af. "De onderzoekers houden zich niet bezig met de vraag of God bestaat, maar willen nagaan of het geloof in God de menselijke evolutie heeft bevorderd." Ze willen ook nog weten of het geloof "zich heeft ontwikkeld als bijproduct van andere menselijke eigenschappen, zoals saamhorigheid".

Serieus? Okť, dan ga ik een onderzoek doen naar de vraag of het geloof in evolutie is aangeboren of aangeleerd... Waar slaat dit nou weer op? Twee komma vijf miljoen euri voor zo'n stompzinnig of-of vraagstuk? Hebben ze niets beters te doen? Zoveel geld uitgeven voor een onderzoek dat er al bij voorbaat vanuit gaat dat evolutie heeft plaatsgevonden en alleen maar moet 'uitwijzen' of geloof in God er invloed op gehad heeft. Wat een lariekoek! We zullen zien of dit onderzoek nog 'verassingen' oplevert, je weet maar nooit. Misschien stuiten ze nog op iets zinnigs en is het geld niet helemaal verspild (en wetenschappers moeten ook leven natuurlijk), al kan ik mij niet onttrekken aan de indruk dat er hogere doelen zijn om geld aan uit te geven...


[Terug naar index...]

DinosauriŽrs doen het altijd wel
Geplaatst: 22 februari 2008

DinosauriŽrs komen overal tevoorschijn; niet in levende lijve natuurlijk, maar hun botjes. En telkens weer worden we overspoeld met de bijbehorende evolutiepropaganda. In de Sahara werd er een gevonden met grote (bijna 8 cm. lange) haaiachtige tanden (National Geographic News en PhysOrg). De botjes zouden 110 miljoen jaar oud zijn. Een artist-impression van deze dino, samen met zijn al even indrukwekkend 'broertje' vind je op National Geographic. Of wat dacht je van een ruim 10 meter lange hadrosaurus ("eendesnaveldinosauriŽr" - National Geographic en Science Daily), die een "nieuwe soort" werd genoemd en "een buitengewoon voorbeeld van de evolutie van gewervelden". In China is een "nieuwe soort vliegend miniatuurreptiel" gevonden, die "meer dan 120 miljoen jaar geleden" leefde. De mini-pterodactylus had een spanwijdte van 25 cm. (National Geographic en Live Science met nog een suggestieve reconstructie) "opent een nieuw hoofdstuk over de evolutionaire geschiedenis van deze groep vliegende reptielen". De botjes in de poten waren gekromd, "als bij vogels". Dat horen evolutionisten natuurlijk graag, omdat ze aannemen dat vogels van dino's afstammen. En wat dacht je van een 40 cm. lange, 4 kilo zware kikker die zich voedde met baby-dinosaurusjes? Science Daily heeft er een artikel over en ze noemen hem "de kikker uit de hel". Het fossiel werd gevonden op een ander continent (Madagaskar, Afrika) dan waar men hem had verwacht (Zuid Amerika - zie ook BBC News en Science Daily). Er werd gespeculeerd over een mogelijke landbrug via Antarctica.

Paleontologen schatten dat ze nog maar 27% van alle dinosauriŽrs gevonden hebben. Dat betekent dat we nog heel wat exotische ontdekkingen kunnen verwachten. Onderzoekers willen echter zo graag de eer voor het ontdekken van een 'nieuwe soort', dat het erop lijkt alsof elk botje dat een beetje afwijkt gelijk een heel nieuw beest moet zijn. Als we er vanuit gaan dat God die beesten gemaakt heeft met een bijna eindeloos vermogen tot variatie, dan zijn al die afwijkende vondsten misschien helemaal geen 'nieuwe soorten'. Stel je eens voor dat er van alle hondenrassen die nu bekend zijn, over de hele wereld fossielen zouden worden gevormd. (Bijvoorbeeld door een grote, wereldwijde overstroming of zo, waarbij allemaal lagen ontstaan met gefossiliseerde hondenbotjes :-) En stel je voor dat onderzoekers met een evolutionistisch wereldbeeld die hondenbotjes over vierduizend jaar opgraven. Wat zouden ze zeggen bij elk nieuw fossiel dat ze vinden? Ze zouden vrijwel zeker elk skeletje classificeren als een 'nieuwe soort', elk uit een ander 'tijdperk', want "voor evolutie is veel tijd nodig". Toch weten we dat al die rassen tot dezelfde soort behoren en afstammen van ťťn basistype: een hond- of wolfachtige. Zou hetzelfde ook met de dinosauriŽrs gebeurd kunnen zijn? Zou het kunnen zijn dat het vermogen om zoveel diversiteit voort te brengen bij de beesten die net door God geschapen waren, veel groter was dan we nu zien bij honden, katten, paarden, kippen en knaagdieren? Classificatie is voornamelijk interpretatie en daar komt nog bij dat paleontologen heel graag een nieuwe soort op hun naam willen hebben. Dat er zoveel verschillende 'soorten' dino's zijn zegt op zich niets over hun veronderstelde evolutie. We kunnen nu met geen mogelijkheid meer achterhalen of de verschillende dino's samen nog vruchtbaar nakroost konden produceren. Bij de vele verschillende honden van vandaag kan dat nog wel. Daaraan kunnen we zien dat het om dezelfde soort gaat. En zelfs dat zegt niet altijd iets, want er zijn bijvoorbeeld ook konijnensoorten die al zo lang van elkaar gescheiden zijn, dat ze samen geen jonkies meer kunnen krijgen. Toch zijn en blijven het konijnen en hebben ze allemaal ťťn gemeenschappelijke voorouder. Zo kunnen we de logische conclusie trekken dat het aantal oorspronkelijk geschapen basistypen niet zo heel erg groot was. Hiermee worden gelijk de 'problemen' opgelost van het aantal dieren dat in de Ark van Noach moest en het door Adam benoemen van alle dieren in de tuin (zie ook deze veel gestelde vraag en Feiten).

Bron: CEH 20 februari 2008
[Terug naar index...]

Is 'oudste' vleermuisfossiel een overgangsvorm?
Geplaatst: 19 februari 2008

Een fossiele vleermuis heeft de mediatongen losgemaakt. Hij zou 2 miljoen jaar ouder zijn dan de vorige 'recordhouder' en siert deze week de voorpagina van Nature.1  Natuurlijk werd deze nieuwe vondst gelijk in het stralende voetlicht van de evolutie gezet. BBC News, National Geographic en PhysOrg gaven er ieder hun eigen evolutionistische draai aan. Bij PhysOrg vond men dat dit een "missing link" was die "laat zien dat de mogelijkheid om te vliegen bij de dieren [vleermuizen - red.] geŽvolueerd is, voordat ze echolocatie konden toepassen".
Dat is sterk, want waar zit nu het bewijs voor evolutie als je alleen maar de volgorde ervan omdraait? Het is niet zo dat dit fossiel een beestje laat zien dat half vleermuis en half 'iets anders' is. Het fossiel is duidelijk te identificeren als een vleermuis die in staat was om te vliegen. Het enige verschil is dat dit fossiel een kleiner binnenoor heeft dan andere exemplaren. Vandaar de conclusie dat de echolocatie later evolueerde. Dit is echter een discutabel punt, omdat het hier maar ťťn exemplaar betreft, wat niet representatief hoeft te zijn voor al zijn soortgenoten uit die tijd. Ook vandaag zijn er nog vleermuizen die geen echolocatievermogen bezitten. Die hebben dus typisch ook een kleiner binnenoor (waar geluidsgolven worden omgezet in zenuwimpulsen). Overigens zit de grootte van het binnenoor bij dit fossiel min of meer tussen die van soorten met en zonder sonarsysteem in. Een kleiner binnenoor hoeft ook niet te betekenen dat het beestje geen sonarsysteem had, want het is niet aangetoond dat het binnenoor groot moet zijn om een dergelijk systeem goed te laten werken. Daarvoor zouden we dit beestje levend moeten kunnen bestuderen; en dat gaat niet meer.
Het is niet zo verwonderlijk dat de evolutionistische wetenschappers en verslaggevers zich niet afvroegen of het beestje wel geŽvolueerd is, maar ze willen wel graag weten "hoe vleermuizen zijn geŽvolueerd". En speculaties zijn weer niet van de lucht, waarbij vooral de aandacht wordt gevestigd op de vraag wat er eerder kwam: het sonarsysteem of het vliegen. De ontdekkers noemden het fossiel "primitief", maar afgezien van het kleine binnenoor was er niets primitiefs aan. Het onderzoek van dit fossiel heeft aangetoond dat het in vrijwel alle opzichten een volwaardige vleermuis was. De enige reden om het "primitief" te noemen is dat het in een laag gevonden is waarvan wordt aangenomen dat hij 52 miljoen jaar oud is, in plaats van 50 miljoen. Alle speculaties ten spijt: de 'oudste' vleermuis is gewoon een vleermuis en niets anders. Geen 'overgangsvorm'.


1.  Simmons, Seymor, Habersetzer and Gunnell, "Primitive Early Eocene bat from Wyoming and the evolution of flight and echolocation," Nature 451, 818-821 (14 februari 2008) | doi:10.1038/nature06549.

Wat laten de feiten ons zien? Elke keer weer zien we dat levende wezens altijd 100% in staat zijn geweest te doen wat levende wezens vandaag de dag nog steeds doen: vliegen, kijken, horen, eten, klimmen, lopen, zwemmen, enzovoort. Evolutionisten gebruiken fossielen gewoon als toneelattributen voor hun indrukwekkende toneelstuk. Vleermuizen zijn niet geŽvolueerd uit een niet-vliegend zoogdier. Fossielen laten ons zien dat er altijd een duidelijk scheiding tussen basis diergroepen geweest is en passen daarom veel beter in het verhaal van de Bijbel: dat God de basistypen afzonderlijk geschapen heeft. Hier zie je weer een mooi voorbeeld van de Darwin-dronken media die niet alleen de evolutiepraat letterlijk papegaaien, maar ook nog eens verfraaien. In de oorspronkelijke publicatie waren de bewoordingen niet zo direct, maar de nieuwsmedia brengen dit fossiel als een onomstotelijk bewijs dat echolocatie evolueerde na de mogelijkheid om te vliegen. Men vraagt zich niet eens meer af ůf het wel gebeurd is, zo ver zijn ze geÔndoctrineerd met het evolutiedenken. De Darwinisten moesten zich schamen. Het oudst bekende fossiel van een vleermuis is 100% vleermuis en niet minder geavanceerd dan de huidige vleermuizen. Hoe kan een weldenkende wetenschapper nu beweren dat dit het Darwinisme ondersteunt? Is het niet de bedoeling dat het Darwinisme verklaart hoe een mechanisme als echolocatie ontstaan is? Werd er in de publicatie uitgelegd hoe de honderden, misschien wel duizenden gunstige mutaties die nodig zijn voor het ontstaan van het sonarsysteem precies hebben plaatsgevonden? Nee. Konden ze meekijken, 52 miljoen jaar geleden? Nee. Hebben ze gezien hoe die zogenaamde primitieve vleermuis veranderde in een 'moderne' vleermuis? Nee. Zijn ze serieus ingegaan op de vele wetenschappelijke bezwaren die je tegen hun mooie verhaaltje kunt inbrengen? Nee! Dit is geen wetenschap, dit is volksverlakkerij en verdient niet de eer om in onze scholen te worden onderwezen.

Bron: CEH 16 februari 2008
[Terug naar index...]

Speculaties maken Titan niet ouder
Geplaatst: 18 februari 2008

Titan, een maan van Saturnus, zou zo'n 4,6 miljard jaar oud moeten zijn. Als het aan de evolutionisten ligt tenminste, want volgens de Bijbel werden onze Aarde en de andere planeten ongeveer 6000 jaar geleden gemaakt door God. Voor evolutie is echter veel tijd nodig. De planeten en manen in ons zonnestelsel moeten daarom in hun tijdsbestek passen. Ze zetten vanzelfsprekend weer alle jokers in om ook de nieuwste ontdekkingen passend te maken. In een publicatie in Geophysical Research Letters1 vinden we een beschrijving van het probleem: de hoeveelheid vloeibaar methaangas die zich aan de oppervlakte van de maan bevindt, neemt langzaam af en zou al binnen 10 tot 100 miljoen jaar verdwenen kunnen zijn. Dat is heel wat minder dan 4,6 miljard, dus moet er een verklaring voor gevonden worden. Verschillende nieuwsstations reageerden op een persbericht van het Jet Propulsion Lab, waarin het probleem werd aangehaald. Gek genoeg werd er veel meer aandacht besteed aan de hoeveelheid op zich, dan aan het probleem dat de snelle afname met zich meebrengt. Op Live Science werd zelfs gezegd dat Titan meer olie zou hebben dan wij. Nu kun je vloeibaar methaan en ethaan niet echt onder 'olie' scharen, al komt methaan wel in aardolie voor en vind je ze beiden in aardgas. Deze verkeerde presentatie van de feiten is op zich het ergste nog niet. Dat bij de aanwezigheid van deze eenvoudige koolstofverbindingen gelijk gedacht wordt aan de mogelijke vorming van 'primitief' leven, is veel onzinniger. Ook in het artikel over Titan op Wikipedia wordt hierover enthousiast gefilosofeerd. Alsof de aanwezigheid van koolwaterstoffen in de juiste verhoudingen automatisch tot leven zou kunnen leiden. Dit is door professor Dean Kenyon, mede auteur van het boek 'Biochemische voorbestemming' en een voortrekker op het gebied van chemische evolutie, zelf weerlegd.
Voor het probleem dat er na 4,6 miljard jaar 'nog steeds' methaan op Titan is worden mogelijke oorzaken aangehaald als kometen, vulkanen en ondergrondse bronnen. Maar wat de voorraad precies aanvult kan niet gezegd worden, omdat er geen harde bewijzen voor zijn: "we weten het gewoon niet".
Er is nog een probleem: er zou veel meer ethaan aanwezig moeten zijn, gezien de snelheid waarmee het geproduceerd wordt (als bijproduct van de fotochemische vernietiging van methaan). Titan zou bedekt moeten zijn met een kilometers diepe oceaan van ethaan (Tobias Owen in The New Solar System - vierde ed. Cambridge Press, 1999). De Huygens sonde heeft al bewezen dat dit niet zo is. De Cassini Orbitter heeft wel wat meren waargenomen, maar die concentreren zich met name rond de polen. Hoewel er veel vloeibare koolwaterstoffen in de meren zitten, is het natuurlijk belachelijk veel minder dan wat Owen verwachtte. Er zijn een paar mogelijke bronnen voor methaan ontdekt, maar die zijn bij lange na niet voldoende om te voorzien in de hoeveelheid die nodig is, geven de wetenschappers toe.


1.  Lorenz et al, "Titanís inventory of organic surface materials," Geophysical Research Letters, Vol. 35, L02206, 29 januari, 2008, doi:10.1029/2007GL032118.

Het is duidelijk dat wetenschapsverslaggevers het slechte nieuws voor de evolutietheorie en lange perioden negeren. Hier wordt een duidelijke voorspelling, berekend met de wetten van chemie en natuurkunde, door de bewijzen weerlegd. De enige logische conclusie is dat Titan niet zo oud is als men beweerd heeft. De wetenschappers die Titan al meer dan 20 jaar bestuderen, staan voor een groot raadsel en kunnen alleen maar komen met vreemde verklaringen waarvoor geen ondersteunend bewijs is. Alles wordt in het werk gesteld om hun kostbare 'alles is heel erg oud' theorie te redden. Het is wel leuk dat Titan meer gas heeft dan wij op aarde, maar we kunnen er niet naar toe om te tanken! En waar ze het liefst op doorgaan is het L-woord en het E-woord. O, als er nou toch eens leven zou kunnen ontstaan door chemische evolutie - want er zijn toch koolstofverbindingen(?..) - wat zou dat heerlijk zijn... Droom maar lekker verder. Probeer eerst maar eens te verklaren hoe de eerste eiwitten moeten zijn ontstaan, uit allemaal spontaan gevormde (linksdraaiende!) aminozuren. Volgens Wikipedia wordt op Titan aan de 'drie essentiŽle voorwaarden voor het ontstaan van leven' voldaan. 1. Aanwezigheid van energie... 2. Aanwezigheid van organische moleculen... 3. Aanwezigheid van vloeistoffen... (vetdruk in origineel). Voeg er nog maar een voorwaarde aan toe, die uiteindelijk hier op Aarde voor leven heeft gezorgd: informatie, bewust geÔntroduceerd door Intelligentie! Dat de moleculen van het leven voornamelijk gebaseerd zijn op koolstofatomen, is geen rechtvaardiging voor een dergelijke extreme extrapolatie. Maar wat dat betreft staat uw 'misvatverslaggever' voor u klaar! Blijf deze site in de gaten houden...

Bron: CEH 15 februari 2008
[Terug naar index...]

Is Jezus Christus wel opgestaan uit de dood?
Geplaatst: 16 februari 2008

Een veel gestelde vraag: Is Jezus echt opgestaan uit de dood?...[Lees verder]

[Terug naar index...]


Supersnel eiwit stemt gehoororgaan
Geplaatst: 14 februari 2008

Prestine! Nee, geen nieuwe muzikale term, maar wel daarvan afgeleid. De term is 'presto' en betekent 'snel'. Prestine is een eiwit in ons oor dat al in 2000 werd ontdekt, maar nu blijkt het naast volume ook nog eens toonhoogte te regelen. Bij eiwitten denken we al gauw aan iets dat je eet, maar biologen gebruiken het woord 'eiwit', of ook wel 'proteÔne', voor allerlei moleculaire motortjes. Zo ook het recent ontdekte 'prestine'. Het bevindt zich binnen in ons oor en kan geluiden 10.000 keer versterken. Nieuwe onderzoeksresultaten doen vermoeden dat prestine ook nog eens over het hele hoorbare frequentiegebied het geluid stemt. Het is als het ware een 'volumeknop' die er voor zorgt dat onze 'geluidsinstallatie' niet door harde geluiden 'overstuurd' wordt. De resultaten zijn deze week gepubliceerd in Current Biology.1
    Het menselijk oor heeft een groot dynamisch bereik, waardoor we geluiden kunnen horen die zo zacht klinken als een spinnende kat en zo hard als een straalmotor. Als ons oor voor elke geluidssterke even gevoelig zou zijn, zou het al gauw kapot gaan. Daarom heeft onze Schepper er zowel snelle als langzame omvormers ingebouwd die het geluid dempen of versterken wanneer dat nodig is. Zodra er een te hard geluid binnenkomt, wordt het 'volumeschuifje' in ons oor vliegensvlug teruggezet. Bij goede geluidsinstallaties wordt dit principe, dat 'compressie' heet, meestal ook toegepast. De haarcellen die het geluid opvangen worden door prestine stijf gemaakt, zodat ze niet omvergeblazen worden door harde geluiden, maar maakt ze zacht voor het opvangen van zachte geluiden. De auteurs van de publicatie noemen het de "opmerkelijke versterker van het slakkenhuis". Je hoort dus eigenlijk een aangepaste versie van het werkelijke geluid. Sterker nog, je hoort een verbeterde versie, want de toonhoogte wordt ook aangepast. Er moesten wel weer een aantal muizen 'gepest' worden voor dit onderzoek, want wanneer prestine in de beestjes 'uitgeschakeld' werd, hoorden ze geluiden met een hoge frequentie wel goed, maar een half octaaf te laag. Het mechanisme in het oor schijnt zonder prestine moeite te hebben met de verhouding tussen volume en toonhoogte.


1.  Lagarde, Drexl, Lukashkin, Zuo and Russell, "Prestinís Role in Cochlear Frequency Tuning and Transmission of Mechanical Responses to Neural Excitation,"

Toch wel heel erg aardig van God; Hij heeft zelfs rekening gehouden met muziekliefhebbers ;-) Als Hij een geluidsinstallatie maakt, doet Hij het ook gelijk goed (Spr.20:12 - Het oor dat hoort en het oog dat ziet, Yahweh heeft ze allebei gemaakt). Prestine werkt sneller dan veel andere bekende biologische nano-motors; het reageert in miljoensten van een seconde. Het bestaat, net als alle andere eiwitten, uit een keten van linksdraaiende aminozuren (744 stuks!) en is slechts ťťn van de vele ingewikkelde componenten die deel uitmaken van een geavanceerde stereo-installatie in je hoofd.
Was er ook maar een hint naar evolutie in deze publicatie? Nee, ze gebruikten alleen maar termen die betrekking hebben op hightech audioapparatuur, zoals: 'microfoons', 'frequentie- karakteristieken', 'compressors', 'versterkers' en 'dynamisch bereik'.
Een mooi moment om je eens af te vragen of Degene die dit ontworpen heeft wellicht zelf over nog betere oren beschikt... Ik ben er van overtuigd dat Hij wel naar je wil luisteren als je besluit om je leven in Zijn liefdevolle handen te leggen. Open je geestelijke oren en hoor Hem kloppen. Open de deur van je hart en laat Hem binnen.
Psalm 94:9
  - Zal Hij, die het oor geplant heeft, niet horen?
- Zal Hij, die het oog gevormd heeft, niet zien?

Bron: CEH 13 februari 2008
[Terug naar index...]

Darwindag
Geplaatst: 12 februari 2008

Als Darwin nog geleefd had, zou hij vandaag 199 jaar oud geworden zijn. Wat zou hij nu, 149 jaar na het uitkomen van 'Oorsprong der Soorten', over zijn theorie zeggen? Zou hij er nog steeds in geloven, of zou hij het geloof in zijn Schepper weer hebben teruggevonden? Zou hij bij het lezen van persberichten als deze van JPL, over de hete kern van Enceladus (een maan van Saturnus), erkennen dat ons zonnestelsel toch niet zo oud kan zijn als nodig is voor zijn theorie? Of zou hij hopen op sporen van leven in het warme water van Enceladus? Dat is in ieder geval wel de manier waarop in het artikel de aandacht van het probleem wordt afgeleid. Maar wij laten ons niet voor de gek houden. De vraag hoe het kan dat Enceladus nog steeds warm is na de veronderstelde 4,5 miljard jaar, wordt weer niet gesteld, laat staan beantwoord. Enceladus blijkt ook een grote invloed te hebben op de vorming van de ringen van Saturnus. De ontdekking dat dit soort jong uitziende hemellichamen indicaties zijn van een recent geschapen zonnestelsel, zou Darwin misschien toch weer teruggebracht hebben bij zijn Christelijke wortels en zijn fascinatie voor het concept van intelligent ontwerp. Zou Darwin op het idee van langdurige progressieve evolutie van soorten zijn gekomen als kapitein FitzRoy hem voor zijn reis met de Beagle niet het boek "Principles of Geology" van Charles Lyell had gegeven? Zonder die miljoenen en miljarden jaren is de evolutietheorie niet meer dan een vluchtige gedachte die, alleen al vanwege het gebrek aan tijd, onmogelijk stand kan houden.
  Een zekere Kevin Padian voelde zich geroepen om 'Darwindag' te verdedigen in Nature.1  Waarom moet er volgend jaar over de tweehonderdste verjaardag van deze man zo'n ophef worden gemaakt? Wat is er zo "groots" aan zijn "voortschrijdende nalatenschap" (aldus Padian)? Hij zou een enorme invloed hebben gehad op "vele facetten van ons sociale en intellectuele leven". Twee andere grote denkers van de negentiende eeuw, Marx en Freud, worden door Padian afgeschreven. Hun invloed op de "structuur van empirische kennis" was niet vergelijkbaar met die van Darwin. En inderdaad, Darwin heeft een grote invloed gehad op de manier waarop proefondervindelijk verkregen kennis wordt geÔnterpreteerd. Het is echter wel duidelijk dat niet iedereen daar even blij mee is.
  Padian haalde ook uit naar creationisten en noemde ze "anti-evolutionisten", gelijk gekoppeld aan de geladen term "religieus fundamentalisme", waarvan de "voorstanders het nodig vinden om de moderne wetenschap af te wijzen, op basis van een uiterst discutabele ... lezing van heilige teksten". Hij ging echter niet in op de aanwezigheid van de vele niet-"fundamentalistische" critici van het Darwinisme, waaronder de meer dan 700 wetenschappers met hoge titels, die zich ervan hebben afgekeerd. Deze wetenschappers hebben dus niet de wetenschap afgewezen, maar de filosofische constructie die er omheen gebouwd is. Hoewel er met 'fundamentalisme' op zich niets mis hoeft te zijn, wordt de term tegenwoordig wel vaak op een minachtende manier gebruikt en kan het zelfs mensen bang maken, gezien de associaties die het oproept. Het is wel duidelijk wat de houding van Padian is, als je kijkt naar de afsluitende woorden van zijn betoog. Hij noemt mensen "dieren, ťťn van de vele soorten op de planeet, door gemeenschappelijke afstamming verbonden met alle andere soorten..." En "het is vanwege deze visie, die mensen bevrijdt van de zelfingenomenheid van speciale schepping, dat Darwin geŽerd werd met een teraardebestelling in Westminster Abbey. En het is vanwege zijn ontelbare wetenschappelijke inzichten, waarvan de meeste nog steeds even aannemelijk en stimulerend zijn als de dag dat hij ze opperde, dat we er naar uitkijken om volgend jaar zijn verjaardag te vieren".


1.  Kevin Padian, ďDarwinís enduring legacy,Ē Nature 451, 632-634 (7 februari 2008) | doi:10.1038/451632a.

Laat je niet gek maken door de manier waarop dit soort mensen praten. Ze imponeren en intimideren graag met moeilijke woorden en grote zelfverzekerdheid. Er wordt met miljoenen jaren gegooid, alsof het allemaal bewezen is. Vaak moeten ze het hebben van glansrijke generaliseringen. Hoe meer details er aan het licht komen, van bijvoorbeeld het DNA, de cel en andere high-tech wonderen in de biologie, hoe minder Darwinpraatjes er klinken. En waarom hebben Einstein, Newton of Maxwell geen eigen dag? Omdat Darwin de hoop hoog houdt dat er geen God is om rekening mee te houden? En wat is er zo geweldig aan dat nalatenschap van Darwin? Het populair maken van het begrip natuurlijke selectie? Dat wordt ook door creationisten erkend, zolang het binnen de perken van de oorspronkelijk geschapen soort blijft; en dat doet het in de praktijk ook. Alleen in de fantasie van Darwin en zijn volgelingen gaat het over de grenzen van de waarneembare basistypen. Moeten we Darwin eren voor de 'Stamboom van het Leven'? Er is ernstig onvoldoende bewijs voor de vermeende overgangen tussen de soorten; en als je alle takken weghaalt is het uiteraard geen boom meer (zie ook deze zoekactie naar SvhL berichten op deze site). Natuurlijk wordt dit feit niet over het hoofd gezien door evolutionisten, maar ze redeneren het weg door te zeggen dat de tussenvormen te snel zijn veranderd om in het fossielenverhaal terecht te zijn gekomen... Zo maken ze een bewijs van de afwezigheid van bewijs: we vinden geen overgangen, maar we weten dat ze er moeten zijn geweest, dus moet het snel gegaan zijn. En we vinden onvoldoende overgangen, dus dat klopt dan wel... Rare jongens, die evolutionisten. Darwin, dag!

Bron: CEH 9 februari en CEH 11 februari 2008
[Terug naar index...]

Vogels verslaan vliegtuigen door evolutie?
Geplaatst: 11 februari 2008

Twee verhalen over vogels die recentelijk zijn gepubliceerd, lijken niet helemaal op ťťn lijn te liggen. Het ene verhaal gaat over de superieure mogelijkheden die vogels hebben, vergeleken met vliegtuigen. Het andere verhaal gaat over hoe ze geŽvolueerd zouden zijn.
  EurekAlert en Science Daily komen met een aantal geweldig indrukwekkende feiten die vogels boven vliegtuigen stellen: Een 'Blackbird' straaljager die ruim 3000 km/u vliegt, legt ongeveer 32 keer zijn lengte per seconde af. Een gewone duif (die kleiner is en natuurlijk langzamer vliegt), legt evenwel 75 keer zijn lengte per seconde af. Een 'A-4 Skyhawk' draait 2 keer per seconde om zijn as, terwijl een boerenzwaluw bijna 14 keer per seconde haalt. Bepaalde militaire vliegtuigen kunnen krachten van 8 tot 10 keer de zwaartekracht verdragen (10 G). Veel vogels ervaren regelmatig meer dan 10 G, tot zelfs 14 G. Het is daarom bijna lachwekkend dat mensen hun vliegmachines naar vogels vernoemen. Misschien kunnen onze vliegtuigen sneller en kunnen ze meer lading vervoeren, maar dat is alleen omdat ze groter zijn. Wat vliegbeheersing betreft blijven ze in verhouding tot Gods creaties nog beschamend ver achter. Vliegtuigontwerpers kijken al heel lang naar vogels en proberen al die trucjes af te kijken. Er is al heel wat gelukt, maar het grote probleem zit hem in het feit dat vogels hun lijf en vleugels van vorm kunnen veranderen en kunnen bewegen tijdens de vlucht, waardoor ze stabiel blijven tijdens allerlei extreme omstandigheden, zoals storm, regen en sneeuw. Als die bewegelijkheid in onze vliegtuigen zou kunnen worden toegepast, zouden we misschien dichter bij dezelfde prestaties kunnen komen. De vraag is alleen of eventuele menselijke passagiers de nieuwe mogelijkheden zouden kunnen waarderen of zelfs overleven. In de artikelen wordt ook de verbazing geuit over het vermogen van libellen om recht te blijven vliegen in de wind. Maar dat het beestje zichzelf reproduceert en ook nog eens milieuvriendelijke brandstof verbruikt wordt niet genoemd. Misschien zijn die laatste twee dingen wat moeilijker te verwezenlijken.
  Ondertussen werd er in drie andere artikelen geargumenteerd over de timing van vogelevolutie. Live Science, PhysOrg en Science Daily hebben het over een aantal wetenschappers die de tijd dat vogels uit dinosauriŽrs ontstonden betwisten. Ze denken "sterk moleculair bewijs" gevonden te hebben dat vogels "meer dan 100 miljoen jaar geleden ontstonden en niet 60 miljoen jaar, zoals het fossielenverhaal doet vermoeden." Met andere woorden: de 'geologische kolom' en de theorie van de 'moleculaire klok' spreken elkaar tegen. Als verklaring stellen ze onder andere voor dat de moleculaire klok misschien niet betrouwbaar is, omdat er verschillende tiksnelheden kunnen zijn.

Zoek de zeven denkfouten... (Een tip: kijk eens in de Lariedetector, bij Extrapolatie.) Waar word je nou enthousiaster van, het gehakkel van die evolutionisten, of de analyse van vogelvliegkunsten? Ontwerpers denken vooruit, proberen oplossingen te vinden voor huidige en toekomstige problemen, zodat deze kunnen worden overwonnen. Evolutionisten van verschillende disciplines hebben straks nog een scheidsrechter nodig om ze uit elkaar te houden. Is dat nou wetenschap? Hoe lang moeten we nog die slappe sprookjes aanhoren van hagedisjes die uit een boom tuimelden, in vogeltjes veranderden en op weg naar beneden totaal per ongeluk allemaal geweldige acrobatische toeren verzonnen? Ja, de wetenschap heeft echt een vlucht genomen... of nemen ze nou een loopje met ons?

Bron: CEH 8 februari 2008
[Terug naar index...]

Schat gevonden!
Geplaatst: 7 februari 2008

We worden op onze wenken bediend (zie het vorige artikel). Een stukje DNA dat ooit als 'afval' werd beschouwd is nu toch nuttig gebleken. De machines die het DNA ontcijferen, maken eerst een kopie van een stukje DNA, dan worden er stukjes tussenuit gehaald (introns genaamd). Men dacht dus eerst dat dit afval was, omdat het niet gebruikt werd om een eiwit te maken. Maar omdat introns bij eenvoudiger organismen niet veel voorkomen, namen evolutionisten al aan dat er toch een functie moest zijn. Er is nu een intron ontdekt dat vitaal blijkt te zijn bij het produceren van zenuwcellen, aldus een artikel van Science Daily.  Het gedraagt zich als een 'poortbewaker' die boodschapper-RNA schijnbaar begeleidt bij het tot stand komen van het juiste aantal 'kanalen' in zenuwcellen. Het intron komt niet in het eindproduct (eiwit) terecht, maar dat wil nog niet zeggen dat het geen belangrijk doel heeft. Volgens het artikel is hier misschien het algemene mechanisme ontdekt dat de RNA's reguleert.

Microbiologen zijn er ondertussen al een poosje achter dat ze niet meer zomaar kunnen aannemen dat 'ongebruikte' stukken DNA afval zijn. De evolutionistische aanname, dat het om overblijfselen van een lange geschiedenis van mutaties en natuurlijke selectie gaat, blijkt steeds vaker door de feiten tegengesproken te worden. Natuurlijk is het vanuit een Bijbels denkkader ook mogelijk dat delen van het DNA niet meer doen wat ze vlak na de schepping deden, maar toch is het uitgangspunt heel anders: Het DNA en alle moleculaire machines eromheen zijn perfect ontworpen en gemaakt. Dan mag je ook verwachten dat het grootste deel van het mechanisme een belangrijke functie heeft. De denkfout bij 'junk DNA' is dezelfde als bij 'rudimentaire organen': het zijn geen 'overblijfselen van een evolutionaire geschiedenis', maar goed geschapen onderdelen, waarvan we (nog) niet weten wat ze doen, ůf ze doen niet meer wat ze deden, vanwege degeneratie. Onderzoekers zouden dat als uitgangspunt moeten hebben, dan zou hun onderzoek veel effectiever zijn. Gelukkig ontdekken steeds meer onderzoekers dat de natuur vol met intelligente ontwerpen zit. Dat zie je aan de opkomst van allerlei producten die gebaseerd zijn op vormen en mechanismen in de natuur. Ere Wie ere toekomt zou ik zeggen! En kom maar op met die schatten...

Bron: CEH 6 februari 2008
[Terug naar index...]

Genetische archeologie: schatgraven in het DNA
Geplaatst: 6 februari 2008

"Stamboom van het leven verliest tak" lezen we in de kop van dit artikel op Kennislink.nl. Direct daaronder: "Nieuwe schoolboeken moeten worden aangepast, want de stamboom van het leven klopt niet meer." Wat is er toch allemaal aan de hand, lieve mensen? Het blijkt wel mee te vallen want de Noorse bioloog Jakobsen heeft slechts voorgesteld om twee takken samen te voegen. Volgens het artikel is het wel opmerkelijk dat de twee takken worden samengevoegd, omdat ze volgens de oude indeling ver uit elkaar stonden. Het gaat om de Chromalveolates en de Rhizaria. Chromalveolates zijn kleine eencelligen, die ook wel de 'voorlopers van de huidige planten' worden genoemd. De enige reden die hiervoor gegeven wordt is dat sommigen "zelfs bladgroenkorrels" hebben. (Nou en? Lees nog eens het artikel Menselijke genen in een zeeanemoon? Overeenkomsten in bouw bewijzen geen gemeenschappelijke afstamming, maar een gemeenschappelijke Ontwerper.) De Rhizaria "staan beter bekend als amoebes. Eencelligen die 'voetjes' gebruiken om zich voort te bewegen."
"Op basis van de vergelijking van 123 genen waren de twee groepen blijkbaar toch niet zo verschillend als altijd werd gedacht," lezen we in het artikel. Maar dan komt het. In de laatste paragraaf wordt ons verteld hoe essentieel dit onderzoek eigenlijk is. "Genetische archeologie", dat "is eigenlijk de beste term voor dit soort onderzoek". Schatgraven in de genen dus. "Door te kijken naar overeenkomsten en verschillen in het DNA van bepaalde groepen, komt men veel te weten over hoe het leven op aarde is ontstaan. Ook krijgen onderzoekers op deze manier een goed beeld van de evolutie van verschillende soorten.

Waarom ben ik nu totaal niet onder de indruk? Heel eenvoudig: het gaat hier om een cirkelredenatie. Men kan op geen enkele manier weten of de ene soort uit de andere voort is gekomen. Er zit geen kaartje bij: "ik stam af van..." Dezelfde denkfout wordt gemaakt bij overeenkomsten en verschillen tussen de skeletten van dieren en mensen (zie slide 22). Je moet eerst aannemen dat evolutie heeft plaatsgevonden voordat je kunt zeggen dat de ene soort uit de andere is voortgekomen, omdat ze overeenkomsten hebben. Een fiets en een brommer hebben overeenkomsten, maar hoeven daarom nog niet uit dezelfde fabriek te komen. Ze hebben dezelfde ontwerper: de mens. Onderzoekers krijgen alleen maar "een goed beeld" van hun eigen vooronderstellingen, niet van de "evolutie van verschillende soorten". En wat heeft het ontstaan van leven op aarde in hemelsnaam met de overeenkomsten en verschillen in DNA te maken? Moet je bij het oorsprongvraagstuk niet aantonen hoe deze complexe informatiedrager uit het niets tot stand gekomen is? Volgens mij mist er iets in deze redenatie... David zei terecht: "De dwaas zegt in zijn hart: 'Er is geen God.'" (Psalm 14:1)
  Ondertussen kijk ik met rijkhalzend verlangen uit naar de volgende ontdekking van een dieper niveau van complexiteit in dit waanzinnig knap bedachte systeem: cellen en DNA, de basis bouwstenen van het leven. Blijf schatgraven beste dames en heren wetenschappers! Onze Schepper heeft ons een schat aan informatie gegeven om te ontdekken. En hoe meer we te weten komen over de werking van Zijn creatie, hoe groter mijn verwondering en waardering voor Hem wordt. Ik hoop en bid dat dit voor jullie ook zo zal zijn...


[Terug naar index...]

De wetenschap bekent
Geplaatst: 4 februari 2008

Peter R. de Vries brengt dingen aan het licht. Hij neemt mensen mee naar de kern van de zaak. Misdaden worden gepleegd door mensen. Ga naar die mensen toe en je vindt de waarheid. Interpretatie van de wetenschap wordt ook gepleegd door mensen. Maar wat is hun motivatie? Ik jaag naar de waarheid, en zie dat er een 'misvatverslaggever' nodig is. Wetenschap is iets prachtigs en laat ons zien hoe Gods schepping werkt, maar mensen hebben in de loop der jaren hun zicht op hun Schepper verloren. Ze komen met hun eigen interpretaties van de zichtbare werkelijkheid. We zien telkens weer dat de moderne wetenschap dingen onthult over ons bestaan, waaruit blijkt dat er meer moet zijn dan de zichtbare werkelijkheid. Dit brengt de wetenschappers ertoe theorieŽn te verzinnen als 'supersnaren' en parallelle universa. Ze proberen dingen te verklaren, en dat is volkomen begrijpelijk, maar vaak gaan ze voorbij aan de meest voor de hand liggende verklaring. Waarom zouden de oudste geschriften die wij in ons bezit hebben (die van de Bijbel, eigenlijk tientallen oude documenten, geschreven door meer dan 40 auteurs, waarvan de oudste manuscripten het allereerste begin van onze planeet en ons bestaan beschrijven), niet de beste verklaring bieden voor de grote vraagstukken? Op deze site probeer ik, voor zover mijn volle tijdschema het toelaat, zo veel mogelijk recente artikelen door te lichten. Ik probeer te laten zien dat er in de wetenschap vaak om de waarheid heen gedraaid wordt en dat het publiek om de tuin geleid wordt. De meeste wetenschappers en wetenschapsverslaggevers doen dat natuurlijk niet bewust. Ze praten vaak alleen maar na wat ze geleerd is. Op dit gebied is een klokkenluider nodig, ook in Nederland. Mensen moeten zich bewust worden van de misvattingen, misinterpretaties en (jawel, ook) de larie en de leugens in de wetenschapsmedia.
  Een paar recente voorbeelden:
1. PhysOrg kwam met een verhaal over een gesplitste rivier die door Death Valley loopt. Hier zien ze dat er binnen korte tijd vormen uitgesleten werden, waar naar hun eigen zeggen "onder normale omstandigheden" eeuwen voor nodig zouden zijn geweest. Onder 'normaal' verstaan ze dus de loop van de geschiedenis, volgens hun eigen boekje: zeer lange geologische perioden. Vervolgens schrijven ze deze 'snelle' ontwikkeling toe aan menselijk ingrijpen. Het is echter niet zo moeilijk om hierbij de link te leggen met de Zondvloed die volgens de Bijbel de aardbodem helemaal veranderde. Veel water kan in een korte tijd veel teweeg brengen. Er zijn geen miljoenen jaren voor nodig, dat zien we steeds weer. Toch wordt de Bijbelse Zondvloed in dit soort berichten eigenlijk nooit genoemd.
2. LiveScience rapporteert over een onderzoek, waaruit blijkt dat alle mensen met blauwe ogen dezelfde voorouder hebben. Ze beweren dat een mutatie er zes- tot tienduizend jaar geleden voor gezorgd heeft dat er blauwe ogen ontstonden. De mogelijkheid om bruine ogen te maken werd uitgeschakeld in de genen, wat resulteerde in mensen met blauwe ogen. Wat is nu de evolutionistische verklaring voor het feit dat 20 of 40 procent van de Europeanen blauwe ogen hebben? "Dit gen doet ie ts goeds voor mensen. Het maakt dat ze meer kinderen krijgen," aldus onderzoeker John Hawks. Dat ging volgens evolutionaire begrippen wel ineens heel erg snel dan. Een betere verklaring is dat mensen met bruine ogen geschapen zijn en dat mutaties zijn begonnen na de rebellie van de mens.
3. National Geographic News brengt ons het nieuws dat er een komeet is die niet aan de verwachtingen voldoet. De 'Stardust' missie van NASA heeft wat gruis van een komeet teruggebracht. De komeet blijkt meer op een asteroÔde te lijken. Ze hadden "oeroude materialen" verwacht, maar dat viel tegen, ze vonden alleen materiaal van binnen ons zonnestelsel. Ze gaan er vanuit dat deze komeet niet altijd in ons zonnestelsel geweest kon zijn, omdat hij anders al zijn stof en ijs zou hebben verloren. Toch is hij er, maar zonder het verwachte materiaal. Als je ons zonnestelsel ziet door de 'Bijbelbril' dan is er geen enkel probleem. Er mist niets, de komeet is gewoon jong.

Misvattingen en misinterpretaties vieren hoogtij, maar waarom? Zou het kunnen zijn dat mensen de waarheid van de Bijbel niet willen overwegen omdat het consequenties heeft? Als de Bijbel juiste informatie geeft waar het natuurlijke zaken betreft, dan zijn de geestelijke dingen mogelijk ook waar. Dat houdt in dat er een God is waar je rekening mee dient te houden. Hij heeft Zijn schepping gemaakt en heeft het eigendomsrecht. Hij heeft het beheer van deze aarde overgedragen aan ons. Dat maakt ons verantwoordelijk naar Hem toe. Persoonlijk vind ik dat helemaal niet erg. De Bijbel leert ons ook dat we een persoonlijke relatie met Hem kunnen krijgen, zodat Hij ons kan leiden. Dat is toch een prachtige optie? Ik kan me niet voorstellen dat iemand dat niet zou willen...


[Terug naar index...]

Degenkrabben 100 miljoen jaar ouder dan gedacht
Geplaatst: 29 januari 2008

In Canada zijn fossielen van een degenkrab ontdekt die de oorsprong van deze beestjes '100 miljoen jaar terugdringt', volgens de evolutionaire tijdrekening. Het vorige record stond op 360 miljoen jaar. De tekst op Wikipedia (29-01-2008) over degenkrabben zal in elk geval even moeten worden aangepast. Deze 'oeroude' degenkrabben leken wel erg veel op hun hedendaagse soortgenoten, aldus een artikel in Live Science.1
Bij het artikel vinden we plaatjes van twee bijna complete exemplaren, die lijken op kleine versies van moderne degenkrabben; ze zijn maar 4 cm lang. Die van nu kunnen wel 60 cm lang worden. Of de gevonden fossielen van jonge degenkrabben zijn is niet duidelijk. Hoe gaan evolutionisten met dit soort verrassingen om? De reactie in het artikel is: ze zijn verrast, maar tonen geen verlies van vertrouwen in hun model of tijdlijn. "We zouden niet noodzakelijkerwijs verwacht hebben dat degenkrabben erg op moderne lijken, maar toch zien ze er precies zo uit," zei David Rudkin van het Royal Ontario Museum. En: "Dit lichaamsontwerp dat ze hebben uitgevonden, hebben ze bijna een half miljard jaar aangehouden. Het is een goed ontwerp," aldus Rudkin. De exemplaren zijn zo goed bewaard gebleven dat de samengestelde ogen en het flexibele chitinelaagje (dat voor stevigheid zorgt in veel insecten, kreeftachtigen en spinnen) nog goed zichtbaar zijn. Volgens het artikel blijft chitine niet lang goed, daarom zijn deze fossielen erg schaars.


1.  In een artikel op National Geographic News van 21 juni 2002 werd al beweerd dat de degenkrab 500 miljoen jaar oud is, maar onderbouwt deze ouderdom niet. Als dat 'waar' is, kunnen we de degenkrab in het Cambrium plaatsen en doet hij mee met de 'Cambrische explosie'.

Beste mensen, wij aanschouwen hier een ideologie die doorgetrokken wordt tot in het absurde. Aanhangers van de evolutietheorie kunnen blijkbaar niet inzien dat het belachelijk is om te blijven geloven dat een organisme nauwelijks veranderd zou zijn gedurende een half miljard jaar! En dit is nog niet eens het meest treffende voorbeeld (zie het artikel "Vroegste ribkwalfossiel ziet er modern uit"). Het hele fossielenverhaal zit vol met dit soort extreme gevallen van 'stasis' (zie dit gedeelte). De enige logische conclusie is dat die miljoenen jaren in de evolutionaire tijdlijn finaal uit een duim gezogen zijn. Deze exemplaren zijn niet miljoenen jaren oud. Als wetenschappers dit echter zouden erkennen, dan zou het zo gekoesterde boekje van Darwin van de afdeling wetenschap naar de stapel met verouderde en achterhaalde ideologieŽn verdwijnen. Dat zou te erg zijn voor Darwinisten, dus blijven ze het geloof in stand houden. Nou zou het niet zo erg zijn als ze dat voor zichzelf zouden houden en er alleen over praten wanneer ze gezellig bij elkaar op de koffie over die goeie ouwe tijd zitten te keuvelen, maar het is een probleem omdat het van de daken geschreeuwd wordt, het in de scholen aan nietsvermoedende jongelingen wordt geleerd en er miljoenen eenvoudige burgers mee om de tuin worden geleid. Hoe kun je nou geloven dat kwetsbare fossielen als deze na een half miljard jaar vrijwel ongeschonden worden gevonden en nauwelijks van hun hedendaagse familieleden te onderscheiden zijn? Waarom zouden evolutionaire krachten in die tijd niet een of ander nieuw, sterker pantser of betere longen of een paar extra ogen, of weet-ik-veel hebben toegevoegd? Het is vanuit evolutionistisch oogpunt belachelijk om te denken dat ze een half miljoen jaar geleden een goed 'ontwerp verzonnen' en daar tot nu toe niets aan hoefden te veranderen. Evolutie is per definitie een proces dat afhankelijk is van willekeur en niet 'slim' of 'berekenend' is. Terwijl het geloof van de Darwinisten blijkbaar te heilig is om te bekritiseren en zelfs als een "wetenschappelijk" onderwezen wordt, zien we maar al te vaak hoe er over het geloof in de God van de Bijbel smalend en spottend gesproken wordt en alleen goed genoeg is voor een godsdienstles. Hoe hebben ze het ooit voor elkaar gekregen? Christenen, sta op! Laten we de Bijbel weer op de eerste plaats zetten bij de interpretatie van de feiten. Laten we wetenschap en waarheid weer verenigen en ere geven Wie ere toekomt.

Bron: CEH 28 januari 2008
[Terug naar index...]

Leven is radioactief afval?
Geplaatst: 24 januari 2008

Radioactief zand was onze wieg, volgens Zachary Adam, een astrobioloog aan de universiteit van Washington in Seattle. Een verslaggever van het Britse dagblad The Telegraph vertelt in geuren en kleuren (een foto van een strand, bezaaid met mensen) hoe het leven begonnen zou zijn aan een oerstrand. Of de zon daarbij ook een rol speelde, wordt door hem niet vermeld. Straling lijkt volgens hem een "onwaarschijnlijke kandidaat" voor het begin van leven, omdat het juist chemische verbindingen kapot maakt en grote moleculen splitst. Toch zou het de 'benodigde' energie hebben kunnen leveren voor het "genereren" van de "basis bouwstenen van het leven". De hypothese stelt dat de maan ooit dichter bij de aarde stond, de getijden zouden toen krachtiger geweest zijn, waardoor radioactief materiaal gescheiden werd van andere sedimenten. Als er maar genoeg van dat materiaal is, zou er in het water een reactie kunnen optreden waarbij moleculen ontstaan die onder invloed van straling en onder bepaalde omstandigheden aminozuren, suikers en oplosbare fosfaten kunnen produceren. Deze "belangrijke ingrediŽnten voor het leven" zouden dan voor het eerste leven moeten hebben gezorgd. Ironisch overigens, dat een meneer met de naam 'Adam' een theorie oppert voor het spontaan ontstaan van leven. Zijn naamgenoot wist wel beter... In het artikel worden ook nog een aantal andere oorspronghypothesen genoemd die sinds 1920 de revue zijn gepasseerd. Hij noemt de welbekende "oersoep" van organische chemicaliŽn in oppervlaktewater en een waterstofrijke atmosfeer, geopperd door de Engelse geneticus J. B. S. Haldane en de Russische biochemicus Alexander Oparin. Een andere optie zou zijn: het ontstaan van leven in anorganische klei, waarbij de energie niet van chemische reacties kwam, maar van zonlicht of bliksem. Ook oppert hij nog maar eens het idee dat het leven op meteorieten of kometen uit de ruimte is komen aanwaaien (dat kun je natuurlijk niet achterwege laten als je over een astrobioloog schrijft) en sluit de rij met de interventie van een intelligente ontwerper.

Een intelligente ontwerper werd in ieder geval nog als mogelijke optie genoemd, dat zie je bijna nooit in dit soort artikelen. Inhoudelijk lijkt het heel wat; zeker als je al die knap omschreven processen op een rijtje zet die de oorzaak zouden kunnen zijn geweest van de mogelijke samensmelting van spontaan gevormde bouwstenen. Je kunt als 'gewoon mens' bijna niet meer begrijpen waar ze het eigenlijk over hebben, laat staan er iets tegenin brengen. Toch is het niet zo ingewikkeld als het lijkt. Je moet vooral kijken wat er niet gezegd wordt. Deze wetenschapper heeft in een laboratorium een situatie gecreŽerd waarin een paar bouwstenen van het leven ontstonden. Kijk eens naar alle factoren die daarbij al aanwezig moeten zijn geweest: de aarde, de maan, grote hoeveelheden water, een strand en radioactieve elementen. De oorsprong daarvan moet ook verklaard worden. Het vanzelf ontstaan van aarde, maan en water is (nog steeds) niet verklaarbaar, laat staan de uiterst precieze manier waarop ze elkaar beÔnvloeden. Meneer Adam heeft dan misschien een paar bouwstenen zien ontstaan, maar daarmee is nog niet verklaard hoe je van aminozuur naar Adam komt. En wat moeten die bouwstenen dan doen als ze er eenmaal zijn? Miller en Urey hadden in 1953 al hetzelfde probleem: hoe kom je van een paar losse bouwstenen (die weer uit elkaar vallen als ze niet snel 'iets zinnigs' met elkaar gaan doen) op een zichzelf onderhoudend en vermenigvuldigend systeem als een levende cel? Hoe is het DNA ontstaan, waarin de informatie gecodeerd zit om de moleculaire machines te maken die de informatie in het DNA lezen en decoderen om diezelfde machines te maken? Hoeveel moeilijke woorden zou meneer Adam gebruiken om zich daar uit te kletsen?


[Terug naar index...]

En God schiep... Supermuis
Geplaatst: 21 januari 2008

"Wetenschappers hebben in Uruguay, Zuid-Amerika, een fossiel van een skelet ontdekt van een knaagdier zo groot als een stier," aldus , The Guardian van 15 januari jl. Tot nu toe is dit het grootste knaagdier dat ooit ontdekt is. Andrťs Rinderknecht en Ernesto Blanco, die de fossiele resten ontdekten, hebben hem "Supermuis" gedoopt. De officiŽle benaming is echter 'Josephoartigasia monesi'. Hij moet ongeveer een ton gewogen hebben en stoot daarmee "Cavi-zilla" van zijn troon, die ongeveer 700 kg gewogen zou hebben. Die supercavia heette overigens officieel Phoberomys pattersoni en was ontdekt in Venezuela. Er zat blijkbaar ook weer een overlijdensakte met een datum bij, want die werd gesteld op 4 miljoen jaar geleden. (Om gevatte reacties te voorkomen: de ouderdomsbepaling wordt gedaan aan de hand van de laag waarin het fossiel gevonden wordt en daarover zijn afspraken gemaakt op grond van evolutionistische vooronderstellingen. De ouderdom van miljoenen jaren is geen vaststaand feit.) De vondst werd bekend gemaakt in het tijdschrift Proceedings of the Royal Society B. Ook op Nu.nl, Times Online en bij de BBC werd er melding van gemaakt.

Natuurlijk was er weer het 'nodige' evo-gebabbel omheen. Neem nou zo'n woord als 'prehistorisch', waarmee men zoiets bedoelt als: uit een tijd dat er nog geen mensen waren, of dat ze nog niet konden praten, schrijven of tekenen om hun bevindingen aan het nageslacht door te vertellen. In het wereldbeeld dat afgeleid is van de Bijbel, bestaat zo'n tijd helemaal niet. Er zijn altijd mensen geweest die konden praten en wellicht ook schrijven. In de Bijbel vinden we dan ook af en toe beschrijvingen van gigantische beesten (lees bijvoorbeeld het boek Job eens - hoofdstuk 40 en 41). Noach nam van elk basistype 1 paar beesten mee in de Ark, maar veel van die beesten kunnen nu, zo lang na de zondvloed, blijkbaar niet meer zo groot worden als toen. Ten tijde van de zondvloed had er natuurlijk ook al heel wat soortvorming plaatsgevonden, waardoor de beesten die meegingen in de Ark mogelijk niet meer alle genetische informatie van de oorspronkelijke creatie in zich hadden. Dit soort vondsten zijn telkens weer aanwijzingen dat levende wezens voor de zondvloed groter en sterker waren dan nu. Mensen die andere (materialistische en naturalistische) theorieŽn aanhangen willen graag zien dat levende wezens gedurende miljoenen jaren steeds groter, beter sterker en complexer werden. Het fossielenbestand stelt ze echter steeds weer teleur; hun goede hoop wordt telkens bruut verpletterd. Cambrische en 'pre-Cambrische' explosies, hoog ontwikkelde soorten in de 'oudste' aardlagen en zogenaamde 'missende schakels' leggen keer op keer een vernietigend getuigenis af, zoals reeds meerdere malen vermeld en aangetoond op deze pagina's. Laten we nu even onze hoofden buigen en deze mensen met ingetogen medeleven gedenken... Okť, genoeg getreurd, sla nu de Bijbel open en lees hoe de geschiedenis zich werkelijk voltrokken heeft.


[Terug naar index...]

Aanhangers van Darwin blijven propaganda pushen
Geplaatst: 17 januari 2008

De SETI heeft een onderwijsprogramma ontwikkeld met de naam Voyages Through Time. Dit is gedaan in samenwerking met het NASA Ames Research Center, de Academy of Sciences in CaliforniŽ en de State University van San Fransisco, aldus een artikel met de naam "Astrobiology 101" op Space.com. Het artikel verwijst naar de website van Voyages Through Time waarop we zeven kopjes zien:
1. Het programma: Hierin wordt uiteengezet hoe belangrijk het is dat de studenten goed begrijpen dat evolutie een opeenstapeling van veranderingen is, van Big Bang tot moderne technologie, gedurende miljarden jaren, dat wetenschap een proces is dat ons in staat stelt om de natuurlijke wereld te begrijpen en hoeveel onderwijzers en wetenschappers er wel niet blij zijn met deze benadering.
2. Kosmische evolutie: Het moet in deze module duidelijk worden dat men "denkt" dat "het universum, het geheel van alles wat bestaat", "begonnen is met een explosie van ruimte en tijd en de expansie van een hete, dichte massa van elementaire deeltjes en fotonen, die gedurende miljarden jaren geŽvolueerd zijn tot de sterren en sterrenstelsels die we vandaag de dag observeren."
3. Planetaire evolutie: In deze module wordt verteld dat alle planeten ontstonden uit dezelfde "draaiende schijf van stof en gas," waarmee ze impliceren dat de aarde een soort kosmisch ongelukje was waarop per ongeluk de juiste omstandigheden ontstonden die gunstig waren voor het ontstaan van leven.
4. Oorsprong van het leven: Deze module erkent dat de wetenschap te kort schiet om alles te begrijpen, maar belooft wel licht aan het einde van de tunnel. Ze beweren dat er bewijzen zijn in aardlagen en fossielen, waaruit ze kunnen afleiden dat "het leven op aarde ongeveer 3,8 miljard jaar geleden begon. Echter, hoe het leven eerst ontstond, of zelfs hoe de biochemische voorlopers van het leven ontwikkelden, en onder welke omstandigheden deze gebeurtenissen plaatsvonden, wordt nog niet begrepen. De oorsprong van het leven is een gebied dat actief onderzocht wordt, waarover onder wetenschappers van verschillende disciplines nog tamelijk veel gedebatteerd wordt."
5. De evolutie van het leven: Dit is een typische Darwinistische module, compleet met berkenspanner (het klassieke voorbeeld van de peper-en-zoutvlinder), de effecten van mutaties en natuurlijke selectie, de diversiteit van het leven, uniformitaristische dateringsmethoden en hoe men denkt dat alles wat leeft een gemeenschappelijke voorouder heeft (de Stamboom van het Leven).
6. De evolutie van de mens: In deze module wordt de studenten geleerd dat de mens ook het product is van dit willekeurige proces van afstamming. Een ongelukje dus.
7. De evolutie van technologie: De laatste module trekt de veronderstelde evolutionaire ontwikkeling door tot in onze huidige beschaving. De studenten wordt de huidige technologische ontwikkeling voorgehouden als een logisch gevolg van de 'evolutie van alles', beginnend bij de Big Bang, ongeveer 15 miljard jaar geleden.

Waar het om gaat is dat de manier waarop je de feiten interpreteert, afhankelijk is van je wereldbeeld. Dat wordt bepaald door de mate van vertrouwen die je hebt in bepaalde onveranderlijke realiteiten: de wetten van de logica, de rede, het bestaan van een absolute waarheid of een bovennatuurlijke wereld, waar tijd en ruimte hun oorsprong vonden. Ze spreken over "het geheel van alle dingen die bestaan", dat houdt in dat je wel moet geloven in universele waarheden, voordat je er iets zinnigs over kunt zeggen. Waarheid is niet afhankelijk van wat 'de meerderheid' denkt (zie ook de Lariedetector). De organisatie Answers in Genesis heeft ook een onderwijsprogramma, maar dat is gebaseerd op het verslag van de Bijbel. Ze noemen het "The Seven Cís of History" en gaan zo op hun manier door de geschiedenis heen.
Hier volgt de versie van Schepper en Zoon:
    De zeven O's en S-en van de geschiedenis - het Zeven O's en S-en Plan
  1. Ontwerp - Schepping (Bedacht en gemaakt door God)
    De schepping (het hele tijdruimte continuŁm) is het ontwerp van God, Degene die buiten tijd en ruimte staat en alles kan overzien. Hij heeft het universum perfect gemaakt, met de mens als hoogtepunt en als beheerder aangesteld over de schepping. (Genesis 1 en 2)
  2. Ongehoorzaamheid - Schending (Het schenden van Gods gebod leidt tot schaamte)
    De mens haalde door ongehoorzaamheid aan zijn Schepper schande en schaamte over zich heen. Er kwam scheiding tussen de oneindig goede Schepper en Zijn creatie. De mens had (en heeft nog steeds) de verantwoordelijkheid om goed voor de aarde te zorgen. God wilde de inspiratie van de mens zijn, maar de mens onttrok zich aan Gods leiding door te kiezen voor autonomie, waardoor hij de benodigde wijsheid moest ontberen. (Gen. 3)
  3. Oordeel - Schuld (De mens moet de consequenties dragen en komt in de gevangenis)
    Door de schuld van de mens en zijn ongehoorzaamheid, kwam er een oordeel over hem en de schepping. God trok zijn levenskracht terug en vanaf dat moment kwamen er schadelijke mutaties in alle levende organismen. Mensen gingen elkaar naar het leven staan (Gen. 4). Maar God had al een plan klaarliggen: in Gen. 3:14,15 verzekert Hij de slang (de verleider, de bron van het kwaad) dat zijn kop vermorzeld zal worden door 'het zaad' van de vrouw. Jesaja (7:14-9:6,7) profeteerde later dat een maagd een zoon zou krijgen en dat Hij de namen 'God met ons', 'Wonderbaar', 'Raadgever', 'Sterke God', 'Eeuwige Vader' en 'Vredevorst' zou krijgen. De komst van deze wonderlijke Overwinnaar kun je ook afleiden uit Genesis 5 - zie deze slide ).
  4. Overstroming - Schade (Schepping uit water geschonden door water)
  5. De mens bleef hardnekkig zijn eigen weg kiezen en keerde zich steeds meer tegen zijn Schepper. Dit bracht God zover dat Hij de hele aarde onder water liet lopen door een allesverwoestende overstroming, om vervolgens opnieuw te beginnen met Noach (en zijn gezin), die als enige zuiver was gebleven. Van die wereldwijde overstroming zien we nu nog steeds de schadelijke gevolgen: bergen, grotten, aardlagen, ravijnen, fossielen, ijskappen, enz. (Gen. 6 - 8)
  6. Onrust - Schifting (Verstrooiing van de mensen over de aarde - cultuurvorming)
    Na de overstroming wilden de mensen zich niet over de aarde verspreiden, zoals God geboden had. Ze keerden zich, ťťn van hart en ziel, tegen hun Schepper en dachten zich rustig te kunnen settelen in een vallei. God bracht echter verwarring in hun taal, waardoor de basis taalgroepen ontstonden. Er kwam onbegrip en scheiding onder de mensen. Nu moesten ze zich wel verspreiden. Hierdoor ontstonden ook de bevolkingsgroepen zoals Aziaten, Afrikanen, Indianen, Aboriginals, enz. (Genesis 11)
  7. Overwinning - Schadeloosstelling (De Zoon van God overwint de dood en maakt ons vrij)
    God besloot een volk (IsraŽl) als voorbeeld en uitgangspunt te nemen voor Zijn grote verzoeningsplan: de omwisseling. Offers van onschuldige dieren die de schuld van de mensen op zich namen, waren voorbodes van het Grote Offer: de volkomen onschuldige mens Jezus de Gezalfde, de Messias, de Christus, die zijn leven gaf voor ons leven. Hij nam onze schande, onze schulden en onze schade op zich en stelde ons volledig schadeloos. Door Zijn offer is de totale overwinning over het kwaad en de dood beschikbaar geworden. (HebreeŽn 8:1-10:18)
  8. Oplossing - Schriftvervulling (De vijand is overwonnen, Gods Woord helemaal vervuld)
    De uiteindelijke oplossing en complete schriftvervulling (het uitkomen van alle profetieŽn). Het huidige tijdruimte continuŁm wordt helemaal vernieuwd. Het kwaad wordt vernietigd, samen met al zijn aanhangers (ieder schepsel dat niets van zijn Schepper wil weten), er komt een nieuwe hemel en een nieuwe aarde en zij die God liefhebben zullen voor altijd bij Hem zijn. (Openbaring 21 en 22)
Dit is het wereldbeeld dat de Bijbel ons aanbiedt. Je zult zien dat wetenschappelijke feiten beter te plaatsen zijn wanneer je deze punten in gedachten houdt. Of het nou gaat om geschiedenis, astronomie, taalwetenschap, antropologie, zoŲlogie, archeologie, geologie of paleontologie, alles wordt beter begrepen en komt het beste tot zijn recht in het licht van de Bijbel.

Bron: CEH 13 januari 2008
[Terug naar index...]

Monarch vlinders vliegen op hun biologische klok
Geplaatst: 15 januari 2008

Wij mensen hebben een biologische klok, een dag/nacht ritme, maar vlinders hebben dat ook. De Monarch vlinder lijkt een combinatie van verschillende biologische klokken te gebruiken om zich gedurende een vlucht van duizenden kilometers op de zon te oriŽnteren. Een opmerkelijk staaltje van biotechnisch vernuft.
In PLoS Biology staat een rapport van een onderzoek naar het mechanisme dat de Monarch vlinder gebruikt bij zijn migratie.1  Een team van the Universiteit van Massachusetts Medical School, samen met een entomoloog van de Czechische Academie van wetenschappen deden onderzoek naar de eiwitten die verantwoordelijk zijn voor een soort feedback mechanisme dat als een zonnekompas werkt. Wonderlijk genoeg lijken twee van die eiwitten van andere families te komen. Eentje van een ongewervelde en de andere van een gewervelde. Volgens hen leek het erop alsof in deze vlinder de biologische klok van een fruitvlieg en een muis gecombineerd zijn, vermengd met nog wat unieke aspecten van zichzelf. In het rapport werden ingewikkelde regelfuncties toegeschreven aan de verschillende eiwitten. Functies die vandaag de dag in de procestechniek gebruikt worden en die mensen tweehonderd jaar geleden nog niet begrepen zouden hebben, omdat ze toen nog niet uitgevonden waren. En zelfs nu wordt het mechanisme van de vlinder nog niet helemaal begrepen. Toch werd evolutie (het wonderlijke proces van de geleidelijke aaneenschakeling van kleine willekeurige genetische aanpassingen, dat tot deze complexiteit geleid zou moeten hebben) gewoon aangenomen. Ze schreven het ontstaan van deze mechanismen toe aan "genverdubbeling en -verlies", maar bij verdubbeling ontstaat geen nieuwe informatie en verlies van informatie is juist het tegenovergestelde van wat ze willen bewijzen. Het vermogen van de Monarch vlinder om zijn weg te vinden naar een specifieke plek in Mexico, zou ontstaan moeten zijn uit een combinatie van vermogens van verschillende dieren (bijen en kevers) die een dergelijk migratiegedrag niet vertonen. Hoe de Monarch vlinder aan zijn tijdcompenserende zonnekompas is gekomen kunnen ze op die manier nooit bevredigend verklaren. De auteurs waagden zich ook niet aan het geven van een verklaring voor de schijnbare overeenkomst met muizen, waarmee nou niet echt een duidelijk evolutionair verband bestaat. Zou een denkbeeldige voorouder van muizen en vlinders misschien naar Mexico gezwommen zijn om daar naar Mexicaanse kaas te zoeken? Hoe zou evolutie Łberhaupt het ontstaan van een biologische klok kunnen verklaren?
  De auteurs namen het begrip "intelligent ontwerp" natuurlijk niet in de mond, maar het hele rapport staat vol met ontwerptaal. Het "klokmechanisme" doet denken aan het argument van William Paley: dat je bij het vinden van een klok ook niet denkt dat die vanzelf ontstaan is. Als je jezelf gaat afvragen waar die klok vandaan komt denk je in eerste instantie aan ontwerp en doelbewuste vervaardiging. Termen als "autoregulerende transcriptie feedbackloop", "circadiaanse fotoreceptor" en "transcriptieonderdrukker" horen thuis in complexe regelsystemen. Het woord "functie" is ook een van de meest voorkomende woorden in het stuk. De motivatie voor dit soort onderzoek is dan ook om dit soort functies af te kijken van de natuur (lees: de Ontwerper van de natuur), om er iets mee te kunnen doen, niet om te kijken hoe het geŽvolueerd zou zijn. Zelfs National Geographic News zette de focus op het begrijpen van dit wonderbaarlijke systeem en niet op evolutie. Een van de teamleden, M. Reppert, beschreef het heel mooi: "Het brein van een vlinder is niet groter dan een speldenknop, en toch heeft het dit onvoorstelbare vermogen. Daarom willen we het zo graag begrijpen."


1.  Zhu, Sauman et al, "Cryptochromes Define a Novel Circadian Clock Mechanism in Monarch Butterflies That May Underlie Sun Compass Navigation," Public Library of Science: Biology, Vol. 6, No. 1, e4 doi:10.1371/journal.pbio.0060004.

Hoe graag we ook zouden willen begrijpen hoe het allemaal werkt, een complex navigatiesysteem in een biologische computer ter grootte van een speldenknop dat een vlindertje over een vormloze oceaan naar een berg in Mexico leidt (die hij overigens nog nooit gezien heeft), met de zon als het enige aanknopingspunt, blijft voorlopig een groot mysterie. Zelfs al zouden we precies weten hoe elk onderdeeltje van het systeem werkt, dan zouden we nog iets missen. Dat geldt ook voor mensen: als je in onze hersenen zou kunnen stappen en precies kunnen achterhalen hoe elke chemische reactie plaatsvindt, heb je nog geen beeld van wie we zijn, wat we denken en waarom we dingen doen. Kunnen we de spectaculaire migratie van de Monarch vlinder reduceren tot een aantal chemische reacties? Die vraag kan je tijdenlang bezighouden en is stevig voer voor filosofen, maar kan niet opgelost worden door de reductionistische wetenschap. Het is echter geen enkel probleem voor iemand die beseft dat persoonlijkheid, wil en instinct afkomstig zijn van de Maker. Hij heeft het oorspronkelijke ontwerp gemaakt en het systeem geprogrammeerd. Ere Wie ere toekomt!
  Misschien ten overvloede: zoals het nu werkt is het niet zoals het was. De Bijbel maakt ons duidelijk dat de mens zich, ondanks een zeer duidelijke waarschuwing, wilde onttrekken aan de onmisbare leiding van zijn Schepper en alles zelf wilde doen. De Ontwerper heeft zich toen, 'op speciaal verzoek' (zeg maar: vanwege de rebellie) van de mens, teruggetrokken en als gevolg daarvan werken de dingen nu niet meer allemaal zoals ze zouden moeten werken. Toch is er nog heel veel schoonheid en goede (samen)werking in de natuur om ons over te verwonderen en tot de meest voor de hand liggende conclusie te komen dat alles door een onvoorstelbaar hoge Intelligentie ontworpen moet zijn. Het feit alleen al dat wij mensen erover kunnen nadenken en ons erover kunnen verwonderen, dat we een verlangen kunnen krijgen om al die schoonheid met liefde na te bootsen in kunst en techniek is een bewijs dat onze Maker creatief en liefdevol moet zijn. Voor ontwerp is een ontwerper nodig, die op z'n minst bekend is met alle eigenschappen van zijn creatie. Wat de aanwezigheid van 'het kwaad' betreft: lees maar eens in de veel gestelde vragen.

Bron: CEH 11 januari 2008
[Terug naar index...]

Huid van dinosaurusfossiel vertoont veel details
Geplaatst: 11 januari 2008

Er zijn alweer denkbeeldige veren gevonden aan een dinosaurus. Een artikel op BBC News heeft een leuk tekeningetje van een dinosaurus met veren aan zijn voorpoten. Vreemd eigenlijk want in de publicatie waar het artikel naar verwijst, wordt helemaal niet beweerd dat de gevonden dinosaurus veren had. Daar wordt alleen maar gezegd dat bepaalde structuren wel eens als "proto-veren" worden gezien. Het idee dat dinosauriŽrs de evolutionaire voorlopers van vogels waren en dat er daarom mogelijk dino's met veren rondliepen, hoor je wel vaker (zie dit artikel van juni vorig jaar). Vaak wordt er dan ook gelijk een 'datum' op geplakt van rond de 100 miljoen jaar geleden (er zat zeker een kaartje bij of zo: "Made in China, 100.000.000 BC"). In het oorspronkelijke rapport van Theagarten Lingham-Soliar, van de Universiteit van KwaZulu-Natal, Zuid-Afrika, wordt een Psittacosaurus uit China beschreven waarvan een doorsnede van de huid de fijnste detaillering vertoont die men ooit waargenomen heeft. Er zijn minstens 25 collageenlagen te zien, vergelijkbaar met de huid van hedendaagse haaien, dolfijnen en reptielen, wat betekent dat de huid van de Psittacosaurus ongelofelijk taai moet zijn geweest. Het rapport is gepubliceerd in de Proceedings B of the Royal Society.1
  De jacht op aanwijzingen voor veren in dinosaurushuid is blijkbaar geopend, want de bewoordingen van het artikel van de BBC laat weinig aan de verbeelding over: "De plantenetende Psittacosaurus had een dikke laag haai-achtige huid, verborgen onder schubben of veren." Bij het plaatje staat: "Sommige wetenschappers geloven dat een aantal dinosauriŽrs veren had." Iets verderop binden ze een klein beetje in: "Zachte weefsels zoals huid blijven zelden behouden in het fossielenverslag, wat leidt tot verhitte discussies over hoe dinosauriŽrs er uit zagen en of ze bedekt waren met primitieve veren of schubben." Wat stond er eigenlijk in het oorspronkelijke rapport? Niet veel. De enige relevante uitspraak was: "Tot nu toe komen alle integumentaire structuren die beschreven zijn van dinosauriŽrs, of ze nu geÔnterpreteerd worden als 'proto-veren' of structuurvezels, voor aan de oppervlakte van het dier of op de aangrenzende onderlaag." Geen duidelijk 'voor' of 'tegen' dus. Er werd nog wel een opmerking gemaakt over vogels en dat hun huid een unieke rol speelt in de aanhechting van veren, maar ook daarin werd niet gesuggereerd dat de goed geconserveerde huid van deze Psittacosaurus een bewijs zou zijn voor dino's met veren; wat de BBC er ook over zegt.


1.  Theagarten Lingham-Soliar, "A unique cross section through the skin of the dinosaur Psittacosaurus from China showing a complex fibre architecture," Proceedings of the Royal Society B, ISSN: 0962-8452 (Paper) 1471-2954 (Online), Issue: FirstCite Early Online Publishing; DOI: 10.1098/rspb.2007.1342.

Het idee van gevederde dinosauriŽrs heeft echt een vlucht genomen in de media. De claims zijn echter ongefundeerd en zijn een blamage voor de wetenschappelijke objectiviteit. Regelmatig zie je dat evolutionisten proberen veren te vinden in hun opgegraven dinosaurusresten. Ze willen zo graag bewijs voor hun fantasierijke voorstelling dat reptielen de voorlopers waren van vogels. De goede staat waarin de huid van dit exemplaar gevonden is, zou ze juist op hun achterhoofd moeten laten krabben. De vraag die ze zichzelf zouden moeten stellen is: "Is het wel mogelijk dat deze huid na 100 miljoen jaar nog zo gaaf is, dat we zelfs de collageenvezels kunnen zien?" Het karkas van een koe, een hert of een vogel is al na een paar maanden verrot tot op het bot. Onder welke omstandigheden is deze "buitengewone conservering" ontstaan, en klopt de datering wel? Als je weer eens zo'n berichtje in de krant ziet (of een documentaire van de BBC), laat je dan niet voor de gek houden en maak het juiste onderscheid tussen feit en fictie.

Bron: CEH 9 januari 2008
[Terug naar index...]

Blinde grotvissen kunnen weer zien
Geplaatst: 10 januari 2008

Kunnen blinde grotvissen hun verloren ogen weer terugkrijgen? Ja hoor. Als ze gekruist worden met andere grotvissen die hun gezichtsvermogen verloren hebben door andere mutaties. In een artikel op Science Daily worden experimenten beschreven die zijn uitgevoerd aan de universiteit van New York, waarin exemplaren van twee populaties blinde vissen werden gekruist en kinderen kregen met goed werkende ogen. Dat kwam omdat de genetische fouten in de ene populatie werden gecompenseerd door de goede stukjes DNA van de andere. Bijna 40 procent van de nakomelingen kon weer zien. Niet alleen kwamen de oogbollen terug, maar ook alle connecties naar de hersenen. Toch zouden de verschillende populaties volgens het artikel al een half miljoen jaar geleden onafhankelijk van elkaar hun gezichtsvermogen verloren hebben.
    Professor Richard Borowsky van NYU vond dat dit kon worden toegeschreven aan evolutie: "Evolutie kent vele wegen om hetzelfde resultaat te bereiken, wat in het geval van de grotvissen blindheid is."  Een proces waarbij verlies van functie optreedt is echter niet hetzelfde als het ontstaan van functionele onderdelen.

Er zijn wel honderd verschillende manieren om een auto kapot te maken, maar voor het vervaardigen van dit voor ons zo onmisbare transportmiddel is toch echt intelligent ontwerp nodig. Blindheid gebruiken als argument voor evolutie is net zo dom als de autofabrikant aanklagen wanneer je auto na een frontale botsing een beetje total-loss is. Je kunt weer een werkende auto krijgen door onderdelen van twee vergelijkbare types samen te voegen, maar daar is wel wat denkwerk en vakmanschap voor nodig. Onze Schepper heeft de geslachtelijke voortplanting zodanig gemaakt dat de best werkende onderdelen automatisch de voorkeur krijgen, wanneer het DNA van de man en de vrouw bij elkaar komen. Hij heeft ook de informatie verspreid over het hele genoom, zodat een mutatie op een bepaald punt minder snel tot een defect in het organisme leidt. In de grotomgeving is gezichtsvermogen en pigment verloren gegaan, waaruit kan worden afgeleid dat het in stand houden van deze functies energie kost en dat een organisme het gebruik ervan automatisch stopt wanneer het niet nodig is.
  Natuurlijke selectie kan blijkbaar nutteloze bagage lozen. Zo kan een scooter een hele nuttige aanvulling zijn in je leven, maar als je hem tegen een sneeuwstorm in de berg op moet duwen, is het misschien handiger als je hem laat staan. Het is iets heel anders als je gaat beweren dat een scooter kan ontstaan uit een sneeuwstorm of ogen kunnen ontstaan zonder toevoeging van complexe, gespecificeerde informatie. Je zou je ook kunnen afvragen hoe geloofwaardig het is dat onnodige, maar belangrijke genetische informatie honderdduizendenden jaren ongebruikt zou zijn gebleven om vervolgens, in ťťn generatie en vanuit twee verschillende bronnen, weer helemaal functioneel te worden. De enige reden dat deze vissen weer konden zien, is dat de genetische informatie voor ogen en verbindingen met de hersenen al aanwezig was. Er ontstond geen nieuwe informatie. De logische conclusie die je hieruit kunt trekken is dat het mechanisme en de procesbeheersing zo goed gemaakt zijn, dat het behoud van informatie en de daarbij behorende functionaliteit optimaal is. Er is heel wat denkwerk van geschoolde systeemanalisten nodig om een vergelijkbaar proces te ontwikkelen.
  Als je programmeur bent, moet je eens proberen om een programma te schrijven met de volgende eigenschappen: gebruikers moeten zelf de broncode kunnen aanpassen en als je na een jaar of 10 van een aantal gebruikers de code opvraagt moet het programma uit zichzelf de oorspronkelijke code herschrijven door twee van de aangepaste versies samen te voegen. Hiervoor mag je geen kopie gebruiken van het oorspronkelijke programma. De bruikbare onderdelen van niet goed werkende stukjes programma moeten elkaar automatisch opzoeken en in 40% van de gevallen samen weer een werkend geheel vormen. Veel succes!
  Als het niet helemaal wil lukken heb ik nog wel een ander experimentje: laat de computer gewoon willekeurige opdrachten aan elkaar knopen, ga een paar miljoen jaar op vakantie en kijk wanneer je terugkomt of er spontaan een stuk of wat ingewikkelde programma's zijn ontstaan die goed samenwerken en de computer draaiende houden.

Bron: CEH 8 januari 2008
[Terug naar index...]

Twee fossielenexplosies zijn beter dan ťťn
Geplaatst: 8 januari 2008

"Eťn is goed, twee is beter" schijnen de evolutionisten te denken. Dat is wel leuk als het om koekjes gaat, maar bij problemen is het minder. Paleontologen hebben er weer een probleem bij, maar het lijkt wel of ze er blij mee zijn. Volgens een artikel op Science Daily zijn paleontologen een soort masochisten. De Cambrische explosie was blijkbaar niet genoeg voor ze; er moest nog een pre-Cambrische explosie bij. Over de Cambrische explosie is al vele malen geschreven op deze site (zoek Cambrische explosie).
  Als je uitgaat van een evolutionistische geologische tijdschaal, blijken de fossielen in voor-Cambrisch gesteente net zo plotseling te verschijnen als de fossielen in Cambrische lagen. Een onderzoeksteam van Virginia Tech heeft er onderzoek naar gedaan en is tot deze conclusie gekomen. Ze publiceerden hun resultaten in Science.1  In hun rapport probeerden ze niet om het fenomeen op een Darwinistische manier te verklaren. Ze namen geeneens voorzorgsmaatregelen om de creationisten voor te zijn, die ongetwijfeld op dit onderzoek zouden reageren omdat dit verdraaid veel lijkt op een dubbele falsificatie van de evolutietheorie. Nee, ze grepen deze gelegenheid aan om te laten zien dat hier een patroon te herkennen is. Als abrupte verschijning van soorten de norm is, dan werkt evolutie misschien wel zo! Ze beschreven deze eerste explosie als een "gefaald experiment met een evolutionair patroon, vergelijkbaar met die van de Cambrische explosie". Aan evolutie zelf werd natuurlijk niet getwijfeld. Het ging gewoon twee keer heel erg snel. Darwin zelf zag evolutie als een langzaam proces, een geleidelijke opeenstapeling van vele kleine aanpassingen. Uiteraard waren de onderzoekers verbaasd dat deze voor-Cambrische organismen volledig gevormd, zonder tussenstadia gevonden worden. Darwin wist al van de Cambrische explosie en kon alleen maar hopen dat de 'missing links' ooit eens gevonden zouden worden. De lijntjes tussen de soorten in de 'stamboom van het leven' blijven nu, na bijna 150 jaar zoeken, echter nog steeds denkbeeldige overgangen.
  Shuhai Xiao, een professor bij Virginia Tech, stelde Darwin's idee voor als een omgekeerde kegel, met aan de onderkant enkele en aan de bovenkant vele soorten. Maar in de praktijk lijkt het volgens Xiao meer op een cilinder, met aan de basis een hele snelle "uitstraling" (diversificatie) en hogerop alleen kleine wijzigingen. En dat geldt dus zowel voor de pre-Cambrische als de Cambrische explosie. Een verklaring hiervoor bleef uit en ook aan het einde van het artikel is te lezen dat wetenschappers nog steeds geen zekerheid hebben over de "drijvende krachten achter de snelle morfologische expansie..."


1.  Shen, Dong, Xiao and Kowalewski, "The Avalon Explosion: Evolution of Ediacara Morphospace," Science, 4 january 2008: Vol. 319. no. 5859, pp. 81-84, DOI: 10.1126/science.1150279.

Okť, dat is het dan, nu is het echt afgelopen. Darwinisten, geef het maar op. Hoe vaak moeten vondsten uit de ťchte wereld jullie theorie nog falsificeren, voordat jullie toegeven dat jullie wereldbeeld niets anders is dan een uit de hand gelopen hallucinatie? Als je Engels kunt lezen, moet je het hele artikel maar eens doornemen. Onzekerheden stapelen zich op totdat je aan het einde van het artikel leest: "ťťn ding lijkt zeker -- de evolutie van het vroegste microscopische en complexe leven ging voor de Cambrische explosie ook door een explosieve gebeurtenis heen..." Het is echt een bijzondere belevenis om te zien hoe mensen ondanks een overweldigende hoeveelheid bewijs, in staat zijn om hardnekkig vast te houden aan hun geloof. Deze wetenschappers zien een heel onevolutionistisch plaatje en zeggen dan plompverloren: "Moet je nou kijken, evolutie gaat explosief in plaats van geleidelijk!"
  We observeren het volgende: Over de hele wereld vinden we verharde lagen met allemaal verschillende soorten dode beesten erin. In de onderste lagen vinden we de meeste basisvormen daarvan al volledig gevormd, zonder aanwijsbare oorzaak en zonder enige indicatie dat ze een gemeenschappelijke voorouder zouden hebben. Conclusie: Eens, hťťl lang geleden in een moeras hier ver vandaan, kwamen twee chemicaliŽn elkaar toevallig tegen. Zegt de ene chemische stof tegen de andere: "Hť, jij ook hier? Zullen we samen iets organisch gaan doen?" Zegt de andere: "Ja leuk, dan kook ik een lekker oersoepje en dan ga jij... o nee, de gasvles lekt!" KABOEMM!!! "Hť da's lollig, ik voel me ineens helemaal complex worden." Zegt de ene weer: "Nee, dit is het niet helemaal, laten we het eens met een grotere explosie proberen..."

Bron: CEH 5 januari 2008
[Terug naar index...]

2008 begint met een oorlogsverklaring van Darwinisten
Geplaatst: 5 januari 2008

Zouden de pro-evolutionisten iets geleerd hebben na al die tientallen jaren van weerstand die ze hebben gehad van critici? Nee hoor! Ze worden juist steeds strijdvaardiger in hun retoriek. Een duidelijk voorbeeld hiervan vinden we in een artikel op Live Science van 2 januari 2008.
  Een enquÍte, uitgevoerd door de pro-evolutionistische Federation of American Societies for Experimental Biology (zie hun Evolution Resources website), concludeerde dat 61% van de ondervraagden de vage stelling bevestigden dat "alle levende dingen gedurende een bepaalde periode zijn geŽvolueerd". Hiervan geloofde 36% dat alle levende dingen door 'natuurlijke processen' zoals 'natuurlijke selectie' zijn geŽvolueerd en 25% geloofde dat die evolutie door een 'hogere macht' geleid is. De rest van de deelnemers werd gevraagd om de evolutie van de mens te overwegen, waaruit bleek dat 53% wilde accepteren dat "mensen en andere levende dingen" geŽvolueerd zijn; 32% daarvan geloofde dat het door natuurlijke processen gebeurde en 21% geloofde dat die evolutie 'geleid' werd. De onderzoekers erkenden wel dat hoe Amerikanen evolutie zien, afhangt van hoe de vragen worden gesteld. Hoe die vragen precies gesteld zijn werd in het artikel verder niet uitgewerkt.
  Wat de betekenis van deze resultaten ook moge zijn, er werden gelijk 'conclusies' getrokken, zoals de bewering dat creationisme en intelligent ontwerp niet wetenschappelijk zijn, dat ze de fundamentele waarheden van de wetenschap ondermijnen en dat de wetenschappelijke consensus wordt bereikt door gebruik te maken van de 'wetenschappelijke methode', waarbij onderscheid moet worden gemaakt tussen 'wetenschappelijke' en 'niet-wetenschappelijke' verklaringen van natuurlijke fenomenen. Dr. Gerald Weismann, de hoofdredacteur van het FASEB vakblad, was erg direct in zijn uitspraken: "In een tijd waarin mensen al zoveel voordeel hebben gehad van wetenschap en rede, is het ironisch dat sommigen nog steeds de middelen afwijzen die hun het voorrecht hebben verschaft om ze af te wijzen." Daarmee schijnbaar aannemend dat evolutionistische biologen de 'middelen' wel goed gebruiken en creationisten niet. Weismann vervolgde vol goede moed: "Wetenschappers aanvaarden evolutie als de beste en enige theorie die goed uitlegt hoe mensen en andere soorten zo divers zijn geworden. De theorie wordt ondersteund door vele onderzoeken in veel verschillende gebieden van de wetenschap. Intelligent ontwerp is een versluierd creationistisch argument dat ervoor gemaakt is om het publiek te laten twijfelen over de evolutietheorie, dit zeggen bijna alle wetenschappers en een uitspraak in 2005 van ... rechter John E. Jones III ... Waar het werkelijk om gaat is dat de wereld rond is, dat mensen zijn geŽvolueerd vanuit een uitgestorven soort en dat Elvis dood is..." Dat bracht Weismann op het hoogtepunt van zijn speech: "Deze enquÍte is een 'wake-up call' voor iedereen die onderwijs wil dat gebaseerd is op bewijs in plaats van op speculatie of hoop; mensen willen de waarheid horen, en ze willen het horen van de wetenschappers."
  Zo, ben je nu genoeg geÔntimideerd? Het persbericht van de Federatie werd gepost op EurekAlert (in het Engels natuurlijk).

Dit is dus een regelrechte oorlogsverklaring. Het is niet van ons afkomstig, maar van de Darwinpartij. Daar moet wel op gereageerd worden. De Darwinisten hebben genoeg tijd gehad om zich te bekeren van hun ongezeglijkheid, maar het enige dat ze doen is zich schrap zetten, hun tanden knarsen en nog feller hun dogma's spuien. Er zitten zeer veel denkfouten en discussietrucs in de aangehaalde stukken. Alleen een nieuwkomer op deze site zou deze lariekoek misschien niet direct herkennen. Als je een doorwinterde lezer bent van Schepper en Zoon, dan kun je de meesten zelf wel herkennen. Maar voor de duidelijkheid zal ik ze toch maar even op een rijtje zetten. (Bedenk wel dat evolutionisten met 'evolutie' bedoelen dat mensen microben als voorouders hebben en dat het een ongeleid, natuurlijk proces is.)
- Creationisten en intelligent design wetenschappers 'onwetenschappelijk' noemen, komt gewoon neer op schelden. Ze weten heel goed dat er geen duidelijke criteria zijn voor wat precies wetenschap is of wanneer iemand een wetenschapper is. Je noemt je tegenstander gewoon een ketter en daarmee is de discussie gesloten.
- Het 'ondermijnen' van wetenschappelijk onderwijs door aan de 'fundamenten' te zitten is maar net hoe je het wilt interpreteren: moet het wetenschappelijk onderwijs gestoeld zijn op atheÔsme of geloof in God? Dit is de tactiek van het angst of haat opwekken. Wist je dat de meeste grondleggers van de wetenschap creationisten waren?
- De 'wetenschappelijke methode' zou leiden tot de conclusie 'evolutie heeft het gedaan'. Maar conclusies zijn onderhevig aan de filosofische vooringenomenheid van de onderzoeker. Wetenschappers kunnen het oneens zijn en maken elkaar regelmatig uit voor pseudo-wetenschapper. ID-wetenschappers en creationisten passen de 'wetenschappelijke methode', of wat evo-gelovigen daar dan ook voor willen laten doorgaan, net zo goed toe als de Darwinieten zelf.
- Een 'wetenschappelijke consensus bereiken' is eigenlijk meer politiek dan wetenschap. De wetenschap moet bepalen hoe de wereld in elkaar zit, voor zover dat mogelijk is, en daar past een dubieuze filosofische benadering niet bij.
- Onderscheid maken tussen 'wetenschappelijke' en 'niet-wetenschappelijke' verklaringen van natuurlijke fenomenen... nou, veel succes! Zoals gezegd, er zijn geen duidelijke criteria. Er is geen overkoepelende, onafhankelijke organisatie die dat kan bepalen, buiten de wetenschappers zelf. En dat gebeurd altijd vanuit een bepaald wereldbeeld. Elke poging tot een duidelijke omschrijving zal bepaalde wetenschappers buitensluiten die men er juist bij wil hebben en andere wetenschappers accepteren die men er liever niet bij wil hebben. Bepalen of wetenschap uit moet gaan van het Darwinisme of Intelligent Design, is net zoiets als proberen te bepalen welk voedsel het beste smaakt.
- "Wetenschappers aanvaarden evolutie" is een glansrijke generalisering die voorbijgaat aan het principe dat wetenschap probeert om dingen te bewijzen en te demonstreren, niet om dingen te 'aanvaarden'.
- "Evolutie aanvaarden" is ook dubbelzinnig, het schept verwarring, omdat het woord 'evolutie' van alles kan betekenen. Zelfs iets dat creationisten zouden accepteren (verandering binnen een soort).
- "De beste ... theorie" is natuurlijk de welbekende denkfout van "het beste wat we hebben", en dat hoeft natuurlijk niet 'juist' te zijn...
- De "enige theorie" is gewoon een leugen. Als ze daarmee "de enige naturalistische theorie" bedoelen, dan hebben ze misschien gelijk, maar dan is het een cirkelredenatie, die er vanuit gaat dat je naturalisme moet aannemen om goede wetenschap te bedrijven.
- De enige theorie "die goed uitlegt..." - het 'uitleggen' is binnen de wetenschapsfilosofie een groot probleem waar grote denkers dagelijks mee bezig zijn en het ook vaak oneens over zijn. Er vanuit gaan dat de evolutietheorie de enige theorie is die het 'goed' uitlegt is een cirkelredenatie. Het roept alleen maar meer vragen op.
- Die uitlegt "hoe mensen en andere soorten zo divers zijn geworden" - als het om geobserveerde diversiteit gaat, dan wordt het net zo goed verklaard door variatie binnen de oorspronkelijk geschapen soorten; aangezien de verschillende soorten 'plotseling' in het fossielenbestand verschijnen en er geen geleidelijke overgangen aangetoond kunnen worden.
- "De theorie wordt ondersteund..." - dat hangt er vanaf hoe je er naar kijkt.
- "...door vele onderzoeken..." - waarin evolutie al van tevoren wordt aangenomen, zoals al vele malen op deze pagina's is aangetoond. Als ze alleen maar de onderzoeken zouden uitzoeken die hun theorie ondersteunen zou het doorgestoken kaart zijn.
- "...in veel verschillende gebieden van de wetenschap" - vele gebieden van de wetenschap ondersteunen ook intelligent ontwerp en sluiten zelfs evolutie uit. Zullen we eens kijken naar de Cambrische explosie, de oorsprong van het leven en de oorsprong van het universum...? Ik noem maar een paar voorbeelden.
- Een "versluierd creationistisch argument..." - Dit zijn geladen woorden waar niemand iets aan heeft. Het gaat bij wetenschap niet om motieven, maar om de het boven water krijgen van de waarheid. Als je iemand als het ware 'uitscheldt' voor 'creationist' dan probeer je het woord 'creationist' een negatieve betekenis te geven. Dat is geen objectieve houding en past niet bij een wetenschapper.
- "... dat ervoor gemaakt is om het publiek te laten twijfelen over de evolutietheorie" - Ja echt... we doen het er gewoon om... Hoe dom kun je zijn? Ik vraag me echt af of hij het zelf gelooft. Zou het ook zo kunnen zijn dat het zien van intelligent ontwerp in de natuur een logische conclusie is? Jammer dan dat het niet veel ruimte overlaat voor evolutie van bacterie tot bakker...
- Dit zeggen "bijna alle wetenschappers" - het bekende meeloopargument: je kunt maar beter meedoen, want iedereen doet het! Natuurlijk. Bijna alle wetenschappers ontkenden plaattektoniek, totdat ze het accepteerden. Bijna alle wetenschappers maakten radioastronomie belachelijk, totdat ze het accepteerden. Ze accepteerden dat alle brandbare materialen phlogiston bevatten, totdat het idee verworpen werd. Ook het idee van de warmtevloeistof werd op een bepaald moment verworpen. Alchemie is ook allang achterhaald. Zo zijn er vele doodlopende wegen geweest in de wetenschap. Misschien komt er een dag (hopelijk snel) dat men het Darwinisme zal verwerpen en ID zal accepteren. Wetenschap is een zoektocht naar de waarheid. Als die waarheid niet gevonden wordt in een bepaalde theorie, dan moet die verworpen worden. We moeten de bewijzen volgen waar ze ons heen leiden.
- Een uitspraak van "rechter John E. Jones III" ... Het is echt belachelijk dat Darwinisten een beroep moeten doen op een niet-wetenschappelijke rechter om te bepalen wat wetenschap is. Ze zouden moord en brand geschreeuwd hebben als Jones in hun nadeel beslist had. Ze zouden dan zeker met heilige verontwaardiging hebben geroepen dat een rechter niet kan en mag bepalen dat evolutie geen wetenschap is. Dat kan alleen de wetenschappelijke gemeenschap...
- "de wereld is rond, mensen zijn geŽvolueerd ... en Elvis is dood..." - Tja, dit spelletje kunnen beide partijen wel spelen, ieder met hun eigen geestige kwinkslagen. Dit valt onder het kopje negative associatie en het heeft niet zoveel zin om dit 'argument' van Weismann met een soortgelijke flauwe vergelijking proberen te overtroeven.
- "Deze enquÍte is een wake-up call..." - Valt weer onder angst of haat opwekken.
- "...voor iedereen die onderwijs wil dat gebaseerd is op bewijs in plaats van op speculatie of hoop" - Goed idee! Wanneer beginnen jullie?
- "Mensen willen de waarheid horen" - Ja, dat klopt. Bekeer je en begin ermee zou ik zeggen. Schijnbaar geloven Darwinisten nu ook in waarheid. Dat betekent natuurlijk wel dat je bepaalde absolute morele zaken moet accepteren. En daar zit hem nu juist de kneep. Als je gelooft dat alles 'spontaan' en zonder doel van een Maker met een missie tot stand is gekomen, waar moet je dan de oorsprong van het begrip 'waarheid' plaatsen? Wat is dan waarheid? Als er echter een Schepper is, dan heb je ook een absolute bron van waarheid. Een materialistische benadering van alles wat bestaat, laat geen ruimte over voor een absolute waarheid.
- "...ze willen het horen van de wetenschappers." - O, okť, is het ook goed dat we het horen van Leonardo Da Vinci, Roger Bacon, Blaise Pascal, Isaac Newton, Antony van Leeuwenhoek, Johannes Kepler, James Maxwell, Michael Faraday, George Carver, Wernher von Braun, Henry M. Morris, A. E. Wilder Smith en andere bekende creationistische wetenschappers? Als je alleen maar naar Darwinistische wetenschappers luistert, dan is het niets anders dan doorgestoken kaart.

  Het behoeft geen nadere uitleg dat de beoordeling van statistieken, zoals ook hier, zwaar geplaagd wordt door interpretatieproblemen. Dit was dan ook een goede oefening in de basisprincipes van de lariedetectie en als je die kunst nog niet beheerst, dan is het goed om je er eens wat verder in te verdiepen. Misschien iets voor een goed voornemen in dit nieuwe jaar, als een soort intellectueel fitnessprogramma.
  Het probleem is niet dat er geen 'goede wetenschappers' zouden zijn - de meeste wetenschappers zetten gewoon de 'nobele traditie' voort van het nauwkeurig observeren en het, binnen de beperkingen van onze menselijke vermogens, zo eerlijk mogelijk interpreteren van de onderzoeksresultaten. Het probleem zit hem in de eigenwijze stijfkoppen die proberen aan de macht te blijven in de wetenschappelijke wereld. Wat we nodig hebben is karakter, verantwoordelijkheid, integriteit, eerlijkheid en nederigheid. Dat zijn geen resultaten van evolutie, maar van hard werken en doeltreffend, intelligent ontwerp. Dat er zoiets bestaat als doeltreffendheid, eerlijkheid en verantwoordelijkheid biedt op zich al een solide basis voor een filosofische weerlegging van het hele Darwinistische wereldbeeld. Er zijn echter nog steeds volwassen mensen die nooit de gewoonte ontgroeid zijn om hun oren dicht te stoppen en al stampend en schreeuwend proberen hun zin te krijgen en vervolgens talloze uren verspillen aan bijvoorbeeld het spelen van computerspelletjes. Er zijn blijkbaar nog steeds wetenschappers die koste wat het kost (met gebruikmaking van dure computersimulaties en miljarden kostende ruimtesondes) hun gelijk willen halen in het oorsprongverhaal en hun wetenschappelijke publicaties volstoppen met de 'hapklare brokken' van simplistische retoriek. Wetenschap kan alleen maar gedijen op het voedsel van een goed uitgebalanceerde filosofische basis en de wijsheid om verstandig om te gaan met de dingen in deze wereld die er werkelijk toe doen. Daarvoor is het absoluut noodzakelijk om een onveranderlijk referentiepunt te hebben waar je jezelf aan vast kunt houden. Absolute waarheden, afkomstig van een onveranderlijke Maker met een doel en een passie voor de mensen die Hij maakte.

Bron: CEH 2 januari 2008
[Terug naar index...]

Bij de evo-geoloog is 1000 jaar als ťťn dag
Geplaatst: 3 januari 2008
Bijgewerkt: 4 januari 2008

Een artikel op kennislink.nl gaf weer zonder blikken of blozen een ouderdom van 55 miljoen jaar voor bepaalde aardlagen. In de samenvatting staat: "Een kettingreactie rond 55 miljoen jaar geleden zorgde voor extreme opwarming. Verhoogde CO2 uitstoot veroorzaakt door toennemende [sic] vulkanische activiteiten en vervolgens de uitstoot van grote hoeveelheden methaan, een heel sterk broeikasgas, zorgden voor een extreem snelle stijging van de wereldtemperatuur. Een dergelijk rampscenario zou ook in de toekomst kunnen plaatsvinden." De temperatuursstijging zou uit zijn gekomen op ongeveer 8į C over een periode van ongeveer 6000 jaar. Dat is blijkbaar 'extreem snel' in de ogen van een geoloog. Er wordt echter in het hele artikel niet eens getracht om de ouderdom van 55 miljoen jaar te verklaren of te verantwoorden.

Zoals we zo vaak zien bij dit soort berichten, wordt de ouderdom van de lagen gewoon aangenomen, wat weer eens aantoont dat je ook moet 'lezen' wat er niet staat. We moeten het doen met: "De periode rond 55 miljoen jaar geleden valt samen met de overgang van het Paleoceen naar het Eoceen. Al langer is bekend dat dit een periode is geweest van een hoge concentratie van broeikasgassen." Dat is het. Geef het een naam (Paleoceen of Eoceen), noem het een 'periode', plak er een tijd op en hup, we hebben een 'verklaring'. De schrijver van het artikel en redacteur van de vakpagina Aardwetenschappen, AdiŽl Klompmaker, herhaalt natuurlijk ook alleen maar wat hij geleerd heeft, maar hij had beter naar zijn eigen woorden kunnen luisteren: "Zowel journalisten als wetenschappers moeten zich steeds opnieuw de vraag van een kind stellen: waarom, waarom en waarom?"
Een vraag die hij zichzelf zou kunnen stellen is: "Hoe kun je bij perioden van miljoenen jaren spreken over 'plotseling'?" Of: "Zouden die aardlagen misschien korte perioden kunnen vertegenwoordigen? Zouden die uitbarstingen van vulkanen ook tijdens een wereldwijde overstroming kunnen hebben plaatsgevonden, zoals creationisten (uitgaande van de hoofdstukken 6,7 en 8 van Genesis) al zo lang zeggen?" Zou het ook kunnen zijn dat die interpretatie van miljoenen jaren onjuist is? Er was tenslotte niemand bij om het te controleren. Aan de andere kant, als je er vanuit gaat dat de het Bijbelse verhaal van de zondvloed een ooggetuigenverslag is, hebben we wel degelijk een goede reden om aan te nemen dat de meeste van die lagen niet gedurende miljoenen jaren ontstaan zijn, maar tijdens een wereldwijde overstroming, die ongeveer een jaar duurde. Het ontstaan van aardlagen kan heel snel gaan, zeker in combinatie met vulkaanuitbarstingen. Kijk maar naar de uitbarsting van Mount St. Helens in mei 1980 in Amerika. Daar werden in een korte tijd dikke lagen afzettingsgesteenten gedeponeerd, waarna in de nog niet uitgeharde gesteenten razendsnel (in uren tot dagen) canyons tot honderden meters diep zijn uitgeslepen. De wanden van die canyons zien er hetzelfde uit als de wanden van de Grand Canyon en het uitharden van die gesteenten duurde slechts enkele jaren en geen miljoenen. Er kwamen ook enorme hoeveelheden CO2 vrij bij die uitbarsting. Probeer je eens voor te stellen wat er zou gebeuren als er wereldwijd allemaal van dit soort uitbarstingen zouden plaatsvinden. Ongekende hoeveelheden CO2 en methaan zouden in een heel aannemelijk korte tijd van een jaar, veel korter dan de voorgestelde 6000 jaar, een grote temperatuursstijging kunnen veroorzaken. De grote fout die geologen steeds weer maken is uit te gaan van het 'uniformitarisme'. Dit houdt in dat ze uitgaan van de veronderstelling dat de geologische processen waardoor al die aardlagen zijn ontstaan, langzaam gegaan zijn en dat het vormen van de lagen miljoenen jaren geduurd heeft. Mount St. Helens, en andere grote vulkaanuitbarstingen en overstromingen, laten ons zien dat dit helemaal niet het geval hoeft te zijn en dat het verslag van de Bijbel ons een heel realistisch beeld geeft van de totstandkoming van de aardlagen en de grote geologische en klimatologische veranderingen in een 'recent' verleden.


[Terug naar index...]

Nog even dit: op 21 december kwam Kennislink.nl nog met een 'eigen versie' van het kwallenverhaal, met de opmerking: "Kwallen blijken nog ouder dan gedacht". Opmerkelijk is weer hoe men in evolutionistische kringen dergelijke vondsten meestal omschrijft:
  "Nog belangrijker is echter dat de vondsten ook meer inzicht verschaffen in de wijze waarop binnen korte tijd veel soorten ontstonden bij de Cambrische explosie van leven (ca. 540 miljoen jaar geleden). De nieuw ontdekte fossielen laten zoveel details zien dat de diversiteit in soorten van de moderne kwallen al in het Midden-Cambrium ontstond. Deze diversiteit moet snel moet [sic] zijn ontstaan of de kwallen kwamen nog eerder dan deze 500 miljoen jaar tot tot [sic] ontwikkeling. Hier zijn echter nog geen vondsten van."
  Sinds halverwege de negentiende eeuw de 'geologische tijdschaal' bedacht werd, is er niet veel van die veronderstelde 'tijdschaal' terecht gekomen. Het had zo mooi kunnen zijn voor evolutiegelovigen, maar tot nu toe heeft die geologische kolom met fossielen alleen maar bevestigd dat er in het verleden levende wezens in verschillende lagen begraven zijn, dat er geen geleidelijke overgang te bespeuren is en dat alle basisvormen 'plotseling' in de onderste lagen verschijnen. De meest logische conclusie is mijns inziens dan toch, dat alle levende wezens inderdaad in een zeer korte tijd ten tonele verschenen (schepping) en dat er een duidelijke scheiding tussen de soorten bestaat (naar hun aard geschapen). De zogenaamde 'missing links' worden maar niet gevonden en hedendaagse organismen worden steeds lager in de geologische kolom gevonden, tot in de onderste laag. Dat zet je wel aan het denken.


[Terug naar index...]

Kleinste bijbel ter wereld
Geplaatst: 25 december 2007

IsraŽlische wetenschappers hebben het hele oude testament op een chipje gezet dat kleiner is dan een speldenkop, aldus PhysOrg. De chip is maar een halve millimeter breed en bevat de hele Hebreeuwse bijbel. Ze noemen het de kleinste bijbel van de wereld (zie ook Nu.nl). Ze kregen het voor elkaar door sterk geconcentreerde stralen van kleine deeltjes, gallium ionen genaamd, op het oppervlak van de chip te richten. Als je er een afdruk van zou willen maken die met het blote oog leesbaar is, zou je hem moeten uitvergroten tot 7 meter in het vierkant.

Als je nu de indruk krijgt dat die wetenschappers heel wat gepresteerd hebben door 308.428 woorden op een chipje van 0.5 mm te zetten, moet je maar eens bedenken dat God de informatie om een heel mens te maken (de ongeveer 3 miljard basenparen van het DNA) in een celletje van 3 micrometer heeft gestopt. Toch hoop ik dat deze toch wel heel knappe wetenschappers de boodschap van die Bijbel niet zullen missen: "Want een Kind is ons geboren, een Zoon werd ons gegeven en de heerschappij zal op Zijn schouders rusten. Dit zullen Zijn koninklijke titels zijn: Wonderbare Raadgever, Machtige God, Vader der eeuwen, Vorst van de vrede." Jesaja 9:5 (Het Boek)
Gezegende kerstdagen en een gelukkig en voorspoedig 2008!

Bron: CEH 24 december 2007
[Terug naar index...]

Menselijke evolutie gaat steeds sneller
Geplaatst: 18 december 2007

Het tempo waarin mensen evolueren is de afgelopen 40.000 jaar erg toegenomen. Het is de afgelopen 5.000 jaar alleen al 100 keer zo snel gegaan, aldus ScienceNOW. Deze wijsheid komt uit een rapport van een DNA analyseproject, gepubliceerd in PNAS.1  Henry Harpending en zijn team analyseerden DNA van 270 mensen uit Europa, Afrika en AziŽ. Ze keken naar verschillen tussen bepaalde genen en concludeerden dat de snelheid van verandering in 1800 menselijke genen (7% van het menselijk genoom) toegenomen is. De meeste mutaties zouden veroorzaakt zijn door dramatische bevolkingsexplosies. Overigens zijn niet alle evolutionisten het hiermee eens. Kenneth Kidd (van Yale University) is er niet van overtuigd dat een dergelijke snelle selectie heeft plaatsgevonden op zoveel plaatsen in het genoom en denkt dat er veel meer gegevens nodig zijn.


1.  John Hawks, Eric T. Wang, Gregory M. Cochran, Henry C. Harpending en Robert K. Moyzis, "Recent acceleration of human adaptive evolution" Proceedings of the National Academy of Sciences, USA, 10.1073/pnas.0707650104, online gepubliceerd op 17 december 2007.

Dit is geen voorbeeld van evolutie, maar variatie binnen een soort. Er is een groot verschil tussen 'natuurlijke selectie', die dagelijks plaatsvindt in de natuur, en 'evolutie'. Mensen blijven mensen.
  De Bijbel beschrijft ook een dramatische bevolkingsexplosie in Genesis 11. Na de zondvloed moesten de mensen zich vermenigvuldigen op aarde, maar ze bleven liever bij elkaar hangen, bouwden een stad met een soort religieus centrum (de toren van Babel, wat 'verwarring' betekent). God vond dat niet goed en verwarde hun spraak, zodat ze elkaar niet meer begrepen. Daardoor werden de mensen gedwongen om zich te verspreiden over de aarde, resulterend in de bevolking van de continenten, die toen nog via landbruggen en ijsvlakten te bereiken waren. Omdat de mensen nog vrij dicht bij het oorspronkelijke ontwerp zaten, was er ruimte voor zeer snelle diversificatie: Mensen veranderden onder invloed van verschillende omstandigheden in snel tempo in de typen die we vandaag de dag zien (Europeanen, Aziaten, Aboriginals, Indianen, Afrikanen, enzovoort). Op dit moment verandert er niet zo veel meer in de genen, maar het huidige tempo van verandering wordt door wetenschappers wel als een soort 'biologische klok' gebruikt om terug te rekenen naar het verleden. Daaruit trekken ze conclusies. Uiteraard zijn die conclusies mede gebaseerd op de aanname dat de mens gedurende een lange tijd geŽvolueerd is vanuit een aapachtige voorouder. Binnen het Bijbelse wereldbeeld kan een soort 'naar zijn aard' eindeloos variŽren (kijk maar eens hoeveel verschillende hondenrassen er zijn). Na de zondvloed ging dat uiteraard heel snel, omdat alle genetische informatie die nu verspreid is over alle mensen van de wereld, aanwezig was binnen een kleine groep mensen. Als je op dit moment de snelheid van genetische verandering in mensen meet, om het dan terug te rekenen naar het verleden, komen je ouderdomsbepalingen veel te hoog uit. Die 'biologische klok' is daarom ook helemaal niet betrouwbaar en de interpretatie ervan volkomen afhankelijk van het wereldbeeld van de wetenschapper die ermee werkt. Vaak begint men in dit verband als afleidingsmanoeuvre te piepen over de definitie van 'soort', maar die discussie leid af van de kern van de zaak. De oorspronkelijke honden, mensen, kippen of olifanten hebben geen evolutionaire voorloper en zullen ook nooit verder evolueren in iets dat 'beter', 'groter', 'slimmer' of 'sterker' is. Mensen verzamelen wel steeds meer kennis, maar dat is (alweer, ook en nog steeds) geen evolutie. Voor evolutie is een toename van genetische informatie nodig (niet alleen verdubbelingen, recombinatie en genetische migratie), maar dat is nog nooit waargenomen. Verbeteringen in functionaliteit (bijvoorbeeld van lichtgevoelige cel naar een volledig werkend oog) en overgang van de ene soort naar de andere (betere) soort gebeurt alleen maar in de fantasie van de evolutiegelovige. Verbeter me maar als het niet zo is.


[Terug naar index...]

Ringen van Saturnus oud of jong?
Geplaatst: 14 december 2007

Kennislink kwam gisteren met een mooi verhaal over de ringen van Saturnus. De ringen zien er jong uit en zijn nog heel helder, terwijl ze eigenlijk heel oud en 'vuil' zouden moeten zijn. Dus komt men regelmatig met nieuwe theorieŽn die moeten verklaren waarom dit niet zo is. " 'Omdat ze er zo jong uitzien, kunnen de ringen weleens zo oud zijn als het zonnestelsel.' Sterrenkundige Larry Esposito weet dat het tegenstrijdig klinkt, maar kan geen andere conclusie trekken." Larry Esposito (van de universiteit van Colorado) heeft een manier gevonden om ze toch miljarden jaren oud te laten zijn. In een Cassini press release wordt het idee geopperd dat het materiaal waaruit de ringen bestaan regelmatig 'ververst' wordt. Meer massa die ontdekt is in de F-ring zou kunnen verklaren waarom de vervuiling wordt 'verdund' of verspreid. Volgens Esposito kunnen de ringen nog wel miljarden jaren mee.

Helaas hebben we nu even geen miljarden jaren de tijd om te controleren of deze uitspraak waar zal blijken te zijn. CEH vermeldt nog dat er grote problemen zijn bij deze nieuwe theorie, die al gelijk door een aantal sites werd rondgebazuind (zie PhysOrg, BBC News, National Geographic, Space.com en Yahoo). En o, wat zijn ze blij dat er weer een wetenschapper met een mogelijke verklaring voor hoge ouderdom komt. Want dat is toch de 'kapstok' waar de hele evolutiefilosofie aan hangt. Esposito geeft echter alleen maar een mogelijke oplossing voor verjonging van de ijsbrokken, alle andere effecten worden gemakshalve vergeten. Saturnus heeft ook meer dan alleen de F-ring. Dat de totale massa van die ring hoger is dan gedacht, geeft misschien wat mogelijkheden om te speculeren, maar de andere ringen (net als de ringen van Jupiter, Uranus en Neptunus) zijn dunner en zien er nog jonger uit. "De eerste close-ups van de Saturnus-ringen stammen uit 1980 en 1981. Toen scheerden de ruimtesondes Voyager 1 en 2 langs Saturnus. Uit de foto's maakten sterrenkundigen op dat de ringen er verdacht jong uitzagen - alsof ze 'maar' 100 miljoen jaar geleden waren ontstaan tijdens de vernietiging van een kleine maan. Een oogwenk voor het zonnestelsel, dat zelf 4,5 miljard jaar oud is" Aldus Kennislink, met de 'nodige' aannames van miljoenen en miljarden jaren. Maar hoe weten ze dat nou allemaal? Ze waren er toch niet bij? Hebben ze de vernietiging van die maan gezien? Er staat geen bordje bij met "hier was eens een maan". Wetenschappers worden al sinds de Voyagers geplaagd door de waarneming dat de ringen er jong uitzien. Waarom niet gewoon de conclusie trekken dat ze jong zijn? En dan kunnen we nog eens gaan praten over hoe jong, en wat (of Wie) ervoor nodig is om het allemaal zo mooi te maken.

Bron: Kennislink.nl
[Terug naar index...]

De smaak te pakken van het eerste leven
Geplaatst: 10 december 2007

Nieuw gedachtevoer voor oorsprongdenkers: een dubbele boterham met biomoleculen. Nieuwe theorieŽn over de oorsprong van het leven lijken wel een modetrend te worden. Een biochemicus van de Universiteit van CaliforniŽ in Santa Barbara (Helen Hansma) kwam met een nieuw verhaal over biomoleculen die zich zouden hebben gevormd tussen de beschermende lagen van het mineraal mica. Dave Mosher van Live Science (zie MSNBC) vond het leuk om de smaakpapillen van zijn lezers te stimuleren met een smeuÔg verhaal: "Soep en pizza konden de oorsprong van het leven niet verklaren, dus maakte een onderzoeker in plaats daarvan een dubbele boterham van een idee. De nieuwe hypothese beschrijft hoe vlokachtige lagen van het mineraal mica de perfecte omstandigheden konden hebben gecreŽerd om de formatie van de benodigde moleculen voor het leven te laten beginnen."
Je kunt Mosher deze culinaire metafoor niet kwalijk nemen, aangezien Hansma zelf sprak over een "massieve sandwich met miljoenen lagen" die "het brood" hebben kunnen zijn, als beschermende lagen waartussen de benodigde chemicaliŽn voor de vorming van leven aanwezig waren. En zo bereidde Hansma voor ons een nieuw filosofisch gerecht, met Mosher als keukenhulpje. Volgens hem moest Hansma voor dit nieuwe recept de oude oersoep en pizza combineren om tot de nieuwe dubbele boterham hypothese te komen. Maar is dat dan niet een soort pizza-soep, of moet ik dan denken aan een natte, kleffe kaasdrap?

Onderzoekers die zich bezig houden met de oorsprong van het leven gooien af en toe een stuk vlees in de kooi om te kijken of er iemand hapt. Maar het is slechts een manier om het publiek te laten geloven dat er met onze belastingcentjes toch iets zinnigs gebakken wordt in de steriele keukens, waar de mannen en vrouwen met witte jassen en haarnetjes druk in de weer zijn met hun glazen potjes en pannetjes. Dit 'nieuwe' idee lost natuurlijk niets op. Men probeert steeds een soort 'veilige, beschermende omgeving' te bedenken voor het ontstaan van het eerste leven, want zonder die bescherming vallen de benodigde kwetsbare moleculen voor het laten ontstaan van al dat heerlijke voedsel, dat nu overal op deze prachtig begroeide aarde rijpt en gedijt, al snel weer uit elkaar en kunnen we die lekkere biologische sandwich voorlopig wel op onze steeds slanker wordende buik schrijven. Nee, voor het ontstaan van leven is wel iets meer nodig dan dat. Het ontstaan van 'biomoleculen' is slechts de eerste en, als het erop aankomt, de meest eenvoudige stap in het hele proces: het verzamelen van de ingrediŽnten. Maar dan moet er nog een Meesterkok aan te pas komen om er, aan de hand van een knap bedacht recept, een heerlijke maaltijd mee te bereiden. Het zal de beste mevrouw Hansma, gezien haar evolutionistische wereldbeeld, echter zwaar vallen om een recept te bedenken dat uit zichzelf een maaltijd bereidt. Dat zou trouwens wel een gat in de markt zijn, zeg!

Bron: CEH 6 december 2007
[Terug naar index...]

Diversificatie van planten ging veel te snel
Geplaatst: 4 december 2007

Op LiveScience vinden we een 'nieuwe Big Bang theorie'. Het gaat hier alleen niet om sterren en planeten, maar om de plotseling verschijnende verscheidenheid aan bloeiende planten (mooie tongtwister - zeg die zin maar eens drie keer snel achter elkaar). Wetenschappers voelen zich gedwongen om een soort evolutionaire 'Big Bang' voor te stellen met betrekking tot dit verschijnsel, dat door Darwin zo doeltreffend aangeduid werd als een "verschrikkelijk mysterie". Deze 'Big Bang' is vergelijkbaar met de 'Cambrische Explosie' (zie ook Cambrische kwal en Modern schaaldier in vroeg Cambrium). Bloeiende planten zijn volgens LiveScience "net zo divers als talrijk" en de grote vraag is: hoe zijn al die soorten ontstaan in wat evolutionisten beschouwen als 'een oogwenk'? Het tijdvak waarin de diversificatie zou moeten hebben plaatsgevonden is minder dan vijf miljoen jaar, en dat is voor evolutionaire begrippen heel erg kort. Twee teams zijn samen tot deze conclusie gekomen door de genen van in totaal 109 verschillende plantensoorten te analyseren. Met die gegevens hebben ze geprobeerd om de veronderstelde evolutionaire geschiedenis te recreŽren. Dit deden ze door de snelheid waarmee genen vandaag de dag veranderen terug te rekenen naar het verleden, waarbij ze de mogelijke veranderingen bij de diverse soorten met elkaar vergeleken. De diversificatie is een mysterie, volgens LiveScience.

Voor plotselinge opkomst en diversificatie is geen evolutionistische verklaring. Het zal altijd een mysterie voor ze blijven. De onderzoekers schudden wel een paar verklaringen uit hun mouw, maar een solide en geloofwaardig verhaal over hoe zoiets stap voor stap heeft kunnen gebeuren zul je niet van ze horen. Ze schijnen tevreden te zijn met een paar vage uitspraken en de 'wetenschap' dat het in een ver, grijs verleden, gedurende een voor ons niet te bevatten lange tijd heeft plaatsgevonden. Ergens, op een of andere manier, zijn ingewikkelde cellulaire machines langzaam maar zeker tot ontwikkeling gekomen. Hoe meer tijd hoe beter lijkt het motto, want dat maakt het aannemelijker. Maar als er zelfs volgens hun eigen begrippen eigenlijk niet genoeg tijd is geweest, waar moeten ze dan op vertrouwen? Het feit dat dit soort 'explosies' van leven en diversiteit in het hele fossielenbestand voorkomen is sowieso totaal tegenstrijdig met de evolutionistische verklaring van het ontstaan van het leven. Toch maar ergens iets van een godheid toelaten? Of gewoon negeren en eroverheen kletsen? Dat laatste lijkt het geval te zijn.

Bron: AiG News to note 1-12-2007, item 3.
[Terug naar index...]

Oorsprong van het leven in vloeibare kristallen
Geplaatst: 3 december 2007

Op Physorg.com staat een interessant artikeltje, waarin beweerd wordt dat vloeibare kristallen aan de basis van het leven zouden kunnen liggen. De eerste stukjes primitief DNA zouden volgens een onderzoeksteam kunnen zijn ontstaan in zelforganiserende vloeibare kristallen. Er is waargenomen dat ze zich onder bepaalde omstandigheden automatisch in kolommen rangschikken, zoals de spaghetti in een pak ook automatisch langs elkaar gaat liggen wanneer je het schudt. Hierbij gingen ze er vanuit dat er al kleine stukjes RNA waren, of mogelijk andere moleculen, die veranderden in kleine druppeltjes vloeibaar kristal. Ze ontdekten dat de gevormde druppeltjes mogelijk een stukje DNA van zes basen lang konden vormen, door zich in tegengestelde paren aan elkaar te hechten.

Nee, ga nou niet direct je LCD (Liquid Crystal Display) scherm slopen om te kijken of er misschien kevertjes rondkruipen of een amoebe aan het ontstaan is, zover kun je dit 'nieuwe' idee niet doorvoeren. Het klinkt allemaal best wel interessant hoor, maar dat er onder bepaalde geconditioneerde omstandigheden spontaan een 'stukje DNA' ontstaat zegt op zich niets. De werkelijke omgeving waarin dergelijke moleculen zouden moeten vormen is vaak ook nog vijandig voor ze, waardoor het hele proces niet eens de kans krijgt om plaats te vinden. In een lab kun je wel van alles 'laten ontstaan', maar HET LEVEN is veel meer dan een stukje DNA. Er moet nog veel meer gebeuren en dat wordt gemakshalve altijd vooruit geschoven. "Daar komen we nog wel een keer achter..." Mooi niet dus.
Het belangrijkste is nog verre van verklaard: het stukje DNA moet iets 'betekenen'. Er moet een mechanisme 'ontstaan' dat de code 'begrijpt', vertaalt en er iets nuttigs van maakt. Dit onderzoek richt zich alleen maar op de chemische interacties van het DNA, niet op de werkelijke oorsprong en vooral niet op de informatie die erin zit; laat staan hoe die informatie moet worden gelezen en verwerkt. Kortom, het ontstaan van leven volgens een evolutionistisch scenario is en blijft een kwestie van geloof. Een heel groot geloof mag ik wel zeggen.

Bron: AiG News to note 1-12-2007, item 4.
[Terug naar index...]

Sneeuwwitje en de negen dwergsterren
Geplaatst: 29 november 2007

Science Now kwam met een leuk artikel, waarin de schrijver schijnbaar verbaasd uitroept dat het lijkt alsof astronomen telkens wanneer ze hun telescopen op de nachtelijke hemel richten wel weer iets raars zien. Zo ook met de recente ontdekking van negen witte dwergsterren. De chemische samenstelling voldoet totaal niet aan de verwachting. Sterker nog, ze zouden niet eens mogen bestaan. Klinkt sprookjesachtig nietwaar? TheorieŽn zijn nuttig, zolang ze maar een bruikbaar model bieden waarmee je verder kunt werken. Maar volgens de schrijver van het artikel kan deze vreemde observatie niet met de huidige theorieŽn verklaard worden, en kan het zelfs een hele nieuwe tak binnen de astronomie ontketenen. De sterren gaan misschien in tegen al onze verwachtingen, maar de astronoom Patrick Dufour is er van overtuigd dat "de natuur een manier gevonden heeft die wij niet kenden, om witte dwergsterren te maken zonder de gebruikelijke waterstof of heliumlagen aan de oppervlakte."
  Voor de theorie die de veronderstelde evolutie van sterren moet verklaren is dit een grote uitdaging en astronomen krabben zichzelf achter hun oren. De aankondiging van dit raadselachtige fenomeen werd gedaan in Nature.1 


1.  P. Dufour, J. Liebert, G. Fontaine and N. Behara, "White dwarf stars with carbon atmospheres," Nature 450, 522-524 (22 november 2007) | doi:10.1038/nature06318.

De 'natuur' heeft een manier 'gevonden'? Sinds wanneer is 'de natuur' een persoon die iets kan bedenken of uitzoeken? Wetenschappers weten niet alles, dat mag wel eens gezegd worden. Dat weten ze zelf natuurlijk ook wel, maar toch zijn ze vaak akelig stellig over bepaalde zaken; zeker wanneer het over het oorsprongvraagstuk gaat. Wees dan ook altijd op je hoede wanneer een wetenschapper zoiets zegt als: "we weten", want ook wetenschappers kunnen het bij het verkeerde eind hebben. Zouden ze misschien ook een verkeerd uitgangspunt gekozen kunnen hebben bij het verklaren van de oorsprong van al die sterrenpracht? Wat (of Wie) heeft ervoor gezorgd dat wij kunnen genieten van die sprookjesachtige, betoverende schoonheid die wij bij heldere nachten mogen aanschouwen en ons zo dikwijls inspireert tot dichterlijke uitingen?
  De hemelen vertellen van Gods eer, en het uitspansel verkondigt het werk van Zijn handen... (Psalm 19:2)

Bron: CEH 25 november 2007
[Terug naar index...]

DinosauriŽrsoorten opnieuw geclassificeerd
Geplaatst: 27 november 2007

Het blijkt soms moeilijk te zijn om onderscheid te maken tussen soorten. Zeker als je te maken hebt met fossielen. Een publicatie in Science laat zien dat drie 'soorten' dinosauriŽrs eigenlijk verschillende groeistadia van ťťn soort zijn.1  Ze waren Pachycephalosaurus, Stygimoloch en Dracorex genoemd, maar die namen zullen waarschijnlijk moeten worden veranderd.
  Het opnieuw classificeren van deze fossielen gaat niet zonder slag of stoot. Jack Horner stelt voor om de drie exemplaren te zien als ťťn soort, maar Robert Bakker vindt dat niet, omdat ze er zo verschillend uitzien. Horner en anderen zijn er echter van overtuigd dat het gaat om exemplaren van eenzelfde soort, in de stadia van jong, adolescent en volwassen, gebaseerd op verandering van structuren in de schedel. De vergroeiingen in het bot, die de schedels zo verschillend maken, kunnen volgens hem het gevolg zijn van mutaties. Hoewel ook vandaag de dag skeletten van eenzelfde soort behoorlijk kunnen verschillen, blijven onderzoekers hun vondsten classificeren als een "unieke vondst" en "een compleet nieuwe soort" (zie bijvoorbeeld dit artikel van National Geographic, waarin een oude, vergeten schedel uit een museum wordt toegekend aan een "hele nieuwe familie"). Science Daily beschrijft hoe onderzoekers in AustraliŽ proberen om hun dinosaurusbotten een plaats te geven naast die uit andere delen van de wereld, wat ze blijkbaar veel moeite kost. Australische dinosauriŽrs zijn zijn namelijk heel anders.


1.  Erik Stokstad, "Did Horny Young Dinosaurs Cause Illusion of Separate Species?", Science, 23 november 2007: Vol. 318. no. 5854, p. 1236, DOI: 10.1126/science.318.5854.1236.

Het is heel lastig om te bepalen wat nu precies een soort is. Soms is het haast een filosofische kwestie. Is het een andere soort omdat wij 'vinden' dat het een andere soort is, of is het echt een andere soort? Waar ligt de grens? Hoe kijk je naar de fossielen? Kijk je door de bril van 'miljoenen jaren van toenemende complexiteit', of kijk je ernaar door de bril van de Bijbel? Als je het op de creationistische manier bekijkt zie je een aantal door God geschapen hoofdgroepen van dieren die zo knap gemaakt zijn, dat ze de mogelijkheid in zich hadden om vele verschillende vormen voort te brengen. Die mogelijkheid zit er nu niet meer in (uit een poedel zullen bijvoorbeeld niet meer zoveel soorten honden kunnen worden gefokt), maar er is nu wel een enorme verscheidenheid aan vormen. Over het algemeen zou je kunnen zeggen dat beesten tot dezelfde soort behoren wanneer ze vruchtbaar nakroost kunnen voortbrengen, maar dat kunnen we bij dinosaurusfossielen natuurlijk niet meer controleren. Het fokt namelijk niet zo best met fossielen. Ik ben tenminste nog nooit een fossielenfokker tegengekomen. Misschien waren er nog wel veel meer dinosauriŽrs die allemaal afstamden van dezelfde door God geschapen soort. Het bepalen van de soort is nog veel lastiger bij aseksuele organismen. Die hebben geen seks, dus is er geen duidelijke scheiding tussen soorten aan te brengen. Het grote conflict in de taxonomie is altijd tussen de mensen die alles willen opdelen in zoveel mogelijk soorten en de mensen die het liefst een zo eenvoudig mogelijke structuur zien. Dan is er natuurlijk ook de eerzucht die veel onderzoekers hebben; want het ontdekken van een 'nieuwe' soort brengt een zekere mate van roem met zich mee. Soms wordt zo'n nieuwe soort ook nog naar de ontdekker vernoemd en dat zet je naam dan mooi in de geschiedenisboeken. Je gaat je wel afvragen hoeveel dinosauriŽrs en andere fossielen op deze manier in verschillende soorten gepropt zijn, gebaseerd op een Darwinistisch vooroordeel en de roemzucht van de onderzoekers. Zo worden we weer mooi in het ootje genomen.

Bron: CEH 24 november 2007
[Terug naar index...]

Die magnifieke mooie maan van ons
Geplaatst: 23 november 2007

De dagen worden korter en de maan laat zich weer sneller zien. Als je dit weekend omhoog kijkt, en daar in een heldere lucht die mooie fel verlichte bal ziet hangen, moet je er maar eens over nadenken hoe dat bijna perfect ronde hemellichaam daar gekomen is. Volgens een recent bericht is er toch wel iets bijzonders aan de hand. In een persbericht van het Jet Propulsion Laboratory wordt gesteld dat onze maan eigenlijk een heel zeldzaam verschijnsel is in het heelal. Ze beweren dit naar aanleiding van observaties die gedaan zijn met NASA's Spitzer Space Telescope.  Met die telescoop is onlangs gezocht naar indicaties van botsingen tussen hemellichamen in andere zonnestelsels. Van die zonnestelsels wordt verondersteld dat ze de leeftijd hebben die ons zonnestelsel had toen de planeten en manen zich vormden. (Er vanuit gaande dat dit op de veronderstelde manier gebeurd is natuurlijk.) De meest dominante theorie op dit moment is dat onze maan gevormd werd door een botsing van onze Aarde met een object ter grootte van Mars. Dit was dan volgens die theorie 30 miljoen jaar na het ontstaan van onze planeet. Vervolgens, zo veronderstelt men, werd uit de vrijgekomen brokstukken, gruis en stof onze maan gevormd. Nu blijkt dat slechts 1 op de 400 geobserveerde sterren tekenen vertoont van het 'benodigde' stof. Uit die informatie, en rekening houdend met de tijd dat het stof 'blijft hangen', en de periode waarin manen zouden kunnen vormen, berekenden de wetenschappers dat de kans op het ontstaan van manen in zo'n zonnestelsel hooguit 5 tot 10% is. Als je al dat gefilosofeer leest, bespeur je wel een heel hoog 'als-gehalte'. New Scientist heeft hier ook een artikel over.

Die beweringen zijn gebaseerd op wel zeer twijfelachtige aannames. Het is helemaal niet zeker of planeten wel uit stofringen kunnen ontstaan. Dat idee stuit op enorm veel problemen. En die botsing is zo onwaarschijnlijk dat het welhaast een bewuste, gecoŲrdineerde actie moet zijn geweest, waarbij iemand dat object ter grootte van Mars met de precisie van een biljartspeler tegen de Aarde aangetikt moet hebben; als het al gebeurd zou zijn. Er zijn namelijk meerdere theorieŽn, maar die zijn allemaal even twijfelachtig. Ook de ouderdomsbepalingen zijn zeer dubieus. Het is leuk dat astronomen nu erkennen dat onze maan heel bijzonder is, maar hun evolutionistische aannames kunnen mij natuurlijk gestolen worden. Ik kijk liever vol bewondering op naar dit geweldige meesterwerk, dat daar door onze Schepper bewust is opgehangen. De maan heeft een belangrijke rol in het in stand houden van de positie van de aardas. Ook veroorzaakt zij de getijden, waardoor de zeeŽn en oceanen schoon blijven. Zonder die schoonmaakfunctie zou er wellicht niet eens leven mogelijk zijn op Aarde. Die eigenschappen van onze maan zijn aanwijzingen dat haar bestaan bewust gepland is en geen toeval. En dan hebben we het nog niet gehad over de onovertroffen schoonheid van een zonsverduistering. Welk natuurlijk proces zou er nou voor gezorgd kunnen hebben dat de zichtbare schijf van de maan, vanaf de Aarde gezien, precies over de schijf van de zon zou passen? Hoe 'toevallig' is het dat dit verschijnsel regelmatig voorkomt en dat het een prachtig effect veroorzaakt dat bewonderd kan worden door ons, mensen, waarvan het bestaan volgens datzelfde wereldbeeld nog vele malen onwaarschijnlijker is?
Hoog tijd voor een stukje poŽzie:
  Als ik opzie naar Uw hemel, het werk van Uw vingers, de maan en de sterren die U geplaatst hebt; wat is de mens, dat U aan hem denkt, en de zoon des mensen, dat U hem bezoekt?
  (Psalm 8:3,4)

Bron: CEH 22 november 2007
[Terug naar index...]

Plakkerig
Geplaatst: 19 november 2007

Wetenschappers hebben een extreem plakkerig plakkertje gemaakt. Het is twee keer zo plakkerig als gelijksoortige plakdingetjes. Het nieuwe lijmvrije plakspul plakt ook op stoffige oppervlakten, kan worden gewassen met zeep en water en kan meerdere keren worden hergebruikt. En hoe zijn ze daar nou opgekomen? Dit product heeft zijn oorsprong in een vrij nieuwe wetenschappelijke methode die 'biomimetica' genoemd wordt. Dit is het 'nadoen' (mime) van het leven (bios). Wetenschappers en uitvinders komen steeds vaker tot de ontdekking dat in de natuur toch de beste ideeŽn te vinden zijn... En hoe zou dat nou toch komen? Nu zijn ze dus met een 'insecttape' gekomen. In een artikel op Physorg.com staat een prachtig plaatje van een keverpoot, gemaakt met een elektronenmicroscoop. Het nieuwe plakspul is gebaseerd op de werking van zulke pootjes. Om de beste kandidaat te vinden hebben de onderzoekers 300 verschillende soorten insecten bekeken. De 'winnaars' mochten model staan voor het nieuwe product, zodat de eigenschappen optimaal zouden zijn. De 'plakkerigheid' kan worden omgedraaid (zodat het weer loslaat) en dat kan tot wel duizend keer herhaald worden. En als het, na bijvoorbeeld een paar honderd keer plakken vies wordt, kan het gewassen worden, waarna de volledige kleefkracht weer beschikbaar is. Het spul is getest op de poten van een radiografisch bestuurbare robot van 120 gram, die vervolgens succesvol tegen een glazen wand opklom. Er zijn vele toepassingen te bedenken, zoals bij het behandelen van lenzen en Cd's, maar het zal volgens de onderzoekers niet snel een vervanging worden voor Scotch(TM) tape, omdat het niet zo goedkoop en toch ook niet zo sterk is. En ondanks alle inspanningen kan op dit moment slechts 60% van de kleefkracht van insecten worden bereikt.

Dit geweldige staaltje van techniek komt van een insect. Hoewel insecten binnen de evolutietheorie eigenlijk niet goed geplaatst kunnen worden, vanwege de enorme diversiteit en de totale afwezigheid van bewijs voor hun afkomst, werd in het artikel toch stoutmoedig beweerd dat twee soorten plakkerige pootjes bij de op dit moment ongeveer ťťn miljoen bekende insectensoorten "onafhankelijk geŽvolueerd" zijn. Sterker nog, er werd beweerd dat ze dat "weten". Maar hoe 'weten' ze dat dan? Dat werd (natuurlijk) weer niet uitgelegd. Hoe verklaar je een miljoen verschillende soorten technologische hoogstandjes, die perfect zijn afgesteld op hun omgeving en elkaar? Hoe kan een mens geloven dat al die goed functionerende, zelfstandig opererende precisie-instrumenten voortkomen uit een willekeurig proces van oorzaak en gevolg? Niemand is in staat om daar zelfs maar een geloofwaardig mechanisme voor te bedenken, laat staan uitleggen hoe het precies gegaan zou moeten zijn. Nee, ik zie veel meer in de verklaring dat ze ontworpen zijn door Iemand met een enorme dosis creatieve humor.
Natuurlijk heb ik het dan niet over wespen, malariamuggen en andere vervelende steek-, prik- en bijtbeesten. Die ellende hebben wij (mensen) onszelf aangedaan, door Gods opdracht om voor deze aarde te zorgen niet serieus te nemen en door ons bovendien ook nog eens te onttrekken aan de levensbron (zie Genesis 3). Gelukkig is er een mogelijkheid om met God verzoend te worden door het werk van Jezus Christus. Lees de brief van Paulus aan de Romeinen maar eens.


[Terug naar index...]

Intelligente evolutie voor planten
Geplaatst: 13 november 2007

Ze konden het weer niet laten om hun evolutionaire propaganda te spuien. Een persbericht van de universiteit van Illinois laat ons een sterk staaltje van intelligent ontwerp zien, maar er wordt gepraat over evolutie. Het gaat helemaal over evolutie, en niet zomaar evolutie, nee, deze evolutie kan supercomputers programmeren en intelligente beslissingen nemen. Verwarrend? Dat is nog zwak uitgedrukt. Het opschrift van het artikel toont ons het verbluffende feit dat het onderzoekers gelukt is om fotosynthese te simuleren, om een beter blad te maken. Een betere plant, die efficiŽnter gebruik maakt van het licht en meer bladeren en fruit produceert, zonder extra kunstmest. Ze maakten daarbij gebruik van "een computermodel dat het proces van evolutie nabootst". Het artikel vertelt in geuren en kleuren hoe ze met veel moeite alle complexe chemische reacties van de fotosynthese, waarbij meer dan honderd ingewikkelde eiwitten, enzymen en andere chemische elementen betrokken zijn, in een computerprogramma hebben geprogrammeerd. Vervolgens lieten ze er een aantal knap verweven differentiaalberekeningen op los, die naar hun bescheiden mening het evolutieproces vertegenwoordigen; "evolutionaire algoritmen" werden ze genoemd. Daarbij pasten zij het model constant aan, zodat het uiteindelijk het gewenste resultaat gaf. De schrijfster van het stuk, Diana Yates, had er geen problemen mee om dit door hoge intelligentie gedreven proces 'evolutie' te noemen. Maar wie bepaalt er nu eigenlijk welke mutaties er zouden kunnen plaatsvinden? En waar 'natuurlijke selectie' vervolgens voor 'kiest'? Op de vraag waarom planten hier zelf niet opgekomen zijn (die dubbele productiviteit), antwoordt Onderzoeker Steve Long: "Het antwoordt ligt misschien in het feit dat evolutie selecteert op overleving... wij selecteerden op hogere productiviteit... "

Hoezo indoctrineren? Evolutie wordt gewoon maar aangenomen als feit. Als je maar hard genoeg roept dat er evolutie is, krijg je vanzelf gelijk, toch? Of niet? En dan hebben ze het natuurlijk niet over de kleine veranderingen die je overal in de natuur ziet, maar over een spontane evolutie van een soort algje naar een tomatenplant of zo. Wat we hier zien is een hoge mate van intelligent ontwerp en bewuste keuzes, gemaakt door denkende wetenschappers onder uiterst geconditioneerde omstandigheden. Waarbij de onderzoeken nog niet eens in een werkelijke testsituatie worden gedaan, maar in een virtuele omgeving, waar je letterlijk alles kunt laten gebeuren wat je maar wilt. Elke tussenliggende stap kan volkomen onrealistisch zijn. Wie weet hoe vaak er in al die virtuele stappen in de werkelijkheid een totaal onleefbare situatie voor de plant zou zijn ontstaan? Sterker nog, ze maakten gebruik van bestaande elementen, die ze met veel moeite konden simuleren in een computer. Stel dat ze die 100 complexe eiwitten ook nog eens zelf hadden moeten ontwerpen! Dit hele onderzoek is een perfect voorbeeld van het feit dat er voor het ontwerpen en maken van een proces als fotosynthese, een enorme berg intelligentie en toegewijde arbeid nodig is. De soort toewijding die onze Maker had, toen Hij ons bedacht en maakte. En meer dan dat, want ik denk niet dat deze onderzoekers een geestelijke band of een relatie met hun plantjes hebben, of dat de planten hun blaadjes in aanbidding opheffen naar hun 'makers'.

Bron: CEH 12 november 2007
[Terug naar index...]

Wetenschap waar je koud van wordt
Geplaatst: 12 november 2007

Een deeltjesversneller, 100 meter onder GenŤve, 27 kilometer aan peperdure supergeleidende magneten (van een half miljoen euro per stuk), een koelsysteem met ruim 40.000 lekvrije lassen, dat 10.000 ton vloeibare stikstof en 130 ton vloeibaar helium verbruikt, om de elektromagneten op hun bedrijfstemperatuur van 271,3 graden onder nul te houden; beter dan andere deeltjesversnellers, een heleboel geld, jaren werk... en het doel? De "diepe vragen over de aard van materie op te lossen". Dit doet men o.a. door met de 44 meter lange en 22 meter hoge Atlas-detector te zoeken naar "het Higgsdeeltje", dat nog nooit eerder is waargenomen, maar moet verklaren waarom er massa is. Meer info in dit artikel van Kennislink. Een opmerkelijke stukje was dit: "...detectoren in de ring moeten verklaren waarom er in het heelal alleen maar normale materie voorkomt; de in principe even waarschijnlijke anti-materie moet je met een vergrootglas zoeken. Wetenschappers denken dat materie en anti-materie vlak in de begintijd van het heelal evenveel voorkwamen, maar dat de natuur een lichte voorkeur heeft voor de soort deeltjes waar sterren, planeten en alles op aarde uit zijn opgebouwd." Dit is opmerkelijk, omdat al in 1998 is vastgesteld1 dat de verwachte bewijzen voor die zogenaamde "anti-materie" er gewoon niet zijn (zie ook AiG, december 1998). Waar al die "anti-materie" uit "de begintijd" naartoe gegaan is, moet die nieuwe deeltjesversneller dus gaan bepalen. Ze hopen ook metingen te kunnen doen aan deeltjes die met hoge snelheid tegen elkaar botsen. Zo tracht men een situatie te reconstrueren die zou lijken op de (nog altijd hypothetische) Big Bang.

1Cohen, A.G., De Rķjula, A., and Glashow, S.L., A matter-antimatter universe?, The Astrophysical Journal, 495, 1998.

Hier kun je gigantische vraagtekens bij zetten, en terecht. Men blijft hardnekkig geld uitgeven en koortsachtig zoeken naar verklaringen voor dingen die met de "gangbare theorieŽn" voor het ontstaan van het heelal (zoals een Big Bang theorie), niet verklaard kunnen worden. Maar een situatie reconstrueren die op zichzelf al hypothetisch is, lijkt op het bewijzen dat er kaboutertjes zijn, door paddestoelen te vinden die 'krak' hebben gezegd. En steeds weer hoor je dat ze "er nog lang niet zijn" en dat er "nog veel meer onderzoek nodig is", dat een nieuwe ontdekking "meer licht werpt" en woorden als "misschien", "mogelijk" en "onduidelijk" zijn niet van de lucht. Men verzint een "Higgsdeeltje" (om het bestaan van massa te verklaren) en "anti-materie" (dat de 'andere helft' van het heelal zou moeten verklaren), en "donkere materie" (om beweging van sterren en 'missende zwaartekracht' te verklaren), maar ze komen geen steek dichter bij het begrijpen van 'het begin', zoals ze dat zelf bedacht hebben. En men gaat voorbij aan de meest voor de hand liggende verklaring: het heelal is gemaakt en bestaat uit en door God, waarvan we het ooggetuigenverslag hebben (de Bijbel). Nu beweer ik niet dat die deeltjes of die materie niet bestaan, of dat God de verklaring is voor alles wij niet kunnen verklaren, maar waar het om gaat is dat mensen (met name veel wetenschappers) zo graag alles materialistisch willen verklaren, terwijl de feiten daar vaak mee in tegenspraak zijn. Als je jezelf maar genoeg begraaft in allerlei berekeningen, mogelijke processen, variabelen, fictieve deeltjes en onzichtbare materie, die misschien ooit eens kunnen verklaren hoe dit perfect uitgebalanceerde heelal zomaar vanzelf ontstaan zou zijn, hoef je nooit rekening te houden met Degene die het allemaal gemaakt heeft; en Die ook jou gemaakt heeft en zo graag een relatie met je wil hebben (2 Kor 5:14-21). Vanuit die relatie en de realiteit van de Bijbel kun je ook veel beter wetenschappelijk onderzoek doen, en zijn de feiten veel beter te plaatsen. Waar het werkelijk om gaat bij het begrijpen van de resultaten die de wetenschap ons biedt, is het wereldbeeld dat je hebt: Hoe kijk je naar de dingen? Gebruik je de bril van de Bijbel (het onveranderlijke ooggetuigenverslag), of ga je af op de steeds weer veranderende meningen van feilbare mensen? De meningen van mensen zullen je uiteindelijk alleen maar in het duister laten tasten, terwijl in het licht van de Bijbel alles op zijn plaats valt.


[Terug naar index...]

Radioactief koolstof in diamanten bewijs voor jonge aarde
Geplaatst: 8 november 2007

De eerste levensbehoefte van een evolutiegelovige is tijd, heel veel tijd. Er zijn voor de evolutie van slijm naar slak en van mineraal naar generaal nou eenmaal miljoenen jaren nodig. Dus zonder die tijd verliest de theorie elke vorm van geloofwaardigheid. Voor de rechtvaardiging van hun geloof, doen ze vaak een beroep op ouderdomsbepalingen met behulp van radioactief materiaal. Hoe werkt dat eigenlijk? Verschillende elementen in de natuur kunnen radioactief zijn. We weten allemaal wel dat bijvoorbeeld uranium een radioactief element is. Door die radioactieve straling raken de atomen van de stof af en toe een deeltje kwijt. Het klinkt misschien gek voor een leek, maar uranium verandert daardoor na een lange tijd in lood. (Nee, lood verandert helaas niet in goud...) Zo is er ook een instabiele versie van koolstof, die in alle levende wezens voorkomt, C-14 geheten. Planten nemen deze radioactieve vorm van koolstof op uit de atmosfeer. Mensen en dieren die de planten eten, krijgen zo C-14 binnen. Mensen en dieren eten ook weer elkaar op, en zo krijgen alle levende wezens in hun lichaam nagenoeg dezelfde verhouding tussen C-14 en C-12 als die in de atmosfeer. Wanneer een organisme sterft, stopt het met het opnemen van koolstof en vanaf dat moment gaat die verhouding veranderen. C-14 gaat dan langzaam verdwijnen (het verandert in stikstof). Met de huidige vervalsnelheid verdwijnt in 5736 jaar de helft van het radioactieve koolstof. Dat wordt de 'halfwaardetijd' genoemd. Daarom is het slechts geschikt voor het bepalen van een ouderdom tot ongeveer 60.000 jaar (in sommige laboratoria is he